အခန်း (၁၅၈) - လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမကြီး
ကက်စတယ်လန် (Castellan) ၏ စာရင်းတွင် နောက်ဆုံးပါဝင်သည့်နေရာ၌ အမည်သုံးခု ပါရှိသည်။
လက်ရှိမြေပုံများပေါ်တွင် ယင်းအမည်များ တစ်ခုမှ မပေါ်ပေ။
မေရီက မိတ္တူစာရွက်များကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဘေးချင်းယှဉ်၍ ချထားလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုအတွက်တော့ ဒါက အနည်းငယ် များလွန်းနေသလိုပဲ”
“အဲဒီအမည်တွေက ခေတ်ကာလ အသီးသီးကို ကိုယ်စားပြုတာပါ” ဟု ကက်စတယ်လန်က ပြောသည်။
“ကျွန်မတို့ကို အခက်တွေ့စေဖို့အတွက် အမည်တွေ ပြောင်းလဲသွားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယူဆပါတယ်”
“အဲဒီလိုဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး”
သူ့ကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းတွေက တည်ငြိမ်မှု အပြည့် ရှိနေဆဲပင်။
စားပွဲတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အက်ဗလင်က သူမ၏ မျက်နှာကို ငုံ့ထားလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သိုးမွှေးဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို လက်တစ်ဖက်ပေါ် တင်ဆောင်ကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။
ဝတ်ရုံစွန်းကို နောက်ဆုံးတွင် အတိုဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။
သူမကိုယ်တိုင်ပင် အချို့နေရာများကို ချုပ်လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ဟယ်လီနာက မီးအလင်းရောင် ကောင်းကောင်း ယူဆောင်လာပေးခဲ့ပြီး ချုပ်ရိုးချုပ်သားကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးရန် အနားတွင် ဆက်လက် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘုရားသခင် ဖြစ်ခြင်းက အဝတ်အစား ချုပ်ရိုးချုပ်သားကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြံဉာဏ်များမှ ကင်းဝေးခွင့် မပေးနိုင်ပုံ ပေါ်ပေသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ဇနီး၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ကက်စတယ်လန်က သက်တမ်းအရင့်ဆုံး မိတ္တူစာရွက်ကို သူမဘက်သို့ လှည့်ပေးလိုက်သည်။
စာသားတိုလေးတစ်ကြောင်း၏ ဘေးတွင် တံခါးတပ်ဆင်ထားသည့် ခုံးတံတားပုံစံ သင်္ကေတနှင့် ကြယ်ပုံစံတို့ ပါရှိနေသည်။
“ဒီထဲက တစ်ခုခုကို ခင်ဗျား မှတ်မိတာ ရှိလား”
သူမက ၎င်းတို့ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပထမဆုံး စာသားဆီသို့ ပြန်သွားသည်။
“ဗေယာ့စ် ရက်စ် (Veyr’s Rest) တဲ့”
“လော့ဒ် ရိုဒရစ်ရဲ့ မိသားစု မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါထက် အများကြီး ပိုဟောင်းတယ်”
သူမ၏ လက်ညှိုးက ဒုတိယအမည်ပေါ်သို့ ရွေ့သွားသည်။
“ဒီအမည်ကိုတော့ ကြဖူးသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က တစ်နေရာတည်းကိုပဲ ရည်ညွှန်းတယ်ဆိုတာကိုတော့ မသိခဲ့ဘူး”
“အဲဒီမှာ ဘာရှိခဲ့လို့လဲ”
“ခရီးရှည်လမ်းမကြီးပေါ်က အိမ်တစ်หลังလေ။ ခရီးသွားတွေက တောင်ကြောကို ဖြတ်ကျော်ဖို့အတွက် မနက်စောစော မထွက်ခင်မှာ အဲဒီမှာ ရပ်နားကြတယ်”
ဇယားကွက်ပေါ်ရှိ ဖော်ပြချက်အရ ၎င်းကို တောင်တန်းများကြားတွင် တည်ရှိသည်ဟု ယူဆရသည်။
ကံဆိုးစွာဖြင့် ထိုတောင်တန်းများကို မူလက တကယ့်တကယ် တည်ရှိနေသည့် တောင်တန်းများကို အလေးမထားဘဲ ထိပ်ချွန်ချွန် တောင်ကုန်းငယ်များအဖြစ်သာ ရေးဆွဲထားခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော် ၎င်းတို့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို လွှမ်းခြုံနေနိုင်တာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု မေရီက ထောက်ခံသည်။
