အခန်း (၁၆၀) - နှင်းထဲက ရေးဆွဲထားသောမျဉ်း
မနက်ခင်းရောက်လာချိန်တွင် နှင်းတို့က ကျွန်ုပ်တို့၏ ခြေရာများကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
တက်ဆာက တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေ၏။
မည်သူမျှ သူမကို ဝင်မပြောကြပေ။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် ထွက်သွားကာ သူမ၏ တုတ်ကောက်ဖျားဖြင့် ဖြူဖွေးနေသော နှင်းလွှာကို ထိုးစိုက်ကြည့်ရင်း တောင်စွယ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။
“ပခုံးတောင်စွယ်ကို သွားလို့ရမယ်”
“အိမ်ကိုလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
သူမက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။
“ရှင်က ကျွန်မ ဖြေတိုင်း ပိုပြီးတော့ ဝေးရာကို တိုးပို့နေတော့တာပဲ”
အီလီနော်က သူမ၏ ခွက်ထဲသို့ ရယ်မောသံပြုလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က မုန့်ကို လက်ခံရယူလိုက်ပြီး နောက်ထပ် သတင်းအချက်အလက်များကို ဆက်စပ်စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ပထမဆုံး တစ်နာရီကို အိမ်တွင်း၌သာ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်ညှိမ့်ဖျားဖြင့် စားပွဲပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းငယ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။
အလင်းရောင်က ထိုစက်ဝိုင်းကို လိုက်ပါတောက်ပလာ၏။
“မင်းတို့ ကျင့်သုံးခဲ့သမျှ အများစုက ပြင်ပကလာတဲ့ စွမ်းအင်ကို တားဆီးဖို့ပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု၊ ရေ၊ ပြိုကျလာတဲ့ ကျောက်တုံး စတာမျိုးပေါ့”
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ မင်းတို့ သတိထားမိတဲ့ အရာကနေတဆင့် ပေါ်လာနိုင်တယ်”
“အသံလား” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“အသံ၊ အမြင်၊ အမှတ်တရ။ ဘယ်အပိုင်းကို အသုံးချပြီး ဖမ်းဆုပ်လာမလဲဆိုတာတော့ ကိုယ်လည်း မသိဘူး”
မယ်လိုဒီက လက်ဝါးပادား ပိုက်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ နံရံတစ်ခုက ဘာမှ ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“စွမ်းအင် ဘယ်နေရာကနေ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာလဲဆိုတာ ရှشافဖွေဖို့တော့ အကူအညီဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
ကျွန်တော်က ထိုစက်ဝိုင်းငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
တစ်ခုခုက ၎င်းကို ဖိအားပေးလာသလို ခံစားရသည်။
အစွန်းတစ်လျှောက်တွင် အရောင်ဖျော့ဖျော့ အမျှင်တန်းတစ်ခု ပေါ်လာ၏။
အော်ရီလီယာက သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
“ဒါကို ခံစားမိစေချင်တာ”
ကျွန်ုပ်တို့သည် သူမ၏ စွမ်းအင်အမျှင်တန်းဖြင့် ကျင့်ကြံခဲ့ကြသည်။
သူမက ၎င်းကို ကျွန်တော့်၏ အကာအကွယ်စက်ကွင်းနှင့် ထိတွေ့စေသည်။
ကျွန်တော်က ထိုထိတွေ့မှုကို လွယ်ကူစွာပင် ခံစားမိလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ၎င်းကို ပို၍ သိမ်မွေ့သွားစေခဲ့သည်။
ဆံပင်တစ်မျှင်ထက်ပင် ပိုပါးသွား၏။
ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်ပိုယူရသည်။
အက်ဗလင်က ပထမဆုံး ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
“ဟောဒီမှာ”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက အတင်းအကျပ် ဆွဲယူခြင်းမရှိဘဲ ကျွန်တော့်အာရုံကို ထိုနေရာဆီသို့ လမ်းညွှန်ပြသပေးသည်။
ကျွန်တော်က အနည်းငယ် တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အဝတ်စပေါ်တွင် လက်ဖျားလေးဖြင့် တို့ထားသကဲ့သို့ပင်။
“အဲ့ဒါကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့မသွားစေနဲ့” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”
“သတိထားနေ။ ကိုယ့်ရဲ့ ပုံစံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထား”
ကျွန်တော်က ထိုအမျှင်ငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သင်ခန်းစာက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီတိုင်းထားဖို့ တောင်းဆိုနေပေသည်။
