မီးကို သေချာငြှိမ်းသတ်ပြီး နောက်လူအတွက် မီးဖိုဘေးမှာ ထင်းခြောက်တွေ လုံလုံလောက်လောက်ပုံပေးခဲ့ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့ အဲဒီတဲငယ်လေးကနေ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။
အီလီနော်က တံခါးကို နှစ်ခါတိုင်တိုင် စစ်ဆေးတယ်။
တက်ဆာက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ခင်ဗျား မပြင်ခင်ကတည်းက ဒါက ရှိပြီးသားလေ”
“အခြေအနေက မကောင်းဘူးလေ”
“တံခါးတစ်ချပ်ဖြစ်နေဖို့ပဲ လိုတာမို့လား”
“အခုတော့ အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်သွားပြီပေါ့”
သူတို့ စကားပြောနေကြစဉ်မှာ ကျွန်တော်က ကိရိယာအိတ်ကို လွယ်ထားလိုက်တယ်။
ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကျောဘက်မှာတော့ တောင်စွယ်တောင်တန်းတွေဟာ မိုးတိမ်တွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။
ချောင်းစပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ လမ်းဘေးတဲငယ်လေး တည်ရှိရာ နေရာမှာ နှင်းတွေ စတင်ကျလာပါတော့တယ်။
မဲရိုးက ကျွန်ုပ်တို့ကို Northwatch (မြောက်စောင့်တပ်စခန်း) မှာ ပူပူနွေးနွေး အစားအစာတွေနဲ့ ကြိုဆိုပြီး ကျွန်ုပ်တို့ စားသောက်ပြီးတဲ့အထိ ဘာမှ မမေးဘဲ နေခဲ့ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာမှ သူက အဲဒီနေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့ရဲ့လားလို့ မေးလာတယ်။
“တွေ့ခဲ့တယ်” လို့ ကျွန်တော် ဖြေလိုက်တယ်။
“လမ်းကို သုံးလို့ရသေးရဲ့လား”
“တောင်စွယ်ထက် ကျော်သွားရင်တော့ အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ သုံးလို့ မဖြစ်တော့ဘူး”
သူက တက်ဆာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
တက်ဆာက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“အောက်ဘက်လမ်းကတော့ အခုချိန်မှာ လူသူကင်းလို့ ပိုအေးချမ်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပေါ်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ သွားအိပ်ခွင့်တော့ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
မဲရိုးက စာရွက်တစ်ရွက်ကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။
“သိုးထိန်းတွေကို သတင်းပို့လိုက်မယ်”
အော်ရီလီယာက သူ စာရေးနေတာကို ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
“တစ်စုံတစ်ယောက် အော်ခေါ်သံကို ကြားခဲ့ရတဲ့ လူတွေလေ” သူမက ပြောတယ်။ “သူတို့တွေ မိုက်မဲခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပေးပါ”
မဲရိုးက မော့ကြည့်လာတယ်။
ပြီးတော့ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်လိုက်ပါတယ်။
မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်ကို ရုံးခန်းအထက်ထပ်က အခန်းတစ်ခန်းမှာ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြတယ်။
အီလီနော်က အက်ဗလင်ရဲ့ ပုံဆွဲကားကို ပြတင်းပေါက်အောက်မှာ ဖြန့်ခင်းပြီး စာရင်းတစ်ခု လုပ်နေပါတယ်။
ကျိုးနေတဲ့ လက်ကိုင်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်လောက်တဲ့အထိ သေးငယ်တဲ့ ညှပ်ကိရိယာတစ်ခု။
သစ် wedges (သစ်စို့) လေးများ။
မှန်ချပ်ငယ်တစ်ခု။
ပိုကောင်းတဲ့ မီးအိမ်များ။
“မှန်က ဘာအတွက်လဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“ပြားရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ကိုယ့်ခေါင်းကို အပေါ်ကနေ ငုံ့ကြည့်စရာမလိုဘဲ မြင်နိုင်ဖို့လေ”
“ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သားပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
အဲဒီလိုလေသံမျိုးကို ကျွန်တော့်အတွက်ပဲ သီးသန့် သိမ်းထားတတ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် စတင် သံသယဝင်လာမိပါတော့တယ်။
