အခန်း (၁၅၄) - သူတို့ ဆက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော စကားလုံးများ
အော်ရီလီယာသည် ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးကို သေချာသိမ်းဆည်းနေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်ခွာမည့်မနက်ခင်းတွင် သူမသည် အိတ်ဘေးတွင် ရပ်နေကာ ခြေအိတ်တစ်စုံ ထပ်ထည့်သင့် မထည့်သင့်ကို စဉ်းစားနေသည်ကို ကျွန်ုပ်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဘာကြောင့်မှန်း မသိ၊ ထိုမြင်ကွင်းက ထိုခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးထက် ကျွန်ုပ်၏ရင်ကို ပို၍လေးလံစေခဲ့သည်။
“ထပ်ထည့်လို့ရပါတယ်”
“သိပါတယ်”
“နေရာလည်း ဆံ့တာပဲဟာကို”
“အဲ့ဒါလည်း သိပါတယ်၊ ယူရီယာ”
သူမသည် ခြေအိတ်များကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ထپس်၍ ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“မင်းက ကူညီပေးဖို့ လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ခြေအိတ်ထည့်တာကို စစ်ဆေးမတ်တပ်ရပ်နေဖို့ လာတာလား”
“အက်ဗလင်က မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလားဆိုတာ လာကြည့်ခိုင်းလို့ပါ”
“ဒါဆိုရင် ကိစ္စပြီးသွားပြီလို့ သွားပြောလိုက်ပါတော့”
ကျွန်ုပ်လည်း ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။
အိတ်က အလွန် ပေါ့ပါးနေသည်။
ကဲရွင် (Caerwyn) လမ်းမပေါ်ရှိ သစ်စက်ဆုံတစ်ခုတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် စာဘိုင်းနှင့် ချိန်းဆိုထားသည့်အတိုင်း ဆုံဖြစ်ကြသည်။
သူမက ကျွန်ုပ်တို့ထက် စော၍ ရောက်နှင့်နေပြီး ညစာအတွက် သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းကို ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
စားပွဲပေါ်တွင် မြေပုံများ ပြန့်ကျဲနေသည်။
ပိုင်မုန့်တစ်လုံးလည်း ပါလာသည်။
မယ်လိုဒီက မုန့်ဘက်သို့ ခြေဦးမူလိုက်သည်။
မေရီကတော့ မြေပုံများဆီသို့ သွားသည်။
စာဘိုင်းသည် အက်ဗလင်ကို ပွေ့ဖက်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အော်ရီလီယာဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
ခဏတာမျှ သူမသည် အော်ရီလီယာကို မည်ကဲ့သို့ နှုတ်ဆက်ရမည်မှန်း မသိသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒီလို စီစဉ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
စာဘိုင်းက သူမ၏လက်ကို လှမ်းဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ရပါတယ်”
အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်။
ထိုသို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လုပ်ဆောင်ပေးသည့်အတွက် ကျွန်ုပ် သူမကို သဘောကျမိသည်။
လေဒီဆင်ရာသည် ဒုတိယမြောက် မက်ဆေ့ချ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ထက် ဦးအောင် ပို့ထားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
ချိန်းဆိုထားသည့် မနက်ခင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို စောင့်ကြိုနေမည် ဖြစ်သည်။
စာရင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်များကို စစ်ဆေးရန် အခန်းတစ်ခန်းကိုလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
စာရေးနှစ်ဦးလည်း ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။
“သက်သေတွေရော ရှိမလား” ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတော့ ပါတာပေါ့” စာဘိုင်းက ဖြေသည်။ “တစ်ယောက်က ရှေးဟောင်းစာအုပ်တွေကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဖြစ်စဉ်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ပေးလိမ့်မယ်”
“လုံခြုံရေးတွေရော”
“အပြင်တံခါးဝမှာ ရှိတယ်”
အီလီဇာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေသလောက် ရှိပါတယ်”
စာဘိုင်းသည် မေရီ ဖတ်ရှုနိုင်စေရန် မက်ဆေ့ချ်စာရွက်ကို လှည့်ပေးလိုက်သည်။
“မှတ်တမ်းတွေအပေါ်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မှော်စွမ်းအပ် မသုံးဖို့လည်း ဆင်ရာက တောင်းဆိုထားပါတယ်”
“အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး”
“အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ငါ သူမကို ပြောထားပါတယ်”
အော်ရီလီယာက မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သူမက ဘာပြောလဲ”
“စာနဲ့ရေးပြီး တောင်းဆိုထားချင်တယ်လို့ ပြောတယ်”
မေရီက မော့ကြည့်လာသည်။
“သူ့ပုံစံကို ငါ စပြီး နားလည်လာပြီ”
မယ်ရိုဒန် (Merrowden) သို့ သွားရာလမ်းသည် အရွက်များ ကြွေကျကျဲပါးနေသော သစ်သီးခြံများကြားမှ တက်သွားရသည်။
သစ်ပင်အချို့၏ အောက်ခြေတွင် ပန်းသီးများ ကြွေကျနေသည်။
သိုးအုပ်တစ်အုပ်ကို ခြံစည်းရိုးအတွင်းသို့ လွှတ်ထားရာ ၎င်းတို့အတွက်မူ အလွန် သင့်လျော်နေပုံရသည်။
အော်ရီလီယာက လှည်းပေါ်မှနေ၍ ၎င်းတို့ကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူမသည် ပထမရက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ဆက်လက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ဒုတိယရက်တွင်မူ နားနေရန်အတွက် နားခန်းထဲတွင်သာ နေခဲ့ပြီး ထိုညနေက အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ် တည်းခိုခန်းသို့ သွားရောက်တွေ့ဆုံမှသာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုသို့လုပ်ခြင်းက သူမကို ပင်ပန်းစေခဲ့သည်။
သို့သော် ၎င်းက သူမတွင် ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ပြသနေသည်။
သူမ ဆက်လက်ရှင်သန်နေစေရန် ကူညီပေးခြင်းနှင့် သူမကို အတင်းအကျပ် မျှော်လင့်တကြီး ဖိအားပေးခြင်းတို့၏ ကွာခြားချက်ကို ကျွန်ုပ်တို့ သင်ယူနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးမနက်ခင်းတွင် သူမသည် နံနက်စာမစားမီ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လာရောက်ပူးပေါင်းခဲ့သည်။
“ရှင်တို့နဲ့အတူတူ ရောက်သွားချင်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က နေရာလွတ်စေရန် သူမ၏ခွက်ကို ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း အတူတူ သွားကြတာပေါ့”
မယ်ရိုဒန်မြို့လေးသည် ကျဉ်းမြောင်းသော မြစ်တစ်စင်း၏ အထက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။
တံတားနှင့် အနီးဆုံး အိမ်များမှာ မတ်စောက်သော အမိုးများနှင့် ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် အရောင်များ တစထစ ဖျော့တော့နေသော ပြတင်းပေါက်တံခါးရွက်များ ရှိကြသည်။
၎င်းတို့၏နောက်ဘက် ကုန်းမြင့်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်သော မှတ်တမ်းများအိမ် (House of the Quiet Register) တည်ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ငယ်သည်။
သုံးထပ်တိုက် ဖြစ်သည်။
ဖျော့တော့သော ကျောက်သားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။
ထောင့်တစ်နေရာတွင် သစ်ရွက်မရှိတော့သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ထီးထီးကြီး ဆန့်ထုတ်ထားသည့် ပတ်လည်ကာရံထားသော ဥယျာဉ်ငယ်တစ်ခု ပါရှိသည်။
မျှော်စင်များ မရှိပါ။
ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဘုရားကျောင်း လှေကားထစ်များလည်း မရှိပါ။
ကျွန်ုပ်တို့၏မြင်းလှည်း ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် လူတစ်ဦးသည် အဝင်ဝမှ သစ်ရွက်များကို တံမြက်စည်း လှည်းနေသည်။
သူက ရေပုံးကို တစ်ဖက်သို့ ဖယ်လိုက်သည်။
“စိုစွတ်နေတဲ့နေရာကို ရှောင်ကြပါ”
အော်ရီလီယာက ထိုနေရာကို ရှောင်ကွင်း၍ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုနည်းတူပင် ရှောင်ခဲ့သည်။
အတွင်းဘက်တွင် မည်သည့်အရာက စောင့်ကြိုနေသည်ဖြစ်စေ၊ ရောက်သွားရန် လမ်းခရီးတွင် ပထမဆုံး လဲကျသွားခြင်းက မည်သည့်အရာကိုမျှ ပိုကောင်းလာစေမည် မဟုတ်ပေ။
လေဒီ ဆင်ရာဗော့စ်က စက္ကူရနံ့နှင့် ကောင်းမွန်စွာ မီးလှုံထားသော အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း ကျွန်ုပ်တို့ကို လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့သည်။
