အော်ရီလီယာ၏ စာကို မနက်ပိုင်း စာပို့တမန်နှင့်အတူ ပို့လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဂရေးကိပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်မရှည်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက်လည်ပတ်နေခဲ့သည်။
ကျီအမိုးပြီးသွားပြီ။
လှည်းအတွက်ဝင်ရိုးသစ်တစ်ခု ရလာခဲ့သည်။
ထင်းကိစ္စနှင့်ပတ်သက်သော သဘောထားကွဲလွဲမှုတစ်ခုက ကျွန်တော်ထင်ထားသည်ထက် နေ့လယ်ခင်းအချိန်ကို ပိုပြီးစားသုံးသွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ခြောက်သွေ့သောသင်းကို လိုအပ်သည်ဆိုသည့်အချက်အပေါ် လူသုံးယောက်က အလုံးစုံ သဘောတူကြသော်လည်း ကျန်ကိစ္စအဝဝတွင်မူ သဘောထားကွဲလွဲနေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
မေရီက စီစဉ်ချက်ကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။
မည်သူမျှ ကျေနပ်ပုံမပေါ်ပေ။
“အဆင်ပြေရဲ့လား” သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“နောက်ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ သူတို့အားလုံး သိကြပါတယ်”
ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“လောက်ရဲ့လား”
“ထင်းအတွက်တော့ လောက်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က အဲဒီနေ့နှောင်းပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ဆီ အလုပ်ရုံကို ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်က ပြင်ဆင်ပြီးသားလှည်းကို သွားကြည့်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ပယ်ရင်းက မြှောက်တင်ပေးသည့်ဘောင်တစ်ခုအကြောင်းကို အားပါးတရ ရှင်းပြနေတာကြောင့် အဲဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ဆိုတာ ရက်စက်ရာကျသလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ ကျွန်တော် ဆက်နေခဲ့လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် ပယ်ရင်း အသက်ရှူရပ်သွားသည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။
“သူ့ကို ခဏ ငှားလို့ရမလား”
ပယ်ရင်းက ပုံစံကြမ်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ရပါတယ်။ အများစုကို သူနားလည်ပါတယ်”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်နောက်ကနေ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။
“အများစု ဟုတ်လား”
“ရှင် နောက်မှ သူ့ကို မေးကြည့်လိုက်ပေါ့”
“ဘယ်သွားကြမှာလဲ”
“ဆေးခန်းကိုလေ”
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ပြုံးသည်။
“မီနာက ရှင်တို့ကို တစ်ခုပြချင်လို့တဲ့”
မီနာ့အစ်ကိုက လက်နှစ်ဖက်ကို ကျောနောက်မှာပိုက်လျက် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူ့အစ်မကတော့ ပေအနည်းငယ်အကွာက ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။
အိုင်လင်က အနီးအနားမှာ စောင့်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် စကားမပြောရသေးခင်မှာပဲ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို လှမ်းတို့လိုက်သည်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။
မီနာက သူမရဲ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
သူမ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။
ခဏလောက်တော့ သူမရဲ့မျက်နှာ တင်းသွားသည်။
ထို့နောက် သူမရဲ့အစ်ကိုဆီကို တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။
နောက်တစ်လှမ်း။
သူက သူမဆီကို လျှောက်လာခဲ့သည်။
“အဲ့ဒီမှာပဲ ရပ်နေ” သူမက ပြောလိုက်သည်။
