တက်ဆာက ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး အဆိုပြုခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ခေါင်းခါငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
ဒုတိယလမ်းကြောင်းကို ပို၍ပင် အမြန်ငြင်းဆန်သည်။
တတိယအကြိမ်မှာတော့ သူမက ကျွန်တော့်လက်ထဲက ခဲတံကို ယူလိုက်လေပြီ။
“ဒီစောင်းပုံစံ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မျိုးက နှင်းကို ဖမ်းဆွဲထားတတ်တယ်”
“အခုလောလောဆယ်တော့ နှင်းတွေ သိပ်မရှိသေးပါဘူး”
“ခင်ဗျားပေါ် ပြိုကျဖို့လောက်တော့ အလုံအလောက် ရှိတယ်”
သူမက ပို၍ အရှေ့ဘက်ကျတဲ့ နေရာကို မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ဆွဲပြလိုက်သည်။
“ဘิร์ချ်သစ်တောတွေကြားထဲက သွားမယ်။ ခရီးကတော့ နှေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမိုးအကာတော့ ရှိတယ်”
အီလီဇာက မြေပုံပေါ်ကို ကိုင်းညွတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရာသီဥတုက ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားခဲ့ရင်ရော”
တက်ဆာက ပြိုပျက်နေတဲ့ ကူးတို့ဆိပ်အောက်နားလေးမှာ လေးထောင့်ကွက်ငယ်တစ်ခုကို အမှတ်အသားပြုလိုက်သည်။
“သိုးထိန်းတဲလေး။ အမိုးကောင်းတယ်။ တံခါးကတော့ ပျက်နေတယ်”
ကူးတို့ဆိပ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းလာခဲ့တဲ့ အီလီနော်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“တံခါးကိုတော့ ပြင်လို့ရပါတယ်”
“ရတာပေါ့” တက်ဆာက ပြောသည်။ “ရောက်မှတော့ ပြင်ရမှာပေါ့”
တောင်တန်းတွေကို ကျွမ်းကျင်သူတွေကိုပဲ ရှေ့ဆက်လမ်းပြခွင့်ပေးလိုက်တော့မယ်လို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အိမ်တော်တစ်ခုလုံးနဲ့ သွားကြဖို့တော့ မဟုတ်ပေ။
ဒီအချက်ကိုပဲ တစ်ကြိမ်ထက်မက အသံထွက်ပြောခဲ့ရသည်။
မေရီကတော့ မှတ်တမ်းမှတ်ရာတွေနဲ့အတူ ဂရေးကိပ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မည်။
ခံတပ်မှူးကတော့ နောက်ဆုံးအမှတ်အသားကို ဆက်လက်စစ်ဆေးနေလိမ့်မည်။
အီလီဇာနဲ့ မယ်လိုဒီကတော့ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်လာကြမည်။
တက်ဆာ၊ အီလီနော်၊ နဲ့ လမ်းလျှောက်နိုင်စွမ်း၊ ပစ္စည်းသယ်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး အအေးမိတဲ့အခါမှာပါ သတိတရား လက်မလွတ်ဘဲ တည်ငြိမ်နေနိုင်စွမ်းရှိလို့ ရွေးချယ်ထားတဲ့ လူလေးယောက်လည်း လိုက်လာကြမည်။
အစီအစဉ်တွေ ချမှတ်နေတုန်းမှာ အော်ရီလီယာက ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။
ပြီးမှ သူမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ကျွန်မလည်း တဲအထိ လိုက်ခဲ့မယ်”
“အိမ်တော်ဘက်ကရော”
“လုံလုံခြုံခြုံ ဘယ်အကွာအဝေးအထိ သွားနိုင်မလဲဆိုတာ မြင်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့”
တက်ဆာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
မနက်ခင်းကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်တော်တို့ ပြောခဲ့တာတွေကို သူမ ကျေနပ်ပုံရသည်။
ပို၍ ကြီးမားတဲ့ အခက်အခဲကတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘာတွေ ကြားရမလဲဆိုတဲ့ အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက တောင်ဘက်ဧည့်ခန်းထဲမှာ အဲဒီအကြောင်းကို ရှင်းပြခဲ့သည်။
အိပ်မက်တွေ မရှိရဘူး။
သရုပ်ပြတာတွေလည်း မရှိရဘူး။
သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်ရင်း သေချာဆင်ခြင်ကာ ပြောပြသည်။