အက်ဗလင်က စားပွဲရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းမှာ အော်ရီလီယာရဲ့ ဘေးနားမှာ ထိုင်နေပါတယ်။
သူတို့က သင်္ကေတသုံးခုအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတာပါ။
တစ်ခုက အိပ်စက်နေတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ထဲကို စီးဆင်းမှုကို ဖွင့်ပေးတာပါ။
တစ်ခုက အဲဒါကို ငြိမ်ကျသွားစေတာပါ။
တတိယတစ်ခုကတော့ စုဆောင်းထားခဲ့သမျှကို ပြန်ပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။
“ကျိုးနေတဲ့ဟာကော” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“သေချာတာပေါ့”
“လက်ကိုင်က အဲဒီနောက်ပိုင်းမှ ကျိုးသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” လို့ အီလီနော်က ပြောတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“နောက်ဆုံး ဘယ်သူတို့က ထိတွယ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်ုပ်တို့ မသိဘူးလေ။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ လှည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြသလားဆိုတာလည်း မသိရဘူး”
သူမက အက်ဗလင် ဆွဲထားတဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“အဲဒါက တစ်ဆက်တည်း ပြတ်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ပါးသွားလို့ ကျိုးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သေချာမြင်ရတဲ့အခါ ကျရင်တော့ ရှင့်ကို ပြောပြမယ်”
ကျွန်တော် ထိုင်ချလိုက်တယ်။
သူမပြောတာ မှန်ပါတယ်။
ကြမ်းပြင်ကို သေချာ မစစ်ဆေးရသေးခင်မှာပဲ အခန်းထဲကို ရန်သူတွေနဲ့ ပြည့်သွားအောင် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် တွေးတောပူပန်နေမိခဲ့တာပါ။
အော်ရီလီယာက ပုံဆွဲကားကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒါကို စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့စေချင်မိတယ်”
အီလီနော်ရဲ့ မျက်နှာထား ပျော့ပြောင်းသွားပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်ုပ်တို့ ရှာကြည့်ကြတာပေါ့”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့ Greykeep ကို ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။
ကာရိုက အက်ဗလင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဆန့်ပြီး အပြစ်တင်စကားတွေနဲ့ ကြိုဆိုပါတယ်။
ဂါရစ်ကတော့ ကျွန်တော် သူတို့ဆီ မရောက်ခင်မှာပဲ သူ့အဘိုးရဲ့ ပေါင်ပေါ်ကနေ တွယ်ဆင်းဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြိုဆိုပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။
သူ့လက်ကလေးတွေက ကျွန်တော့် ကော်ลလာစကို ဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော် သူ့ကို ဘာမှ မလှုပ်ရှားဘဲ ပွေ့ထားလိုက်တယ်။
သူက ကျွန်တော့်ပါးကို ပုတ်တယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲကို လက်ထိုးထည့်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။
ကျွန်တော် သူ့လက်ဖဝါးကို နမ်းလိုက်ပြီး ဘေးကို ဖယ်ပေးလိုက်တယ်။
အချို့အရာတွေက တခြားဟာတွေထက် စဉ်းစားစရာ ပိုမလိုလှပါဘူး။
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ အခန်းဆီ သွားခဲ့ပါတယ်။
သူမ မထွက်လာသေးရင် ညစာစားပွဲမတိုင်ခင် သူမကို နှိုးပေးဖို့ သူမက မှာခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
သူမနားမှာ ထိုင်နေပေးမလားလို့ ကျွန်တော် ပါးစပ်စ پھတ်မိမလို ဖြစ်သွားခဲ့သေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဆရာမ ကျောက်ခုံတန်းလျားကို ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ကြည့်ခဲ့လဲဆိုတာကို ပြန်သတိရသွားတယ်။
