မနက်ရောက်တဲ့အခါ კარိုလိုင်းရဲ့ တဲနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျန်သေးတဲ့အကြောင်းအရာတွေကို ကျွန်တော် သတိရသွားတယ်။
ကာရိုလိုင်းက အဲဒီထဲမှာပဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တာလေ။
ကျွန်တော်ကတော့ အစားအစာတွေကို စားခဲ့တယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ဝတ်ရုံကို ကြယ်သီးတပ်ရင်း နားထောင်နေခဲ့တယ်။
“သူမ သိသွားလား”
“သိသွားတယ်”
“ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ”
“ငါ့ကို ဝင်ကြေး ထပ်ကောက်တယ်လေ”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြုံးလိုက်တယ်။
ပြီးတော့မှ ကျွန်တော့်ကို သေချာစိုက်ကြည့်တယ်။
“ရှင် အိပ်ပျော်ခဲ့ရဲ့လား”
“ခဏလောက်တော့ အိပ်ဖြစ်ပါတယ်”
“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ”
အပြင်ဘက်မှာတော့ တက်ဆာက ကောင်းကင်ယံကို စစ်ဆေးနေတယ်။
အခန်းတွင်းမှာတော့ အီလီနော်က ရေနွေးအိုးနဲ့ စကားများနေပြီ။
မိနစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ ဒီတောင်ပေါ်ဒေသဟာ လူတွေ ပုံမှန်နိုးထလာတတ်တဲ့ နေရာလေးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
အော်ရီလီယာက မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်နေပြီး ပြန်လည်ရရှိထားတဲ့ သတ္တုပြားကြောလေးကို ပေါင်ပေါ်တင်ထားတယ်။
သူမက အဲဒါကို တစ်ချက်ပြန်ဖြည်ကြည့်နေတယ်။
“သူ့နာမည် ဘယ်သူလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“သီစရာ (Thesra)”
ကျန်တဲ့သူတွေ ငြိမ်ကျသွားကြတယ်။
“သူက လူတစ်ယောက် နိုးလာတဲ့အခါ စိတ်ကို မထိုင်းမှိုင်းစေဘဲ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုတွေကြားကနေ အိပ်ပျော်သွားအောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ကုသမှုက အချိန်အကြာကြီး ယူရမယ့်သူတွေကို ငါ အရင်တုန်းက သူ့ဆီကို ပို့ပေးဖူးတယ်”
“သူ့ကို သေချာသိတာပေါ့”
“သိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပဲ”
သူမက သတ္တုစင်းလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
စွန်းချွန်နဲ့ ကြယ်ပုံစံအောက်က အမှတ်အသားငယ်လေးက မီးရောင်ကြောင့် ထင်ရှားလာတယ်။
“တစ်ခါတုန်းက ငါ့အတွက် အရေးပါတဲ့လူတစ်ယောက် ဆုံးပါးသွားတဲ့အခါ သူ ငါ့ဘေးမှာ ထိုင်ပေးဖူးတယ်”
ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ဆက်မမေးတော့ပါဘူး။
အော်ရီလီယာက သတ္တုစင်းကို ပြန်ပတ်လိုက်တယ်။
“အဲဒါ စုဝေးစည်းဝေးပွဲ မတိုင်ခင်ကပေါ့”
“သူ့ရဲ့အမှတ်အသားကို တခြားလူတစ်ယောက်ယောက်က သုံးခဲ့တာများ ဖြစ်နိုင်မလား” လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
အော်ရီလီယာက မော့ကြည့်လာတယ်။
“အဲဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ ငါ ဆန္ဒပြုမိတယ်။ ငါ အဲဒီလို ဖြစ်စေချင်တယ်ဆိုတာကိုတော့ အားလုံး သတိရပေးကြပါ”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
အီလီဇာက တက်ဆာရဲ့ မြေပုံကို ပိုနီးအောင် ဆွဲယူလိုက်တယ်။
“ဒါဆို ဒီကနေ့ ဆက်ရှာကြမယ်။ ရှင်းလင်းထားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်းပဲ ဆက်သွားမယ်။ ထွက်ပေါက်တစ်ခုကိုလည်း သေချာချန်ထားမယ်”
“ခြေထောက်ကို သေသေချာချာ မြင်နေရတုန်းမှာပဲ ပြန်ကြမယ်” လို့ တက်ဆာက တံခါးဝကနေ ထပ်ပြောတယ်။
“ကောင်းကင်က ဘာပြောနေလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“မနက်ဖြန်အတွက်တော့ ဘာကောင်းတာမှ မပြောဘူး”
သူမက မီးဖိုဘေးက လက်အိတ်တွေကို ကောက်စွပ်လိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီမနက်ခင်းတော့ ငါတို့မှာ ရှိတယ်လေ”
နယ်နိမိတ်ရဲ့ အပြတ်အောက်ပိုင်းက ပွင့်နေဆဲပါပဲ။
