အခန်း (၁၅၀) - ရေများ စီးထွက်သွားသောအခါ
မြစ်ကူးရန် သင့်လျော်သည့် နောက်တစ်ကြိမ် ဒီရေတက်ချိန်က လေးရက်အကြာတွင် ရောက်လာခဲ့သည်။
ထိုလေးရက်စလုံးကို ကျွန်တော် မနှစ်မြို့လှပေ။
ပထမနေ့ မధုန့်မီမှာပင် အက်ဗလင်က သတိထားမိသွားသည်။
“ဒီမြေပုံကို ရှင် သုံးခါတောင် ရွှေ့ပြီးပြီနော်”
“အလင်းရောင်က ပြောင်းသွားလို့လေ”
“ပြတင်းပေါက်ကတော့ ပြောင်းမသွားပါဘူး”
ကျွန်တော် တန်းရီးချ် (Tern Reach) ဘက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပုံစံခွက်မြေပုံကို လိပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ဂါရစ်ကို ကမ်းပေးလာသည်။
“ကိုင်ထားဦး။ တကယ် ရွှေ့ပြောင်းဖို့လိုနေတာ ဒီကောင်လေး”
ကျွန်တော့်သားငယ်က ကျွန်တော့် ကော်ลาร์စကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။
သူက ကျွန်တော့်ထက် ဒီရေကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားပုံ မပေါ်လှပေ။
ခဏလောက်တော့၊ အဲဒါက အကူအညီဖြစ်စေခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက နောက်တစ်နေ့တွင် ရောက်မလာခဲ့ပေ။
နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း ထို့အတူပင်။
သူမက အနားယူရန် လိုအပ်ကြောင်း ကျွန်တော်တို့ကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။
သူမ၏ အသံကို စောင့်နားထောင်မိနေမိတိုင်း ထိုစကားကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရမိသည်။
တတိယမြောက်နေ့ ညနေခင်းတွင်တော့ သူမသည် မီးဖိုဘေးတွင် ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ လာထိုင်သည်။
သူမက ပင်ပန်းနေပုံ ပေါ်သည်။
စိတ်တိုနေဟန်လည်း ရှိသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အိပ်လိုက်လို့”
“အသုံးဝင်မယ် ထင်ရတာပဲ”
“ငါ ရည်ရွယ်ထားတာထက် ပိုကြာသွားလို့”
အက်ဗလင်က ကေရိုး လှမ်းကိုင်မည့် ခွက်တစ်ခွက်ကို ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
“အဲဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ဆုံးမဖူးတယ် ထင်တယ်”
“အကြိမ်ကြိမ်ပဲ” ကျွန်တော်က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ အဲဒါကို ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေလဲဆိုတာကို ငါ နောင်တရမိတယ်”
သို့သော် သူမ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလားဟု အက်ဗလင်က မေးသောအခါတွင်မူ သူမသည် ချက်ချင်းမဖြေဘဲ စဉ်းစားလိုက်သေးသည်။
“အင်း…” နောက်ဆုံးတော့ သူမက ပြောသည်။ “ဖြစ်ပြီ”
ဗားလီယာလည်း ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
သူမသည် အိတ်ငယ်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက်၊ သူမ၏ ဘဝသက်တမ်းအများစုကို ဗီရိုအောက်တွင်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရပုံရသည့် ဖိနပ်များကို စီးလျက် ကိုရာ၏ လှေပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။
ကိုရာက ထိုဖိနပ်များကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“အဲဒါတွေနဲ့ လမ်းလျှောက်လို့ ရပါ့မလား”
“ဒီကို လမ်းလျှောက်လာခဲ့တာပဲလေ”
“ကောင်းတဲ့အစပဲ”
မေရီက ဖယောင်းစက္ကူဖြင့် အုပ်ထားသော စာအုပ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်လျက် နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။
သူမက ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် လှေကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ပင်လယ်ပြင်ကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်သည်။
မယ်လိုဒီက သူမအား လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ရှင်နဲ့အတူ ကျွန်မ ထိုင်ပေးမယ်”
“စိတ်ချရပါတယ်”
“ကျွန်မ ရေပေါ်မှာ ပေါလောပေါ်နိုင်တယ်လို့ ပြောကြတာပဲ”
မေရီက မျက်လုံးများကို ခဏတာ မှိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် လှေပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။
နေမဝင်မီတွင် ကျွန်တော်တို့ ငါးဖမ်းရွာလေးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
အဲနာက ရိက္ခာထုပ်တစ်ထုပ်ကို တည်းခိုခန်းတွင် ထားခဲ့လေသည်။
အတွင်းတွင် ပေါင်မုန့်၊ မာကျောသော ဒိန်ခဲနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ မိုက်မဲသော အလုပ်မလုပ်မီ အရင်စားကြရန် သတိပေးထားသည့် စာတိုလေးတစ်စောင် ပါရှိသည်။
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ပုခုံးစွန်းမှနေ၍ ထိုစာကို ငုံ့ဖတ်သည်။
“သဘောကျစရာ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ”
“သူမက ကျွန်တော်တို့အပေါ် အမြင်တစ်မျိုး ရှိနေပုံရတယ်”
“သူမက ရှင်တို့ကို နှစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးတာလေ”
ကျွန်တော် သူမထံသို့ ဒိန်ခဲကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဓားကိုင်ထားသူတစ်ယောက်နှင့် ငြင်းခုံနေခြင်းက အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပေ။
ပင်လယ်ရေသည် အောက်ဘက် လှေကားထစ်များဆီမှ စတင်ဆုတ်ခွာလာချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့ တန်းရီးချ်သို့ ဆိုက်ရောက်လာကြသည်။