သူမ၏ အသက်မှာ ငါးဆယ်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်ပြီး နားထောင်စပ်များတွင် ငွေရောင်သမ်းနေသော ဆံပင်နက်များနှင့် နှုတ်ခမ်းနားတွင် ပါးလွှားသော အမာရွတ်တစ်ခု ရှိသည်။
ခန္ဓာကိုယ်တွင် အဆင်တန်ဆာ တစ်စုံတစ်ရာ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိပါ။
ခါးပတ်တွင် သော့ခလောက်အုပ်စုတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။
သူမ၏ အကြည့်များသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီး အော်ရီလီယာ့ထက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကြွလာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ဖြေကြားပေးတဲ့အတွက် ကျွန်မတို့လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ဆင်ရာ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမက ထိုင်ခုံများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
မည်သူမျှ မထိုင်ရသေးမီ သူမက ထပ်ပြောလိုက်သည် - “တစ်ခုတော့ ကြိုတင် သဘောတူညီချက် ယူချင်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ် စောင့်ဆོိုင်းနေလိုက်သည်။
“ရှင်တို့အနေနဲ့ ဒီစစ်ဆေးမှုကို ဘယ်အချိန်မဆို ရပ်ပိုင်ခွင့်ရှိပါတယ်။ အကယ်၍ အချက်အလက်တွေအတွက် နောက်ထပ် ပြင်ဆင်မှုတွေ လိုအပ်နေမယ်ဆိုရင် ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို ကျွန်မ ရှင်းပြပါမယ်။ အခန်းထဲကို ဝင်ရောက်ခွင့်ရရုံသက်သက်နဲ့ ဘာစာရွက်ကိုမှ လက်မှတ်ထိုးပေးဖို့ ကျွန်မ အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုပါဘူး”
ကျွန်ုပ်ဘေးမှ အက်ဗလင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် စကြရအောင်”
ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများကို အပေါ်ထပ်တွင် သိမ်းဆည်းထားသည်။
အီလီဇာက အိမ်စောင့်လုံခြုံရေးများနှင့်အတူ အပြင်တံခါးဝအနီးတွင် ဆက်လက် စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ စစ်ဆေးမည့်အခန်းအထိ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး အခန်းထဲတွင် စာရေးနှစ်ဦးက ကျယ်ဝန်းသော စားပွဲရှည်ကြီးဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အကြီးဆုံးစာရေးက သူ၏နာမည်မှာ ဟီသန် (Hethan) ဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးသည်။
အငယ်ဆုံး အမျိုးသမီးမှာ လိုင်ဆာ (Lysa) ဖြစ်သည်။
ဟီသန်သည် စာအုပ်ကြီးတစ်အုပ်၏ ကျောရိုးကို ထိန်းထားနိုင်ရန် စားပွဲပေါ်တွင် ခေါက်ထည်ခံစပ်များကို တင်ထားပေးသည်။
လိုင်ဆာကမူ သူမ၏လက်အောက်တွင် မင်ရည်၊ စက္ကူနှင့် သန့်ရှင်းသော အဝတ်စတစ်စတို့ကို အသင့်ပြင်ထားသည်။
မေရီက ၎င်းတို့အားလုံးကို အကဲခတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စာအုပ်ကို ချထားလိုက်သည်။
ဆင်ရာကမူ မတ်တပ်ရပ်လျက်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
“မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို မဖွင့်ခင်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားစေချင်ပါသလား”
“တင်ထားပါ” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“အားလုံးကိုလား”
အော်ရီလီယာက ပိတ်ထားသော စာအုပ်ကြီးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ဒီအခန်းထဲမှာ ကျွန်မ ပြောသမျှ အားလုံးကိုပါ”
လိုင်ဆာက ထိုညွှန်ကြားချက်ကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပြန်လည်ဖတ်ပြသည်။
စာရင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ရေးထိုးထားသော သားရေမည်းဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသည်။
၎င်း၏ သော့ခလောက်မှာ အစားထိုးလဲလှယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟီသန်က စာအုပ်ကျောရိုး အလွန်အကျွံ ပြန့်ကားမသွားစေရန် သတိထားလျက် ဖွင့်လိုက်သည်။
ဆင်ရာက စာမျက်နှာအချို့ကို လှန်လိုက်သည်။
အမည်များ။
ရက်စွဲများ။
တိကျသေချာသော လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသော စာကြောင်းတန်းများ။