သူ ချက်ချင်း ရပ်သွားသည်။
အဲဒီလေသံကို ကျွန်တော် သိသည်။
ညီအစ်မတွေဆိုတာ အဲဒီလေသံမျိုးကို ငယ်ငယ်လေးကတည်းက တတ်မြောက်လာကြပုံရသည်။
သူမက ခြောက်လှမ်းအကြာမှာ သူ့ဆီကို ရောက်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူကမ်းပေးတဲ့လက်မောင်းကို ကိုင်တွယ်ပြီး သူ့ကို မှီထားလိုက်သည်။
သူမရဲ့အပြုံးက ကြီးမားလှသည်။
အိုင်လင်က ကုလားထိုင်ကို ယူလာပေးသည်။
မီနာက အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ရယ်မောရင်း ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ” သူမက ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။
“ခင်ဗျားရဲ့အစ်ကိုကတော့ သိပ်ကို ယဉ်ကျေးပျူငှာတယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
သူမက စိုက်ကြည့်နေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်နံဘေးကို တံတောင်နဲ့ တို့လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ခင်ဗျားကလည်း” ကျွန်တော် ဆက်ပြောလိုက်သည် - “အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပါပဲ”
မီနာက ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
သူ့အစ်ကိုကတော့ ငိုချင်တော့သလိုလိုရှိနေပြီး သူ့ရဲ့စိတ်စွမ်းအားနဲ့သာ အဲဒါကို မဖြစ်အောင် ထိန်းထားရပုံပေါ်နေသည်။
မီနာက သူ့ရဲ့လက်ကိုင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ချိန်မှာတော့ သူ ထိန်းမနိုင်တော့ပေ။
မည်သူမျှ အဲဒီအကြောင်းကို ထုတ်မပြောကြပေ။
ဆေးခန်းအပြင်ဘက်မှာ အက်ဗလင်က ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ရှင် ကူလုပ်ပေးခဲ့တာလေ”
“အင်း”
သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ထို့နောက် တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“အင်း၊ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တာပေါ့”
ကျွန်တော် သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
ခဏလောက်တော့ လူတွေက တစ်နေ့တာအလုပ်တွေကို သယ်ဆောင်ရင်း ကျွန်ုပ်တို့ကို ဝေ့ပတ်သွားနေကြစဉ်မှာပဲ သူမကို လမ်းကြားထဲမှာ ဆက်ဖက်ထားခွင့်ပေးခဲ့သည်။
“သူမအတွက် ခက်ခဲတဲ့မနက်ခင်းတွေက ရှိနေဦးမှာပဲ” အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်ကို ခေါင်းမှီရင်း ပြောသည်။
“ကိုသိပါတယ်”
“ပြီးတော့ သူမ မလုပ်နိုင်တာကို အတင်းဇွတ်လုပ်ပြပြီး ပင်ပန်းမသွားအောင် လုပ်ရမယ်လို့ အိုင်လင်က ပြောတယ်”
“ကို ကြားပါတယ်”
ဇနီးဖြစ်သူက နောက်ကို အနည်းငယ် ခေါင်းမှီလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့လေ”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီနေ့တော့ ဟုတ်ပါတယ်”
အော်ရီလီယာက ညစာစားပွဲမှာ အဲဒီအကြောင်းကို ကြားခဲ့ရသည်။
အက်ဗလင်က အသေးစိတ်အကုန် သူမကို ပြောပြခဲ့သည်။
ကုလားထိုင်အကြောင်း။
ခြောက်လှမ်းသွားတာ။
အစ်ကိုဖြစ်သူကို အမိန့်ပေးတာ။
အော်ရီလီယာက အရေးပါတဲ့အရာတစ်ခုကို နားထောင်သလို အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်ခဲ့သည်။
ဇနီးဖြစ်သူ ပြောပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ဆရာမက စားပွဲဝိုင်းကိုဖြတ်ပြီး သူမရဲ့လက်ချောင်းလေးတွေကို လှမ်းတို့လိုက်သည်။
“ရှင် ဂုဏ်ယူသင့်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဂုဏ်ယူပါတယ်”
“ကောင်းပြီ”
ဘာသင်ခန်းစာမှ ဆက်မလာတော့ပေ။
နောက်ထပ် လေ့ကျင့်ခန်းလည်း မရှိတော့ပါ။
အဲဒါပါပဲ။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် အဲဒါကို လိုအပ်နေခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။
