အခန်း ၁၅၁ - သူ့အတွက် သီးသန့်နေရာလေး
အော်ရီလီယာက နံနက်စာပါ ဆက်စားခဲ့သည်။
ဘီထရစ်က နောက်ထပ် လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ခွက် ထပ်လိုသေးရဲ့လားဟု မေးလာမှသာလျှင် ဘာတွေပြောင်းလဲသွားပြီလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိတော့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဧည့်သည်တော်က ကာရိုကို ပေါင်ပေါ်တင်ရင်း ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်က သူမ၏ ဝတ်ရုံပေါ်သို့ ကျရောက်နေ၏။
ကျွန်ုပ်တို့ နိုးလာချိန်ကတည်းက သူမက ထိုနေရာတွင် ရှိနှင့်နေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
အိပ်မက်ထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။
ရွှေရောင် ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်မှုနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။
သူမက ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
ဘီထရစ်က စားပွဲဝိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ပန်းကန်တစ်ချပ် ထပ်လိုသေးလားဟင်”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
“စားစရာ ဖူလုံတယ်ဆိုရင်တော့လေ”
ဘီထရစ်က အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်အမင်း မေးခွန်းထုတ်တတ်သူများကို ပေးလေ့ရှိသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပန်းကန်တစ်ချပ် သွားယူရန် ထွက်သွားလေသည်။
ကျွန်တော် မစိုက်ကြည့်မိအောင် ကြိုးစားသော်လည်း အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။
ပေါင်မုန့်ကို வெണ്ണသုတ်နေရင်း အော်ရီလီယာက ကျွန်တော် ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ခင်ဗျားက ဒီမှာ ဆက်ရှိနေတုန်းပဲ”
“ဟုတ်တယ်လေ”
“မနေ့ညကတည်းကပေါ့”
“ဟုတ်တယ် ယူရီယာ”
အက်ဗလင်က သူမ၏ ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“အိပ်စက်ခဲ့ရဲ့လား”
“အနည်းငယ်တော့ အိပ်ဖြစ်ပါတယ်”
“ကုလားထိုင်ပေါ်မှာပဲလား”
“အဲ့ဒီကုလားထိုင်က ထိုင်လို့ အရမ်းကောင်းတယ်လေ”
ဘိုးဘိုး၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဂါရစ်က စားပွဲကို လှမ်းပုတ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူ့ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ငါလည်း သဘောတူတယ်။ တခြားအကြောင်း တစ်ခုခု ပြောကြတာပေါ့”
လော့ဒ် ဂါရစ်က ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် အိပ်ရာတစ်ခု လုပ်ပေးလို့ရပါတယ်”
သူမက ပက်ကျိသုတ်နေသည်ကို ရပ်တန့်သွားသည်။
အလွန် ရိုးစင်းသာမညကျလှသော ကမ်းလှမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ခဏတာမျှမှာပင် မည်သူကမှ ၎င်းကို ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမှန်း မသိကြတော့ပေ။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာက “အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ငါကြိုက်မှာပါပဲ” ဟု ပြောလာသည်။
မီးခိုးခေါင်းတိုင် မပါသည့် သို့မဟုတ် တန်ဆာဆင်ထားသော ကုန်းနှီးဟောင်းများဖြင့် ပြည့်နေသည့် အခန်းတစ်ခန်းကို ကျွန်တော် မညွှန်ပြလိုက်ရခင်မှာပင် ဟယ်လီနာက ကြားထဲမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“တောင်ဘက်က ဧည့်ခန်းငယ်လေးဘေးက အခန်းရှိတယ်လေ”
အက်ဗလင်က သူမထံသို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“အစိမ်းရောင် ကုလားကာ တပ်ထားတဲ့ အခန်းလား”