ထို့နောက် သူမ ဆက်မလှန်တော့ဘဲ ရပ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ မျက်လုံးနောက်ဘက်တွင် ဖိအားပါးပါးလေးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်သည်။
သူမလည်း ခံစားမိပုံရသည်။
အော်ရီလီယာ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ သူမ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။
“ဒီမှတ်တမ်းပါပဲ” ဟု ဆင်ရာက ဆိုသည်။
ပိတ်ထားသောစာအုပ်နှင့် သစ်ကိုင်းပုံစံ တံဆိပ်တုံးကို ၎င်း၏ဘေးနားတွင် ရိုက်နှိပ်ထားသည်။
တွေ့ရှိချက်အောက်ဘက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးသား စကားစုများ ရှိနေသည်။
အဖြေတစ်စုံတစ်ရာ မရရှိခဲ့ပါ။
မူရင်းစာသားများမှာ ပို၍ သေးငယ်သည်။
သို့သော် ၎င်းတို့ကို ကြည့်ရသည်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလာသည်။
အော်ရီလီယာက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“သက်သေစာရင်းကို ကြည့်လို့ ရမလား”
ဆင်ရာက စာအုပ်ကို အနည်းငယ် စောင်းပေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ဖတ်ရှုသည်။
သူမ၏ လက်ညှိုးသည် နာမည်တစ်ခုအပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် နောက်နာမည်တစ်ခု။
တတိယမြောက် နာမည်အရောက်တွင် သူမသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။
“ဒီလူ မတ်တပ်ရပ်နေတာကို မှတ်မိတယ်”
လိုင်ဆာက ရေးမှတ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ပထမအကြိမ် ထိုင်ခုံမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယအကြိမ်မှာလားဆိုတာကိုတော့ သေသေချာချာ မမှတ်မိတော့ဘူးလို့ ထည့်ရေးပေးပါ”
လူငယ်စာရေးမလေးက ခေါင်းညိတ်လျက် ထိုစကားများကို ဖြည့်စွက်ရေးသားလိုက်သည်။
ဆင်ရာက ဤအပြန်အလှန်ပြောဆိုမှုကို ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမက မေးလိုက်သည် - “ဖတ်ကြားသူကိုရော မှတ်မိသေးလား”
အော်ရီလီယာက စာမျက်နှာဆီသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“မမှတ်မိပါဘူး”
“တွေ့ရှိချက်အောက်မှာ နာမည်တစ်ခု ပါရှိပါတယ်”
“တွေ့ပါတယ်”
“အဲ့ဒါက ရှင့်အတွက် ဘာကိုမှ ကိုယ်စားမပြုဘူးလား”
“ဘာမှ မရှိပါဘူး” ဟု အော်ရီလီယာက ထပ်ပြောသည်။
လိုင်ဆာ ထိုအချက်ကို မှတ်တမ်းတင်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဘေးနားသီးသန့်နေရာများတွင် အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။
အခြားသော စာမျက်နှာများနှင့် နံပါတ်တပ်ထားသော စာရွက်ထုပ်ငယ်များဆီသို့ ညွှန်ပြထားသော အကိုးအကားငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။
မေရီက ပို၍နီးကပ်အောင် တိုးလာသည်။
“သက်သေတွေရဲ့ ထွက်ဆိုချက်တွေလား”
“အချို့ကတော့ ဟုတ်ပါတယ်” ဆင်ရာက ဖြေသည်။ “အချို့ကျတော့လည်း ဒီမှတ်တမ်းကို ဘယ်လိုအာဏာစက်နဲ့ ထည့်သွင်းခဲ့လဲဆိုတဲ့ အချက်အလက်တွေ ဖြစ်ပါတယ်”
“အဖြေကရော ဘယ်မှာလဲ”
ဆင်ရာက နောက်ဆုံးခေါင်းစဉ်အောက်တွင် စက္ကူစစိမ်းလေးတစ်ခုကို ထိုးထည့်လိုက်သည်။
“ဒီမှာတော့ ဘာအကိုးအကားမှ မရှိပါဘူး”
မေရီက ၎င်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာသည်။
ထို့နောက် အထက်ပါ စာကြောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီဟာကရော ဘာလဲ”
ရှိနေသူများစာရင်းဘေးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အမှတ်အသားလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဆင်ရာက ဟီသန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟီသန်က စာမျက်နှာပေါ်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက အစည်းအဝေးစာရွက်စာတမ်းတွေကို ညွှန်ပြနေတာပါ”
“အဲ့ဒါတွေ ကျွန်မတို့မှာ ရှိလား” ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
“ရှိပါတယ်”
ဆင်ရာက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အားလုံးကိုတော့ ကျွန်မ မစစ်ဆေးရသေးပါဘူး။ စာရွက်ထုပ်တွေ အများကြီးရှိပြီး အချို့က အလွန် ပျက်စီးလွယ်ပါတယ်”