ထိုအပိုင်းကိုတော့ ကျွန်တော် သိပ်ပြီး သဘောမကျလှပေ။
အပြင်ဘက်သို့ မထွက်ရသေးမီ အီလီဇာက သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ကြိုးတစ်ခွေကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
မြေပြင် ကျဉ်းမြောင်းသည့် နေရာမျိုးတွင် ၎င်းကို အသုံးပြုကြမည် ဖြစ်သည်။
ရှေ့ဆုံးမှ လူနှစ်ဦး သွားမည်။
ကျန်သူများက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မြင်နိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးဖြင့် နောက်မှ လိုက်ကြမည်။
တက်ဆာက ခြေချစရာ နေရာကို ရွေးချယ်ပေးမည်။
အီလီဇာက မည်သည့်အချိန်တွင် ရပ်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်မည်။
မည်သူမဆို ခရီးဆက်မသွားဘဲ နောက်ဆုတ်ရန် တောင်းဆိုနိုင်သည်။
ကျွန်တော်က ထိုကြိုးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက ငါတို့ကို အတင်းလမ်းလျှောက်ခိုင်းလိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့လား”
“မနေ့က မင်း ကိုယ့်ခြေလှမ်း ကိုယ်မသိလိုက်ဘဲ ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတိုးသွားမိတယ်လေ”
ထိုစကားက အားလုံးကို အဆုံးသတ်သွားစေသည်။
ကျွန်တော်က ကြိုးကို ဖြန့်ဝေရာတွင် သူမအား ကူညီပေးခဲ့သည်။
တောင်တက်ရသည်မှာ ပို၍ နှေးကွေးလာသည်။
လေတိုက်ခတ်ရာ နေရာတိုင်းတွင် လမ်းကြောင်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်၌ နှင်းများ စုပုံနေပြီး စိုစွတ်နေသော အရွက်များက နှင်းအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ချောင်းကို တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်ယောက်နှုန်းဖြင့် ဖြတ်ကူးခဲ့ကြသည်။
အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်၏ ဘေးတွင် ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်က သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
မည်သူမျှ စကားあまり မပြောကြပေ။
တောင်စွယ်သို့ ရောက်ချိန်တွင် ကျွန်တော့်လက်များမှာ လက်အိတ်အတွင်း၌ နွေးထွေးနေပြီး လေထုက ကျွန်တော့် အဆုတ်ထဲသို့ အေးမြလန်းဆန်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။
တက်ဆာက သူမ၏ တုတ်ကောက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံ ပုံရိပ် မပေါ်လာမီမှာပင် ကျွန်ုပ်တို့ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
အီလီဇာက ကျွန်ုပ်တို့ တစ်ဦးချင်းစီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အသင့်ဖြစ်ပြီလား”
ကျွန်ုပ်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီက အသီးသီး ဖြေလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် နောက်ထပ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ကို အတူတကွ လှမ်းလိုက်ကြသည်။
တောင်စွယ်အောက်တွင် ထိုခရီးသွား တည်းခိုအိမ်ငယ်က တည်ရှိနေသည်။
၎င်း၏ ပြိုကျပျက်စီးနေသော ဝရံတာက နှင်းများပေါ်တွင် အရိပ်ရှည်ကြီးများ ထိုးကျနေစေသည်။
ကျွန်တော်က တံခါးတစ်ခု ရှိလိမ့်မည်ဟု မြင်ယောင်ထားသည့် နေရာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။
ထိုသို့ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းက ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာသလို ခံစားရစေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့် လက်ကောက်ဝတ်ကို လာတို့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ရှေ့နားရှိ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အကာအကွယ် စက်ကွင်းငယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။
အမိုးခုံး မပါပေ။
ကြီးမားသည့် နံရံလည်း မရှိပေ။
တစ်ခုခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားမိနိုင်ရန် ပါးလွှာသော ကွေးညွှတ်သည့် စက်ကွင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားရုံသာ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက ၎င်း၏ အစွန်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော်က နားစွင့်နေလိုက်သည်။