အနားယူခြင်းဆိုတာ သူမအပေါ် ပြုမူခံရတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တဲ့ နေရာလေးပေါ့။
သူမက အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ။
ဒါကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့လည်း သူမကို အချိန်ပေးလိုက်ကြပါတယ်။
ညစာစားပွဲမှာတော့ သူမက ဝတ်စုံအသစ်နဲ့ ပုံစံပိုကောင်းလာတာကို တွေ့ရပါတယ်။
ဟယ်လီနာက သူမအတွက် ကုလားထိုင်ကို ရွှေ့ပေးလိုက်တယ်။
မွန်းလွဲပိုင်းမှာ သူမ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်ခဲ့လဲဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မမေးကြပါဘူး။
ရဲတိုက်အုပ်က အဲဒီညက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ပုံဆွဲကားတွေကို သေချာ လေ့လာပါတယ်။
မေရီက ကျွန်ုပ်တို့ မြင်ခဲ့ရသမျှကို မှတ်တမ်းတင်တယ်။
ဒီတစ်ခါမှာတော့ ခေါင်းလောင်းသံ မရှိပါဘူး။
အခန်းအကြောင်း ရှင်းပြပေးမယ့် အဆင်ပြေတဲ့ အသံမျိုးလည်း မရှိပါဘူး။
ကျောက်ခုံတန်းလျား၊ စံချိန်တင်ချောင်းကွက် ငါးခု၊ နဲ့ ကျိုးနေတဲ့လက်ကိုင်ပါတဲ့ ပြားတစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်။
ကျွန်တော် ထိုင်နေတဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းပြခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကာရိုလိုင်း ဖြစ်သွားပုံကိုပေါ့။
တောင်ပေါ်မှာ အဲဒါကို ရေးဖို့ ကြိုးစားတုန်းကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘောပင်က အခုလောက် လက်မတည်ငြိမ်ခဲ့ပါဘူး။
မေရီက ကျွန်တော် ပြီးသွားတဲ့အထိ စိုက်ထူ နားထောင်နေခဲ့တယ်။
“လူတိုင်းက အဲဒီလူကိုပဲ တူတူ မြင်ကြတာလား”
ကျွန်ုပ်တို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
အီလီနော်က ခေါင်းခါပြတယ်။
“ကျွန်မကတော့ လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို မြင်တယ်။ ဆံပင်ညိုနဲ့။ ဘယ်သူမှန်း မသိဘူး”
“အစတုန်းကတော့ အော်ရီလီယာလို့ ထင်ရတာပေါ့” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ “အဲဒီနောက် ကျွန်တော် ယူရီယာကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်”
မယ်လိုဒီက လက်ပိုက်လိုက်တယ်။
“ကျွန်မကတော့ အရင်က သိခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတယ်”
သူမ အဲဒီထက်ပိုပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး။
မေရီကလည်း ထပ်မမေးတော့ပါဘူး။
“သတိထားမိတဲ့သူရဲ့ ပုံစံကို သူက ငှားယူတာပဲ” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။
ရဲတိုက်အုပ်က ကျောက်ခုံတန်းလျားရဲ့ ပုံဆွဲကားကို ငေးကြည့်နေတယ်။
“ဘယ်သူမှ မကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာရော အဲဒီပုံရိပ်က ဆက်ရှိနေတတ်သလား”
“ကျွန်မလည်း မသိဘူး”
“ဒါဆိုရင် ပုံရိပ်နဲ့ သိမ်းဆည်းထားတဲ့စွမ်းအားက တစ်ခုတည်းလို့ ကျွန်ုပ်တို့ အလွယ်တကူ မယူဆသင့်ဘူးပေါ့”
အက်ဗလင်က ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်တယ်။
“အခန်းက ကျွန်ုပ်တို့ မြင်ရတာကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အီလီနော်ကတော့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို မြင်ခဲ့ရတုန်းပဲလေ”
“ဟုတ်တယ်”
“ခုံတန်းလျားကို အဝတ်နဲ့ အုပ်ထားလို့ ရမလား”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
အဝတ်စတစ်စနဲ့ပေါ့။
ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှတွေ အားလုံးပြီးနောက်မှာ ဒီအကြံဉာဏ်က ရစရာမရှိအောင် ရစရာကောင်းနေသလို ခོင်မလို ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ပုံဆွဲကားထက် အဲဒီပစ္စည်းကို ပိုပြီး ယုံကြည်ဖို့ ပြောခဲ့တာကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်တယ်။
“အဲဒါက ကူညီပေးနိုင်မလား”