“အရောင်တွေ ဖျော့တော့နေပြီပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကတော့ သန်မာခိုင်မာတုန်းပဲ”
“အမေ”
“ဘာလဲ”
“ကျွန်မတို့ ကုလားကာ အသစ်လဲလို့ရပါတယ်”
“ငါသိပါတယ်၊ ငါက အခန်းကို ညွှန်းပြနေတာလေ”
အော်ရီလီယာက ထိုသားအမိနှစ်ဦးကို အနည်းငယ် ဝေခွဲရခက်နေသည့် အပြုံးလေးဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ထိုအပြုံးကို ကျွန်တော် သိသည်။
ဂါရစ်က သူမအား ကုလားကာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြသခဲ့စဥ်က သူမ ထိုအပြုံးမျိုးကို ပြုံးပြခဲ့ဖူးသည်။
သူမအတွက် တစ်စုံတစ်ရာကို ဖန်တီးပေးနေချိန်မျိုးတွင် ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် သူမတွင် ရှိ၊ မရှိကို မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးသည့် အချိန်မျိုးပေါ့။
“သွားကြည့်ချင်လား” ဟု အက်ဗလင်က မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထိုအခန်းတွင် ပြတင်းပေါက်နှစ်ခုနှင့် တံမြက်စည်းလှည်းရန် လိုအပ်နေသည့် မီးဖိုတစ်ခု ပါရှိသည်။
ကုလားထိုင်ဟောင်းတစ်လုံး၊ အဝတ်ဗီရိုတစ်ခုနှင့် ခြေထောက်တစ်ချောင်း တိုနေသော စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။
ဟယ်လီနာက ပြတင်းပေါက်နားရှိ နံရံကို လက်ဖဝါးဖြင့် ထိတွေ့စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခြောက်သွေ့နေတာပဲ”
ဂါရစ်က ကုတင်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီဟာကိုတော့ ကျွန်တော် ပြင်လို့ရပါတယ်”
အော်ရီလီယာက အခန်းလယ်တွင် ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော်က တံခါးဘေးတွင် ရပ်စောင့်နေ၏။
“ခင်ဗျား တခြားအခန်း ရွေးချယ်လို့ရပါတယ်”
သူမက ပြတင်းပေါက်ဘေးသို့ လှည့်သွားသည်။
ထိုနေရာမှနေ၍ အောက်ဘက်ဥယျာဉ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို လှမ်းမြင်နိုင်သည်။
သစ်တော်ပင်ငယ်လေးများထဲမှ တစ်ပင်မှာ အရွက်များ စတင်ကြွေကျနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ရပါတယ်” သူမက ဆိုသည်။ “ဒီနေရာလေးက တော်တော် သာယာတာပဲ”
ကာရိုက ကုလားကာဘက်သို့ လက်လှမ်းပြသည်။
အက်ဗလင်က သူမကို ထိုနေရာမှ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးငယ်က ငြင်းဆန်သံပြုလာသည်။
အော်ရီလီယာက ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီကုလားကာကို ကာကွယ်ပေးမယ့်သူလေး တစ်ယောက်တော့ ရှိနေပုံပဲ”
“သူတို့ ဆုံးဖြတ်ချက် မချမချင်း ဒါလေးက ခံနိုင်ရည်ရှိမှာပါ” ဟု ဟယ်လီနာက ပြောသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ထိုမျှလောက် သေချာမှု မရှိလှပေ။
ကျွန်တော် ကောင်စီအစည်းအဝေးသို့ သွားနေစဉ် သူမကို အက်ဗလင်နှင့် ကလေးများနှင့်အတူ ထိုအခန်းထဲတွင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဝင်သွားချိန်တွင် မေရီက မော့ကြည့်လာသည်။
“နောက်ကျလှချည်လား”
“အော်ရီလီယာအတွက် အိပ်ခန်းသွားရှာပေးနေလို့ပါ”
သူမ၏ ဖောင်တိန် ရပ်သွားသည်။
“ဩော်”
ကျွန်တော် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ထူးထူးဆန်းဆန်းပင် သူမက နောက်ထပ်ကိစ္စရပ်များကို ချက်ချင်း ဆက်မပြောလာပေ။
“သူ အဲ့ဒီအခန်းမှာ နေနိုင်မှာလား”
“သူကတော့ နေနိုင်မယ် ထင်တယ်တဲ့”
မေရီက ပြတင်းပေါက်ဘေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မှတ်စုတစ်ခု ရေးမှတ်လိုက်သည်။
“ဘာတွေ ရေးနေတာလဲ”
“တောင်ဘက်အခန်းမှာ လူဝင်နေပြီဆိုပြီး မှတ်ထားတာလေ”
ကျွန်တော် ကျောမှီလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “လူဝင်နေပြီလေ”