“တစ်ခုခုက မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုနဲ့ တူနေရုံနဲ့ မှတ်ဉာဏ်စစ်စစ် ဖြစ်နေတာမျိုး မဟုတ်တတ်ဘူး”
မယ်လိုဒီက ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို မှီရင်း ပြောသည်။
“အဲဒါက အရာရာတိုင်းကို ဖတ်နိုင်လို့လား”
“ဒီမှော်စွမ်းအင်က အခု ဘယ်အထိ ရောက်နိုင်နေပြီလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ မသိဘူး”
“ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ မျှော်မှန်းထားတာထက် ပိုပြီး သတိထားရလိမ့်မယ်” အီလီဇာက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
စာမျက်နှာပေါ်မှာ ကူးယူထားတဲ့ ရင်ခုံပေါက်နဲ့ ကြယ်ပုံစံကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့ သတိရှိနေတုန်းမှာ အဲဒါက လှမ်းခေါ်ခဲ့ရင်ရော”
“ဘယ်သူ့ကိုမဆို ပြောပြပါ”
“မလုပ်နဲ့လို့ တားလာရင်ရော”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်ကြည့်လာသည်။
“အဲဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ပိုတောင် သတိထားရမယ်”
ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မြင်ကွင်းကနေ မပျောက်ဘဲ အတူနေကြဖို့ သဘောတူခဲ့ကြသည်။
မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က အဲဒီလိုနေဖို့ မဖြစ်နိုင်အောင် လုပ်လာရင်တော့ နောက်ပြန်လှည့်ကြမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် လမ်းကြောင်းပြောင်းကြမယ်။
ဘယ်သူကမှ အသံတစ်ခုတည်းနောက်ကို မျက်စိစုံမှိတ် လိုက်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
နောက်မှ ပြန်တွေးကြည့်ရင် ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်တယ် ထင်ရလို့ဆိုပြီး ဘယ်သူမှ ကြုံခဲ့ရတာတွေကို တိတ်တဆိတ် ဖုံးကွယ်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အီလီနော်က သူမရဲ့ ဒူးခေါင်းတွေကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အဘွားက ထပ်ဝတ်စုံတစ်ထည် ထပ်ဝတ်လိုက်ပါဦးလို့ လှမ်းပြောသံ ကြားလိုက်ရရင်တော့ ငါ့မှာ သဘောတူလိုက်ခွင့် ရှိရမယ်နော်”
တက်ဆာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အဲဒါကတော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်”
အခန်းထဲက လေထုက နည်းနည်း ပေါ့ပါးသွားသည်။
ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့က သရဲတွေနဲ့ ကြုံနေရပြီဖြစ်တဲ့အလား သူတို့အကြောင်းကို ကြိုတင်ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြတာကိုး။
နောက်ပိုင်းမှာ အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့အခန်းထဲကို လိုက်လာခဲ့သည်။
သေတ္တာထဲက ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူပြီး အိတ်ထဲမထည့်ရသေးဘဲ သုံးဆင့်ခေါက်ထားလိုက်စဉ်မှာပေါ့။
သူမက နောက်ကနေ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ကာရိုလိုင်းလား”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူမ ဘာမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေခဲ့သည်။
“သူ့အသံကို သာ အဲဒါက သိနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ထဲက အင်္ကျီကို ယူလိုက်သည်။
“ရှင် ကျွန်ოტ့်ကို ဘာလုပ်စေချင်လဲ”
“အဲဒါ သူမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပေးပါ”
“ရှင် ငြင်းခုံလာရင်တောင်မှလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ရှင် ဒေါသထွက်လာရင်တောင်မှလား”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