မေရိုးဒန်ကနေ အကြောင်းပြန်စာက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့စာကို ပို့ပြီး ကိုးရက်အကြာမှာ ရောက်လာခဲ့သည်။
မေရီက ကျွန်တော့်ကို အောက်ဘက်ကွင်းပြင်မှာ လာတွေ့သည်။
သူမက စာအိတ်ရှည်တစ်စောင်ကို ကိုင်လာပြီး ကျွန်တော် မဖတ်တတ်နိုင်တဲ့ အမူအရာမျိုးကို ပြုလုပ်ထားသည်။
“အော်ရီလီယာ အပေါ်ထပ်မှာ ရှိလား” သူမက မေးသည်။
“ရှိမယ်ထင်တယ်”
“ဒီစာကို အတူတူ ဖွင့်ကြရအောင်”
ကျွန်တော် ဖယောင်းတံဆိပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ပိတ်ထားတဲ့စာအုပ်။
သစ်ကိုင်းများ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးခံစားချက်က သက်ပြင်းချမိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
တစ်ယောက်ယောက်က အကြောင်းပြန်လာခဲ့ပြီ။
ဒါပေမဲ့ အကြောင်းပြန်စာတစ်စောင်ဆိုတာ ဘာမှန်းမသိလောက်အောင် အဓိပ္ပာယ်နည်းပါးလှတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖယောင်းတံဆိပ်ကို ခွာလိုက်သည်။
သူမက သူမရဲ့အခန်းထဲမှာ လာထိုင်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ သူမအခန်းထဲမှာ ထိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မီးအိမ်က አልጋဘေးမှာ ရှိနေသည်။
သူမရဲ့ဝတ်ရုံက ပုဆိန်တံကျင်မှာ ချိတ်ထားသည်။
အက်ဗလင်က ပြီးဆုံးသေးခြင်းမရှိသေးတဲ့ ပုံတူပန်းချီကားကို ယူလာပြီး အလင်းရောင်ကောင်းကောင်းရတဲ့အထိ ဗီရိုနားက နံရံကို မျက်နှာမူလျက် ထားခဲ့သည်။
အဲဒါက အခန်းထဲမှာ လူရှိနေသေးတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို အံ့သြစေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက စာကို ဖြန့်လိုက်သည်။
ပထမစာမျက်နှာကို ဖတ်သည်။
ထို့နောက် ဒုတိယစာမျက်နှာကို ဆက်ဖတ်သည်။
မေရီက သူမရဲ့စာအုပ်ကို ပိတ်လျက် စောင့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတော့ အော်ရီလီယာ မော့ကြည့်လာသည်။
“သူမက ကျွန်မတို့ကို တွေ့ပေးလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဘယ်တော့လဲ”
“ရက်သုံးရက် ပေးထားတယ်”
“အဲဒါ သာမန်ထက် ပိုပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်နေသလိုပဲ”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
သူမရဲ့အမူအရာက နောက်ထပ်ပြောစရာတွေ ရှိသေးတယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
လေဒီ ဆန်ရာဗော့စ်က သေသေချာချာ ရေးထားသည်။
အော်ရီလီယာရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံရရှိကြောင်း သူမက ဝန်ခံထားသည်။
ရှေးဟောင်းဖယောင်းတံဆိပ်က စာရင်းမှတ်တမ်းထဲမှာ ပါရှိနေကြောင်း သူမက အတည်ပြုပေးထားသည်။
မှတ်တမ်းက ဆက်လက်အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်းလည်း သူမက အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။
မေရီရဲ့ဖောင်တိန်က လှုပ်ရှားလာသည်။
အော်ရီလီယာက ဆက်ဖတ်နေသည်။
လေဒီ ဆန်ရာဗော့စ်က သူမရဲ့ရှေ့မှောက်မှာ စစ်ဆေးမှုကို ခွင့်ပြုမည် ဖြစ်သည်။ မူရင်းမှတ်တမ်းကို မည်သည့်နေရာမှ ယူသွားခွင့်မရှိပါ။ ပစ္စည်းရဲ့အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီး မိတ္တူကူးယူခွင့်ပြုမည် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်မှာတော့ အော်ရီလီယာရဲ့မျက်နှာကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့တဲ့ စာကြောင်းက ရောက်လာသည်။
သင်၏အသံကို ဤရုံးမှ ဦးစွာလက်ခံအတည်ပြုပေးရန် လိုအပ်သည့် သက်သေအဖြစ် ဤစာရွက်စာတမ်းက ဖော်ပြထားကြောင်း သင့်အား ကျွန်ုပ်အကြံပြုအပ်ပါသည်။