အီလီနော်က နှင်းပုံငယ်လေးအောက်က အပေါက်ဟာလာနေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ဘာမှ မရွေ့လျားသွားကြောင်း စစ်ဆေးခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့အခါ ဘယ်အသံမှ ထွက်မလာခဲ့ပါဘူး။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျောက်တုံးတွေဆီကို လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်ထုတ်လိုက်တယ်။
“ဒီမှာ စုဝေးဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲ” သူမက ပြောတယ်။ “အက်ကြောင်းကိုတော့ ဖြတ်ကျော်လို့ မရဘူး”
“သူ့ဟာသူ ပြန်ဆက်သွားနိုင်မလား” လို့ အီလီဇာက မေးတယ်။
“သူ ကြိုးစားနေတာကို ငါ မတွေ့ရသေးပါဘူး”
အီလီနော်က ပေါ်နေတဲ့ အစွန်းတွေကို ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အဝတ်စတွေနဲ့ သီးခြားစီ အုပ်ပေးလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးပေါ်မှာ အမှတ်အသားလုပ်လိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် တက်ဆာက ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းရဲ့ နောက်ဆုံးအပိုင်းဆီ ဦးဆောင်ခေါ်သွားတယ်။
စדန်းခန်းမဆောင်ကြီးက အောက်ဘက်ကနေ လှမ်းကြည့်ရင် ပိုကြီးမားနေသလို ထင်ရတယ်။
တိုင်သုံးတိုင်က မတ်မတ်ရှိနေဆဲပါ။
စတုတ္ထမြောက် အနည်းငယ်ယိုင်နေတဲ့တိုင်ကတော့ ယုံကြည်ရစရာ မရှိတော့ပါဘူး။
အီလီနော်က ပြိုကျနေတဲ့ အမိုးနဲ့ ဝေးရာ ဘက်စွန်းနားကနေ ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားတယ်။ အမိုးပွင့်နေတဲ့ မီးဖိုတစ်ခုနဲ့ နှင်းတွေ ပြည့်နေတဲ့ ကျောက်ခွက်ရှည်ကြီးတစ်ခုကို ဖြတ်သွားခဲ့ကြတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျောက်ခွက်ဘေးမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
“ဒီနားမှာ ခုံတန်းလျားတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်”
“ခရီးသွားတွေအတွက်လား”
“ဟုတ်တယ်။ นอนအိပ်ရာခင်းတွေကို လေသွေးခံရင်း နေလှန်းရင်း အဲဒီမှာ ထိုင်လို့ရတယ်”
သူမက ပြိုပျက်နေတဲ့ နံရံကနေ တစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
“အိပ်စက်တဲ့ အခန်းတွေက ဟောဒီဘက်မှာ ရှိရမှာ”
ဒီပြိုပျက်နေတဲ့ အဆောက်အအုံထဲမှာ အနွေးဓာတ်ဆိုလို့ ဘာမှမရှိပါဘူး။
ရင်းနှီးနေတဲ့ အနံ့အသက်လည်း မရှိပါဘူး။
စိုစွတ်နေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေ၊ သစ်သားဟောင်းတွေနဲ့ အိမ်ရဲ့နောက်ဘက် ဘယ်နေရာမှာမှန်းမသိ စီးဆင်းနေတဲ့ စမ်းရေသံကိုပဲ ကြားရတယ်။
ဒါက ကရုဏာသက်စရာကောင်းလှတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မိတယ်။
နံရံပြိုကျနေတဲ့ ကွက်လပ်ကနေ ကျွန်တော်တို့ ဝင်ခဲ့ကြတယ်။
အီလီနော်က အရင်ဆုံး ဝင်တယ်။
ပြီးတော့ အီလီဇာ။
အထဲက အခန်းကတော့ အမိုးပြိုကျသွားပေမဲ့ ကုန်းစောက်ဘက်ခြမ်းမှာတော့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ စင်္ကြံလမ်းက မပျက်မစီး ကျန်နေသေးတယ်။
အဲဒီကနေမှ အခန်းငယ်လေးတွေဆီ ထွက်ပေါက်ရှိနေတယ်။
အခန်းတိုင်းမှာ ကုတင်တစ်လုံးစာ နေရာစီ ရှိကြတယ်။
အခန်းတိုင်းမှာ ပြတင်းပေါက် ကိုယ်စီပါရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ တံခါးတွေကတော့ မရှိတော့ပါဘူး။
အက်ဗလင်က နိမ့်တဲ့ စင်လေးတစ်ခုဘေးမှာ ဒူးထောက်ချလိုက်တယ်။
धूမှုန့်တွေနဲ့ သစ်ရွက်ခြောက်တွေ တစ်ဝက်လောက် ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ဘီးသွားတစ်ချောင်း အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်။
သွားတစ်ချောင်း ကျိုးနေတယ်။
သူမက အဲဒီအတိုင်းပဲ ထားခဲ့လိုက်တယ်။
“ဒီမှာ လူတွေ နေထိုင်ခဲ့ကြတာပဲ” သူမက ပြောတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီစင်ကလေးကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
ဒီအိမ်ကြီးကို အော်ရီလီယာကို နာကျင်စေဖို့အတွက် တည်ဆောက်ထားတာလို့ပဲ ကျွန်တော် တွေးနေမိခဲ့တာ။
ဒီဘီးသွားလေးက အဲဒီအတွေးကို ပိုပြီး ယုံရခက်စေတယ်။
စင်္ကြံလမ်းက နံရံတစ်ခုနဲ့ ဆုံးသွားတယ်။