သူမက အင်္ကျီကို သေသေချာချာ ခေါက်ပြီး အိတ်ထဲထည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မ အဲဒီအတိုင်း လုပ်ပေးမယ်”
နှစ်တွေနဲ့ချီပြီး ကျွန်တော် လုံးဝ မတွေးမိတော့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သူမကို ပြောပြဖြစ်ခဲ့တယ်။
ကာရိုလိုင်းက တံခါးကို ဖွင့်ရင်းနဲ့ ခေါက်တတ်တဲ့ ပုံစံမျိုး။
ကျွန်တော် သုံးနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို နေရာရွှေ့တတ်ပြီးမှ အဲဒီနေရာက ပိုကောင်းသွားတယ်လို့ အတင်းပြောတတ်တဲ့ အကျင့်လေးတွေ။
လပေါင်း တစ်ဆယ့်ရှစ်လဆိုတဲ့ အချိန်ကာလက သူမကို ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကဏ္ဍတိုင်းနီးပါးမှာ စကားပြောပိုင်ခွင့် အပြည့်အဝ ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်လာစေခဲ့ပုံစံမျိုးတွေကိုပေါ့။
အဲဒါကို ကြားတော့ အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်သည်။
“သူက အပြောဆိုးတဲ့လူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေမှာပဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဆိုးတယ်”
“ရှင် သူ့ကို လွမ်းနေတာပေါ့”
“အရမ်းကို လွမ်းတာပေါ့”
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမရဲ့ ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် မှီချလိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည် - “သူသာဆိုရင် မင်းကို သဘောကျမှာ သေချာတယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ပို၍ တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
“သူနဲ့ ဆုံဖူးချင်မိလိုက်တာ”
ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်း တံခါးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အင်း”
ညနေစောင်းလောက်မှာ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီကို အော်ရီလီယာ ရောက်လာခဲ့သည်။
ခရီးဆောင်အိတ် သိမ်းတဲ့နေရာမှာ အကူအညီလိုသေးလား လို့ လာမေးတာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ရယ်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတော့မှ ရပ်သွားတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြတာတွေကို သူမ သိနေခဲ့သည်။
စကားလုံးတွေကိုတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ လုံလုံလောက်လောက်တော့ သိနေခဲ့တာပေါ့။
“ရှင်တို့ကို ကျွန်မ ပိုစောပြီး ပြောပြခဲ့သင့်တာ” သူမက ပြောသည်။
“ခင်ဗျားက ဒီနေရာက ဘာတွေလုပ်တတ်လဲဆိုတာကို ပြောပြပြီးသားပဲလေ”
“အဲဒါကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး”
သူမက မီးဖိုဘေးက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကလေးထိန်းခန်းဘက်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
“အစတုန်းက အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ သားလေးကို ပြတဲ့အခါမှာ သူ တကယ်ပဲ ရှိနေစေချင်လွန်းအားကြီးလို့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ကပါ အဲဒါကို ကူညီပေးမိသလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်”
ကျွန်တော် ဆက်ပြောမယ့်စကားကို စောင့်နေလိုက်သည်။
