အခန်း (၁၅၇) - ပန်းချီကားထဲက မျက်နှာပြင်
မဲရိုးဒင်း (Merrowden) မြို့မှ ငါတို့ ထွက်လာကြချိန်တွင် ကောင်းကင်က ဆီးနှင်းကျတော့မည့် အသွင်ဆောင်နေသော်လည်း အမှန်တကယ် ကျမကျကိုမူ ဆုံးဖြတ်မရသေးပေ။
ဟီသန် (Hethan) က နောက်ဆုံးမိတ္တူစာရွက်များနှင့်အတူ တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက စာထုပ်ကို မေရီ (Mary) ထံ ကမ်းပေးသည်။
ထို့နောက် ပို၍သေးငယ်သော စာထုပ်တစ်ခုကို ထပ်ပေး၏။
“ဒါ ဘာလဲ”
“လုပ်ငန်းစတင်နေပြီဖြစ်တဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ဘယ်လိုသိုလှောင်သိမ်းဆည်းရမလဲဆိုတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေပါ”
မေရီက သဘောကျသွားပုံရသည်။
မယ်လိုဒီ (Melody) က ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“သူတို့ အကြံပြုချက်တွေ လဲလှယ်နေကြပြီပဲ”
“အဲ့ဒီလို ထင်ရတာပဲ”
ဟီသန်က သူ့မျက်မှန်ကို ပုံမှန်အနေအထားသို့ ပြန်ပြင်တင်လိုက်သည်။
“ဒီထက်ဆိုးတဲ့ အလေ့အထတွေလည်း ရှိသေးတာပဲလေ”
သူ့နားကြားထဲမှာတော့ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံးက အဆိုပါစကားကို မငြင်းခဲ့ကြပေ။
လေဒီဆန်ရာ (Lady Senra) က ရထားဘေးတွင် စောင့်နေသည်။
သူ့မှာ အထုတ်အပိုး တစ်စုံတစ်ရာ ပါမလာခဲ့ပေ။
သူ့မှာ အခြားသော အကြံအစည် သို့မဟုတ် အခြေအနေတစ်ခုခုများ ထပ်ရှိနေသေးသလားဟု ကျွန်ုပ် ခဏတာ တွေးမိလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် အော်ရီလီယာ (Aurelia) ထံသို့ လှည့်လာသည်။
“မင်း ထွက်သွားတာကို ကိုယ်တိုင်တွေ့ချင်လို့ပါ”
အော်ရီလီယာက သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။
ဆန်ရာက လမ်းမဘက်သို့ အကြည့်ပို့လိုက်၏။
“မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအပြီးမှာ အဲ့ဒီအခန်းထဲကို မင်း ပြန်ဝင်သွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေတာထက်စာရင် အခုလို ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်မိလို့ပါ”
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမက သူမ၏လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် စာမေးပွဲက ပိုလွယ်ကူပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းပေးပါတယ်”
“ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ ဆိုင်းငံ့ထားဆဲဖြစ်တဲ့ အမှုတွေကရော?”