တန်ရီချ် (Tern Reach) မှ စာရင်းစာအုပ်များက စစ်ဆေးရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မေရီက နတ်ကွန်းတွင် ပြောကြားခဲ့သော စကားများ၊ နီရက်သ် ပေးခဲ့သော ညွှန်ကြားချက်များနှင့် တာဝါတိုင်အောက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်များကို ထည့်သွင်း ရေးသားထားခဲ့သည်။
တီလ်ဒါ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သော ကြေးဝါဆက်ကြောင်းကို ၎င်း၏ ဘေးရှိ ကူရှင်ခံထားသော သေတ္တာငယ်လေးထဲတွင် ထည့်ထားသည်။
ဗယ်လီယာနှင့် ဩဆယ်လ်၏ ကောင်စီအတွက် မိတ္တူများလည်း ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။
ချုပ်နှောင်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အက်နာ (Enna) အား အသိပေးစာတစ်စောင် ပို့ပေးရန် အော်ရီလီယာက တောင်းဆိုထားခဲ့သည်။
ကျန်ရှိနေသည်များကို မည်မျှအထိ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မျှဝေလိုသည်ကိုတော့ သူမ အတိအကျ မဆုံးဖြတ်ရသေးပေ။
ထိုကိစ္စအတွက်တော့ ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ပါသည်။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး (Castellan) က စားပွဲထိပ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။
“နှစ်ယောက် ကျန်ပါတော့တယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အခြားနည်းဖြင့် တွေးတောပြီး အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ကတော့ မည်သည့်သက်သာရာမှ ရလာမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ထိုစကားလုံးများက အဓိပ္ပာယ် ကွဲပြားနေသလို ခံစားရသည်။
မေရီက နောက်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို မဖွင့်မီ တန်ရီချ်၏ စာရင်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“โรงနံပါတ် သိုလှောင်ရုံအမိုးပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ကိန်းဂဏန်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအမိုးသည် ဘုရားသங்கம்တစ်ပါးကို ကျွန်ုပ်တို့ အနိုင်ယူခဲ့ခြင်းအပေါ် လုံးဝ အထင်ကြီးပုံမပေါ်ပေ။
နေဆာက ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ပြန်ရောက်လာသည်။
သူမက သူမ၏ တပည့်၊ ဆေးဗီရိုခွံတစ်ခုနှင့် လှည်း၏ စپرင်းများအကြောင်း ညည်းညူသံများကိုပါ တပါတည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ဆေးရုံဆောင်တွင် ကေးလ်က သူမကို သွားတွေ့သည်။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော်လည်း သူမ ပစ္စည်းဖြေနေစဉ်အတွင်း ရောက်ရှိလာကြသည်။
“ဒက်ဗရန် (Davren) ရော ရှိရဲ့လား” ဟု ကျွန်တော်၏ ဇနီးက မေးလိုက်သည်။
“ညဘက်တွေမှာ အများအားဖြင့် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်နေပါပြီ။ အစားလည်း စားနိုင်ပါပြီ။ လက်တွေလည်း ပိုငြိမ်လာပါပြီ”
“သူ့ရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကော”
“ပိုပြီး အားကောင်းလာတယ်”
အက်ဗလင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
နေဆာက သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။
“အဲ့ဒါ အားနည်းသွားရတဲ့ အကြောင်းရင်း အားလုံးကိုတော့ မင်းကို ငါ အခုထိ အတိအကျ မပြောပြနိုင်သေးဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
“ဒါပေမဲ့ မတ်တတ်ရပ်ရင်း အိပ်ပျော်သွားတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်မှာ ဂရုစိုက်သင့်တဲ့ တခြားပြဿနာတွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ ပြောပြနိုင်ပါတယ်”