တိုင်လုံးများကြားမှ လေတိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ထို့နောက် ကာရိုလိုင်းက ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
အသံကျယ်ကျယ် မဟုတ်ပေ။
သူမက အခြားအခန်းတစ်ခန်းထဲကနေ ကျွန်တော် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ယူဆကာ လှမ်းခေါ်တတ်သည့် ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲတွင် နာကျင်သည်အထိ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။
ကျွန်တော်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ထားလိုက်သည်။
“သူ ခေါ်သံကို ငါ ကြားလိုက်တယ်” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုလိုက်သည်။
အက်ဗလင်၏ လက်က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
“ဘယ်မှာလဲ”
“အထဲမှာ”
အော်ရီလီယာက အကာအကွယ် စက်ကွင်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အစွန်းကို ခံစားမိလား”
ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှမှာတော့ ကျွန်တော့်အစ်မ၏ အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ထွက်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် အသံတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေတော့သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်လက်နှစ်ဖက်ကြားရှိ စွမ်းအင်ကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။
မြေပြင်အနီးတွင် ၎င်းက တုန်ခါနေ၏။
“ဟောဒီမှာ”
အက်ဗလင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကိုယ့်မှာ ရပြီ”
ပါးလွှာသော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုက နှင်းအောက်မှနေ၍ ပြေးထွက်နေသည်။
၎င်းက ကျွန်ုပ်တို့၏ အကာအကွယ်စက်ကွင်း၏ အောက်ခြေစွန်းကို ထိခိုက်စေပြီး ကျွန်တော့်ဘက်သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်လာသည်။
ကျွန်တော်က ၎င်းကို မျက်စိဖြင့် မမြင်ရပေ။
သို့သော် ဦးတည်ရာကို ခံစားမိနေသည်။
ဆွဲငင်အားကိုပေါ့။
ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုသည့် သဘာဝကတော့ ၎င်းကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော် မလှုပ်ရှားမီမှာပင် စကားစလာသည်။
“အကာအကွယ်ပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်ပါ”
ကျွန်တော် တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
“သူမကို အသုံးချနေတာပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
ထိုအဖြေထဲတွင် နှစ်သိမ့်မှုဟူ၍ ဘာမှ မရှိပေ။
သို့သော် အခြားလူတစ်ဦးကပါ အတည်ပြုပြောဆိုပေးခြင်းက အသုံးဝင်သည့် အချက်တစ်ချက်တော့ ဖြစ်လာစေသည်။
ကျွန်တော် ငြိမ်သက်စွာ ဆက်လက် ထိန်းထားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အကာအကွယ်စက်ကွင်းကို လက်တစ်ဆစ်စာမျှ လျှော့ချလိုက်သည်။
ထိုမျဉ်းကြောင်းက ၎င်းနှင့်အတူ ရွေ့လျားသွားသည်။
အီလီနော်က ခါးကို ကုန်းလိုက်သည်။
“မြေပြင်လား၊ လေထဲလား”
“မြေပြင်နဲ့ နီးတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
တက်ဆာက သူမ၏ တုတ်ကောက်ဖြင့် နှင်းများကို ထိုးစမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် ဂရုတစိုက်ဖြင့် တွင်းဆွပေးလိုက်သည်။
၎င်း၏ အောက်တွင် ပြားချပ်နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံး ရှိနေသည်။
ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးပင်။
အခြား မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ကျောက်တုံးတစ်တုံးက ၎င်း၏ ဘေးတွင် ရှိနေပြီး နှင်းများက အပြည့်အဝနီးပါး ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
အီလီနော်က သူမ၏ လက်အိတ်ဖြင့် ကျောက်တုံး၏ မျက်နှာပြင်ကို သန့်ရှင်းပေးလိုက်သည်။
ထိုအပေါ်ပိုင်းတွင် အမြောင်းလိုက် လိုင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
၎င်းထဲတွင် အမည်းရောင် အရာတစ်ခုက နေ့အလင်းရောင်ကို ဖမ်းစားထား၏။