“ဟီသန်က တစ်နေရာတည်းမှာ စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့အတူ ပူးတွဲပါရှိနေတဲ့ အမှုပေါင်း ၁၉ ခုကို ရှာတွေ့ထားပါတယ်”
မေရီက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာသည်။
ဆန်ရာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“အဲ့ဒီကနေ စတင်ကြတာပေါ့”
ဆယ့်ကိုးခု။
ကျွန်ုပ်သည် တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ အိမ်၏ ပြတင်းပေါက်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာကို ရထားပေါ်သို့ တက်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။
သစ်သီးခြံများဆီသို့ မရောက်မီပင် သူမ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
အက်ဗလင် (Evelyn) က သူမကို စောင်ခြုံပေး၏။
ဇနီးဖြစ်သူက စာထုပ်ကို ကျွန်ုပ်ဆီမှ ယူကာ ထိုင်ခုံအောက်ဘက် လုံခြုံရာနေရာသို့ သေချာသိမ်းဆည်းပေးသည်အထိ ကျွန်ုပ်၏ ဒူးပေါ်တွင် ကိုင်ထားခဲ့ရသည်။
“အဲ့ဒါကို ရှင့်မျက်နှာနဲ့ ကာကွယ်ပေးနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး”
“အဲ့ဒီလို ဖြစ်နေလို့လား”
“ဟုတ်တယ်လေ”
ကျွန်ုပ်လည်း ကျောမှီခုံပေါ်သို့ လေးကန်စွာ မှီချလိုက်သည်။
ရထားဘီးက မြေလမ်းကြောင်း အခုံးအတက်တစ်ခုပေါ်သို့ တက်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက ကိုယ်ကိုရွှေ့လိုက်သော်လည်း နိုးမလာပါ။
ခဏတာမျှပင် အရောင်ဖျော့တော့နေသော လယ်ကွင်းပြင်များကို ငေးကြည့်ရင်း လိုက်လာခဲ့သည်။
မဲရိုးဒင်းမှ ထွက်လာစဉ်က ရထားပေါ်ပြည့်သွားလောက်အောင် ရင်ထဲမှာ ပေါ့ပါးဝမ်းသာမှုတွေ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် တွေးထင်ထားခဲ့မိသည်။
သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ကျွန်ုပ်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ခေါင်းကို ကျွန်ုပ်၏ပုခုံးပေါ်သို့ မှီချလာသည်။
သူမလည်း ပင်ပန်းနေပုံရပေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လက် လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။
ဆာဘင် (Sabine) က ကယ်ရွိုင်း (Caerwyn) ဘက်သို့ ချိုးကွေ့ရာ လမ်းဆုံတွင် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လမ်းခွဲခဲ့သည်။
နှုတ်ဆက်ပွေ့ဖက်မှုများ ရှိခဲ့သည်။
ဆန်ရာထံမှ အကြောင်းကြားစာ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စာရေးဆက်သွယ်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ သူမကို ကျေးဇူးတင်ထိုက်သမျှ တင်ပြီးပြီ မတင်ပြီးသေးဘူးဆိုသည့်ိ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားမှုလေး အနည်းငယ် ဖြစ်ခဲ့သေးသည်။
“မပြီးသေးပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ဆာဘင်က ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခေါက်ကျမှ ဆက်ပေးတော့လေ”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒီကျေးဇူးကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး”
ဆာဘင်၏ မျက်နှာထား ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
“လာခဲ့ရတာ တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်”
ထို့နောက် သူမ မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
လမ်းကွေ့ကွယ်သွားသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ ငေးကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ဂရေးကိပ် (Greykeep) နှင့် နီးလာလေလေ အက်ဗလင်က အချိန်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဟု မေးမြန်းသည်က ပိုမိုမကြာခဏ ဖြစ်လာလေလေပင်။