“အဲဒါမှာ မပါတာတွေကို ကျွန်မက ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့မိတယ်။ သူရဲ့ မျက်နှာပုံစံကိုပဲ ပြနေချိန်မှာတောင် သူ့ရဲ့ အပြုံးကို ကျွန်မက ကိုယ့်စိတ်ထဲကနေ ပြန်ပြီး ဖန်တီးပေးခဲ့မိတယ်”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒါ မင်းအပြစ်မှ မဟုတ်တာ”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အတိအကျ ပုံဖော်ပေးဖို့ လိုချင်မှ လိုလိမ့်မယ်ဆိုတာကိုတော့ ရှင် သိထားသင့်တယ်”
ကျွန်တော် ကာရိုလိုင်းကို တွေးမိသည်။
တံခါးခေါက်သံကို။
ပျောက်နေတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီကို။
အခန်းထဲကို ကျွန်တော် အခုလေးတင် ပြန်လည် သယ်ဆောင်လာခဲ့တဲ့ သာမန်အရာမှန်သမျှကိုပေါ့။
“ရှင် ဘာက တားဆီးခဲ့လို့လဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်ခါတလေ ဘာမှ တားလို့ မရခဲ့ဘူး”
အဲဒီအဖြေက ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။
သူမက ဘာမှ ဖြေလျှော့ပြီး မပြောခဲ့ပေ။
“တခြားအချိန်တွေမှာကျတော့ ဘာဆိုဘာမှ မှားယွင်းနေတာ မရှိဘူး ဒါမှမဟုတ် တခြားနေရာကနေ ဘယ်သူကုို ခေါ်နေသလဲ ဆိုတဲ့ အသံမျိုးကို ကြားရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း နောက်ကနေ လိုက်မသွားခင်မှာ စောင့်ဆိုင်းရမယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမက လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ကျွန်တော့် လက်ကောက်ဝတ်ကို လာတို့သည်။
“နာကျင်ရတယ်ဆိုတိုင်း ရှုံးနိမ့်သွားပြီလို့ မဆိုလိုပါဘူး”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမ တကယ် ရည်ရွယ်ပြောတာဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် ယုံကြည်သွားသည်အထိ သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
နောက်နှစ်ရက်အကြာ မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ကောင်းကင်က သန့်စင်ကြည်လင်နေသည်။
တက်ဆာကတော့ အဲဒါကို ရင်ခုန်စရာ ကတိကဝတ်တစ်ခုထက် ယာယီဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားပုံရသည်။
အမွှာလေးတွေကတော့ ဟယ်လီနာ၊ ဂါရစ်၊ နဲ့ သူနာပြုတို့နဲ့အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က သူမကို ကျော်သွားတဲ့အခါ ကာရ်က ကန့်ကွက်တဲ့အနေနဲ့ အသံပြုသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမကို နှစ်ခلု ဟိမ်းနမ်းလိုက်သည်။
ဂါရစ်ကတော့ သူ့အဘိုးရဲ့ ခါးပတ်ကြိုးကို သတိစွဲနေခဲ့သည်။
သူ့ကိုတောင် အားကျမိသေးသည်။
အော်ရီလီယာက ပုခက်တွေဘေးမှာ ခဏတာမျှ ရပ်နေခဲ့သည်။
ပြီးမှ ကိုင်းညွတ်ကာ ကလေးတစ်ယောက်ချင်းစီကို နမ်းလိုက်သည်။
သူမ ကျွန်တော်တို့ဆီ အောက်ထပ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ သူမရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို အသင့် သိမ်းဆည်းပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။
ခြေစွပ် ဒုတိယအစုံကလည်း ပါလာခဲ့သည်။
နော့သ်ဝှစ်ခ် (Northwatch) နယ်မြေက မီးခိုးငွေ့တွေနဲ့ အေးစိမ့်နေတဲ့ ကျောက်သားရနံ့တွေ သင်းနေသည်။
မဲရိုးက ကျွန်တော်တို့ကို အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့ပြီး အဲဒီအခန်းက ဘယ်လောက်တောင် နွေးထွေးအောင် လုပ်ထားပေးလဲဆိုရင် ဒီအတိုင်း ဆက်နေလိုက်ရရင် ကောင်းမလားတောင် ထင်မှတ်ရလောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။
သူက တက်ဆာရဲ့ လမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ပြီးတော့ အီလီဇာရဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေကို။
ပြီးမှ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“အောက်ဘက်လမ်းအတွက်တော့ ရာသီဥတုက အတော်လေး ကောင်းမှာပါ”