အက်ဗလင်က ရှေ့ကို ကိုင်းလာသည်။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
အော်ရီလီယာက စာမျက်နှာကို အောက်ချလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ပြောသမျှ မည်သည့်အရာမဆို မှတ်တမ်းမတင်ရသေးခင်မှာ ကျွန်မကို ကြားနာခွင့်ပြုသင့်မပြုသင့်ဆိုတာကို သူတို့ ဆုံးဖြတ်ရမယ်ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ”
“အဲဒါကို ကန့်ကွက်တာတောင် ပါသေးလား”
“ပါတာပေါ့”
ကျွန်တော် မေရီကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ဖောင်တိန် ရပ်သွားခဲ့သည်။
“သူမ ငြင်းလိုက်တာလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
အော်ရီလီယာက နောက်စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
လေဒီဆန်ရာဗော့စ်က တရားဝင်သတ်မှတ်ချက်တွေအောက်မှာ နောက်ထပ်စာပိုဒ်တစ်ခုကို ရေးထားခဲ့သည်။
ထိုကဲ့သို့ လက်ခံအတည်ပြုပေးရန် တစ်စုံတစ်ရာ စဉ်းစားခဲ့ဖူးကြောင်း ပြသသည့် မည်သည့်မှတ်တမ်းကိုမျှ ကျွန်ုပ် မတွေ့ရပါ။ ဤချန်လှပ်မှုသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို ကျွန်ုပ် မပြောနိုင်ပါ။ သို့သော် ၎င်းကို ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်းကိုမူ ကျွန်ုပ် ပြောနိုင်ပါသည်။
ခဏတာမျှ မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်ကို လှမ်းထုတ်လိုက်သည်။
“ကြည့်လို့ရမလား”
အော်ရီလီယာက စာကို သူမဆီ ပေးလိုက်သည်။
ဇနီးဖြစ်သူက စာပိုဒ်ကို ကိုယ်တိုင် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
“သူမက ကျွန်မတို့ကို ဒါကို သတိထားမိစေချင်တာပဲ”
“ဟုတ်တယ်” ဟု မေရီက ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် သူမက ဒါကို ပြုပြင်စေချင်တာ ဖြစ်မှာပေါ့”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြန်ပြောသည်။
သူမက ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ကျွန်မတို့ကို ပြောပြခွင့်ပေးလိုက်ကြတာပေါ့”
စာနှင့်အတူ ပူးတွဲပါလာသည့်အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။
စာရင်းမှတ်တမ်းရဲ့ မိတ္တူတစ်စောင် ဖြစ်သည်။
ထွက်ဆိုချက် မဟုတ်ပါ။
အဲဒါကို တင်သွင်းခဲ့တဲ့ ခေါင်းစဉ်တွေသာ ဖြစ်သည်။
အာဏာပိုင်။
တိုင်ကြားချက်။
သက်သေများ။
တွေ့ရှိချက်။
နောက်ဆုံးခေါင်းစဉ်ကတော့ အမည်ဖော်ပြခံရသူ၏ အကြောင်းပြန်ဆိုချက် ဖြစ်သည်။
အဲဒီအောက်မှာ စကားလုံးသုံးလုံး ရှိနေသည်။
အကြောင်းပြန်ချက် မရရှိပါ။
ကျွန်တော် အဲဒီစကားလုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အော်ရီလီယာက အဲဒီလူတွေရှေ့မှာ ရပ်တည်ပြီး သူမကိုယ်သူမ ရှင်းပြခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
သူမက မုန်တိုင်းအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။
သူမ ရောက်ရှိခဲ့တဲ့ လူတွေအကြောင်း။
သူမ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရဲ့ အပိုင်းအခြားတွေအကြောင်း။
ဘယ်နေရာမှာမှန်းမသိ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့လက်က သူမ အကြောင်းမပြန်ခဲ့ဘူးဆိုပြီး ရေးသားခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က စာမျက်နှာကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။
အလွန်တရာ သေသေချာချာလေးပေါ့။
“သူတို့ ခင်ဗျားကို ကြားနာခဲ့ပါတယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ပြီးတော့ ဒီလို ရေးခဲ့ကြတာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