နောက်ပြောင်စရာ တစ်ခုခုပြောရမလားဟု ကျွန်ုပ် တွေးမိလိုက်သည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအလုပ်ကိုပင် အကြိမ်ကြိမ် လုပ်နေမိကြောင်း ရ문်းမိသွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် တံခါးဝကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာကြချိန်၌ သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ ကျွန်ုပ်တို့ရောက်လာကြောင်း သတင်းပို့ရန် မစောင့်တော့ပေ။
သူမ၏ ဝတ်ရုံစကို ဆွဲစုကိုင်ကာ လှေကားဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့၏။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျောဘက်မှနေ၍ မယ်လိုဒီက တော်ဝင်ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ပတ်သက်သည်များကို လှမ်းအော်ပြောနေသော်လည်း -
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး အမြန်နှုန်းကို မလျှော့ခဲ့ကြပေ။
ကာရယ် (Carol) မှာ အလေ့အထ အသစ်တစ်ခု ရနေခဲ့သည်။
သူမက အက်ဗလင် သူမကို ပွေ့ချီသည်အထိ စောင့်နေတတ်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ ပါးစပ်အဟောင်းသားလေးဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ဇနီး၏ပါးပြင်ကို လာဖိကပ်တတ်၏။
အက်ဗလင် တောင့်ခဲသွားသည်။
ဟယ်လီနာ (Helena) က ပြုံးလိုက်သည်။
“သူမ မနေ့ကတည်းက အဲ့ဒီလို လုပ်နေတာ”
“အဲ့ဒါ အနမ်းတစ်ခုလား”
“အဲ့ဒီလိုပဲ သတ်မှတ်လက်ခံဖို့ ကျွန်မတို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း ဂါရစ် (Garrick) ကို သူ့ဘိုးဘိုး၏ လက်ထဲမှ ယူလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ သားငယ်က ကျွန်ုပ်၏ ဆံပင်ကို တင်းတင်းဆွဲကိုင်လေသည်။
“ဒီကောင်လေးကတော့ အရင်အတိုင်း ပိုပြီး တိုက်ရိုက်ဆန်တုန်းပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကာရယ်၏ ပုခုံးစွယ်လေးကို မျက်နှာအပ်ကာ ရယ်မောနေသည်။
အော်ရီလီယာက တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
သူမက လှေကားထစ်များကို ပို၍ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်က သူမကို သတိထားမိသွားသည်။
သူ့လက်ကလေး ပွင့်သွား၏။
ကျွန်ုပ်၏ ဆံပင်များလည်း လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
သူမဘက်သို့ ရုတ်တရက် အားပါးတရ လက်လှမ်းလိုက်သဖြင့် ကျွန်ုပ်မှာ ပွေ့ထားသည့် အနေအထားကို အမြန်ပင် ပြန်ပြင်င်လိုက်ရသည်။
“ခဏစောင့်ဦးလေ၊ တန်းမစီနဲ့ဦး” ဟု ကျွန်ုပ်က သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် သူကတော့ အဲ့ဒီအစီအစဉ်ကို သဘောကျပုံ မပေါ်လှပေ။
ညစာစားပွဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဟယ်လီနာနှင့် ဂါရစ်တို့ကို အကြောင်းစုံ ပြောပြခဲ့ကြသည်။
မှတ်စုဟောင်းများအကြောင်း။
ဆန်ရာ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အကြောင်း။
စာမေးပွဲခန်းတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်မှုအကြောင်း။
နောက်ဆုတ်ခဲ့ရမှုအကြောင်း။
စားပွဲခုံကို လက်သီးနှင့် ထိုးခွဲပစ်လုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်အထိ ဒေါသထွက်ခဲ့ရပုံကိုတော့ ကျွန်ုပ် ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် အက်ဗလင်၏ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် အကြည့်က ထိုသို့ချန်လှပ်ထားခြင်းကို သူမ သတိထားမိကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
စားသောက်ပြီးစီးကြသောအခါ လော့ဒ်ဂါရစ်က အော်ရီလီယာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ၊ သက်သာရဲ့လား”
သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ပင်ပန်းနေပါတယ်”
သူက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
“ဒါဆိုရင် ညစာ ဆက်စားကြရအောင်”
စွမ်းရည်ပြသဖို့ တောင်းဆိုတာမျိုး မရှိပါ။
အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုခုဖြင့် အောင်ပွဲခံသင့်သည်ဟူသော အကြံပြုချက်မျိုးလည်း မပေးခဲ့ပေ။
သူက အာလူးကြော်များကို သူမဘက်သို့ ညွှန်ပြပေးလိုက်သည်။