“သတ္တုပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော်က အိမ်ကြီးကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ကာရိုလိုင်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောစေချင်မိသည်။
ထိုသို့ တွေးမိသည်ကိုပင် ကျွန်တော် ရွံရှာမိ၏။
အီလီဇာက ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ဆက်ထိန်းထားနိုင်သေးလား”
“နိုင်ပါတယ်”
“လွှတ်လိုက်လို့ ရမလား”
ကျွန်တော်က ပါးလွှာသော စွမ်းအင်လှုပ်ရှားရာဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်၏ စွမ်းအင်ကို ဂရုတစိုက် လျှော့ချလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က နောက်ထပ် အသက်ရှူသံတစ်ချက်စာမျှ ဆက်ထိန်းထားပေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ ပြန်လတ်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။
အကာအကွယ်စက်ကွင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။
ကာရိုလိုင်း၏ အသံက ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
“လာတော့မှာလား”
ကျွန်တော့် ဒူးနှစ်ဖက်က လိုက်လျောချင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သွားသည်။
“မလာဘူး” ဟု အသံထွက်၍ ပြောလိုက်သည်။
အီလီဇာက ကျွန်တော့် အမြင်အာရုံထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသည်။
“သုံးလှမ်း နောက်ဆုတ်”
ကျွန်တော် ရွေ့လိုက်သည်။
အက်ဗလင်ပါ ကျွန်ტော့်နှင့်အတူ ရွေ့လျားလာသည်။
အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လုံးဝတော့ မဟုတ်သေးပေ။
လုံလောက်ရုံလောက်တော့ ကင်းဝေးသွား၏။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုမျဉ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရင်း နောက်ထပ် တစ်နာရီကို ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။
၎င်းက ဖြောင့်တန်းစွာ သွယ်တန်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
ကျောက်တုံးငယ်များက ချဉ်းကပ်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကွေ့ကောက်နေပြီး နှင်းများနှင့် ချုံနွယ်များက ဖုံးအုပ်ထားကြသည်။
အချို့မှာ ပြိုကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အချို့မှာ မြေကြီးအောက်တွင် နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်နေကြ၏။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့ ရှာရမည့်နေရာကို သိသွားပြီဖြစ်ရာ စွမ်းအင်လှုပ်ရှားမှုကို ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိလာသည်။
“ဒီမှာ စုပုံနေတာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အီလီနော်က အခြား အမြောင်းလိုက် လိုင်းတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ လမ်းမကြီးဘက်ဆီကို သယ်ဆောင်သွားတယ်”
“ငါတို့ ဖြတ်တောက်ပစ်လို့ ရမလား” ဟု မယ်လိုဒီက မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြန်ဖြေသည်။ “ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဒါက ကျွန်မကို ချုပ်နှောင်ထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားလူအားလုံးဆီကို လက်ဆန့်ထုတ်နေတာလားဆိုတာကို ရှာရမယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့က သီးခြားစီ ဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်လို့လား”
“ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုထက်ပိုပြီး ဒီအိမ်ကို အသုံးပြုခဲ့ကြမယ်လို့ ထင်တယ်”
ကျွန်ုပ်တို့သည် ပြိုကျနေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးဘေးတွင် ပထမဆုံး အသုံးဝင်သည့် အမှတ်အသားကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
အီလီနော်က အမိုးအကာနှင့် ကွယ်နေသော မျက်နှာပြင် ပေါ်လာသည်အားဖြင့်သာ ကျောက်တုံးကို လှည့်ပေးခဲ့သည်။
ထိုနေရာတွင် စာသားများ ရှိနေသည်။
စာကြောင်းတိုလေးများ ဖြစ်ကြ၏။
အများစုမှာ မပျက်မစီး ရှိနေသေးသည်။
အက်ဗလင်က ၎င်းတို့ကို ကူးယူရန် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ ပခုံးစွန်းမှနေ၍ လိုက်ဖတ်နေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေး ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဘာလဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ကြိုဆိုကြောင်း ရေးထားတာ”