အီလီနော်က အဲဒီနံရံကို ခေါက်ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
ပြီးမှ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ခေါက်ကြည့်တယ်။
“ဒါက နောက်မှ လုပ်ထားတာ”
“ဘယ်လောက် နောက်ကျမှလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
“အပေါက်တစ်ခုကို ပိတ်ထားခဲ့တာတော့ သေချာတယ်။ ဘယ်သူ့ရဲ့ အဘိုးလက်ထက်က လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာတော့ မပြောတတ်ဘူး”
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ဘေးကို ရွှေ့လာတယ်။
သူမရဲ့လက်က ကျောက်တုံးနဲ့ မထိတထိမှာ ရပ်သွားတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရတယ်။
နံရိုးအောက်ဘက်ကနေ တစ်စုံတစ်ရာက နှေးကွေးစွာ ဆွဲငင်နေသလိုမျိုး။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်တယ်။
“နောက်ဆုတ်”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား အတူတူ နောက်ဆုတ်လိုက်ကြတယ်။
အော်ရီလီယာကတော့ ငြိမ်သက်နေဆဲပါပဲ။
သူမရဲ့ မျက်နှာဟာ အမူအရာ ကင်းမဲ့သွားတယ်။
“အော်ရီလီယာ” လို့ ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်တယ်။
သူမ မျက်တောင်ခတ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာတယ်။
“ငါ ဒီကို ဘာကြောင့် ရောက်လာလဲဆိုတာကို သူ သိနေတယ်”
အမိုးပွင့်နေတဲ့ အခန်းဆီကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုတ်လာခဲ့ကြတယ်။
အီလီဇာက ကျွန်တော်တို့ကို အရေအတွက် ရေတွက်နေတယ်။
ထင်ရှားပေါ်လွင်အောင် လုပ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက မျက်နှာတစ်ခုချင်းစီဆီ ရွှေ့လျားနေတာကို ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။
အော်ရီလီယာက ပြိုကျနေတဲ့ သစ်တုံးတစ်တုံးပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
“ခဏလောက်က ငါ ဒီကို ဘာလို့ လاခဲ့မိမှန်းတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး”
“သူ့အသံကို ကြားလိုက်ရလို့လား”
“အင်း၊ မကြားရပါဘူး”
တခြားအသံတစ်ခုကို ကြားရတာထက် ဒါက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ကြောက်လန့်စေတယ်။
အော်ရီလီယာက လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်နေတယ်။
“ငါ ထိုင်ချင်သွားတယ်။ နောက်ထပ် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို တခြားလူတစ်ယောက်ယောက်ကိုပဲ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်ချင်တော့တယ်”
စင်္ကြံလမ်းဘက်ကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
ငြင်းခုံစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။
ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောဆိုထားတဲ့ လိမ်ညာမှုလည်း မရှိပါဘူး။
သူမကိုယ်တိုင်ရဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုလို အလွယ်တကူ ထင်ရစေတဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုပါပဲ။
အက်ဗလင်က အဲဒီမနက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ရေးမှတ်ထားခဲ့တဲ့ စာရွက်ကို ထုတ်လိုက်တယ်။
သူမက အဲဒီစာရွက်ကို အော်ရီလီယာရဲ့လက်ထဲ ထည့်ပေးတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာမက အဲဒါကို ဖတ်ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ အသာအယာ ပြုံးလိုက်တယ်။
“ရှင်တို့ရဲ့ လက်ရေးတွေ တော်တော်လေး တည်ကြည်လာပါလား”
“မေရီရဲ့ လက်ရေးကို လိုက်ကြည့်နေလို့ပါ”
“ခင်ဗျား ဘာလုပ်ချင်လဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
အလျင်စလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
သူမရဲ့ အဖြေကို ရှာတွေ့ဖို့ အချိန်ယူလိုက်တယ်။
“နံရံရဲ့နောက်ဘက်မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာကို ကြည့်ချင်တယ်”