အော်ရီလီယာက စာမျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒီမှာ စမ်းရေတွင်းတစ်ခု ရှိတယ်”
ကက်စတယ်လန်က သူ့ခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ လသာဆောင် ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်းနဲ့ ရှည်လျားတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုလည်း ရှိတယ်။ အဲဒီကနေဆိုရင် လမ်းမကြီးကို လှမ်းမြင်နိုင်တယ်”
“ခင်ဗျား အဲဒီမှာ နေဖူးလို့လား”
“တစ်ခါတော့ နေဖူးတယ်”
ကျွန်တော် ဆက်စပ်စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
သူမက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အဲဒီတုန်းက ဘာမှ မပျက်စီးခဲ့ဘူး”
“အဲဒါ တော်တော် မှတ်မိလောက်စရာ ဖြစ်မှာပဲ”
“အရမ်းကို မှတ်မိစရာ ကောင်းတာပေါ့”
နောက်ပိုင်းထုတ် မြေပုံများပေါ်တွင်မူ ထိုလမ်းမကြီးကို မတွေ့ရတော့ပေ။
နှစ်ဖက်စလုံးရှိ လူနေရပ်ကွက်များကိုမူ တွေ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ဆက်သွယ်ထားသည့် လမ်းကြောင်းမှာ တောင်ဘက်သို့ သိသိသာသာ ကွေးသွားခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က လက်ညှိုးဖြင့် လိုက်၍ ထောက်ပြလိုက်သည်။
“လမ်းဆုံလမ်းခွ ပိတ်သွားတာမျိုးများ ဖြစ်နိုင်မလား”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့” ဟု ကက်စတယ်လန်က ဆိုသည်။ “ရာသီဥတုကြောင့် ဖြစ်မယ်။ ကျောက်စွယ်ပြိုကျတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ကုန်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားတာမျိုးပေါ့”
“ဒါမှမဟုတ် လူတွေ အဲဒီကို သွားချင်စိတ် မရှိတော့တာမျိုး ဖြစ်မှာပေါ့”
ကျွန်တော့်အသံကို ကျွန်တော် ပြန်ကြားလိုက်ရပြီး ထိုကဲ့သို့ သံသယဝင်မိရန် လွယ်ကူလွန်းနေသည်ကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပင် မနှစ်မြို့လှပေ။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ကျွန်မတို့ ရှာဖွေကြည့်သင့်တယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
မေရီက နေရာဒေသ အမည်များကို စုစည်းလိုက်သည်။
“မြောက်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးတွေကို မိတ္တူတွေ ပို့ပြီး ရှေးဟောင်းလမ်းတွေအကြောင်း မေးမြန်းပေးပါမယ်”
ကက်စတယ်လန်ကမူ စာရွက်တစ်ရွက်ကို သူ့ရှေ့တွင် ဆက်လက် ထားရှိထားဆဲ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော့်ဆီမှာ အခြား အရင်းအမြစ်တစ်ခု ရှိကောင်း ရှိနိုင်ပါတယ်”
သူက ကျွန်တော်တို့ကို အရင်က နှစ်ကြိမ်သာ ရောက်ဖူးသည့် အခန်းတစ်ခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
၎င်းက ရှေးဟောင်းပစ္စည်း သိုလှောင်ခန်း၏ နောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး မျက်နှာကျက်မှာ အလွန်နိမ့်သဖြင့် ကျွန်တော် တံခါးဝကို အထူး သတိထားရလေသည်။
စင်ပေါ်တွင် ကျောက်တုံး အပိုင်းအစများ၊ သတ္တုဆက်စပ်ပစ္စည်းများနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိရှိရသေးသည့် ရဲတိုက်၏ အစိတ်အပိုင်းများ တင်ထားကြသည်။
ကက်စတယ်လန်က ကျဉ်းမြောင်းသည့် ဗီရိုဆွဲဆွဲလေးတစ်ခု၏ အနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။
အတွင်းဘက်တွင် စတုဂံပုံ သတ္တုပြား သုံးချပ် ရှိနေသည်။
“လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး စာရင်းဇာရင်းတွေပါ” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ပို၍ အနားသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။
စာသားများမှာ တိမ်ပြီး ထူထပ်နေသည်။
“ဒါတွေကို သတ္တုပြားပေါ်မှာ ရေးမှတ်ထားတာလား”
“လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်မှု ကိန်းဂဏန်းတွေကိုတော့ တခြားနေရာတွေမှာ ရေးမှတ်တတ်ကြပါတယ်။ ဒီစာရင်းတွေကတော့ တာဝန်ခံတစ်ဦးထက် ပိုပြီး သက်တမ်းရှည်ကြာမယ့် တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာပါ”
အက်ဗလင်က သတ္တုပြားများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးအတွက်လား”
“အခြားအရာတွေလည်း ပါတာပေါ့”
သူက ပထမဆုံး သတ္တုပြားကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
အောက်ခြေနားတွင် အရောင်ပြောင်းသွားမှုကြောင့် မြင်ရခက်ခဲနေသော်လည်း တံခါးတပ်ဆင်ထားသည့် ခုံးတံတားပုံစံ သင်္ကေတနှင့် ကြယ်ပုံစံကို တွေ့ရသည်။
ထိုစာရင်းဇာရင်းမှာ သစ်သားများနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။
သစ်လုံး အချောင်းလေးဆယ်။
သံနှင့်ပြုလုပ်ထားသော ချိတ်ဆက်ပစ္စည်းများ။
အလုပ်သမား ၁၂ ဦးနှင့် လား ၆ ကောင်အတွက် လုပ်အားခ ပေးချေရမှု။
“ဂရေးကိပ်က အဲဒီအိမ်အတွက် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်က အဲဒီအောက်ဘက်က တံတားအတွက် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာပါ”
အော်ရီလီယာက ပို၍ အနားသို့ တိုးလာသည်။
“တံတားတစ်ခု ရှိခဲ့တာပဲ”
ကက်စတယ်လန်က သတ္တုပြားကို လှန်လိုက်သည်။
“လမ်းဆုံကို အသုံးပြုနေတဲ့ လူနေရပ်ကွက်တွေနဲ့ သဘောတူညီချက် တစ်ရပ်ပေါ့။ တောင်ဘက်ကို ကောက်နှံနဲ့ သိုးမွှေးတွေ ပို့တယ်။ မြောက်ဘက်ကိုတော့ ကိရိယာတန်ဆာပလာနဲ့ ဆားတွေ ပို့တယ်”
မေရီက မိတ္တူကူးနေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ငွေပေးချေမှု ဘေးက ဒီအမှတ်အသားက ဘာလဲ”
ကက်စတယ်လန်က သတ္တုပြားကို မီးအလင်းရောင်နှင့် နီးကပ်စွာ ကိုင်ပြလိုက်သည်။
ခဏမျှ သူ ဘာမှ ဆက်မပြောပေ။
“ပယ်ဖျက်လိုက်တာပါ”
“အလုပ်ကို ပယ်ဖျက်လိုက်တာလား”
“တာဝန်ဝတ္တရားကို ပယ်ဖျက်လိုက်တာပါ”
“ဘယ်တုန်းကလဲ”
သူက ပျက်စီးနေသည့် ရက်စွဲကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ပြိုလဲသွားပြီးတဲ့နောက်မှာပေါ့”
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။
ရဲတိုက်ကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
သူ့စာရင်းဇာရင်းများကိုလည်း ပယ်ဖျက်ခဲ့ကြပြီ။
ဘယ်နေရာမှာတော့ဖြင့် လူတွေဟာ ဘယ်တော့မှ ရောက်လာတော့မယ့် လစာငွေတွေ ဒါမှမဟုတ် သစ်သားတွေကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြလိမ့်မည်။
တံတားကြီးက ရာသီဥတုဒဏ်ကို ဆက်လက် ခံစားနေခဲ့ရသည်။
လမ်းမကြီးကလည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ။
ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာတွေထဲမှာ ဒါက အလွန်တရာ ငယ်မွှားတဲ့ အပိုင်းအစလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ နေထိုင်ခဲ့ကြတဲ့ လူတွေအတွက်တော့ ဒါက ဘယ်လိုမှ ငယ်မွှားတဲ့ အရာတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
“လူနေရပ်ကွက်တွေ ဘယ်နေရာမှာ ရှိတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သတ်မှတ်ပေးနိုင်မလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“တစ်ခုတော့ ရှိတယ်” ဟု ကက်စတယ်လန်က ဆိုသည်။ “မြောက်ဘက် ကင်းစခန်းရဲ့ အခွန်မှတ်တမ်း တစ်ခုမှာ အဲဒီအမည်က ကျန်ရစ်နေဆဲပဲ”
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမယ်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိပြီပေါ့”
သုံးရက်အကြာတွင် မီရိုး (Merrow) ထံမှ အကြောင်းပြန်စာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူက ထိုလမ်းကို သိသည်။
အနည်းဆုံးတော့ တောင်ဘက်ပိုင်းက လမ်းကြောင်းကို သူ သိထားသည်။