“အပေါ်ဘက်လမ်းအတွက်ရော”
သူက တက်ဆာကို လှမ်းကြည့်သည်။
သူမက ပုခုံးတစ်ဖက်ကို တွန့်ပြလိုက်သည်။
“ရောက်မှပဲ အဲဒီနေရာကို မေးကြည့်ရမှာပေါ့”
မဲရိုးက ဒီအဖြေကိုပဲ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အဖြေလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပုံရသည်။
သူက တဲအထိ စားနပ်ရိက္ခာတွေ သယ်သွားပေးပြီး သတင်းပြန်ယူလာဖို့ ဒေသခံအမျိုးသား နှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
တစ်ယောက်က နွေရာသီကျက်စားရာတွေကို သွားတတ်တဲ့ အစ်မတစ်ယောက် ရှိသည်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ တံခါးပြင်ဆင်ရတာကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။
အီလီနော်ကတော့ သူ့ကို တွေ့တွေ့ချင်း သဘောကျသွားတော့သည်။
ခရီးထွက်ရတဲ့ ပထမနေ့ကတော့ အတော်လေး သာယာလှပနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့အထက်မှာ သစ်ရွက်မရှိတဲ့ သစ်ကိုင်းတွေက တောက်ခေါက်သံတွေ မြည်နေကြသည်။
လမ်းကြောင်းက ရေခဲစ ပြုနေပြီဖြစ်တဲ့ ရိုးတံလေးတစ်ဘက်ကို လိုက်ပြီး သွားနေသည်။
အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကြားမှာ လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူမ အနားမှာ ရှိနေတဲ့အခါ ဆက်ဆံရ ပိုလွယ်ကူနေတုန်းဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို အမြဲတမ်းလိုလို မလုပ်တော့ပါဘူး။
နေ့လယ်ခင်းမှာ သူမက ပြားချပ်နေတဲ့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်လိုက်သည်။
“ငါ နားတော့မယ်”
တက်ဆာက ကောင်းကင်ဘက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ခဏတော့ အချိန်ပေးလို့ ရပါတယ်”
အော်ရီလီယာက ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါဆိုလိုတာက တခြားနေရာမှာ နားမှာပါ”
သူမက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်တွေကို လာတို့လိုက်သည်။
ပြီးမှ ပြန်ဆုတ်သွားသည်။
တက်ဆာက ဘာမှမရှိတော့တဲ့ အလွတ်နေရာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ခဏကြာတော့ သူမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“သူ့စောင်ကို သယ်ပေးရမလား”
“အင်း”
“ကောင်းပြီလေ”
သူမက ကျောပိုးအိတ်ကို သေချာပြင်ပြီး လမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
တဲကို ရောက်တဲ့အခါမှပဲ အော်ရီလီယာကို ပြန်ပြီး ခေါ်လိုက်ကြသည်။
အဲဒီအချိန်လောက်တော့် တံခါးက သူ့ရဲ့ နာမည်ပျက်ကျော်ကြားမှုကို သက်သေပြနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ပတ္တာတစ်ဖက်က ပြုတ်ထွက်နေသည်။
အောက်ဘက် သစ်သားချပ်တွေကလည်း ကောက်ကွေးနေကုန်ပြီ။
လေတွေက ဖိတ်ခေါ်ခံထားရတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်လို ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ဝင်ရောက်လာနေသည်။
အီလီနော်က ဒေသခံ လက်သမားနဲ့အတူ အဲဒီရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သား လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခါက အဲဒါကို နောက်ဆုံးပြင်ဆင်ခဲ့တဲ့လူအပေါ် ဝေဖန်ချက်အမျိုးမျိုး ပေးနေကြသည်။
ကျွန်တော် ကိရိယာတွေကို သွားယူလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက မီးဖိုထဲက သစ်ရွက်ဟောင်းတွေကို ရှင်းလင်းပေးနေသည်။
အက်ဗလင်က သိမ်းဆည်းထားတဲ့ သစ်သားတွေကို တက်ဆာနဲ့အတူ စစ်ဆေးကူညီပေးနေသည်။