အော်ရီလီယာက မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာတွေပါလဲဆိုတာ မြင်ချင်ပါတယ်”
ဟီသန်က ဗန်းပြားတိမ်တစ်ခုပေါ်တင်ကာ ပထမဆုံး စာရွက်ထုပ်ကို ယူလာပေးသည်။
စာရွက်များကို ပိတ်စဖြင့် ပတ်အုပ်ထားသည်။
နောက်ပိုင်းမှ လူတစ်ဦးက ချည်နှောင်ထားသည့်နေရာတွင် အညွှန်းစာတပ်ထားသည်။
မူလတန်းအဆင့် ကိစ္စရပ်များ။ လက်မခံရသေး။
အက်ဗလင် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဆင်ရာက ၎င်းကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
ထို့နောက် စာရွက်ထုပ်ကို ဖြေလိုက်သည်။
ထိပ်ဆုံးစာရွက်မှာ ထိုင်ခုံနေရာချထားမှုနှင့် ဆိုင်သည်။
ဒုတိယစာရွက်မှာ ထိုမနက်က ခေါ်ယူခဲ့သော သက်သေများ၏ အမည်စာရင်း ဖြစ်သည်။
တတိယစာရွက်မှာ မည်သူက မည်သူ့ထက် အရင်ပြောဆိုရမည်ဆိုသည့် အငြင်းပွားမှုဆိုင်ရာ မှတ်တမ်း ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက စာမျက်နှာတစ်ခုချင်းစီကို အကဲခတ်နေသည်။
စတုတ္ထမြောက်စာရွက်သို့ ရောက်သောအခါ သူမက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ခဏနေဦး”
ဆင်ရာ ရပ်သွားသည်။
လက်ရေးမှာ အလွန် အسرعအဆာ ဖြစ်နေသည်။
စကားလုံးများက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကျပ်ညပ်နေသည်။
စာကြောင်းအချို့ကို ဖြတ်မျဉ်းများဖြင့် ခြစ်ထုတ်ကာ အသစ်ပြန်ရေးထားသည်။
စာမျက်နှာ၏ အလယ်နားတစ်နေရာတွင် နာမည်တစ်ခု ရှိနေသည်။
အော်ရီလီယာ။
၎င်း၏ အောက်ဘက်တွင် -
သူမ၏ လက်လှမ်းမီရာအရ အကူအညီပေးခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ပျောက်ဆုံးသွားသူများအထဲမှ ရွေးချယ်ခံရမှုကို ငြင်းဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ဖြူဖပ်သွားခဲ့သည်။
“ဒါက ကျွန်မ ပြောခဲ့တာပါပဲ”
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြတော့ပေ။
ထို့နောက် မေရီက မေးလိုက်သည် - “ဒါက ကိုးကားချက်တစ်ခုလား”
ဟီသန်က ပို၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက စာရေးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မှတ်စုတွေပါ”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“သူ အတိုချုံး ရေးထားတာပါ”
“ဒါပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကော” ဆင်ရာက မေးသည်။
“အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ကျွန်မရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ”
လိုင်ဆာ၏ ဖောင်တိန်သည် စက္ကူအသစ်ပေါ်တွင် ခြစ်သံမြည်လျက် လျင်မြန်စွာ ရေးမှတ်နေသည်။
နောက်ထပ်လည်း ရှိသေးသည်။
ကန့်ကွက်ချက်တစ်ခု။
ဖတ်ကြားသူဆီသို့ ညွှန်ကြားချက်တစ်ခု။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာ၏ နာမည်ဘေးတွင် နောက်ထပ် မှတ်စုတစ်ခု ပါရှိသည်။
ဝင်ရောက်ခွင့်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် ညွှန်ကြားချက်ပေးပြီးနောက် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။
ကျွန်ုပ် ထိုစာကြောင်းကို နှစ်ခေါက်တိုင်တိုင် ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
စားပွဲအောက်မှနေ၍ အက်ဗလင်၏လက်က ကျွန်ုပ်၏လက်ကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
ဆင်ရာက မှတ်တမ်းစာအုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အစည်းအဝေးစာရွက်ဆီသို့ ပြန်ကြည့်သည်။
“သူမ ရှိနေခဲ့တယ်” မေရီက ဆိုသည်။ “သူမ ပြောခဲ့တယ်။ စာရေးကလည်း သူမပြောတာတွေကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဆင်ရာက ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အဖြေထဲကို ရောက်မသွားခဲ့ဘူးပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်၏ မျက်လုံးနောက်ဘက်ရှိ ဖိအားမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။
အော်ရီလီယာက ခါးကို ပိုမိုမတ်မတ် ထိုင်လိုက်သည်။
“သူ ရေးပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ ဒီစကားတွေ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ”