ယခုအခါတွင်မူ မည်သူမျှ ထိုနေရာသို့ လှည်းများဖြင့် မသွားကြတော့ပေ။ အောက်ဘက်တံတားမှာ သူတို့ ဘိုးဘေးများလက်ထက် မတိုင်မီကတည်းက ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းလမ်းကြောင်းက ပိုမိုကျယ်ဝန်းသည့် တောင်ကြားလမ်းမှတစ်ဆင့် ကုန်သွယ်ရေးကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။
သိုးကျောင်းသားများကသာ ရှေးဟောင်းလမ်းကြောင်း အချို့ကို ဆက်လက် အသုံးပြုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
သစ်ပင်မျဉ်း စိုက်ထူရာနေရာအထက်တွင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် ခရီးသည်နားနေစခန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
သူ့အနေဖြင့် ထိုနေရာသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးပေ။
သူ့ခရိုင်ထဲက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကတော့ ရောက်ဖူးသည်။
သူမ၏အမည်မှာ တက်ဆာဘ్రాကန် (Tessa Bracken) ဖြစ်သည်။
မီရိုး၏ စာထဲတွင် သူမကို ယုံကြည်စိတ်ချရသော လမ်းပြတစ်ဦးအဖြစ် ဖွဲ့နွဲ့ရေးသားထားသည်။
ထိုစာကြောင်း၏ အောက်ဘက်တွင် လက်ရေးအမျိုးအစား ကွဲပြားသော အခြားစာသားတစ်ခုကို ထပ်မံ ဖြည့်စွက်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
တောင်တန်းတွေ ဘယ်နေရာမှာ ရှိတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူကမှ သူမကို မပြောပြဘူးဆိုရင်ပေါ့။
ကျွန်တော်တို့ သူမနဲ့ အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့ကြခြင်း မရှိပေ။
တောင်ပေါ်ဒေသများတွင် နှင်းများ စတင်ကျရောက်ကာ လမ်းပိတ်စ ပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။
မီရိုးက တက်ဆာကိုသာ လာရောက်ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။
အီလီဇာက အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။
အီလီနော်ကလည်း ထို့အတူပင်။
ကျွန်တော် အီလီနော်ကို မမေးခဲ့ရသော်လည်း သူမက 'တံတား' ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ အမြင်သဘောထားများကိုပါ ယူဆောင်ကာ ရောက်လာခဲ့သည်။
“လမ်းကြောင်း ပျက်စီးနေတယ်ဆိုရင် လူတွေအပြည့်နဲ့ လှည်းတစ်စီးကို သုံးပြီး သွားစူးစမ်းတာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူးလေ”
“ကျွန်တော်တို့က မြင်းတွေကိုပဲ သုံးနေတာပါ”
“မြင်းတွေကလည်း ချောက်ထဲ ပြုတ်ကျရတာကို မကြိုက်ကြဘူးလေ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်ကို ကားယားလုပ်ပြလိုက်သည်။
“ဒီအထိတော့ လူတိုင်းရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ရထားပြီးသားပါ”
“အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပူစေတာပဲ” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
ကျွန်တော်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြစဉ်အတွင်း အော်ရီလီယာ၏ ဆုတောင်းမှု ပုံစံများ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
အားလုံးတော့ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော် မြင်နိုင်သည့် ပုံစံမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။
သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် စကားပြောနေရင်း အလယ်လောက်၌ပင် သူမက တိတ်ဆိတ်သွားတတ်သည်။
ထို့နောက် အခန်းထဲတွင် မရှိသည့် အခြားတစ်ဦးဦးကို ပြန်လည် ဖြေကြားတတ်သည်။
ထိုသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့စဉ်က ကျွန်တော် စကားပြောနေရာမှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သူမက လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။
စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