အခန်းက ရုတ်တရက် သေးငယ်သွားသလို ခံစားရသည်။
မေရီက မီးဖိုဘေးကနေ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
အောက်ဘက်မှာ ဥယျာဉ်မှူးတစ်ယောက်က တွန်းလှည်းအလွတ်တစ်စီးကို လမ်းအတိုင်း တွန်းသွားနေသည်။
လုံးဝ သာမန်မြင်ကွင်းတစ်ခုပါပဲ။
အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ စကားပြောနိုင်ဖို့အတွက် အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်နောက်ကနေ အော်ရီလီယာက “ယူရီယာ” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ မှတ်တမ်းကို မြင်ချင်တယ်”
“သွားကြည့်ကြတာပေါ့”
“အဲဒါကို ဘယ်သူရေးခဲ့လဲဆိုတာ သိချင်တယ်။ ဘာတွေ ရေးခိုင်းခဲ့လဲဆိုတာ။ ကျွန်မရဲ့ အကြောင်းပြန်ချက်ထဲက ဘာတွေများ ကျန်နေသေးလဲဆိုတာကိုပေါ့”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မကို အဲဒီကို ရောက်အောင် ကူညီပေးပါ”
ကျွန်တော် စားပွဲဆီကို ပြန်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့က အလယ်ရက်ကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။
အဲဒီရက်က ဆောင်းရာသီရာသီဥတုက ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင်အချိန်အတွင်း ခရီးသွားလာရေးကို စီစဉ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချိန်ကို ပေးစွမ်းနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။
ဆာဘင်က ကဲရွင်လမ်းဆုံမှာ လာတွေ့ပြီး မေရိုးဒန်အထိ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
မေရီလည်း လိုက်မည်။
ကပ္ပတိန် အီလီဇာနဲ့ မယ်လိုဒီလည်း လိုက်ကြမည်။
တပ်မှူးက ဖယောင်းတံဆိပ်တွေနဲ့ ညီလာခံခန်းမမှာ ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ စာပိုဒ်တွေရဲ့ မိတ္တူတွေကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက စာမျက်နှာတိုင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။
သူမ ကောင်းကောင်းမမှတ်မိတော့တဲ့အရာမှန်သမျှကို သူမ မပြင်ခဲ့ပေ။
တစ်နေရာရောက်တော့ သူမက လိုင်းတစ်ခုဘေးမှာ လက်ကိုတင်ပြီး “ဒါက ဒုတိယအကြိမ် အစည်းအဝေးမတိုင်ခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလို့ ထင်တယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။
မေရီက စောင့်နေသည်။
“ထင်တယ် ဟုတ်စ”
အော်ရီလီယာက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“မသေချာသေးတဲ့အတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ”
မေရီလည်း ထိုအတိုင်းပင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
이 ခရီးစဉ်က မြေပုံကို ကြည့်ရုံနဲ့ ဘယ်သူမှ အဖြေမပေးနိုင်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို ပေါ်ထွက်လာစေခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက ဂရေးကိပ်ကနေ ကွာဝေးတဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကျွန်ုပ်တို့နဲ့အတူ ရှိနေနိုင်ပါ့မလား။
သူမက ရဲတိုက်မှာ တစ်ညတာ အိပ်ဖူးခဲ့သည်။
ဩဆယ်လ်မှာ ကျွန်ုပ်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့ဖူးသည်။
ටန်ရီးချ်အလွန်မှာ လှေပေါ်မှာ အိပ်ခဲ့ဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေက သေချာရေရာမှုကို မပေးစွမ်းနိုင်သေးပေ။
“ကျွန်မ ခဏတာ ဆုတ်ခွာပြီး ရှင်တို့ကနေတစ်ဆင့် ပြန်လာလို့ရပါတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ပြီးတော့ အနားယူဖို့ လိုအပ်လာရင်ရော”