ဆင်ရာက ချက်ချင်း မဖြေပေ။
သူမသည် အောက်ဘက်ရှိ စာရွက်ကို စစ်ဆေးသည်။
ထို့နောက် အတွင်းဘက်တွင် ခေါက်ထားသော စက္ကူငယ်တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။
ဟီသန်က ၎င်းကို ဖြေဖြန့်ရန် ကူညီပေးသည်။
အောက်ခြေတွင် တံဆိပ်တုံးတစ်ခု ရှိသည်။
၎င်း၏ အထက်ဘက်တွင် တိုတိုတုတ်တုတ် ညွှန်ကြားချက် သုံးခု ပါရှိသည်။
ဒုတိယအချက်မှာ -
ခွင့်ပြုချက်မရမီ ပြောဆိုသောစကားများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုစာရွက်များတွင်သာ ထားရှိရမည်ဖြစ်ပြီး အဖြေအဖြစ် မဖော်ပြရ။
ဆင်ရာက စက္ကူကို ချလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လှည်းတစ်စီး ဖြတ်သွားသံကို ကျွန်ုပ် ကြားလိုက်ရသည်။
မြင်းတစ်ကောင် ခွာတိုက်သံ။
အောက်လမ်းမပေါ်မှ လူတစ်စု၏ ရယ်မောသံ။
စာလုံးများ ဝိုးတဝါး ဖြစ်လာ ترချင်းအထိ ထိုညွှန်ကြားချက်ကို ကျွန်ုပ် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“သူတို့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြတာပဲ” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ၏ အကြည့်များမှာ စာရွက်ပေါ်တွင်သာ ဆက်လက် ရှိနေသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“သူတို့ ဘယ်နားမှာရှိလဲဆိုတာ သိကြတယ်ပေါ့”
“သိတာပေါ့” ဆင်ရာက ဖြေသည်။
သူမ၏ အသံမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“သိပ်သိတာပေါ့”
ကျွန်ုပ် အလွန်အမင်း အسرعအဆာ ထရပ်လိုက်မိသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ထိုင်ခုံက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက်မြည်သွားသည်။
လိုင်ဆာ တုန်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို ငေးကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းလိုက်ရသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း ဖောင်တိန်ကို ကိုင်ထားသည့် သူမ၏လက်မှာ တင်းကျပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်လည်း ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ထရပ်လိုက်သည်။
သူမ ကျွန်ုပ်ကို ထိုင်ရန် ပြောလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ သူမက ဆင်ရာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ ရုံးက အခု ဘာတွေ လုပ်ပိုင်ခွင့် ရှိသေးလဲ”
ဆင်ရာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ရှိခဲ့တာတွေကို မှတ်တမ်းတင်ရပါမယ်”
“ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ထဲကိုလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဟိုရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းကျတော့ရော”
“အဲ့ဒါက ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးပါတယ်”
ကျွန်ုပ် မှတ်တမ်းစာအုပ်ကြီးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
အမှန်တရားပင်တည်း။
ဆင်ရာက ကျွန်ုပ်၏အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ရှုပ်ထွေးတယ်ဆိုတာ တားမြစ်ထားတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး”
သူမက ဟီသန်ကို အခြားစာအုပ်တစ်အုပ် ယူလာပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ဤစာအုပ်က ပို၍ အသစ်စက်စက် ဖြစ်သည်။
သူမသည် မှားယွင်းမှုများကို ပြင်ဆင်ရန် စည်းမျဉ်းများပါရှိသည့် စာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
မေရီက သူမ၏ထိုင်ခုံကို တိုးကပ်လာသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသား အတူတူ ဖတ်ရှုကြသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုင်ခုံသို့ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက လုံးဝ မလှုပ်ရှားသေးပေ။
ခဏကြာတော့ ဆင်ရာက စာမျက်နှာပေါ်တွင် လက်ချောင်းတစ်ချောင်း တင်လိုက်သည်။
“သက်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေက ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်မယ်ဆိုရင် ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အကိုးအကားကို ပြန်လည်ဖြည့်စွက်နိုင်ပါတယ်”