အီလီဇာက ဒေသခံအမျိုးသားနှစ်ယောက်နဲ့အတူ အပြင်ဘက် မြေပြင်ကို လျှောက်ကြည့်နေသည်။
ညနေစောင်းလာတဲ့အခါ တံခါးက ပိတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
မီးလည်း တောက်နေပြီ။
တဲထဲမှာ မီးခိုးနံ့၊ ဟင်းရည်နံ့၊ နဲ့ စိုထိုင်းထိုင်းသိုးမွှေးနံ့တွေ လှိုင်နေသည်။
အော်ရီလီယာက မီးဖိုဘေးမှာ ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီနေရာလေးက အတော်လေး ကောင်းတာပဲ”
အီလီနော်က နှာမှုတ်လိုက်သည်။
“အခုတော့ ကောင်းသွားပြီပေါ့”
ကျွန်တော်တို့လူတွေက အနေရခက်လောက်အောင် များပြားလွန်းနေသည်။
ဒါပေမဲ့ အိပ်စက်ဖို့အတွက်ကတော့ နေရာလောက်ငှပါတယ်။
အီလီဇာက ကင်းစောင့်မယ့်သူတွေကို စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။
တက်ဆာက တဲရဲ့ နောက်ဘက်က စမ်းရေတွင်းနဲ့ မှောင်သွားရင် ချော်တတ်တဲ့ မြေနေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
ဘယ်သူမှ မငြင်းကြပါဘူး။
ဒူးပေါ်တင်ထားတဲ့ ပန်းကန်တွေထဲကနေ အစားအစာတွေကို စားကြသည်။
ခဏတာတော့ စကားပြောသံတွေက ခြေထောက်တွေအကြောင်း ဖြစ်သွားသည်။
ပြီးတော့ ခြေစွပ်တွေအကြောင်း။
စားပွဲပေါ်မှာတုန်းကတော့ ပေါ့ပါးလှပါတယ်ဆိုတဲ့ ပစ္စည်းတွေရဲ့ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လေးလံမှုတွေအကြောင်းကို ပြောဖြစ်ကြသည်။
ကျွန်တော် အီလီနော်ရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော်ကြည့်နေတာကို မိသွားသည်။
“ဒီပစ္စည်းတွေက လိုအပ်လို့ပါ”
“ငါ ဘာမှ မပြောသေးပါဘူး”
“ရှင် ကြည့်နေတာလေ”
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ ဟင်းရည်ပန်းကန်ထဲကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြုံးစိစိလုပ်နေသည်။
ဒေသခံအမျိုးသားနှစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မှာကြားချက်တွေနဲ့အတူ မနက်ခင်းမှာ ပြန်သွားကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ တဲမှာ လုံလုံခြုံခြုံ ရောက်နေပြီ။
အောက်ဘက်လမ်းကလည်း ဆက်လက်ဖွင့်လှစ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
လမ်းခရီးကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး မမှောင်ခင်မှာ ပြန်လာကြပါမယ်။
တက်ဆာက သူတို့နှစ်ယောက် ဘิร์ချ်တောတွေကြားထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ငေးကြည့်နေသည်။
ပြီးမှ တောင်ပေါ်ဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ အခုဆိုရင် တောင်ကြီးက လက်ခံမခံဆိုတာကို ကြည့်ကြတာပေါ့”
လမ်းကြောင်းက ရေစမ်းရဲ့ ကျော်လွန်သွားတာနဲ့ ကျဉ်းမြောင်းလာသည်။
အရိပ်ကျနေတဲ့ မြေနိမ့်ပိုင်းတွေမှာ နှင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
ကွေ့တစ်ခုမှာတော့ ရှေးဟောင်းတံတားရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျောက်တုံးထိပ်ဖျားနှစ်ခုက ရေပြင်ကို ဖြတ်ပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
သူတို့နှစ်ခုကြားမှာတော့ ဘာမှမရှိဘဲ လေဟာပြင်ကြီးသာ ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။
တစ်ချိန်က ဂရေးကိပ်က ကတိပေးခဲ့ဖူးတဲ့ သစ်သားတုံးတွေသာ ရှိခဲ့ရင် ဒီနေရာအတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့မှာ ဖြစ်သည်။
အီလီနော်က အနီးဆုံး တိုင်ခြေထောက်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ထားတာပဲ”
“ဒါကို ပြင်လို့ ရနိုင်မလား”
“ရပါတယ်”