သူမလည်း အနည်းငယ် ယူစားလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ကက်စတယ်လန် (Castellan) က ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လာတွေ့သည်။
သူမက နောက်ဆုံးမိတ္တူကူးထားသော အမှတ်အသားကို စားပွဲပေါ်သို့ မတင်မီ အော်ရီလီယာ ထჯိုထိုင်သည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။
တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့သည်။
သူ့ဘေးတွင် အမည်ဖော်ပြထားသော နေရာဒေသကိုမူ ယခုတိုင် ရှာမတွေ့သေးပေ။
“ကျန်ရှိနေတဲ့ ပုံစံဇယားတွေကို ကျွန်ုပ် နှိုင်းယှဉ်စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပါပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “နယ်နိမိတ်အချို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ အချို့အမည်တွေဆိုရင် တစ်ခါပဲ ပေါ်လာဖူးတာမျိုး ရှိတယ်”
“ဆက်ရှာပါဦး” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
“ဆက်ရှာပါ့မယ်”
အော်ရီလီယာက ထိုအမှတ်အသားကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။
ကြယ်တစ်ပွင့်အထက်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော ရေတံခွန်သဏ္ဌာန် အမိုးတုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ဒါကို သိသလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ဒီအမှတ်အသားကိုတော့ သိပါတယ်။ ဒီမှာ ရေးထားတဲ့ နေရာကိုတော့ မသိပါဘူး”
ကက်စတယ်လန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“မိတ္တူကူးပြီးတာနဲ့ တခြားကိုးကားချက်တွေကိုပါ ထပ်ယူလာခဲ့ပါမယ်”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် စာရွက်ကို စားပွဲခုံအလယ်ဗဟိုဘက်သို့ ညင်သာစွာ တွန်းပို့လိုက်၏။
“မနက်ဖြန်ကျမှ လုပ်ကြတာပေါ့”
ကျွန်ုပ်လည်း သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက အက်ဗလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့အတွက် ကျွန်မတို့ လုပ်စရာလေး တစ်ခု ရှိနေသေးတယ်”
ဇနီးဖြစ်သူက မှင်သက်သွားသည်။
“ပန်းချီကားကိစ္စလား”
“ရှင် ကတိပေးထားတယ်လေ”
“ပေးတော့ ပေးထားပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် အဲ့ဒါအတွက် ပုံထိုင်ပေးချင်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
မနက်ခင်းအလင်းရောင်က ဖျော့တော့သော်လည်း ကြည်လင်နေသည်။
“ငါ့ပစ္စည်းတွေ လိုလိမ့်မယ်”
“မင်းရဲ့အခန်းထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ ထင်ပါတယ်”
အမှန်တကယ်လည်း ဟုတ်နေခဲ့သည်။
ထိုပန်းချီကားက ကျွန်ုပ်တို့ မည်သူ့မျှ မမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ပင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင် ထရပ်လိုက်သည်။
ထိုနေ့တွင်တော့ သူမသည် ပိုအရေးကြီးသော အလုပ်တစ်ခုခု ရှိသေးသလားဟု မမေးခဲ့ပေ။
ထိုအချက်အတွက် သူမကို ကျွန်ုပ် ဂုဏ်ယူမိသည်။
သူတို့က တောင်ဘက်ထိုင်ခန်းကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။
ပြတင်းပေါက်မှ အလင်းရောင်က လုံလောက်ရုံ ထွက်ပေါ်နေသည်။
မီးဖိုမှ အပူရှိန်ကလည်း လုံလောက်ပေသည်။
အော်ရီလီယာ၏ ထိုင်ခုံကို သယ်လာခဲ့ကြပြီး အက်ဗလင်က သူမနှင့် ပန်းချီကားကြားတွင် မရပ်ဘဲ အလုပ်လုပ်လို့ကောင်းမည့် နေရာတွင် ပန်းချီစဥ့်ကို စီစဉ်ချိတ်ဆွတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်ကတော့ အနီးအနားတွင် အမြွှာနှစ်ယောက်ကို ထိန်းပေးရန် တာဝန်ပေးခံရသည်။
ဂါရစ်က ပန်းချီဗူးကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အချိန်အထိ ဤအရာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ထင်ရသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ၎င်းကို ရွှေ့လိုက်သည်။
သူက လိုက်လာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူ့ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