“ဒီကိစ္စမှာ အဲ့ဒါက ဘାကို ဆိုလိုတာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“အစည်းအဝေးစာရွက်တွေကို ဒီမှတ်တမ်းနဲ့အတူ တွဲချိတ်ပေးလို့ ရတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ”
“ဒါဆို တွေ့ရှိချက်ကိုရော ပြောင်းလို့ရလား”
“အဲ့ဒီပြဋ္ဌာန်းချက်အောက်မှာတော့ မရပါဘူး”
အော်ရီလီယာက သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် တွဲချိတ်ပေးမှာလား”
ဆင်ရာက သူမ၏မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ကျွန်ုပ် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
စာရွက်များကို အတည်ပြုခဲ့သည်။
၎င်းတို့၏ အခြေအနေများကို ဖော်ပြခဲ့သည်။
အမှတ်အသားများနှင့် တံဆိပ်တုံးများကို ကူးယူခဲ့သည်။
စာရွက်ထုပ်ကို မည်သည့်နေရာတွင် သိမ်းဆည်းခဲ့သည်ကို ဟီသန်က အတည်ပြုပေးသည်။
မေရီနှင့် လိုင်ဆာတို့က တစ်ယောက်ချင်း ရေးသားခဲ့သည်များကို နှိုင်းယှဉ်စစ်ဆေးကြသည်။
ထို့နောက် ဆင်ရာသည် မှတ်တမ်းစာအုပ်ကြီးကို သူမဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။
အခန်းတွင်းရှိ ဖိအားမှာ ပို၍ ထက်ရှလာသည်။
အက်ဗလင်၏လက်က ကျွန်ုပ်၏လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
ဆင်ရာသည် သူမ၏ဖောင်တိန်ကို စာမျက်နှာပေါ်တွင် ဝဲလျက် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ရှင်တို့ ခံစားရလား”
“ခံစားရတယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက တံဆိပ်တုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူ ကိုင်စွဲထားတာတွေကို ရှنတို့ ပြောင်းလဲနေပြီဆိုတာကို သူ သိနေတယ်”
ဆင်ရာ တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။
“စာရွက်တွေကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေမလား”
“မသိသေးဘူး”
ဟီသန်က လွတ်နေသော စာရွက်များကို စာအုပ်နှင့် ဝေးရာသို့ တိတ်တဆိတ် ရွှေ့လိုက်သည်။
ဆင်ရာက အော်ရီလီယာကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်သည်။
အော်ရီလီယာက တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဖောင်တိန်သည် စာမျက်နှာကို ထိသွားသည်။
ဆင်ရာက မှတ်တမ်းဟောင်း၏ အောက်ဘက်တွင် ရေးသားလိုက်သည်။
သူမသည် စကားလုံးများကို ခြစ်ထုတ်ပစ်ခြင်း မရှိပေ။
အကိုးအကားကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
အစည်းအဝေးစာရွက်များ။
စာရေး၏ မှတ်တမ်း။
၎င်းကို ဖယ်ထုတ်ထားသော ညွှန်ကြားချက်။
သူမ ရေးသားပြီးစီးသည်နှင့် တံဆိပ်တုံးမှာ အရောင်ရင့်မည်းလာသည်။
သစ်ကိုင်းများကြားတွင် ပါးလွှာသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
အော်ရီလီယာက စားပွဲစွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူမက နောက်လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ခဏနေဦး”
အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဖိအားလည်း လျော့ပါးသွားသည်။
ဘာမှ ကွဲအက်သွားခြင်း မရှိပါ။
စာအုပ်ထဲမှ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာပါ။
ဆင်ရာ ဖောင်တိန်ကို ချလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေသည်။
အော်ရီလီယာ သက်ပြင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ထိုင်ခုံဘေးတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
“ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားလဲ”
“သေသေချာချာတော့ မသိသေးဘူး”
သူမက လည်ပင်းရင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
“ဆွဲငင်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ဘာမှန်းမသိတာလေး တစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားသလိုပဲ”
“ထိန်းချုပ်ထားတာတွေ လွတ်သွားတာလား”
“အဲ့ဒီထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပေါ့”
ကျွန်ုပ် ရေးသားထားသစ် စာသားအသစ်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