“ကျွန်ုပ်တို့ တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်နေတာကို တားဆီးပေးနိုင်လိမ့်မယ်” သူမက ပြောပါတယ်။ “အဲဒါကတော့ အစပျိုးချက်တစ်ခု ဖြစ်လာမှာပေါ့”
စက်ပြင်ခန်းထဲက သာမန်ကုလားထိုင်တစ်ခုနဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ စမ်းသပ်ကြည့်ကြတယ်။
အော်ရီလီယာက ထိုင်ခုံအထက်မှာ အလင်းရောင် အသေးစားလေးတစ်ခုကို ထားလိုက်တယ်။
မျက်နှာမဟုတ်ပါဘူး။
အသံလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
မျက်စိကို သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ။
အီလီနော် စကားပြောနေတုန်းမှာ ကျွန်တော် အဲဒါကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။
ပြီးတော့ သူမ စားပွဲဝန်းကျင်မှာ လှုပ်ရှားနေတုန်းမှာလည်း ထပ်ကြည့်မိတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်တို့နဲ့ ကုလားထိုင်ကြားမှာ အဝတ်စတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲလိုက်တယ်။
ဆွဲငင်အားက ပျောက်ကွယ်သွားတာမျိုးတော့ မရှိပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဆွဲငင်အားတစ်ခုအနေနဲ့ သတိပြုမိဖို့ ပိုလွယ်ကူလာပါတယ်။
အဝတ်စကို ကျွန်တော် မြင်နေရပါတယ်။
အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ ဘာရှိနေလဲဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။
“အဲဒါက အကျိုးရှိသားပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“အရာရာတိုင်းကနေတော့ ရှင့်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ဒါပေမဲ့ ဘယ်နေရာကို ကြည့်ရမလဲဆိုတာ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်တော့ ရှင့်မှာ ရှိလာပြီလေ”
အီလီနော်က အလင်းတိုင်နှစ်တိုင်ကို စတင် တိုင်းတာနေပါတယ်။
ပြန်လည်ရယူခြင်းကတော့ ပိုပြီး ခက်ခဲပါတယ်။
အော်ရီလီယာက တိမ်တဲ့ပန်းကန်လုံးလေးတစ်ခုနဲ့ အဲဒါကို ရှင်းပြတယ်။
သူမရဲ့ အလင်းရောင်အချို့ကို ပန်းကန်လုံးထဲမှာ စုစည်းစေတယ်။
အဲဒီနောက် အဲဒါကို ပြန်လှမ်းယူလိုက်တယ်။
အလင်းရောင်က သူမရဲ့လက်ထဲကို ပြန်ပြီး စီးဝင်လာတယ်။
“ငါ့ဆီကနေ ယူသွားခဲ့တာတွေက ငါ့ကို ပြန်သိသင့်တယ်” လို့ သူမက ပြောတယ်။
“သိသင့်တာပေါ့လေ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“အကြာကြီး ထိန်းသိမ်းခံထားရတာကိုး”
အက်ဗလင်က ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ပန်းကန်လုံးလေးကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“ပြီးတော့ ရှင့်မှာလည်း ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိသွားပြီလေ”
“ဟုတ်တယ်”
ခဏလောက်တော့ အော်ရီလီယာက ပင်ပန်းနေပုံ ပေါ်လာပြန်ပါတယ်။
“ဘယ်လောက်များများ ရှိနေလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး”
ရဲတိုက်ထဲက အကြီးဆုံး ပုံဆောင်ခဲတွေကို ရွေးချယ်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ အဲဒါကို မဖြေခဲ့ကြပါဘူး။
ကျွန်တော် အကြံပြုတဲ့အခါ ရဲတိုက်အုပ်က ခေါင်းခါပြခဲ့ပါတယ်။
“အဲဒါတွေက ထွက်ပြေးလာတာတွေကို လက်ခံဖို့ပဲ ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဘယ်ဟာက သူမနဲ့ သက်ဆိုင်လဲဆိုတာကိုတော့ သူတို့ မဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ဘူး”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“ပြီးတော့ မင်းတို့ကိုယ်တိုင်ကနေတစ်ဆင့် ငါ့ကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတာမျိုးကိုလည်း ငါ မလိုချင်ဘူး”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လက်တွေကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
အဲဒါက ကျွန်တော် တွေးနေခဲ့တာနဲ့ အတော်လေး ဆင်တူနေခဲ့တာကိုး။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို လာတို့တယ်။