“ကျွန်မ ပြောပြပါမယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ကိုယ်ပိုင်အကြံဉာဏ်ကို ကျွန်မ နားထောင်နေပါတယ်။ တစ်ခါတလေတော့လည်းပေါ့”
“အဲဒါက အိုင်လင်ကို ပျော်ရွှင်စေလိမ့်မယ်”
“သူမကို အံ့သြသွားစေလိမ့်မယ်”
ကျွန်ုပ်တို့က တောင်ဘက်က အခန်းငယ်လေးထဲမှာ လေ့ကျင့်ကြသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့ဆီကနေ ခွာထွက်သွားသည်။
သူမရဲ့တည်ရှိမှုက ပါးလျသွားသည်။
ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အဲဒီနေရာလွတ်ကြီးကို ချက်ချင်းပဲ မနှစ်မြို့တော့ပေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အတူတူ လှမ်းချိတ်လိုက်ကြသည်။
နွေးထွေးမှုက တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ လက်တစ်ဖက်ကို တံခါးဘောင်ပေါ်တင်လျက် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ခဏလောက်တော့ သူမ ပင်ပန်းနေပုံပေါ်နေသည်။
ထို့နောက် အဲဒီပုံစံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ” လို့ ကျွန်တော့်ဇနီးက မေးသည်။
“အရင်ကထက် ပိုလွယ်ကူသွားတယ်”
“ရှင်တို့အတွက်လား”
“ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးအတွက် ဖြစ်မှာပါ”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဆက်သွယ်မှုအတွက် အားစိုက်ထုတ်ရမှု နည်းသွားခဲ့သည်။
ပိုပြီး အသိအမှတ်ပြုလာရသည်။
အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ ရင်းနှီးတဲ့အသံတစ်သံကို ရှာတွေ့လိုက်ရသလိုမျိုးပေါ့။
အဲဒီညနေမှာ အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်ကို ပုံတူပန်းချီကားကို လှည့်ခိုင်းလိုက်သည်။
ဇနီးဖြစ်သူက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။
“မပြီးသေးဘူးလေ”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
သူမက မီးအိမ်အလင်းရောင် ရောက်နိုင်တဲ့နေရာမှာ အဲဒါကို ချထားလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက အမြွှာနှစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်ထဲ ဖက်ထားရင်း ထိုင်နေသည်။
အဲဒီထဲမှာ ကလေးတွေက ပိုငယ်နေကြသေးသည်။
ပိုပြီး သေးငယ်နေကြတာပေါ့။
အက်ဗလင်က အဲဒီအချိန်တုန်းက အခြေအနေအတိုင်းကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
မျက်နှာပိုင်းက အနည်းငယ် ပြီးဆုံးသေးခြင်းမရှိပေမယ့် လက်တွေကတော့ ပါနေသည်။
တစ်ဖက်က ဂါရစ်ကို ထောက်ပံ့ထားသည်။
နောက်တစ်ဖက်က ကာရစ်ရဲ့ကျောပေါ်မှာ အနားယူနေသည်။
အော်ရီလီယာက အကြာကြီး ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ပန်းချီစဥ့်ရဲ့အစွန်းကို လှမ်းတို့လိုက်သည်။
“သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် သေးငယ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ကျွန်မ မေ့သွားလိုက်တာ”
“သူတို့က အထူးတလည် ကြီးလာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် စွေကြည့်သည်။
“ရှင် မနေ့က နှစ်ယောက်စလုံးကို အောက်ထပ်ကို ထမ်းချလာပြီး ညည်းတွားနေခဲ့တာလေ”
“လှေကားတွေကြောင့်လေ”
“ဟုတ်ပါပြီ”
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် တစ်ဖက် ပြန်ငြိမ်ကျသွားသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဲဒါကို ပြီးအောင် ဆွဲပေးမလား”
အက်ဗလင်ရဲ့အမူအရာက နူးညံ့သွားသည်။
“အင်း ဆွဲပေးမှာပေါ့”
ညစာစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဟယ်လီနာနဲ့ ဂါရစ်တို့ကို ခရီးစဉ်အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။
သူတို့က နားထောင်ကြသည်။
ဘယ်လောက်ကြာမလဲလို့ မေးကြသည်။
ဘယ်လမ်းကသွားမှာလဲလို့ မေးကြသည်။