အလွန်တရာ သေးငယ်လှသော ဖြည့်စွက်ချက်လေး ဖြစ်သည်။
မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့သော လိမ်ညာမှုတစ်ခုအောက်မှ စာကြောင်းအချို့မျှသာ။
အော်ရီလီယာ သူမ၏လက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်အထိ ဆင်ရာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
“မှတ်တမ်းက ရှင့်ရဲ့ အဖြေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို အခု လက်ခံအတည်ပြုပေးလိုက်ပြီ”
အော်ရီလီယာက သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“မနက်ကျရင်ရော”
ဆင်ရာက ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်သည်။
အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။
“မနက်ကျရင်တော့ အဲ့ဒီအဖြေမပါဘဲ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ တွေ့ရှိချက်ကို ကျွန်မတို့ ဆက်စပ်စစ်ဆေးကြတာပေါ့”
ကျွန်ုပ်တို့သည် စာအုပ်များကို ဟီသန်၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ထားခဲ့ကြသည်။
ဆင်ရာက ၎င်းတို့ထားရှိမည့်နေရာကို လိုက်ပြပြီး အခန်းကို သူမကိုယ်တိုင် သော့ခတ်ခဲ့သည်။
လှေကားရင်းသို့ ရောက်သောအခါ အော်ရီလီယာ ရပ်သွားသည်။
“လေဒီ ဆင်ရာ”
မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူ လှည့်ကြည့်လာသည်။
“ဘာမှ မတွေ့ရဘူးလို့ ရှင့်အနေနဲ့ ကျွန်မတို့ကို ပြောခဲ့လည်း ရတာပဲလေ”
ဆင်ရာ၏ လက်များမှာ သော့များကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဘာလို့ အဲ့ဒီလို မလုပ်ခဲ့တာလဲ”
ခဏတာမျှ သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်လာစဉ်ကထက် ပို၍ အသက်ကြီးသွားသလို ဖြစ်သွားသည်။
“မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းတယ်ဆိုတာ အဲ့ဒါကို ကာကွယ်တာပဲလို့ ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးက ကျွန်မကို သင်ပေးခဲ့ဖူးတယ်”
သူမက လှေကားထပ်ဆီသို့ ပြန်ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သူပြောတာ မှန်ရဲ့လားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့အတွက် ကျွန်မ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ရတယ်”
အော်ရီလီယာ ဘာမှ မပြောပေ။
ဆင်ရာက သူမ၏မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်သည်။
“ဒီနေ့တော့ ကျွန်မရဲ့ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့အတူ အဲ့ဒါကို ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရပါပြီ”
တည်းခိုခန်းတွင် စာဘိုင်းက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ညစာကို စီစဉ်ပေးထားသည်။
အော်ရီလီယာ အလွန် နည်းနည်းသာ စားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမက စာရေး၏မှတ်စုပါရှိသော မေရီ၏မိတ္တူကို ပြပေးရန် တောင်းဆိုသည်။
မေရီက သူမကို ပေးလိုက်သည်။
သူမသည် မိုးသက်မုန်တိုင်းအကြောင်း ရေးထားသော စာကြောင်းများကို ဖတ်ရှုသည်။
ထို့နောက် သူမ ဆက်လက်ပြောဆိုခဲ့ကြောင်း ရေးထားသည့် မှတ်စုကို ဆက်ဖတ်သည်။
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်လာသည်။
“အဲ့ဒီအပိုင်းကို ကျွန် တော်… အဲ… မှတ်မိပါတယ်”
အက်ဗလင်က သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဘာကိုလဲ”
“စောင့်နေဖို့ ပြောခံခဲ့ရတာကိုလေ”
သူမက စာမျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါသာ ရပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ ဘယ်တော့မှ ဆက်ပြောခွင့်ပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်ခဲ့မိတာ”
ကျွန်ုပ် သူမ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ ဘာတွေပြောခဲ့လဲဆိုတာကို စိတ်ကူးယဉ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုစကားလုံးများကို ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ပြန်လည် သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက ထိုစကားလုံးများကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။