“ကျွန်ုပ်တို့က လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ထားပေးမှာပါ”
“ဟုတ်တယ်” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။ “ပြီးတော့ ငါ အဲဒီထဲကနေ ဖြတ်ဝင်လာမယ်”
အဲဒါ လွယ်ကူလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကမှ ကတိမပေးခဲ့ပါဘူး။
အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်ုပ်တို့ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်ခဲ့ပါတယ်။
နောက်ထပ် မနက်ခင်းနှစ်ခုမှာတော့ မူလနေရာကနေ ဖယ်ခွာသွားခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်ဆီကို စွမ်းအားအနည်းငယ် ပြန်ပေးဖို့ ကျွန်ုပ်တို့ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြတယ်။
ပထမတော့ စားပွဲတစ်ဖက်ကနေပေါ့။
အဲဒီနောက် အခန်းတစ်ဖက်ကနေပေါ့။
အက်ဗလင်က အစွန်းဘက်ကို ပိတ်မသွားဘဲ ခံစားတတ်လာအောင် သင်ယူခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ လမ်းကြောင်းကို တောင့်တင်းသွားအောင် လုပ်ရင်းနဲ့ စွမ်းအင်တွေ ဘယ်လောက်အထိ အလဟဿ ဖြစ်သွားရလဲဆိုတာကို သင်ယူခဲ့ရပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြင်ပေးတယ်။
တစ်ခါတလေတော့လည်း တော်တော်လေး တင်းတင်းမာမာပါပဲ။
အဲဒီလို ဖြစ်တဲ့အခါတိုင်း သူမက တောင်းပန်တတ်ပါတယ်။
ဒုတိယမြောက် မနက်ခင်းမှာတော့ အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ဖန်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး အော်ရီလီယာကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်ုပ်တို့ကို သင်ကြားပေးနေရင်းနဲ့ ရှင့်မှာ ကြောက်ရွံ့ပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်”
အော်ရီလီယာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ ဘေးနားမှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်” သူမက ပြောတယ်။ “အဲဒါကို ငါလည်း အခုမှ သိလာရသလိုပဲ”
သယ်စရာ (Thesra) က ပြန်မဖြေခဲ့ပါဘူး။
ညစာစားပွဲ ပြီးတဲ့အခါ အော်ရီလီယာက အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြပါတယ်။
သူမက သူ့ကို နာမည်နဲ့ ခေါ်ခဲ့တာပါ။
တစ်ခါ။
ပြီးတော့ နောက်တစ်နေ့မှာ တစ်ခါပါ။
“သူ့ဆီ ရောက်သွားရဲ့လား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“ငါ မပြောတတ်တော့ဘူး”
“သူ ပျောက်ကွယ်သွားတာများ ဖြစ်နိုင်မလား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
“ဒါမှမဟုတ် ငြင်းဆန်နေတာများလား”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
တောင်တန်းတွေက အဲဒီကနေ မြင်ရသမျှထက် အများကြီး ပိုဝေးနေခဲ့ပါတယ်။
စားပွဲအောက်မှာ အက်ဗလင်ရဲ့လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာတွေ့တယ်။
“ပြန်လည်ရယူခြင်းကို စစ်ဆေးဖို့လောက်တော့ ကျွန်ုပ်တို့ သိပါတယ်” သူမက ပြောတယ်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“ဒါကို ရပ်တန့်ဖို့အတွက် ငါ ခွင့်တောင်းနေတော့မှာ မလ္လဘူး”
တက်ဆာက ရာသီဥတု ပြောင်းလဲမယ့် သတင်းနဲ့အတူ Northwatch ကနေ ရောက်လာပါတယ်။
သာယာတဲ့ရက် နှစ်ရက်။
ဖြစ်နိုင်ရင် သုံးရက်ပေါ့။
သူမ မြင်တွေ့နိုင်တာထက် ပိုပြီးတော့ ဘယ်လိုကတိမှ သူမ ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အီလီဇာက ခရီးထွက်မယ့်အဖွဲ့ကို စီစဉ်ပေးပါတယ်။
အီလီနော်က ညှပ်ကိရိယာအသစ်ကို စစ်ဆေးပါတယ်။
ရဲတိုက်အုပ်က လက်ခံမယ့် ပုံဆောင်ခဲငယ် သုံးခုကို ထောက်ပံ့ပေးပြီး သူတို့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို နှစ်ခါတိုင်တိုင် ရှင်းပြပါတယ်။
မေရီက စာမျက်နှာအသစ်တွေကို ပြင်ဆင်ပါတယ်။
ဟယ်လီနာကတော့ ဒီတောင်ကြားလမ်းကို အရင်က သုံးဖူးသမျှလူအားလုံးကို ကျွေးမွေးမယ့်အတိုင်း အစားအစာတွေကို ထုပ်ပိုးပေးပါတယ်။
ကျွန်တော် တောင်းထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါတွေ အကုန်လိုမှာ လို့လား”