ကေးလ်က ဆေးဗီရိုခွံကို ယူလိုက်သည်။
“အခု သူ့ဘေးမှာ ဘယ်သူရှိနေလဲ”
“ငါတို့ မလာခင်ကတည်းက အစားထိုးကုသပေးမယ့် ဆရာဝန် ရောက်လာပါပြီ။ သူ့တပည့်မလေးဆိုရင် တစ်မွန်းလွဲလုံး အိမ်ပြန်ခွင့်ရမယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ငိုတောင်ငိုနေသေးတယ်”
နေဆာက သူမ၏ ဝတ်ရုံကို ခေါက်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ သူလည်း ပြန်သွားရော”
မီနာက ဆေးရုံဆောင် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက ဘေးကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို အားထုတ်ဖတ်ပြနေသည်။
အက်ဗလင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ စာဖတ်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
မီနာကတော့ ရပ်မသွားပါ။
သူမ ပုံဆွဲနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်၏ ဇနီးက သူမ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ခြေထောက်တွေက ဘယ်လိုနေလဲ ဒီနေ့”
“မနေ့ကထက် ပိုကောင်းပါတယ်”
“ကောင်းလိုက်တာ”
“သမီး ပြတင်းပေါက်နားအထိ လမ်းလျှောက်သွားနိုင်ခဲ့တယ်”
သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
“အကူအညီနဲ့ပေါ့” ဟု မီနာက အမြန်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါလည်း အကျုံးဝင်တာပါပဲကွယ်”
အိုင်လန်က စောင်ခေါက်တစ်ထည်ကို ကိုင်ရင်း ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ ရောက်လာသည်။
သူတို့က နံနက်ခင်း ကုသမှုအကြောင်းကို မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ဆွေးနွေးကြသည်။
တိုးတက်လာမှုများကို သဘောပေါက်လောက်အောင်တော့ ကျွန်တော် နားလည်ပါသည်။
မသေချာသေးဘဲ ကျန်နေသေးသည်များကိုလည်း လုံလောက်အောင် ကြားသိခဲ့ရပါသည်။
ထို့နောက် မီနာက စာရွက်တစ်ရွက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
သူမက သူမ၏ အစ်ကို ကုလားထိုင်ပေါ်က ပြုတ်ကျနေပုံကို ဆွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့မျက်နှာပေးက နာကျင်နေဟန် ရှိသည်။
“အဲ့ဒါ တစ်ခါပဲ ဖြစ်ဖူးတာကိုး”
“အရမ်း ကျယ်သွားတာပဲဟာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က ကျန်ရှိနေသော မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်များကို အိုင်လန်နှင့်အတူ လုပ်ကိုင်ရင်း ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။
သန့်ရှင်းသော ရေများကို သယ်ပေးရင်းနှင့် ကျွန်တော်၏ ဇနီး တိုးတက်လာသော စွမ်းရည်များက ဆေးရုံဆောင်အတွက် ရေသန့်သယ်ပေးမည့်သူ လိုအပ်ချက်ကို လျှော့ချမပေးနိုင်သေးကြောင်းကိုပါ ကျွန်တော် သိရှိလာရသည်။
ဒုတိယအကြိမ် ရေဇလုံ သယ်လာချိန်တွင် တပည့်လေးတစ်ဦး သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
အက်ဗလင်က လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော အလင်းတန်းလေး တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
“ဒီမှာလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
တပည့်လေးက ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။
“ဘယ်နေရာကနေ စပြီး ပျံ့နှံ့လာတယ်ဆိုတာကို ခံစားမိလား”
“ထင်ပါတယ်”
“အလွန်အကျွံ ဖိအားမပေးနဲ့။ အဲ့ဒီအတိုင်းလေးပဲ ဆုပ်ကိုင်ထား”
သူမ စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။
လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကဆိုလျှင် သူမသည် စိတ်ချရစေရန် အိုင်လန်ကို လှည့်ကြည့်နေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ယခုမူ အိုင်လန်က အနီးအနားတွင် ရပ်နေပြီး သူမကို သင်ကြားခွင့်ပေးထား၏။