သူက ဆန့်ကျင်ဆန္ဒပြသည်။
အက်ဗလင်က ပခုံးစွန်းမှနေ၍ လှမ်းကြည့်လာသည်။
“ရှင် သူ့ကို ဒီထက်ပိုဝေးတဲ့နေရာ ပို့ထားလို့ရတာပဲ”
“သူက ကြီးကြပ်ရေးလုပ်နေတာလေ”
“ဘယ်သူမှ သူ့ကို အဲ့ဒီရာထူး မခန့်ထားပါဘူး”
ကျွန်ုပ်လည်း သူ့ကို အခန်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ပွေ့ချီသွားခဲ့သည်။
ကာရယ်ကလည်း ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်နေသမျှအရာမှ သူ့ကို ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်ဟု ခံစားရကာ စိတ်ဆိုးပြီး ဒူးထောက်လက်ထောက်ဖြင့် နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက စောင်တစ်ထည်ကို ခေါက်၍ ပေါင်ပေါ်တင်ကာ ထိုင်နေသည်။
ပန်းချီကားထဲက ကလေးငယ်များက သူမ၏လက်ဝန်းထဲတွင် လိမ့်ဝင်နေနိုင်ဆဲလောက်အထိ ငယ်သေးသည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်က ကလေးငယ်များကမူ တစ်နေရာတည်းတွင် ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေစေရန် ခက်ခဲလာကြပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ကလေးများ၏ ပုံစံများကို လိုအပ်သည့်အခါ အစောပိုင်းက ရေးဆွဲထားသော ပုံကြမ်းများကို အသုံးပြု၍ ရေးဆွဲနေသည်။
မျက်နှာပြင်အတွက်မူ အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်ရသည်။
အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ပါ။
တစ်ချက်ကြည့်သည်။
ဆေးစုတ်တံတစ်ချက် ဆွဲသည်။
နောက်တစ်ချက် ထပ်ကြည့်သည်။
ခဏကြာတော့ အော်ရီလီယာက “ကျွန်မ လှုပ်ရှားတာ အရမ်းများနေလို့လား” ဟု မေးသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ဘာလို့ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားသလိုမျိုး ရှင် အမြဲ လှမ်းကြည့်နေရတာလဲ”
ဇနီးဖြစ်သူက ဆေးစုတ်တံကို ချလိုက်သည်။
“ပြောင်းလဲသွားတာပေါ့”
အော်ရီလီယာက ဆက်စောင့်နေသည်။
အက်ဗလင်က ပန်းချီစက္ကူချပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း သူတို့ကို ပထမဆုံး ပွေ့ချီဖူးတုန်းက ပင်ပန်းနေတဲ့ပုံစံ ပေါ်နေလို့ လက်တွေကို အရင်ရေးခဲ့တာ”
“ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာကော”
“အမှားလုပ်မိသွားမှာကို ငါ ကြောက်နေလို့ပါ”
ကျွန်ုပ်လည်း ဒူးပေါ်တွင် ကာရယ်ကိုတင်ကာ ထိုင်နေလိုက်သည်။
ဂါရစ်က သစ်သားကွင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ခဏတာမျှပင် အခန်းထဲတွင် ကြမ်းပြင်နှင့် တစ်ခါတလေ ထိခိုက်မိသံမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ဆေးရောင်အနည်းငယ်ကို ရောစပ်လိုက်သည်။
“မင်း သူတို့ကို ပထမဆုံး ကိုင်တွယ်တဲ့အချိန်က အရမ်းပင်ပန်းနေတဲ့ပုံ ပေါ်နေခဲ့တာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ပင်ပန်းတာပေါ့”
“ပြီးတော့ အရမ်းလည်း ပျော်နေခဲ့တာ”
“အင်း”
“အဲ့ဒီနှစ်ခုစလုံးကို ငါ လက်လွှတ်မခံချင်ဘူး”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ပေါင်ပေါ်တင်ထားသော စောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ဇနီးဘက်သို့ ပြန်ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မကို ဆက်ပြီး ကြည့်နေပေးလေ”
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူမသည် ဆေးစုတ်တံကို ပြန်ကိုင်လိုက်သည်။
မွန်းတည့်ချိန်ရောက်တော့ ကျွန်ုပ်၏အပေါ်တွင် ဆေးရာများ ထင်ကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။
ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိတော့ မဟုတ်ပါ။
အနည်းဆုံးတော့ အက်ဗလင်၏ ပြောပြချက်အရပေါ့လေ။
သူမက အဝတ်စကို လှမ်းယူရန် ကျွန်ုပ်၏ဘေးမှ လက်လှမ်းစဉ် လက်ေမောင်းပေါ်တွင် အပြာရောင်ဆေးရာလေး တစ်ချက် ထင်သွားခဲ့သည်။
“ရှင် လှုပ်လိုက်လို့လေ”
“ခင်ဗျားရဲ့သားဆီကနေ ခင်ဗျားရဲ့ ဆေးစုတ်တံကို ကယ်တင်ပေးနေတာလေ”