ထို့နောက် ဟယ်လီနာက ကလေးတွေရဲ့နေ့ရက်တွေအကြောင်းကို အက်ဗလင်နဲ့ စတင်ဆွေးနွေးတော့သည်။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ကို တစ်နေရာရာကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။
“ရှင်တို့ မသွားခင် ဘာလုပ်စရာတွေ ကျန်သေးလဲ”
ကျွန်တော် ပုခက်သေတ္တာအကြောင်းကို တွေးလိုက်သည်။
စင်္ကြံအဆုံးက အခန်းလေးအကြောင်း။
ကျွန်ုပ်တို့ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ဆက်လက်လည်ပတ်နေမယ့် အလုပ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးအကြောင်းကိုပေါ့။
“ဘာမှမရှိပါဘူး”
သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ မနက်ဖြန်တော့ သူတို့နဲ့အတူ အချိန်ဖြုန်းလို့ရပြီပေါ့”
ကျွန်တော်က စီစဉ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်လို့ ပြောဖို့ ပြင်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒါကို ကြိုသိနေပုံရသည်။
“မေရီက ရှင့်ကို လာရှာလိမ့်မယ်”
ဒါကြောင့် နောက်တစ်နေ့မနက်မှာတော့ ကျွန်တော် မူကြိုခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေခဲ့သည်။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ကိုင်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
ကာရစ်က အက်ဗလင်ဆီ တွားသွားနေရာကနေ စိတ်ပြောင်းသွားပြီး ကျွန်တော့်ဆီကို တွားသွားလာခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်သမီးလေးက မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ဖိနပ်ကြိုးကို မစူးစမ်းရသေးခင်မှာပဲ ကျွန်တော် သူမကို ကောက်ချီလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး မလိုအပ်ဘဲနဲ့ကို စောင်ငယ်လေးတစ်ထည်ကို ခေါက်နေသည်။
ခဏကြာတော့ သူမ အဲဒါကို ချထားလိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ဆီကို လျှောက်လာခဲ့သည်။
ကာရစ်က ချက်ချင်းပဲ သူမရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို တက်သွားသည်။
ဂါရစ်က အဲဒါကို စဉ်းစားကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူလည်း သူမဆီရောက်ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ခြေထောက်ပေါ်ကို တက်ဖို့ ကြိုးစားတော့သည်။
“ကဲ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည် - “သမီးလည်း အဝင်ခွင့် ရသွားပြီပေါ့”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခဏတာလေးအတွင်းမှာ ကျွန်တော် ဟာသ မလုပ်သင့်တာကို လုပ်လိုက်မိပြီလားလို့ တွေးမိသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က လှမ်းလက်ဆန့်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ကို ညှစ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာရဲ့အကြောင်းပြန်စာကို အဲဒီနေ့မနက်ပိုင်းမှာပဲ ပို့လိုက်သည်။
ရက်စွဲကို လက်ခံကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
သူမနဲ့အတူ လိုက်ပါမည့်သူများကို ဖော်ပြထားသည်။
မူရင်းစာရွက်စာတမ်းများ မေရိုးဒန်မှာပဲ ဆက်လက်ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။
စာအဆုံးမှာတော့ သူမက သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်လက်ရေးနဲ့ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ထပ်ဖြည့်ထားခဲ့သည်။
ငါ ပြောခဲ့ပြီ။ ငါ ထပ်ပြောဦးမယ်။
မေရီက စာကို မခေါက်ခင်မှာ အဲဒါကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် စာလုံးတစ်လုံးမှ မပြောင်းလဲဘဲ အဖုံးစာရွက်ထဲကို ထည့်လိုက်သည်။