“ဒါနဲ့များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရင်ရော”
“ငါ ပြောပြပါ့မယ်”
အက်ဗလင်က စာရွက်ကို သူမဆီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်တယ်။
ပိတ်ထားတဲ့ အပေါက်ဝနဲ့ နီးကပ်စွာ တံတိုင်းကာပြီး ကျွန်တော်တို့ ထပ်ချဉ်းကပ်သွားကြတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဘာကို ခံစားရမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိနေပြီ။
ကျောက်တုံးတစ်လျှောက်မှာ မတည်ငြိမ်မှုတွေ စုဝေးလာတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအင်က အဲဒါကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် ပုံစံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က ဘယ်နေရာကနေ ဝင်ရောက်လာလဲဆိုတာကို ရှာဖွေဖို့ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနဲ့ အစွန်းတွေကို လိုက်စမ်းကြည့်တယ်။
“ဟောဒီမှာ”
ပါးလွှာတဲ့ သတ္တုကြိုးမျှင်လေးတစ်ခုက ကျောက်တုံးနှစ်တုံးကြားထဲမှာ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
အီလီနော်က မထိဘဲနဲ့ စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
“ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ မူလလက်ဖဝါးခုံအပေါက်ထဲကနေ သီသွင်းထားတာပဲ”
“အဲဒီနံရံကို ပတ်ပြီး ဖွင့်လို့ရမလား” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
သူမက အပေါ်ကို မော့ကြည့်တယ်။
“ခုံးတန်းက အလေးချိန်ကို ထိန်းထားဆဲပဲ။ ပြေလျော့နေတဲ့ မျက်နှာပြင်ကို ထိန်းထောက်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ရပါတယ်”
ကျောက်တုံးတစ်တုံးနဲ့ စတင်ခဲ့ကြတယ်။
အီလီနော်က အောက်ခြေဆက်ကြောင်းကို ဖြေလျော့နေချိန်မှာ ကျွန်တော်က အပေါ်ဘက်ကျောက်တုံးတွေကို တည်ငြိမ်အောင် ဖိင်ထားပေးတယ်။
အချိန်ယူရတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါပဲ။
အင်္ဂတေတွေက အချပ်လိုက် ကွာကျလာတယ်။
အစောင့်တွေထဲက တစ်ယောက်က ထုတ်ယူထားတဲ့ ကျောက်စတွေကို အလင်းရောင်ရှိတဲ့ အခန်းထဲကို သယ်သွားတယ်။
တက်ဆာက အလင်းရောင်ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။
မယ်လိုဒီက အော်ရီလီယာရဲ့ဘေးမှာ ဆက်ရှိနေပြီး ဆရာမ ငြိမ်ကျသွားတိုင်း စကားတွေ လိုက်ပြောပေးနေတယ်။
သူမက တဲအကြောင်း ပြောတယ်။
ရေနွေးအိုးအကြောင်း။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရိက္ခာထဲမှာ ကျန်တော့တဲ့ ကြက်သွန်နီ ပမာဏအကြောင်း။
သာမန် အကြောင်းအရာလေးတွေပေါ့။
တစ်ခါမှာ အော်ရီလီယာက သူမရဲ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။
“မင်း ကြက်သွန်နီကို မကြိုက်ဘူးလား”
“တစ်ခုတည်းသော အစားအစာ ဖြစ်သွားတဲ့အခါမျိုးကျမှပေါ့”
“ဟင်းရည်က သိပ်ကောင်းတယ်လို့ ငါ ထင်တာပဲ”
“ဒါဆို ဒီည ကျွန်မရဲ့ဝေစုကို ယူလိုက်ပါတော့”
အော်ရီလီယာ ရယ်မောလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ တံတိုင်းကို လာဆွဲငင်နေတဲ့ အားတွေ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားတယ်။
နည်းနည်းလေးပါပဲ။
ကျွန်တော် သတိထားမိလောက်တဲ့အထိတော့ လျော့သွားတယ်။
နံရံရဲ့နောက်ဘက်မှာ တံခါးတစ်ခု ရှိနေတယ်။
အစစ်အမှန် တံခါးတစ်ခုပါ။
သူ့ရဲ့ သစ်သားက ညိုမည်းပြီး ဖောင်းကြွနေတယ်။
ပတ္တာတွေက ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို လှည့်နေတယ်။
သံဘို့သီးခလုတ်ကလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။
အီလီနော်က သော့ခလောက်ပေါ်က အင်္ဂတေတွေကို ခြစ်ထုတ်နေရာကနေ ရပ်လိုက်တယ်။
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အဲဒါကို စိုက်ကြည့်နေမိကြတယ်။
“သူတို့က ဒီဘက်ခြမ်းကနေ ပိတ်ခဲ့ကြတာပဲ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော် သော့ခလောက်ဘက်ကို လက်ဆန့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်တယ်။