အက်ဗလင်က မော့ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သွားသည်။
ကျွန်တော် ရေဇလုံကို ချလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
သူမက ကျွန်တော်ပြောတာကို မယုံပေ။
သူမ တွေးတာ မှန်နေသည်။
ညစာ မစားမီတွင် အော်ရီလီယာ၏ အခန်းအတွက် အိပ်ရာခင်းအသစ်များကို လဲလှယ်ပြီး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကုလားကာများကတော့ အတိုင်းသား ရှိနေဆဲပင်။
ဂါရစ်က ကုတင်ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်အောက်တွင် မလိုအပ်ဘဲ ပါနေသည့် သစ်သားစ အမြောက်အများကို ဖယ်ရှားကာ မညီညာနေသည့် စားပွဲကိုပါ သယ်သွားပြီး ပြန်ပြင်ပေးခဲ့သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုစားပွဲယိမ်းယိုင်နေမှုကို နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ပြုပြင်ခဲ့ဖူးပုံရသည်။
အတော်လေး ဆိုးဆိုးရွားရွားဖြင့်ပေါ့။
ဟယ်လီနာက စားပွဲပေါ်တွင် ရေအိုးတစ်အိုး တင်ပေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ၁၁ ဦး၏ မိတ္တူကူးထားသော စာရင်းကို ယူလာပေးသည်။
အော်ရီလီယာ ကိုယ်တိုင်ပင် ၎င်းကို ဗီရိုဆွဲထုတ်ခုံထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်က မီးအိမ်ငယ်လေးကို ကိုင်ရင်း မီးဖိုဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေလိုက်သည်။
“ဒီဟာကို ဘယ်မှာ တင်ထားပေးရမလဲ”
သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကုတင်ဘေးမှာလေ”
ကျွန်တော်လည်း ထိုနေရာတွင် တင်ပေးလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတောက်တွင်မှ နိုင်ငံတော်အတွက် ထိုအခန်းက အသုံးဝင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကို မည်သူ့ကိုမျှ မမေးမြန်းဘဲ သူမ၏ နှစ်သက်ရာ ဆန္ဒများအတိုင်းသာ ကျွန်ုပ်တို့က အခန်းကို ပြင်ဆင်ပေးနေမိကြပြီ ဆိုသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ထိုသို့ဖြစ်နေခြင်းကို အလွန်ပင် သဘောကျမိသည်။
ညစာစားပြီးနောက် ဗယ်လီယာထံမှ စာတစ်စောင် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာသည်။
သူမက မေရီ ပေးလိုက်သော စာရင်းစာအုပ် မိတ္တူကို နှစ်ခေါက်တောင် ဖတ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက တစ်စောင်ကို နတ်ကွန်းတွင် သိမ်းထားလိုသည်။
ထို့အပြင် နေအိမ်ကို အသုံးပြုကြသော မိသားစုများကိုလည်း အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြောပြခွင့်ပြုရန် တောင်းဆိုလာသည်။
တရားဟောသလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
သူတို့၏ မေးခွန်းများကို ဖြေကြားပေးရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ထိုစာကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြနေစဉ် အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ဖတ်၍ ပြီးသွားချိန်တွင် သူမက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။
“စောင့်ဆိုင်းချင်သေးလား” ဟု ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက မေးလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး”
အော်ရီလီယာက ခေါက်ထားသော စာမျက်နှာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“သူမက ငါ့ဘေးမှာ ရပ်တည်ပေးခဲ့တာပဲ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို သူပြောပြခွင့် ရှိပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် နီရက်သ်ကို ဆက်ပြီး ဆုတောင်းနေကြတဲ့ လူတွေကော”