“လိုမယ်” လို့ သူမက ပြောတယ်။
ကျွန်တော် တောင်းကို ပိတ်လိုက်တယ်။
အတွေ့အကြုံဆိုတာ အသုံးဝင်တဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ။
မထွက်ခွာခင်မှာ ကျွန်တော် အော်ရီလီယာကို တောင်ဘက် მისဧည့်ခန်းထဲမှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။
ပြီးသွားတဲ့ ပုံတူပန်းချီကားက အက်ဗလင် အခြောက်ခံဖို့ ထားခဲ့တဲ့နေရာမှာ ရှိနေပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ပန်းချီကားထဲက ကလေးငယ်တွေကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ဘေးမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”
“သူတို့ ကြီးပြင်းလာတာကို မြင်ချင်မိလို့ပါ”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက ဖျော့တော့စွာ ပြုံးတယ်။
“ငါ သိပါတယ်။ ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု ရှိလာတိုင်း မနက်ဖြန်မှာ ငါ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး”
“အဲဒါကို ပြောမလို့ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆို ဘာပြောမလို့လဲ”
ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်တယ်။
“ဂါရစ်က တော်တော်များများသော ပရိဘောဂတွေကို ဖျက်ဆီးတော့မှာ”
သူမ ရယ်မောလိုက်တယ်။
“ဒါဆို သူ့အဘိုးများ အလုပ်ရှုပ်တော့မှာပေါ့”
“ပြီးတော့ ကာရိုကလည်း ကူညီမှာ”
“ပြုပြင်တာကိုပေါ့လေ”
“မဟုတ်ဘူးလေ”
အော်ရီလီယာက ပန်းချီကားကို တစ်ချက် ထပ်ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“အဲဒါကိုလည်း ငါ မြင်ချင်တာပေါ့”
ရာသီဥတု သာယာတဲ့ ပထမဆုံးညနေမှာပဲ ကျွန်ုပ်တို့ တဲငယ်လေးဆီ ရောက်သွားကြတယ်။
အီလီနော် တပ်ခဲ့တဲ့ တံခါးက အခုထိ ခိုင်မြဲနေဆဲပါပဲ။
ကျွန်ုပ်တို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ထင်းတွေက ခြောက်သွေ့နေပါတယ်။
တက်ဆာက အဲဒီအချက်နှစ်ချက်စလုံးကို ကျေနပ်ပုံပေါ်ပေမဲ့ ဘယ်အရာကမှ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်တော့ မဟုတ်ဘူးလို့ မှတ်ချက်ပေးပါတယ်။
ကျွန်ုပ်တို့ စားသောက်ကြတယ်။
ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို စစ်ဆေးကြတယ်။
အလှည့်ကျ အိပ်စက်ကြတယ်။
ကျွန်တော် ဘာမှ မမှတ်မိနိုင်တဲ့ အိပ်မက်တွေ မက်ခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင် လာနှိုးတဲ့အခါ ပြတင်းပေါက် တံခါးရွက်ကြားကနေ အလင်းရောင် စတင်ထွက်ပေါ်နေပါပြီ။
ဒီတစ်ခါတော့ အေးစိမ့်နေတဲ့ ကြမ်းပြင်ကို ကျွန်တော် မကျေမနပ် မဖြစ်မိပါဘူး။
ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။
အခုတော့ လုပ်စရာအလုပ်တွေ ရှိနေပါပြီ။
လမ်းဘေးတဲငယ်လေးမှာတော့ ဖွင့်ထားဆဲ လမ်းကြောင်းက ရှင်းလင်းနေဆဲပါပဲ။
အီလီနော် လုံခြုံအောင် တပ်ဆင်ခဲ့တဲ့ တံခါးကလည်း ရှိနေဆဲပါပဲ။
ပုံသဏ္ဌာန်က ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေပါတယ်။
ပခုံးရဲ့ ကွေးညွတ်မှုကို ခေတ္တမျှ မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ကျွန်တော် မျက်နှာလွှဲလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် တို့ရဲ့ အကာအကွယ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ်မှာ မယ်လိုဒီနဲ့ အီလီနော်တို့က တံခါးဝနဲ့ ကျောဘက်နံရံကြားမှာ အဝတ်စကို မြှင့်တင်လိုက်ကြတယ်။
အခန်းတစ်ခုလုံး သက်ပြင်းချလိုက်သလို ဖြစ်သွားပါတယ်။
ခဏတာလောက်မှာ အဝတ်စနောက်ကွယ်ကနေ ကာရိုလိုင်း ရယ်မောသိမ်ကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသလိုပါပဲ။
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်း ပြောလိုက်မိတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ညှစ်လိုက်တယ်။