မယ်လိုဒီက အဆောက်အအုံဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက တော်တော် ရက်ရောတဲ့ ဖော်ပြချက်ပဲ”
“မဟုတ်ဘူး” အော်ရီလီယာက တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။ “တစ်ချိန်ကတော့ အဲ့ဒီလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးမယ် ထင်တယ်”
သူမက ပထမဆုံး စာကြောင်းကို လက်ညှိိုးထိုးပြသည်။
“ဝမ်းနည်းကြေကွဲပြီး ရောက်လာကြသူတွေအတွက်။ သူတို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့သူတွေကို တမ်းတအိပ်မက်မက်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုတဲ့”
တက်ဆာက သူမ၏ တုတ်ကောက်ဘေးတွင် အလွန်တရာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။
“အဲ့ဒါ တကယ်တမ်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးလို့လား”
“အိပ်မက်တစ်ခုက တကယ်တမ်း ဝင်ရောက်လာတာမျိုး မဟုတ်ဘဲနဲ့လည်း စစ်မှန်နေနိုင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ဥယျာဉ်ကို ပြန်တွေးမိသည်။
အော်ရီလီယာ၏ ကုလားထိုင်ကိုပေါ့။
ကျွန်ုပ်တို့နားတွင် သူမ နိုးကြားလျက် ထိုင်မနေနိုင်သေးမီက ကျွန်ုပ်တို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြဖူးသော အခန်းများကို ပြန်သတိရမိသည်။
“ဒါက ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာလဲ”
“အမှတ်ရစရာ နေရာတစ်ခုကို ပေးအပ်ဖို့ပေါ့”
အော်ရီလီယာက နောက်စာကြောင်းကို ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရပ်တန့်သွား၏။
“အိပ်စက်နေသူရဲ့ တောင်းဆိုချက်အရသာ”
အက်ဗလင် မော့ကြည့်လာသည်။
“ပြီးတော့ အခုကျတော့ လမ်းမကြီးပေါ်အထိ လက်ဆန့်ထုတ်လာတယ်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ဘယ်သူ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာလဲ”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့က ထိုအဖြေကိုတော့ မတွေ့ရသေးပေ။
သို့သော် ကျွန်တော်က ထိုအိမ်ကြီးကို ရှုမြင်ပုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီနေရာကို ဆန္ဒအလျောက် ရောက်လာသည်ကို မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။
အအေးဒဏ်ကြောင့်။
အထီးကျန်ဆန်မှုကြောင့်။
သူတို့ လှမ်းဆွဲလိုက်သည့်အခါ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သော ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတစ်ခုကို တစ်ညတာမျှ တွေ့ချင်ဇောဖြင့် ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
ထိုအချက်က ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရခြင်းကို ပို၍ ခံစားရ ခက်ခဲစေသည်။
အမြောင်းလိုက် လိုင်းထဲရှိ သတ္တုပြားက နောက်မှ ထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အီလီနော်က ကျောက်တုံးကို အသစ်တဖန် ထပ်မံ ထွင်းထုထားပုံကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြသပေးသည်။
ရှေးကျသော မျဉ်းကြောင်းက ၎င်း၏အောက်တွင် အဆုံးသတ်သွားသည်။
ပို၍ သစ်လွင်သော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုက နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လမ်းမကြီးဆီသို့ ဆက်သွားနေ၏။
“ဖြတ်ထုတ်ပစ်လို့ ရမလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“နေရာလွတ် လုံလောက်မယ်ဆိုရင်တော့ ရပါတယ်”
အော်ရီလီယာက ချိတ်ဆက်မှုကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက ဖိတ်ခေါ်မှုကို အပြင်ဘက်အထိ ပို့ဆောင်ပေးနေတာ”
“အဲ့ဒါကို ဖြတ်ပစ်ရင် ခင်ဗျားကို ထိခိုက်စေမလား”
“ဒီအပိုင်းကနေတဆင့် ကျွန်မကို ချုပ်နှောင်ထားတယ်လို့ မခံစားရပါဘူး”