ထို့နောက် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် “သူ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ပေးဖို့ သူမကို ပြောလိုက်ပါ။ ဒီည စာရေးတာကို ဆက်စပ်ပြီး အဆုံးသတ်စရာ မလိုပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်”
“ဘယ်သူ့အတွက် လိုအပ်နေလို့လဲ”
“ဟုတ်တယ်”
“ခင်ဗျား သူတို့ကို အရင်ကတည်းက ကြားနိုင်ခဲ့တာလား”
“တစ်ခါတလေတော့ ကြားရတာပေါ့”
“အခုရော”
သူမက သူမ၏ လက်များကို ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
“အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ အဖြေကို သူတို့ ပိုပြီး ကြားနိုင်ကြပါပြီ”
အက်ဗလင်က ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ထိုညနေခင်းတွင် မေးမြန်းခဲ့သည်။
ကလေးများ အိပ်ပျော်သွားကြပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ထိုင်နေကြစဉ် ဖြစ်သည်။
“အဲဒါက ခင်ဗျားကို ပင်ပန်းစေလား”
“ပင်ပန်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့အသံကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ အရာတွေဆီကို လှမ်းရောက်အောင် ကြိုးစားရတာလောက်တော့ မပင်ပန်းပါဘူး”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒီမှာ ဘယ်လို အကူအညီတောင်းခံမှုမျိုးတွေကို ကျွန်မတို့ ကူညီပေးနိုင်မလဲဆိုတာကို သိချင်လိုက်တာ”
အော်ရီလီယာက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်းတို့ သိခွင့်ရှိတဲ့ အရာတွေကိုပေါ့” ဟု သူမက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ကြားရသမျှ ဝမ်းနည်းစရာ အကြောင်းအရာတိုင်းကိုတော့ မင်းတို့ဆီ ယူလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
“သိရဲ့လား”
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏမျှ သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
ထို့နောက် “ကျွန်မ သင်ယူနေဆဲပါ” ဟု ပြောသည်။
အော်ရီလီယာက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“ငါလည်း ထိုနည်းတူပါပဲ”
ကျွန်တော် သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်ကာ နားထောင်နေလိုက်သည်။
ဒီထက် ပိုဆိုးတဲ့ ညနေခင်း ကုန်ဆုံးနည်းလမ်းတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။
တက်ဆာက မီးခိုးရောင် မြင်းငယ်တစ်ကောင်ကို စီးလျက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူမက အဝတ်စများဖြင့် ပြုပြင်ဖာထေးထားသည့် ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသုံးပြုမှုကြောင့် ချောမွေ့နေသည့် သစ်သားလက်ကိုင်ပါရှိသော လမ်းလျှောက်တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
သူမ၏ ပထမဆုံး မေးခွန်းမှာ ရာသီဥတုအကြောင်း ဖြစ်သည်။
ဒုတိယမေးခွန်းမှာ လုပ်အားခ ပေးချေမှုအကြောင်း ဖြစ်သည်။
တတိယမေးခွန်းမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် နေရာသို့ သွားရောက်လည်ပတ်လိုကြသည့် လူများအနေဖြင့် ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာနိုင်ကြပါ့မလား ဆိုသည့်အချက် ဖြစ်သည်။
တတိယမေးခွန်းကို အီလီဇာက ဖြေကြားလိုက်သည်။
“လိုက်နာနိုင်ပါတယ်”
တက်ဆာက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“သူပါ ပါသေးလား”
“ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ပေါ့”
ကျွန်တော် ကန့်ကွက်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်စွာ နေခြင်းဖြင့် အဖြေကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ ကူးယူထားသည့် မြေပုံကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် မြေပုံငယ်လေးတစ်ခု၏ ဘေးတွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။