“သတ္တုကြိုး”
ကျွန်တော် မေ့သွားခဲ့တာပဲ။
အဲဒါက သံချောင်းပေါ်ကနေ ဖြတ်သွားပြီး ဘောင်ကြားထဲကို ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် လက်ကို ပြန်ဆုတ်လိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက ပိုနီးအောင် တိုးလာတယ်။
“ငါ့ကို ပြစမ်းပါ”
သတ္တုကြိုးလေးထဲမှာ စွမ်းအင်က သိပ်မရှိလှပါဘူး။
ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်စေတာက အဲဒီစွမ်းအင် ဘယ်ကနေ လာသလဲဆိုတာပါပဲ။
အော်ရီလီယာက အဲဒီအပေါ်က လေထုကို ထိတွေ့လိုက်တယ်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေက သူမရဲ့လက်ချောင်းတွေဝန်းကျင်မှာ စုဝေးလာတယ်။
သတ္တုကြိုးက တုံ့ပြန်လာတယ်။
သူမ အသက်ရှူရပ်သွားတယ်။
“ငါ့ဟာပဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“သူတို့က ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးထားတာလား”
“သူတို့ ဆက်သုံးနေကြတونပဲ”
စွမ်းအင်တန်းလေးက ပိုပြီး တောက်ပလာတယ်။
သူမရဲ့တည်ရှိမှုက တံခါးဘက်ကို ဆွဲငင်သွားတာကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရတယ်။
အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို အတူတူ အားဖြည့်လိုက်ကြတယ်။
အော်ရီလီယာ တည်ငြိမ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။
“ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
သူမက သော့ခလောက်ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“အကြောင်းရင်းကို သိရအောင် တံခါးဖွင့်ကြည့်ဖို့လိုမယ် ထင်တယ်”
ကျွန်တော်တို့ သတ္တုကြိုးကို မဖြတ်ခဲ့ပါဘူး။
အက်ဗလင်က တံခါးနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တံတိုင်းကို ဆက်ထိန်းထားစဉ်မှာ သူမက သတ္တုကြိုးရဲ့ လမ်းကြောင်းကို သံချောင်းနဲ့ ဝေးရာကို ဖယ်ပေးထားတယ်။
အီလီနော်က သော့တံကို မြှောက်လိုက်တယ်။
ခြောက်သွေ့ပြီး မလိုလားအပ်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
ဘာမှ ဝင်မလာပါဘူး။
ဘယ်သူမှလည်း စကားမပြောပါဘူး။
သူမ ဆွဲဖွင့်လိုက်တယ်။
တံခါးက ကြမ်းပြင်နဲ့ ငြိသွားတဲ့အတွက် တစ်လက်မတောင် မပြည့်တပြည့်လေးပဲ ပွင့်လာတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို အဲဒါကို လွတ်အောင် ပင့် lift လုပ်ပေးဖို့ ကူညီလိုက်တယ်။
အပြင်ဘက်အခန်းကနေ အေးမြတဲ့လေတွေ စင်္ကြံလမ်းထဲကို ဝင်ရောက်လာတယ်။
ပြတင်းပေါက် မရှိပါဘူး။
မီးဖိုလည်း မရှိပါဘူး။
အနောက်ဘက်နံရံမှာ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ကျောက်ခုံတန်းလျားတစ်ခု ရှိနေတယ်။
အဲဒီအပေါ်နံရံမှာ သတ္တုသံချောင်းတွေကို ဆောက်နဲ့ ရိုက်သွင်းထားတယ်။
အဲဒီကြားမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ စီးဆင်းနေတယ်။
ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။
ခဏလောက်တော့ အဲဒါ အော်ရီလီယာပဲလို့ ကျွန်တော် ထင်လိုက်မိတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးတွေဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ သူမရဲ့ပုံစံမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီအမျိုးသမီးက တစ်ဖက်ကို ကိုယ်စောင်းပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ပါးစပ်အောက်မှာ ခံလျက်သားနဲ့ အိပ်ပျော်နေတယ်။
သူမရဲ့ဝတ်စုံမှာ အလေးချိန် မရှိသလိုပါပဲ။
လေထုက ငြိမ်သက်နေပေမဲ့ သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကတော့ လှုပ်ရှားနေတယ်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော် ဘေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက ခုံတန်းလျားကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
သူမရဲ့မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာမက ဖြေဖို့ ကြိုးစားတယ်။
ခုံတန်းလျားပေါ်က ပုံရိပ်က မျက်လုံးပွင့်လာတယ်။