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ သားလေ”
“စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးတဲ့အထိပဲ ရှိသေးတယ်လေ”
အော်ရီလီယာ ရယ်မောလိုက်သည်။
အက်ဗလင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် ပန်းချီကားဆီသို့ လှည့်ကာ အမြန်ပင် ဆက်လက် ရေးဆွဲလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဆက်ပြောနေပါ”
အသုံးဝင်နေစဉ်အတွင်း ထိုကဲ့သို့သော ညွှန်ကြားချက်ကို လက်ခံရသည်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်နေလိုက်သည်။
ဘီထရစ် (Beatrice) က အစားအစာများ ယူလာပေးသည်။
သူမက ဆေးစုတ်တံများ၊ အဝတ်စများ၊ ပန်းကန်လုံးများ၊ ကလေးများနှင့် နေရာရွှေ့ထားရသော ပရိဘောဂများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းနေသည့် နေရာကို ရွေးချယ်လိုက်၏။
“ဒီမှာ”
အက်ဗလင် မော့ကြည့်လာသည်။
“ခဏနေရင် စားတော့မှာပါ”
ဘီထရစ်က ပန်းကန်ပြားကို သူမ၏ဘေးနား တည့်တည့်တွင် ချပေးလိုက်သည်။
“စားလိုက်”
ဇနီးဖြစ်သူက အငြင်းပွားရန် စဉ်းစားလိုက်ပုံရသည်။
ထို့နောက် ဆေးစုတ်တံကို ချထားလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက မုန့်တစ်ခြမ်းကို ယူလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်က ဂါရစ်က ပန်းကန်တစ်ခုလုံးကို လုယူရန် ကြိုးစားနေစဉ် ကာရယ်အား နူးညံ့သော သစ်တော်သီး အပိုင်းအစလေးကို စစ်ဆေးနိုင်ရန် ကူညီပေးနေလိုက်သည်။
ခဏတာမျှပင် ပန်းချီကားက ကျွန်ုပ်တို့ စားသောက်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ကလေးငယ်များ အဲ့ဒီလောက်အထိ ငြိမ်သက်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ထူးဆန်းသလို ခံစားရသည်။
အမြွှာနှစ်ယောက် အိပ်ပျော်သွားကြပြီးနောက် ကျွန်ုပ်လည်း ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ဆက်လက် အလုပ်လုပ်နေသည်။
အော်ရီလီယာက အနားယူနေ၏။
တစ်ချိန်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမ၏ မျက်လုံးများ ပိတ်ကျသွားခဲ့သည်။
ဇနီးဖြစ်သူက သူမကို မနှိုးခဲ့ပေ။
သူမသည် ဆေးစုတ်တံကို လဲလှယ်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံစ အနားသတ်များကို စတင်ရေးဆွဲနေသည်။
ပန်းချီကားထဲက မျက်နှာပြင်ကို ကျွန်ုပ် ငေးကြည့်နေမိသည်။
ပါးစပ်တစ်ဝိုက်တွင် မပြီးပြတ်သေးသော ဟာကွက်လေးတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော် မျက်လုံးများကတော့ ယခုအခါ အသက်ဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ် ဘယ်နေရာမှာမဆို ရှိနှင့်နေပြီဆိုသလိုမျိုး ကျွန်ုပ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လှမ်းကြည့်ခဲ့ဖူးသည့် အချိန်ကို ပြန်သတိရမိသည်။
အဲ့ဒီလို အကြည့်မျိုးကို ကျွန်ုပ် ဘယ်လောက်တောင် လိုအပ်နေခဲ့လဲဆိုတာကို ကျွန်ုပ် အစက မသိခဲ့ပေ။
အခုထိတောင် မသိသေးတာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ပြုံးပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမကို ဆက်လက် အလုပ်လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသောအခါ အော်ရီလီယာ နိုးလာသည်။
မေရီက စာနှစ်စောင်ကိုင်လျက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
မည်သည့်စာမှ နတ်ဘုရားနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။
ထိုအချက်က ထိုမွန်းတည့်ချိန်ကို သိသိသာသာ ပိုကောင်းသွားစေခဲ့သည်။
စာတစ်စောင်က နက်ဆာ (Nessa) ၏ ကုသရေးလက်ထောက်ထံမှ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါဗရန် (Davren) က သူ၏ တာဝန်အချို့ကို ပြန်လည်ထမ်းဆောင်နေပြီဖြစ်ပြီး မွန်းတည့်ချိန်တွင် ရပ်နားရမည်ဟူသော အချက်နှင့်ပတ်သက်၍ ငြင်းခုံနေကြောင်း ရေးထားသည်။
နောက်စာတစ်စောင်က မီးနား (Mina) ၏ မိခင်ထံမှ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က လက်ကို ချက်ချင်း လှမ်းပေးလိုက်သည်။