သူမ၏ မြေပုံတွင် အလှဆင်အချက်အလက်များ ပါဝင်မှု နည်းပါးသည်။
သို့သော် ရေစီးကြောင်းများ၊ မတ်စောက်သည့် နယ်မြေများနှင့် ‘မြေဆိုး’ ဟူသော စာသားဖြင့် မှတ်သားထားသည့် နေရာတစ်ခုတော့ ပါရှိသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ချက်ချင်းပင် ယုံကြည်သွားမိသည်။
“ဒါက ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးပါပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမ၏ လက်ညှိုးက ပြတ်တောက်နေသော မျဉ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားသည်။
“ဒီနေရာမှာ တံတားက မရှိတော့ဘူး။ ရေကျနေရင်တော့ အထက်နားမှာ ခြေလျင်ဖြတ်ကူးလို့ရတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိပါတယ်”
“ခရီးသည်နားနေစခန်းကရော”
“အဲဒီမှာလေ”
သူမက တောင်ကြောအောက်ရှိ စတုဂံပုံစံ အကွက်ငယ်လေးတစ်ခုကို လက်ညှိုးဖြင့် ခေါက်ပြလိုက်သည်။
“အမိုးက တော်တော်များများ ပျက်စီးသွားပြီ။ အရှေ့ဘက်နံရံကတော့ ဆက်ရှိနေတုန်းပဲ။ စမ်းရေတွင်းကတော့ ဆက်စီးနေဆဲပါပဲ”
အော်ရီလီယာက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လာသည်။
“ရှေ့မျက်နှာစာမှာ ကျောက်တုံးတိုင်တွေ ရှိသေးလား”
တက်ဆာက သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ရှေ့မျက်နှာစာတစ်လျှောက်မှာ ကျောက်တုံးတိုင်တွေ ရှိတာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“သုံးတိုင်က တည်ရှိနေတုန်းပဲ။ တစ်တိုင်ကတော့ ယိုင်နဲ့နေပြီ။ ကျန်တာတွေကတော့ ပြိုကျကုန်ပြီ”
အော်ရီလီယာက နောက်သို့ မှီချလိုက်သည်။
“ဒါ အဲဒီနေရာပါပဲ”
တက်ဆာက သူမကို ခဏမျှ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီကို ရောက်ဖူးလို့လား”
“လွန်ခဲ့တဲ့ အကြာကြီးတုန်းကပေါ့”
“အခုတော့ ဘာမှ မကောင်းမွန်လာတော့ပါဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “ကောင်းလာဖို့လည်း မရှိလောက်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်”
တက်ဆာက မြေပုံဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။
“နောက်ထပ် တစ်ခု ရှိသေးတယ်”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီနေရာအနားမှာ လူတွေ အိပ်ပျော်ဖို့ ခက်ခဲတတ်ကြတယ်”
“ဘယ်လို အခက်အခဲမျိုးလဲ”
“အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်တာပေါ့။ တစ်ခုခုကို နောက်မှာ မေ့ကျန်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ နိုးလာတတ်ကြတယ်။ သိုးကျောင်းသား ကောင်လေးတစ်ယောက်ဆိုရင် သူ့အထုပ်ကို စစ်ဆေးဖို့ အဲဒီကို သုံးခါတောင် ပြန်သွားခဲ့ဖူးတယ်”
အီလီဇာက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ဘာပစ္စည်းမှ ပျောက်သွားတာ မတွေ့ခဲ့ဘူးပေါ့”
“မတွေ့ခဲ့ပါဘူး”
“ခင်ဗျားရော”
တက်ဆာ၏ လက်ညှိုးက စတုဂံအကွက်ငယ်လေးပေါ်တွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ အမေက အထဲကနေ လှမ်းခေါ်နေတယ်လို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးတယ်”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
“တကယ်ပဲလား”
“ကျွန်မအမေ ဆုံးသွားတာ ဆယ့်လေးနှစ် ရှိပြီလေ”
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာ ပုံစံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အံ့သြသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ
သတိရသွားခြင်း ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။
“တက်ဆာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မင်း အထဲကို ဝင်သွားခဲ့သေးလား”
“မဝင်ခဲ့ပါဘူး”
“ဘာလို့လဲ”
လမ်းပြအမျိုးသမီးက အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည့်ပုံ ပေါ်သည်။