သူမက ကွာဟနေတဲ့ နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ ယူလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးပေါ့”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လောလောဆယ်တော့ တက်ဆာနောက်ကို လိုက်ပြီး ကူးတို့ဆိပ်ဆီကို ဦးတည်သွားလိုက်ကြသည်။
မနက်ခယ် မထိုးခင်မှာပဲ တောင်စွယ်တစ်ခုဆီကို ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
သစ်ပင်တွေက ကျဲပါးလာသည်။
ကျွန်တော်တို့အထက်မှာ တောင်ကြောကြီးက ကောင်းကင်ကို နောက်ခံပြုပြီး ဖြူဖွေးစွာ မတ်ရပ်နေသည်။
ခရီးသည်စောင့်နားနေစရာ အဆောက်အအုံက အဲဒီအောက်မှာ တည်ရှိနေသည်။
တိုင် သုံးတိုင်။
စတုတ္ထတိုင်ကတော့ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေသည်။
ပြိုပျက်နေတဲ့ အမိုး။
အဲဒီလောက် အကွာအဝေးကနေ ကြည့်ရင်တောင် တက်ဆာရဲ့ ဖော်ပြချက်အရ ဂယ်လာရီ (ကုန်းပတ်လျှောက်လမ်း) ကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်သွားသည်။
“ဟောဒီမှာ” သူမက ပြောသည်။
တိုင်တွေကြားက ဟာလန်နေတဲ့ နေရာတွေကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဘာမှ လှုပ်ရှားမှု မရှိပါဘူး။
အဲဒီနောက် တံခါးပိတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။
ဘောင်နဲ့ သစ်သား ထိမိသံ။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ရင်းနှီးနေတဲ့ လျင်မြန်တဲ့ တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ တင်းကျပ်သွားသည်။
အပျက်အစီးတွေကြားမှာ မြင်နေရတဲ့ တံခါးဆိုလို့ ဘာမှမရှိပါဘူး။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာသည်။
“ယူရီယာ”
ကျွန်တော် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း စလိုက်မိပြီဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။
ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းတည်းပါ။
ဒါပေမဲ့ လုံလောက်နေပါပြီ။
“ငါ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်”
“ဘာအသံလဲ”
ကျွန်တော် တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
“တံခါးခေါက်သံ”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိတဲ့ လူတွေအားလုံး ရပ်သွားကြသည်။
တက်ဆာက အိမ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ကျွန်မ ဘာမှ မကြားရပါဘူး”
“ကျွန်မလည်း မကြားရပါဘူး” မယ်လိုဒီက ပြောသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမရဲ့ မျက်နှာပေးကို ကျွန်တော် မဖတ်တတ်ပေ။
“ငါ ဒီမှာပဲ နေမယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အဲဒီလို အသံထွက်ပြောလိုက်တာက အရေးကြီးတယ်လို့ ခံစားရသည်။
ကျွန်တော်တို့ တောင်စွယ်ရဲ့ နောက်ဘက်ကို ဆုတ်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
အပျက်အစီးတွေက အမြင်အာရုံကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အီလီဇာက လူတိုင်း စုဝေးမိတဲ့အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။
“ဘာတွေ ထပ်ကြားသေးလဲ”
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“တံခါးခေါက်သံ တစ်ခုတည်းပါပဲ”
“တခြားရော ဘယ်သူ့မှာ ရှိသေးလဲ”
အစောင့်တွေထဲက တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ငယ်နာမည်ကို ခေါ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်လို့ ဆိုသည်။
အီလီနော်က သူမအဘွားရဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲက အနံ့ကို ရလိုက်တယ်တဲ့။
အဲဒီအတွက် သူမ ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။
ကြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။
ဒေါသထွက်နေတာ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က တိုက်ရိုက် မေးလိုက်တဲ့အထိ အော်ရီလီယာက ဘာမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေခဲ့သည်။
ပြီးမှ တောင်ကြောဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူ ရယ်နေတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်”
လေတွေက နှင်းတွေပေါ်မှာ တိုက်ခတ်သွားသည်။
အဲဒါက အခြေအနေကို ပိုပြီး လွယ်ကူသွားစေသင့်တယ်လို့ ဘယ်သူမှ လာမပြောကြပါဘူး။
တက်ဆာက မြေပြင်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေပုံပေါ်မှာ အမှတ်အသားပြုလိုက်သည်။
“ငါတို့ ပြန်ကြမယ်”
ကျွန်တော် မျက်စိစုံမှိတ်နေတဲ့ အပျက်အစီးတွေဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက အဲဒါကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ချင်နေမိသည်။
အဲဒီလို ဆန္ဒပြင်းပြနေတာကိုက အဲဒီဆန္ဒကို မယုံကြည်ရဲအောင် ဖြစ်စေဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။
“ဟုတ်ပြီ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးမှ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
အလင်းရောင် ကောင်းနေတုန်းမှာပဲ တဲဆီကို ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
အဲဒီညမှာတော့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
လမ်းကြောင်းပေါ်က နေရာကို။
အကွာအဝေးကို။
ဘယ်သူက ဘာကြားလိုက်ရတယ်ဆိုတာကို။
ဘယ်သူကမှ ဘာမှ မကြားရဘူးဆိုတာတွေကိုပေါ့။
ကျွန်တော် ပြောနေတုန်း အက်ဗလင်က မှတ်တမ်းတင်နေခဲ့သည်။
ရေးပြီးသွားတဲ့အခါမှ သူမက ဘောပင်ကို ချလိုက်သည်။
“ဘယ်သူမှ တစ်ယောက်တည်း မသွားခဲ့ကြဘူး”
ကျွန်တော် အခန်းငယ်လေးထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
မီးဖိုနားမှာ စိုစွတ်နေတဲ့ ဖိနပ်တွေ တန်းစီနေသည်။
အီလီနော်က ပတ်ထမ်းကြိုးကို ပြင်ဆင်နေသည်။
အော်ရီလီယာက ဒူးပေါ်စောင်တင်ပြီး ထိုင်နေသည်။
မယ်လိုဒီက ဟင်းအိုးထဲမှာ ကြက်သွန်နီ ဘယ်လောက်ထည့်သင့်သလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး တက်ဆာနဲ့ စကားစစ်ထိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီနေရာကို ရောက်သွားခဲ့ကြပြီ။
အဲဒါက လှမ်းခေါ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ ပြန်လာခဲ့ကြပြီ။
ဒီညအတွက်တော့ ဒါလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီလေ။
မအိပ်ခင်မှာ အော်ရီလီယာရဲ့ ဘေးမှာ သွားထိုင်လိုက်သည်။
သူမက မီးတောက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ခဏကြာတော့ သူမက ပြောလိုက်သည် - “သူ အမှန်တကယ် ရယ်တတ်တဲ့ ရယ်သံမျိုးကို သုံးသွားတာ”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သူ မလုပ်သင့်တာ တစ်ခုခုကို လုပ်နေမှန်း သိတဲ့အချိန်မျိုးမှာ ထွက်တတ်တဲ့ ရယ်သံမျိုးပေါ့”
ဖွင့်ဖို့ ပြင်ဆင်နေနှင့်ပြီးသား တံခါးကို ခေါက်တဲ့ အသံတစ်ခုကို ကျွန်တော် တွေးမိလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အတူတကွ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
အဲဒီနောက် အက်ဗလင်က ခွက်နှစ်ခွက်ကိုင်ပြီး ရောက်လာကာ ကျွန်တော်တို့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ နှင်းစက်တွေက ပြင်ဆင်ထားပြီးသား တံခါးကို ဖွတ်ဖွတ်နဲ့ လာခေါက်နေကြပါတော့သည်။
ဘယ်သူမှ ထပြီး တံခါးသွားမဖွင့်ခဲ့ကြပါဘူး။