၎င်းက အကြွင်းမဲ့ သေချာမှုတော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယနေ့မနက်က ကျွန်ုပ်တို့ ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်ထက် ပိုများနေပေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အားလုံးကို ဖော်ထုတ်ထားသော ကျောက်တုံးများ၏ ကျောဘက်သို့ ပြန်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော်တို့က အော်ရီလီယာ၊ အီလီနော်တို့နှင့်အတူ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော်က စွမ်းအင်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သော အပိုင်းငယ်ကို ဆက်လက် ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်တို့နှင့် အနီးဆုံးရှိ အမျှင်တန်းကို အိမ်ဘက်သို့ ပြေးသွားနေသော အမျှင်တန်းမှ ခွဲထုတ်လိုက်သည်။
၎င်းက ပြန်လည် ချိတ်ဆက်ရန် ကြိုးစားလာသည်။
သူမက နေရာလွတ်ကို ကျဉ်းမြောင်းသွားစေသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏လက်ကို အက်ဗလင်၏လက်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
နေရာယူလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ရှေးဟောင်းလမ်းကြောင်း ဘယ်နေရာမှာ အဆုံးသတ်သလဲဆိုတာကို သူမ ခံစားမိစေရန် ကူညီပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
အီလီနော်က သတ္တုပြားအောက်သို့ ကိရိယာငယ်တစ်ခုကို ထည့်လိုက်သည်။
“စပြီနော်”
“လုပ်လေ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
သတ္တုပြားလေး မြောက်တက်လာသည်။
တစ်ခုခုက ကျွန်တော့်အကာအကွယ်ကို ဆွဲငင်လာသည်။
ကာရိုလိုင်း ရယ်မောလိုက်သည်။
ခဏတာမျှပင် ကျွန်ုပ်တို့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသည့် အခန်းထဲက အနံ့အသက်ကို ကျွန်တော် ရလိုက်သလိုပင်။
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က “ရှင် ကျွန်တော့်နားမှာ ရှိနေရမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဆက်လက် ရပ်နေလိုက်သည်။
သတ္တုပြား လွတ်ထွက်လာခဲ့သည်။
အပိုင်းအစ တိုတိုလေးသာ ဖြစ်သည်။
အမည်းရောင်။
ပါးလွှာသည်။
အီလီနော်၏ လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်ထဲတွင်မူ သာမန်အတိုင်းပင် ရှိနေ၏။
အသံ ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် လေတိုက်ခတ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ဘက်ရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းမှ နှင်းများ ကြွေကျလာသည်။
အိမ်ထဲမှ မည်သည့်အရာကမျှ ထပ်မခေါ်တော့ပေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ယူရီယာ”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထို့နောက်မှပင် ကျွန်တော် တုန်ယင်နေမှန်း သတိထားမိတော့သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ပခုံးကို လာတို့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ကျောက်တုံးများ၏ ကျောဘက်သို့ ပြန်ဆုတ်လာခဲ့ကြသည်။
မည်သူမျှ မညွှန်ကြားရသေးမီမှာပင် ကျွန်တော် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
အီလီနော်က သတ္တုပြားကို အဝတ်စဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
တက်ဆာက အော်ရီလီယာနှင့်အတူ လမ်းကြောင်းအတိုင်း အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်သွားပြီး ကျွန်ုပ်တို့ မြင်ကွင်းအတွင်းတွင် ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
သူတို့ ဘာသံမှ မကြားရဘဲ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
အီလီဇာက အဆောက်အအုံဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီချဉ်းကပ်လမ်း တစ်ခုတည်းပဲလား”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အိမ်ကြီးကတော့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်ကို ဆက်ထိန်းထားဆဲပဲ။ နယ်နိမိတ်ရဲ့ ဒီအပိုင်းကနေ တဆင့် လက်ဆန့်ထုတ်တာကိုတော့ တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီ”
“ဒါဆို အခြားတစ်ဖက်ကော”
“မသိရသေးဘူး”
တက်ဆာက သူမ၏ မြေပုံပေါ်တွင် ထိုနေရာကို အမှတ်အသား ပြုလုပ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန် ဒီဘက်ကနေပဲ ပြန်ကြမယ်”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“မနက်ဖြန် ဟုတ်လား”
သူမက တောင်ထွတ်များဘက်သို့ လက်ညှိိုးထိုးပြသည်။
တိမ်များက တောင်ထွတ်များတွင် စုပုံလာနေပြီ ဖြစ်သည်။.