“သူမက ကျွန်မရဲ့ အမည်အပြည့်အစုံနဲ့ ခေါ်ခဲ့လို့လေ”
အော်ရီလီယာက ဆက်စပ်စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“ကျွန်မအမေက ကျွန်မကို အဲဒီလို ခေါ်တတ်တာက စိတ်ဆိုးနေတဲ့ အချိန်မျိုးတွေမှာပဲ ရှိတယ်။ အကယ်၍ သူမသာ အအေးဒဏ်ကနေ ကာကွယ်ဖို့ အထဲကို ဝင်လာဖို့ ခေါ်မယ်ဆိုရင် ‘တက်စ်’ လို့ပဲ ခေါ်မှာပေါ့”
စားပွဲအောက်ဘက်တွင် အက်ဗလင်၏ လက်က ကျွန်טော့်လက်ပေါ်သို့ လာရောက်ဖုံးအုပ်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
တက်ဆာက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။
“မနက်လင်းသည်အထိ စောင့်ဖို့အတွက် အဲဒါက လုံလောက်ပါတယ်”
ဟယ်လီနာ စီစဉ်ပေးထားသည့် အခန်းများကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် အော်ရီလီယာက စားပွဲဝိုင်းတွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
တံခါးပိတ်သွားသည်အထိ ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
သူမက တံခါးတပ်ဆင်ထားသည့် ခုံးတံတားပုံစံ သင်္ကေတနှင့် ကြယ်ပုံစံကို လက်ဖြင့် ထိကိုင်လိုက်သည်။
“သူတို့က အဲဒါကို ‘ပြန်လာရာအိမ်’ လို့ ခေါ်ကြတယ်”
“ခရီးသည်နားနေစခန်းကိုလား”
“အဲဒီအောက်ဘက်က နေရာကိုပေါ့”
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မကို ပထမဆုံး အကျဉ်းချထားတုန်းက ကျွန်မရဲ့ သားလေးက ကျွန်မကို စောင့်ဆိုင်းနေတယ်လို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးတယ်”
ကျွန်တော် မလှုပ်မယှက် နေလိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးအချိန်တုန်းကလို မဟုတ်ဘဲ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ပုံစံမျိုးနဲ့ပေါ့”
အက်ဗလင်၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်တော့်လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
“သူက တံခါးဝမှာ ရပ်နေတတ်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ လက်လှမ်းမီနိုင်တဲ့ နေရာရဲ့ အလွန်အကျွံ နားမှာပေါ့။ တစ်ခါတလေကျရင် သူက ဘာလို့ မလာတာလဲလို့ မေးတတ်တယ်”
ရှေးဟောင်း မှတ်တမ်းကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
ကလေးငယ်။
ဥယျာဉ်ထဲက ကုလားထိုင်။
ငြင်းဆန်ခဲ့မှုများကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့ရှိရသည်အထိ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော လူကြီးဘဝ ရောက်နေသည့် ဘုရင်မင်းမြတ်။
“အဲဒါ သူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား သိလိုက်ရလား”
“အစတုန်းကတော့ မသိခဲ့ပါဘူး”
သူမ၏ အသံက အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
ဘယ်လောက်ကြာအောင်လဲဟု ကျွန်တော် မေးချင်မိသည်။
သို့သော် မမေးခဲ့ပေ။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“နောက်ပိုင်းကျတော့ သူ ဘယ်တော့မှ ပြောလိမ့်မယ် မဟုတ်တဲ့ စကားတွေကို သူ ပြောလာတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။ ကျွန်မကို ဖမ်းဆီးထားတဲ့ လူတွေ ယုံကြည်စေချင်တဲ့ အရာတွေကိုပေါ့”
“ခင်ဗျား တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တنتသင့်တယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“တံခါးကိုသာ ဖြတ်ကျော်လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ သားကို ပြန်ရနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် လှန်လှန်ထိုးဆစ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါဆို နောက်ဆုံး ချုပ်နှောင်မှုကရော”