ဘာကြောင့်မှန်း မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ရှေ့ကို တိုးလိုက်မိတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို နောက်ကို ဆွဲငင်လိုက်တယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အော်ရီလီယာ ယိုင်နဲ့သွားတယ်။
မယ်လိုဒီက သူမကို ထိန်းဖမ်းလိုက်တယ်။
ပုံရိပ်က ထိုင်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။
ကျောက်ခုံတန်းလျားပေါ်ကနေ ကာရိုလိုင်းက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ပင်ပန်းနေတယ်။
အေးစက်နေတယ်။
စောင့်ဆိုင်းနေတယ်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။
အဲဒီလို လုပ်လိုက်လို့ သူမရဲ့ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်က ပျောက်မသွားပါဘူး။
“ယူရီယာ”
အက်ဗလင်ရဲ့ အသံ။
နီးနီးလေးမှာပါ။
ကျွန်တော် အဲဒီအသံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။
“တံခါးပေါက်လေ” သူမက ပြောတယ်။ “ဒီတံခါးပေါက်ကနေ ထွက်ကြရအောင်”
ကျွန်တော် သူမနဲ့အတူ ရွှေ့သွားလိုက်တယ်။
အမိုးပွင့်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ ရပ်လိုက်ကြတယ်။
ပြိုပျက်နေတဲ့ အမိုးကနေတဆင့် နှင်းပွင့်တွေ ကြွေကျလာတယ်။
နှင်းပွင့်တစ်ပွင့်က ကျွန်တော့်လက်ခုံပေါ် ကျလာပြီး အရည်ပျော်သွားတယ်။
အပေါ်ကို မော့မကြည့်နိုင်မချင်း အဲဒါကိုပဲ ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
အော်ရီလီယာက မယ်လိုဒီနဲ့အတူ ထိုင်နေတယ်။
သူမ အသက်ရှူတာ အရမ်းမြန်နေတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
“ရှင် ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာကို ပြောပြပါ”
“ခရီးသည်စခန်းမှာ”
“ရှင်နဲ့အတူ ဘယ်သူတွေရှိလဲ”
သူမက ကျွန်တော်တို့ရဲ့နာမည်တွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါ်တယ်။
အစပိုင်းမှာတော့ နှေးကွေးပါတယ်။
နောက်ပိုင်းတော့ ပိုပြီး လွယ်ကူသွားတယ်။
အီလီဇာက စင်္ကြံလမ်းဝမှာ ရပ်နေတယ်။
အီလီနော်က တံခါးကို ပွင့်လျက်သား ထားခဲ့တယ်။
သော့ဘို့သီးခလုတ်က ဘောင်ပေါ်မှာ တွဲလောင်းကျနေတယ်။
“လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး” အော်ရီလီယာက အဆုံးမှာ ပြောတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ဆန့်ကျင်ဘက် ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“ဒါဆို ငါတို့ မြင်ခဲ့ရတာ ဘာလဲ”
“ငါ့ဆီကနေ စုဆောင်းထုတ်ယူသွားတဲ့အရာတွေကို လက်ခံဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ”
သူမက စင်္ကြံလမ်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
“ငါ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှု၊ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအား။ အိပ်မက်ဆီကို ငါ လှည့်မိတိုင်း အဲဒါက နည်းနည်းစီ ပိုယူသွားတယ်”
“ပြီးတော့ လှည့်ကြည့်ချင်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ပေးတယ်ပေါ့” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“တခြား တားဆီးချက်တွေ ကျိုးပျက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါ ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ အနားယူနိုင်ခဲ့တယ်။ ပိုဝေးတဲ့အထိ ရောက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကတော့ ငါ ပေးလိုက်တာတွေကို ဆက်ယူနေဆဲပါပဲ”
သူမရဲ့ အခန်းသစ်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ သူမကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်တယ်။
သူမရဲ့ တံခါးအောက်က အလင်းရောင်လေးကိုလေ။
“ဂရေးကိပ်မှာတောင်မှလား”
“အင်း”
စင်္ကြံလမ်းဘက်ကို ကျွန်တော် ထပ်ကြည့်လိုက်တယ်။
အကွာအဝေးက ရုတ်တရက်ဆိုသလို အရမ်း နီးကပ်နေသလို ထင်ရတယ်။