“သူတို့ ဆုတောင်းနိုင်ပါတယ်”
သူမ၏ အသံက တည်ငြိမ်နေသည်။
“အဲ့ဒီနေရာကနေ သူတို့ ဘယ်တော့မှ နှစ်သိမ့်မှု မရဖူးဘူးလို့ ဟန်ဆောင်ဖို့တော့ ငါ သူတို့ကို မတောင်းဆိုပါဘူး”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မေရီက နံနက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည် ပို့စ်ရန် အကြောင်းပြန်စာကို ပြင်ဆင်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာ၏ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျွန်ოტ့်ကို လာတွေ့သည်။
တံခါးပိတ်ထားသည်။
ကျွန်တော် တံခါးမခေါက်ရသေးပေ။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“သူ့မှာ ဘာများလိုသေးလဲလို့ တွေးနေတာ”
“သူ့ကို မမေးကြည့်ရသေးဘူးလား”
“သူ အထဲမဝင်ခင်တုန်းကတော့ မေးတာပေါ့”
“ဘာပြောလဲ”
“လိုအပ်ရင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ပြောမယ်တဲ့”
ကျွန်တော်၏ ဇနီးက သူမ၏ လက်ကို ကျွန်တော်၏ လက်ထဲသို့ ဖြတ်သန်းထည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။
အောက်ဘက် တစ်နေရာမှ တံခါးပိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ခြေသံများ ဖြတ်သွားသည်။
“သူ့မှာ အခန်းတစ်ခန်း ရှိသွားပြီ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ တံခါးတစ်ချပ်လည်း ရှိတယ်”
ကျွန်တော် ထိုတံခါးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း သဘောကျနေတယ်ပေါ့လေ”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်တယ်”
သူမက ကျွန်ოტ့်ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။
ကလေးထိန်းခန်းထဲတွင် ဂါရစ်က ရင်ဘတ်အနိမ့်စား သေတ္တာဘေးကို အမှီပြုကာ မတ်တတ်ရပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားနေသည်။
ဟယ်လီနာက သူ့ဘေးနားတွင် ဒူးထောက်လျက် ရှိနေ၏။
ကျွန်တော်၏ သားလေးက သူ့ကိုယ်သူ အရပ်အမောင်း ရှည်လာသည်ကို အံ့ဩနေပုံရသည်။
ထို့နောက် ဝမ်းသာသွားသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ နောက်ဆက်တွဲ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာကို ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသည်။
“ဩော်” ဟု အက်ဗလင်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးသား ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ဂါရစ်က သူမ၏ အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
သူ့ဒူးများ တွန့်တွန့်လူးလာသည်။
ဟယ်လီနာ၏ လက်များက သူ့ကိုယ်ဘေးတွင် အသင့်စောင့်ကြပ်နေသည်။
သူ့ကိုယ်သူ စောင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
ထို့နောက် ရယ်မောလာတော့သည်။
အက်ဗလင်က အခန်းကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီး သူ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း လိုက်သွားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့၏ သားငယ်က နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မတ်တတ်ရပ်ရန် ချက်ချင်း ကြိုးစားပြန်သည်။
ထိုစမ်းသပ်မှုကို သေချာအောင် အတည်ပြုရန် လိုအပ်နေပုံရပေသည်။
ကာရိုက သူနာပြုမလေးဘေးမှနေ၍ ငေးကြည့်နေသည်။
သူမ၏ လက်တစ်ဖက်တွင် သစ်သားကွင်းတစ်ခု ကိုင်ထားသည်။
ဂါရစ်က သေတ္တာနားသို့ ဒုတိယအကြိမ် ရောက်သွားချိန်တွင် သူမက ထိုသစ်သားကွင်းဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို လှမ်းခေါက်လိုက်သည်။