သူမက အမှတ်အသားကို ထပ်မံ ထိကိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒီတံခါးကို ဖွင့်ထားပေးဖို့အတွက် အဲဒါက လုပ်ဆောင်ပေးနေတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်”
ခဏတာမျှ မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
ထို့နောက် အီလီဇာက တက်ဆာ၏ မြေပုံကို စားပွဲဝိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
“ဒီနေရာနားမှာ ဘယ်သူမှ မအိပ်ခင်မှာ အဲဒါက ဘာတွေ လုပ်ဆောင်နိုင်လဲဆိုတာကို ကျွန်မတို့ နားလည်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
မေရီက ထိုအချက်ကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် တောင်ကြောအောက်ရှိ စတုဂံအကွက်ငယ်လေးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ပျက်စီးနေသည့် အမိုး။
စမ်းရေတွင်း။
တောင်တန်းကို မဖြတ်ကျော်မီ ခရီးသွားများ နွေးထွေးစွာ နားနေခဲ့ကြဖူးသည့် နေရာ။
“အခုထိရော သူက ခင်ဗျားကို လှမ်းခေါ်နေဆဲပဲလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်ခါတလေတော့ပေါ့”
“ဘယ်အချိန်မျိုးမှာလဲ”
“ကျွန်မ ပင်ပန်းတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် အထီးကျန်တဲ့ အခါမျိုးမှာပေါ့”
သူမ၏ အိပ်ရာဘက်က မီးအចွန်းကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
သူမ ပြန်လည် သီဆိုခဲ့သည့် သီချင်း။
စד္ဓက လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ သူမ၏ အခန်း။
အက်ဗလင်က ထရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲကို ပတ်လာခဲ့သည်။
သူမက အော်ရီလီယာ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒါ ဖြစ်လာတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မတို့ကို ပြောပြလို့ရပါတယ်”
“သိပါတယ်”
“အဲဒါ သူမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ခင်ဗျား သိနေရင်တောင်မှပေါ့”
အော်ရီလီယာ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အထူးသဖြင့် အဲဒီလို အချိန်မျိုးမှာပေါ့”
ထိုညတွင် အိပ်ရာမဝင်မီ ကလေးထိန်းခန်းဆီသို့ ကျွန်တော် ဝင်ရောက် စစ်ဆေးခဲ့သည်။
ကလေးနှစ်ဦးစလုံး အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်က လက်တစ်ဖက်ကို ခေါင်းပေါ်တင်လျက် အိပ်နေသည်။
ကဲလ်က သူမ၏ အစ်ကို အသက်ရှူသံဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ လှည့်အိပ်နေသည်။
အော်ရီလီယာက ပုခက်များ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော် တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမက မော့ကြည့်လာသည်။
“ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ ဘေးသို့ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လျှောက်သွားကာ ရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ခဏမျှ သူတို့ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမက “သူ အရင်က အဲဒီလို ပုံစံမျိုးနဲ့ အိပ်တတ်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ဂါရစ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“လက်ကို အဲဒီလို တင်ပြီးလား”
“ဟုတ်တယ်”
သူမ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“သူ့အဖေက ပြောဖူးတယ်။ သူက သူ့ဆီကို တစ်ခုခု ယူလာပေးမယ့်သူကို စောင့်နေပုံရတယ်တဲ့”
ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ရယ်မိလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာလည်း ရယ်လိုက်သည်။
ဒါက သူမကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်ပြောပြခဲ့သည့် အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူမ ပြောပြေ မပြီးမချင်း ကျွန်တော် ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။