အက်ဗလင် စတင်ရေးဆွဲခဲ့တဲ့ ပုံဆွဲကားဘေးမှာ အီလီနော် ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
“သံချောင်း အစုံငါးစုံ ရှိတယ်”
အော်ရီလီယာ မော့ကြည့်လာတယ်။
“ဘာလဲ”
“ခုံတန်းလျားရဲ့ အပေါ်ဘက်မှာလေ။ ငါးစုံ။ လေးစုံက မည်းနေတယ်”
နံရံကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်တယ်။
သိပ်တော့ မရှင်းလှပါဘူး။
အများစုကတော့ ကျွန်တော့်ညီမလေးကိုပဲ ပြန်သတိရနေမိတယ်။
အက်ဗလင်က ခုံတန်းလျားရဲ့ အပေါ်ဘက်မှာ အုပ်စုငယ် ငါးခုကို ရေးဆွဲလိုက်တယ်။
“တားဆီးချက် တစ်ခုချင်းစီအတွက် တစ်ခုစီပေါ့”
“ဖြစ်နိုင်တယ်” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။
“တစ်ခုတည်းပဲ ဆက်အလုပ်လုပ်နေတာ”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာမ ထရပ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်လည်း သူမနဲ့အတူ ထရပ်လိုက်တယ်။
သူမ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
“ငါ အထဲကို အခုချက်ချင်း ထပ်မဝင်တော့ဘူး”
သူမက အီလီနོန်းကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“ကျန်တာတွေကို ဖော်ပြပေးလို့ ရမလား”
အီလီနော်က ဖော်ပြပေးနိုင်ပါတယ်။
သူမက ခုံတန်းလျားအောက်က တိမ်တဲ့မြောင်းငယ်တစ်ခုနဲ့ တံခါးတိုင်အတိုင်း ဆင်းလာပြီး အဲဒါနဲ့ လာဆုံတဲ့ သတ္တုကြိုးကို မြင်ခဲ့ရတယ်။
သူမက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ အဝိုင်းပုံ သတ္တုပြားတစ်ခုကိုလည်း မြင်ခဲ့ရတယ်။
ခုံတန်းလျားအောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
တံခါးဘေးမှာပါ။
“ကိုင်လက် သုံးခု” သူမက ပြောတယ်။ “တစ်ခုက ကျိုးနေတယ်။ အနားတစ်ဝိုက်မှာ အမှတ်အသားတွေ ရှိတယ်”
“စာလုံးတွေလား” လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
“ငါ ဖတ်လို့ရတဲ့ စာလုံးတွေတော့ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာတယ်။
“ငါတို့ ပုံဆွဲဖို့လိုမယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ အီလီဇာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက စင်္ကြံလမ်းကို စဉ်းစားတွေးတောနေတယ်။
“တစ်ချက်ကြည့်မယ်။ အပြင်ကနေ။ ပြီးတော့ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းမယ်”
တက်ဆာက သူမရဲ့နောက်ဘက်မှာ လာရပ်နေတယ်။
“သဘောတူတယ်”
အက်ဗလင်က ပုံကို ဆွဲလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ဘေးမှာ တံတိုင်းကို ထိန်းပေးထားတယ်။
အော်ရီလီယာက အဖွင့်ခန်းထဲမှာပဲ ဆက်နေပြီး မယ်လိုဒီနဲ့ စကားပြောနေတယ်။
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှာ လက်တစ်ဖက် တင်ထားတယ်။
ခုံတန်းလျားကတော့ လူနဲ့ပြည့်နေဆဲပါပဲ။
ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
သတ္တုပြား။
ကိုင်လက် သုံးခု။
တစ်ခါမှာ ရင်းနှီးနေတဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်က ခုံတန်းလျားဘေးက ကျောက်တုံးကို လာထိတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီလို ပြောလိုက်တယ်။
အီလီနော်ရဲ့ လက်က ပိုပြီး တင်းကျပ်သွားတယ်။
“ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်စမ်း၊ ယူရီယာ”
ကျိုးနေတဲ့ ကိုင်လက်ကို ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်တယ်။
အဲဒီတစ်ဝိုက်က အမှတ်အသားတွေကို ရေတွက်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်ရဲ့ ခဲတံက ရွေ့လျားသွားတယ်။
ပြီးတော့ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
“ပြီးပြီ”
ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုတ်လာခဲ့ကြတယ်။
အတွင်းဘက်တံခါးကို ပွင့်လျက်သား ထားခဲ့ကြတယ်။
အီလီနော်က အဲဒါ အလိုလို ပိတ်မကျသွားအောင် သေချာ တားဆီးပေးခဲ့တယ်။
ပိတ်ထားတဲ့ စင်္ကြံလမ်းက အခန်းကို ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ပါဘူး။