၎င်းက အားပေးခြင်းလား သို့မဟုတ် အာရုံစိုက်ခိုင်းခြင်းလားဆိုတာကိုတော့ အသေအချာ မသိရသေးပေ။
ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော်၏ ခြေထောက်ကို လာမှီသည်။
အက်ဗလင်က ပခုံးစွန်းမှနေ၍ လှမ်းကြည့်သည်။
“သူ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရလား”
“မြင်လိုက်တယ်”
“ငါတို့ အဲ့ဒါကို ရေးမှတ်ထားသင့်တယ်”
ကျွန်တော် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဗီရိုထဲရှိ စာကို တွေးမိလိုက်သည်။
ငါးလေးများအကြောင်း။
ပထမဆုံးအကြိမ် အားထုတ်လက်လှမ်းခဲ့မှုများ။
အမှတ်တရအဖြစ် သီးသန့်ယုံကြည်အပ်နှံရန်အတွက် သေးငယ်လွန်းသည်ဟု ထင်ရသမျှသော အရာအားလုံးကိုပေါ့။
“ငါ ဖောင်တိန် သွားယူလိုက်မယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ ကလေးထိန်းခန်းမှ ထွက်လာချိန်တွင် အော်ရီလီယာ၏ တံခါးအောက်ဘက်မှ အလင်းရောင် ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အက်ဗလင်က တံခါးခေါက်လိုက်သည်။
“ဝင်ခဲ့ပါ”
အော်ရီလီယာက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများစာရင်း စာမျက်နှာကို ပေါင်ပေါ်တင်ထားရင်း ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
ခြေရင်းဘက်တွင် စောင်ခြုံထားသည်။
သူမဘေးတွင် မီးအိမ်ငယ်လေး ထွန်းထား၏။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့ ဘာကြောင့် ရောက်လာကြသည်ကို မေ့သွားကြသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်သည်။
“ဂါရစ် မတ်တတ်ရပ်နိုင်သွားပြီ”
အော်ရီလီယာက စာမျက်နှာကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
“သူ့ဘာသာသူလား”
“သူ့ရင်ဘတ်သေတ္တာကို ကိုင်ပြီး ထရပ်တာလေ”
“ပြီးတော့ ဆက်ရပ်နေနိုင်လား”
“ခဏလောက်ပေါ့”
သူမ၏ မျက်နှာလေး တောက်ပသွားသည်။
“အသေးစိတ် ပြောပြပါဦး”
ကျွန်ုပ်တို့ ကုတင်ခြေရင်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင်က သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေးကို ရှင်းပြသည်။
ကျွန်တော်က မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့ပုံကို ရှင်းပြသည်။
ကာရိုက လက်ခုပ်တီးခဲ့သလားဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ကျွန်ုပ်တို့ အနည်းငယ် အငြင်းပွားကြသည်။
အော်ရီလီယာက ထိုအရာအားလုံးကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် သူ ဘယ်လို ရယ်မောခဲ့သလဲဆိုတာကို ထပ်ပြောပြပေးရန် ထပ်မံတောင်းဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်ရန် ထရပ်လိုက်ကြချိန်တွင် သူမက စာမျက်နှာကို ဗီရိုဆွဲထုတ်ခုံထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် မီးအိမ်ဘေးတွင် ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဒီမီးအိမ်ကို ဆက်ထွန်းထားခဲ့ရမလား”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ထွန်းထားပေးပါ”
အက်ဗလင်က သူမ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ကိုင်းပြီး ထိုနည်းတူ လုပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် မမတ်တတ်ရသေးခင်မှာပင် အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“ကောင်းသောညပါ ယူရီယာ”
“ကောင်းသောညပါ”
ကျွန်ုပ်တို့ စင်္ကြံလမ်းပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော် တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။
တံခါးအောက်ဘက်မှ အလင်းရောင်က ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။