အဝတ်စက ကြည့်ချင်စိတ်ကို ကျွန်တော့်ဆီကနေ မရပ်တန့်စေနိုင်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား ဆက်ကြည့်ဖို့အတွက် ရိုးရှင်းပြီး ခိုင်မာတဲ့ အရာတစ်ခုကိုတော့ ပေးစွမ်းခဲ့ပါတယ်။
အီလီနော်က ပြားရဲ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်ချလိုက်တယ်။
သူမရဲ့မှန်က အစွန်းတစ်ဝိုက်က အမှတ်အသားတွေကို ဖမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးနေတဲ့လက်ကိုင်က တိုပြီး လေးထောင့်ဆန်တဲ့ ရိုးတံတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ပါတယ်။
သူမ အဲဒါကို စစ်ဆေးတယ်။
ပြီးတော့မှ နောက်ကို မှီထိုင်လိုက်တယ်။
“ဘယ်လိုနေလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“တစ်စုံတစ်ယောက် လှည့်နေတုန်း ကျိုးသွားတာ”
“ရှင် သေချာသိရလား”
“မပြတ်ခင်က ရိုးတံက လိမ်သွားခဲ့တယ်”
အော်ရီလီယာက လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပါတယ်။
“ပြန်လည်ရယူမယ့်ဘက်ကို လှည့်နေတာလား”
အီလီနော်က ရပ်တန့်ရာတွေကို စစ်ဆေးတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
ခဏတာ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါဘူး။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။
ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်ုပ်တို့ မသိကြပါဘူး။
ကျိုးနေတဲ့ သတ္တုစလေးက သူတို့ ချန်ထားခဲ့သမျှ အရာရာပါပဲ။
အီလီနော်က ကိရိယာအသစ်ကို ရိုးတံပေါ်မှာ တပ်ဆင်လိုက်တယ်။
ခိုင်မြဲသွားပါတယ်။
သူမ အဲဒါကို မလှည့်သေးပါဘူး။
ပထမဆုံးအနေနဲ့ အော်ရီလီယာက ခုံတန်းလျားအောက်က လမ်းကြောင်းကို လက်နဲ့ လိုက်စမ်းကြည့်တယ်။
အက်ဗလင်က မပျက်မစီး ကျန်နေတဲ့ ထိန်းချုပ်ရာနှစ်ခုကို စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။
ကျွန်တော်က အကာအကွယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပြီး စွမ်းအားဆိုတာ လိုအပ်တဲ့နေရာမှာမှ အသုံးဝင်တယ်ဆိုတာကို သတိရဖို့ ကြိုးစားနေမိပါတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ အော်ရီလီယာ သူမရဲ့လက်ကို အောက်ချလိုက်ပါတယ်။
“ပထမတစ်ခုက ပိတ်ကို ပိတ်ရမယ်”
အီလီနော်က နီးတဲ့လက်ကိုင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက သူမကို စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။
“ဖြည်းဖြည်းချင်း”
လက်ကိုင် လှုပ်ရှားသွားပါတယ်။
အဝတ်စနောက်ကွယ်က ရယ်မောသံတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။
အလွန်တရာ ငြိမ်ကျသွားတာကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိန်းကိုင်ထားမှုပါ လွတ်ထွက်သွားမလို ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
မြင်ရတဲ့လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်မှာ ရွှေရောင်လဲ့လာပါတယ်။
အဲဒါက အော်ရီလီယာဆီကို ဦးတည်ရွေ့လျားလာတယ်။
သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ လက်ကို မြှောက်လိုက်တယ်။
“အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်တော့”
အီလီနော် ရပ်လိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ လက်ချောင်းတွေ တုန်ရီနေပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ဘေးမှာ ဆက်ပြီး ရှိနေပါတယ်။
“ဘယ်လိုနေလဲ”
ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဆရာမက အကာကွယ်ခံနေရတဲ့ ခုံတန်းလျားဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အခန်းထဲ ဝင်လာကတည်းက သူမရဲ့မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကလွဲလို့ တခြားဘာမှ မရှိခဲ့တာကနေ အခုတော့ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဖြစ်လာပါတော့တယ်။
“သူ ပြန်လာဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ငါ ခံစားမိနေပြီ”