တိုတိုတုတ်တုတ် ရေးထားသော စာတစ်စောင် ဖြစ်သည်။
မီးနား အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မောင်လေးက သူမကို စာဖတ်ပြသံကြားရရန် လှေကားထက်သို့ တက်မနေရအောင် သူ့စာအုပ်များကို အောက်ထပ်သို့ ရွှေ့ထားပေးခဲ့သည်။
သူမက ကုသမှုခံယူရန် ဆက်လက် လာရောက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် လေ့ကျင့်ခန်းများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း စတင်ညည်းတွြားနေပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ထိုအပိုင်းကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းက တကယ်တော်တဲ့ ဆရာမ တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီပေါ့”
မေရီက ပန်းချီကားကို သတိထားမိသွားသည်။
သူမက ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွား၏။
ခဏတာမျှပင် ဘာစကားမှ မဆိုပေ။
အက်ဗလင်က သူမကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ”
မေရီက အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် ပန်းချီကားထဲက လက်များဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ အဲ့ဒါကို မှတ်မိတယ်”
ဇနီးဖြစ်သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူမ အသက်ကို အောင့်ထားခဲ့မိမှန်း ကျွန်ုပ် သတိမထားမိခဲ့ပေ။
မေရီက ပြင်ဆင်စရာ အကြံပြုချက်များကို မပေးခဲ့ပေ။
သူမက စာများကို စာအုပ်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး နေ့ခင်းအလင်းရောင်နှင့်အတူ ကျွန်ုပ်တို့ကို ထားခဲ့ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ညနေခင်းဘက်သို့ ရောက်လာသောအခါ အက်ဗလင် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
ပြီးမှ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သည်။
အန္တရာယ်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ် သတိထားမိလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူမက လက်ထဲက ဆေးစုတ်တံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ဒါတွေကို ဆက်ပြောင်းနေလို့ ရသေးတာပဲ”
“အင်း”
“အဲ့ဒါက အကူအညီဖြစ်စေတဲ့ အဖြေတော့ မဟုတ်ဘူး”
“ကျွန်ုပ်က ပန်းချီရေးတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မသိပါဘူး”
အော်ရီလီယာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ဘေးတွင် လာရပ်သည်။
သူမက ပန်းချီစက္ကူချပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
အပြာရောင်ဝတ်ရုံ။
ကလေးငယ်ငယ်နှစ်ယောက်။
ထိုင်ခုံ၏ ကွေးညွတ်နေသော ပုံစံ။
ပန်းချီဆရာမ၏ ကျော်လွန်၍ ရပ်နေသူဘက်သို့ အနည်းငယ် စောင်းနေသော သူမကိုယ်တိုင်၏ မျက်နှာ။
ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင် စောင့်နေလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အော်ရီလီယာက “ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါတော့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဇနီးဖြစ်သူက ဆေးစုတ်တံကို ချလိုက်သည်။
ဒါပါပဲ။
ကြေညာချက် မရှိပါ။
နောက်ဆုံး လက်ရာအလှဆင်မှုမျိုးလည်း မရှိပါ။
သူမ ရပ်တန့်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူတို့ဘေးတွင် သွားရပ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှပင် ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ ငေးကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ပန်းချီကားထဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်မသွားနိုင်တော့သော တစ်နေ့တာကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးများက ထိုပန်းချီကားထဲက အရွယ်ထက်ပင် ကြီးထွားလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမကတော့ ကျွန်ုပ် နားလည်ထားသည်ထက် ပို၍ပင် တန်ဖိုးပေးခဲ့ရချိန်က ကလေးများကို ပွေ့ချီထားဆဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အက်ဗလင်၏ ပုခုံးကို ထိလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီချလာသည်။