ဒါက စွမ်းအားကို ရပ်တန့်သွားစေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို နောက်ဆုံး ထားခဲ့တဲ့ ဘယ်သူမဆို ဘယ်သူ့ကိုမှ လာမကြည့်စေချင်ခဲ့တာတော့ သေချာတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ကြည့်ခဲ့ကြပြီ။
အခုတော့ ဘယ်ဟာကို ပြန်ယူလာရမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိသွားပြီ။
စדန်းခန်းမဆောင်မှာ အော်ရီလီယာက ရပ်လိုက်ပြီး အက်ဗလင်ရဲ့ ပုံဆွဲကားကို ဖတ်တယ်။
သူမရဲ့လက်ချောင်းက ပြားပြားဘေးက သင်္ကေတတွေဆီကို ရွေ့သွားတယ်။
“ဒီအရာတွေက အိပ်ပျော်နေတဲ့သူ ပြန်လာတာကို ဖော်ပြနေတာ”
“အဲဒါတွေ အားလုံးကို ဖတ်လို့ရလား” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
“အများစုတော့ ရပါတယ်”
သူမရဲ့လက်ချောင်းက ကျိုးနေတဲ့ ကိုင်လက်ဘေးမှာ ရပ်သွားတယ်။
“ဒီဟာက အိမ်က လက်ခံရရှိထားတဲ့အရာတွေကို ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့ကို ဆိုလိုတာ”
အဲဒီနေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ဆက်မကြိုးစားခဲ့ကြပါဘူး။
တက်ဆာက ကျွန်တော်တို့ထက် တောင်စွယ်ကို ပိုပြီး မကြာခဏ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။
မိုးတိမ်တွေက အောက်ကို နိမ့်ဆင်းလာနေပြီ။
အလင်းရောင် ရှိနေတုန်းမှာပဲ ပုံဆွဲကားတွေနဲ့ နယ်နိမိတ်မှာ ရထားတဲ့ သတ္တုကြိုးစကို ယူပြီး ကျွန်တော်တို့ တောင်ဆင်းလာခဲ့ကြတယ်။
တဲအိမ်မှာတော့ အီလီဇာက မနက်ဖြန် မြောက်စောင့်တပ် (Northwatch) ဆီ ထွက်ခွာဖို့ စီစဉ်ပေးတယ်။
ဘယ်သူမှ မကန့်ကွက်ကြပါဘူး။
အီလီနော်မှာ သူမ လိုအပ်တဲ့ ကိရိယာ စာရင်း ရှိတယ်။
အက်ဗလင်မှာ မြောင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်းတွေ ရှိတယ်။
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ဝတ်ရုံ မခြောက်သေးခင်မှာတင် ပုံဆွဲကားကို သူမရဲ့ရှေ့မှာ တင်ပြီး ထိုင်နေခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ဘေးမှာ ခွက်တစ်ခု ချပေးလိုက်တယ်။
သူမ မော့ကြည့်လာတယ်။
“ငါ ဒါကို ဖတ်လို့ရတယ်”
“သိပါတယ်”
“မဟုတ်ဘူး၊ ယူရီယာ။ အိပ်ပျော်နေတဲ့အိမ်တစ်ခုက လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို လွတ်မြောက်စေရမလဲဆိုတာကို ငါ ပြန်သတိရသွားပြီလို့ ပြောတာပါ”
သူမရဲ့လက်က စာမျက်နှာပေါ်က ဝိုင်းစက်စက် အဝိုင်းငယ်လေးပေါ်မှာ တင်နေတယ်။
“သီစရာ တစ်ခါက ငါ့ကို ပြဖူးတယ်”
အဲဒီညမှာပဲ ကာရိုလိုင်းရဲ့ တဲနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျန်နေတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို အက်ဗလင်ကို ကျွန်တော် ဆက်ပြောပြတယ်။
ကာရိုလိုင်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမေကို ဝင်ကြေး တောင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အပိုင်းအထိ ရောက်တဲ့အထိ သူမ နားထောင်နေခဲ့တယ်။
“ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ”
“အမေက သူ့ရဲ့ စောင်တွေကို ပြန်လိုချင်တာလေ”
“ပြန်ရလိုက်လား”
“နောက်ဆုံးတော့ ရသွားပါတယ်”
မီးဖိုဘေးမှာ အော်ရီလီယာက အသံအသေးစားလေးတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
သူမ နားထောင်နေခဲ့တာပဲ။
“တစ်ခါတုန်းက ငါ့သားက သစ်သီးခြံကို သီးခြားနိုင်ငံတစ်ခုအဖြစ် ကြေညာဖို့ ကြိုးစားဖူးတယ်”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်တယ်။
“ရှင် ခွင့်ပြုလိုက်လား”
“ဥယျာဉ်မှူးဆီကနေ အခွန်တောင်းတဲ့အထိ လုပ်လာတာပေါ့”
“ဥယျာဉ်မှူးက ဘယ်လိုလုပ်လဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
“သူ့ကို တောင်းတစ်တောင်း ပေးလိုက်ပြီး ဘုရင်တွေလည်း ပန်းသီးခူးဖို့ ကူနိုင်တယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်”
အော်ရီလီယာ ရယ်မောလိုက်တယ်။
ပုံဆွဲကားက သူမရဲ့ခွက်ဘေးမှာ ခေါက်လျက်သား ရှိနေတယ်။
ခဏလောက်တော့ သူမ အဲဒါကို အဲဒီအတိုင်း ထားခဲ့လိုက်တယ်။