“ငါတို့ အလုပ်များနေတယ်ဆိုတာကို နှင်းတွေကို လိုက်ရှင်းပြချင်လို့ မဟုတ်ရင်ပေါ့”
ကျွန်တော် ထရပ်လိုက်သည်။
မနက်ဖြန်ဆိုသည့် စကားက ယုတ္တိတန်လှသည်။
တဲအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်၏ စိုစွတ်နေသော လက်အိတ်များကို ချွတ်ခိုင်းသည်။
ကျွန်တော့် လက်ချောင်းများ တောင့်တင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သတိပင် မထားမိလိုက်ပေ။
သူမက မီးဖိုဘေးတွင် ကျွန်တော့်လက်များကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ပေးထားသည်။
ခဏတာမျှ ဘာစကားမှ မဆိုပေ။
ထို့နောက် သူမက “ရှင် ဘာတွေ ရလိုက်လဲ” ဟု မေးသည်။
ကျွန်တော် မီးပုံကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အိမ်ရဲ့ အနံ့အသက်ပေါ့”
ကျွန်တော့်ဇနီး၏ လက်ချောင်းများက တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဂရေးကိပ် မရောက်ခင်က ပုံစံမျိုးပေါ့”
“အင်း”
ကျွန်တော် တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
“ခဏတာလောက်တော့ ငါ သွားချင်မိသွားတယ်”
အက်ဗလင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အံ့ဩသွားခြင်း မရှိပေ။
နာကျင်သွားခြင်းလည်း မရှိပါ။
“ကျွန်မလည်း သိပါတယ်”
နောက်ပိုင်းတွင် အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။
အီလီနော်က ပြန်လည်ရရှိထားသော သတ္တုပြားကို အဝတ်စပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သည်။
မီးအလင်းရောင်အောက်တွင် ၎င်း၏ အောက်ဘက်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားငယ်တစ်ခုကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
လေးနှင့် ကြယ် ပုံသဏ္ဌာန်ပင်။
၎င်း၏အောက်တွင် ဒုတိယမြောက် အမှတ်အသားတစ်ခုကို အလွန်တရာ သိမ်မွေ့စွာ ထွင်းထုထားသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ လွတ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက ပို၍ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။
ကျွန်တော် သူမ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အမှတ်တရက ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တင်းကျပ်သွားသည်။
“ဘယ်သူလဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“နာမကျန်းဖြစ်နေသူတွေရဲ့ အိပ်မက်တွေကို စောင့်ရှောက်ပေးတတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်”
ကျွန်တော် ထိုသတ္တုပြားကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဘုရားသங்கம்ဆင်း တစ်ပါးလား”
“ဟုတ်တယ်”
“သူတို့က စည်းဝေးပွဲမှာ ရှိနေခဲ့ကြလို့လား”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူမက နောက်သို့ မှီထိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှမှာတော့ မီးတောက်သံကလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အသံမျှ မရှိပေ။
ထို့နောက် သူမက “အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းမှာ ဘာလို့ သူမရဲ့ အသံကို တစ်ခါမှ မကြားရတာလဲဆိုတာကို ကိုယ် အမြဲ တွေးမိနေခဲ့တာ” ဟု ဆိုသည်။
ထိုညတွင် အိပ်စက်ခြင်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က စောင်အောက်တွင် ကျွန်ტော့်ဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသည်။
တဲအိမ်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် မယ်လိုဒီက ပထမအလှည့် ကင်းစောင့်နေ၏။
ပြုပြင်ထားသော တံခါးက လေတိုက်သဖြင့် တစ်ချက် တဒေါက်ဒေါက် မြည်သွားသည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီး၏ လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာတွေ့သည်။
“ဒီမှာ ရှိနေပါသေးတယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမလက်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ခဏကြာသောအခါ ကာရိုလိုင်းက အိမ်ထဲရှိ စောင်အားလုံးကို ယူပြီး တဲထိုးဆော့ခဲ့ဖူးသည့် ဆောင်းရာသီတစ်ခုအကြောင်းကို သူမအား ပြောပြဖြစ်ခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူမက ကျွန်တော့်ကို အထဲဝင်ခွင့် ပေးခဲ့သလားဟု မေးသည်။
“ငါ့ကို အစားအစာ သွားသယ်ခိုင်းပြီးမှပေါ့”
“တရားပါတယ်”
“သူမက ငါ့ကို တံခါးခေါက်ခိုင်းသေးတာ”
ကျွန်တော့်ဇနီး တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ တံခါးဝက အသံကို ပြန်သတိရမိချိန်တွင် ကျန်ရှိနေသည့် အမှတ်တရများပါ အတူတကွ ပါလာခဲ့သည်။
တဲအကြောင်းကို ပြောပြလို့ မပြီးသေးခင်မှာပင် ကျွန်တော် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။