“ဘယ်မှာ ချိတ်ဆွဲကြမလဲ” ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
“ဘာမှ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူး”
“ရှင်တို့အခန်းထဲမှာလား” ဟု အက်ဗလင်က အကြံပြုသည်။
အော်ရီလီယာက ထိုအချက်ကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ဒီအခန်းထဲကို ဝင်လာတိုင်း အဲ့ဒါကို မြင်ချင်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း မီးဖိုဘေးက နံရံဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီနေရာဆိုရင် အဆင်ပြေပါတယ်”
“အပူနဲ့ အရမ်းမနီးစေနဲ့” ဟု အက်ဗလင်က ချက်ချင်း ပြောသည်။
“နည်းနည်း ပိုလှမ်းတဲ့နေရာပေါ့”
“ပြီးတော့ အရင်ဆုံး ခြောက်သွေ့သွားအောင် ထားရဦးမယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်အတွက် အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်သည့် ထိုပရောဂျက်၏ အပိုင်းသို့ ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။
အဲ့ဒီညတွင် အော်ရီလီယာက အမြွှာနှစ်ယောက်အတွက် သီချင်းဆိုပြခဲ့သည်။
သူမက ပုခက်နှစ်ခုကြားတွင် ထိုင်နေသည်။
အက်ဗလင်က တံခါးဝတွင် ကျွန်ုပ်ဘေး၌ ရပ်နေ၏။
သီချင်းသံစဉ်က ကျွန်ုပ်တို့ တည်းခိုခန်းနံရံမှတစ်ဆင့် ကြားခဲ့ရသော သီချင်းပင် ဖြစ်သည်။
စာသားများမှာ လနှင့် အရေးကြီးသော ကိစ္စရှိနေသဖြင့် အိပ်ရန် ငြင်းဆန်နေသော ငှက်ငယ်တစ်ကောင်အကြောင်း ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာ အဘယ်ကြောင့် ထိုသီချင်းကို မှတ်မိနေသလဲဆိုသည်ကို ကျွန်ုပ် နားလည်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က သူမကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကာရယ်၏ မျက်လုံးများ ပိတ်ကျသွားခဲ့သည်။
ငှက်ငယ်၏ ညှိနှိုင်းမှုများ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ သားငယ်လေးပင် လက်နက်ချ အရှုံးပေးသွားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက သီချင်းပိုဒ်ကို အဆုံးထိ ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အထက်ထပ်သို့ တက်လာစဉ် တောင်ဘက်ထိုင်ခန်းကို ဖြတ်သွားခဲ့သည်။
ပန်းချီကားက အက်ဗလင် ထားခဲ့သည့်အတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
မီးဖို လုံခြုံမှုရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် အတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် အနည်းငယ် ထပ်ရပ်နေလိုက်သည်။
ဇနီးဖြစ်သူက အော်ရီလီယာ၏ မျက်ခုံးစပ်ကြားရှိ အရေးအကြောင်းလေးကို ရေးဆွဲထားခဲ့သည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို။
သူမ ယုံကြည်ရဲရန် ခက်ခဲခဲ့ရသော ပျော်ရွှင်မှုကို။
ထို့အပြင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ဆက်လက် ပွေ့ချီပေးနေလိမ့်မည်ဟု အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေသကဲ့သို့ ကာရယ်၏လက်ကလေး သူမ၏ဝတ်ရုံပေါ်တွင် ကျရောက်နေပုံကိုလည်း ပုံဖော်ထားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ကျောဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းအောက်သို့ တိုးဝင်လာသည်။
“ဆက်ကြည့်နေတုန်းပဲလား”
“အင်း”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အမှားပါလို့လား”
ကျွန်ုပ်လည်း သူမ၏ ဆံပင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”
ပြတင်းပေါက်မှ နောက်ဆုံးအလင်းရောင် ကွယ်ပျောက်သွားသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ ထိုနေရာတွင် ဆက်လက် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။