ဘာမှ မပြောင်းလဲသေးပေ။
ကျွန်တော် အရင်ဆုံး သတိထားမိသည်က ၎င်းပင်တည်း။
ကျိုးနေသော နံရံ။
ငှက်များ။
ပင်လယ်ရေကြောင့် ညိုမည်းနေသော်လည်း အီလီနော် ချထားခဲ့သည့်အတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သော လှေကားအောက်ရှိ သစ်သားများ။
ကျွန်တော့် အတွေးတို့တွင် အချိန်အကြာကြီး နေရာယူခဲ့သော ထိုအပျက်အစီးက ကျွန်တော်တို့ကို အသိအမှတ်ပြုရန် အနည်းငယ်မျှပင် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ပုံ မရပေ။
အီလီနော်က ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးသည်။
တီလ်ဒါက သူမ၏ ကိရိယာများကို ခင်းကျင်းပြသသည်။
ကပ္ပတိန် အီလီဇာက ဆိုက်ကပ်ရာနေရာသို့ ပြန်မည့်လမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးပြီး လင်နက်က ရေအနက်ကို မှတ်သားကာ ကိုရာက လှေများကို အဆင်သင့် ဖြစ်စေထားသည်။
မေရီက အခန်းဝအထက်ရှိ ခြောက်သွေ့သော နေရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။
ဗားလီယာက သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာကိုင်သည်။
“အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား”
ကျွန်တော် လှေကားထစ်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အင်း”
အော်ရီလီယာကို မခေါ်မီ ကျွန်တော်တို့ နေရာဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။
အီလီနော်က ကွဲနေသော လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ဒုတိယမြောက် သစ်သားပြားကို တင်ပေးလိုက်သည်။ တီလ်ဒါက ရေကန်ငယ်အောက်ရှိ အဖုံးကို ဖယ်ရှားကာ နီရက်သ်၏ ညွှန်ကြားချက်များနှင့် ကိုက်ညီမှုရှိမရှိ ကြေးဝါတံခါးချပ်ကို မေရီ၏ ကူးယူထားသော စာမူနှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးသည်။
သူ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
ထိုသို့ဆိုရုံဖြင့် ကျွန်တော် သူ့ကို ယုံကြည်သွားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ၎င်းက ကျွန်တော်တို့ စတင်နိုင်ပြီ ဆိုသည်ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
ကြမ်းပြင်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လက် စီးဆင်းနိုင်စေရန် ကျွန်တော်တို့ ရပ်တည်မည့် ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးထဲသို့ ရေများ မဝင်ရောက်လာအောင် ကျွန်တော် တားဆီးထားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ရေကန်ငယ်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
ဖျော့တော့သော ကျောက်တုံး တစ်ဆယ့်တစ်တုံးက ကျောက်တုံးမည်းကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။
မည်သည့်ကျောက်တုံးမျှ ရွှေ့ပြောင်းသွားခြင်း မရှိပေ။
“အလုပ်လုပ်နေဆဲပဲ” သူမ ပြောသည်။
“ငါ သိပါတယ်”
ရေလှိုင်းတစ်ခုချင်း ရိုက်ခတ်လာတိုင်း ကြပ်ထုတ်သွားသလို ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် ခံစားနေရသည်။
မကြာခင်ပါပဲဟု ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရပ်လိုက်သည်။
"မကြာခင်" ဆိုသည့် အချိန်မရောက်မီ ကျွန်တော်တို့ လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ရဦးမည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် ပေါ်လာသည်။
သူမ၏ ခြေဖဝါးများက သစ်သားပြားပေါ်သို့ ထိတွေ့သွားသည်။
သူမက အခန်းတွင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ရေကန်ငယ်ကို ကြည့်သည်။
ကျောက်စာကို ကြည့်သည်။
ဖျော့တော့သော ကျောက်တုံးများကို ကြည့်သည်။
သူမသည် ကျွန်တော်တို့ ရေးဆွဲထားသော ပုံများကို မြင်ဖူးပြီးသားပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုနေရာတွင် ကိုယ်တိုင်လာရပ်ရခြင်းအတွက်မူ သူမ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပေ။
ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် သူမ၏ လက်များ အေးစက်လာသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ပို၍ တိုးလာသည်။
ခဏတာမျှ အော်ရီလီယာသည် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးစလုံးကို မှီတွယ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။
“ပြန်သွားမယ့်လမ်းကြောင်းကို ပြပါ”
တီလ်ဒါက မီးအိမ်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။
ကြေးဝါမျဉ်းကြောင်းက တပ်ဆင်ထားသော ကျောက်သားနှုတ်ခမ်းအောက်တွင် ဆုံးသွားသည်။
ပင်လယ်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် အပေါက်ငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
အဆိုပါ ပပေါက်ကို ပိတ်ထားသည့် သော့ခလောက်ငယ်ကို တီလ်ဒါ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။
ဆားဓာတ်ကြောင့် အဆစ်ဆက်ရာနေရာမှာ ကွယ်နေသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။
“လှုပ်တယ်” သူမ ပြောသည်။ “နည်းနည်းတော့ လှုပ်တယ်”
အော်ရီလီယာက ၎င်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာကြည့်သည်။
“ငါ့ကို ပြောတဲ့အခါမှ ဖွင့်ပါ။ ယူရီယာ၊ ရေထွက်ပေါက်ကို ရှင်းရှင်းလေး ဖြစ်နေအောင် ထားပေးပါ”
“အင်း”
“အက်ဗလင်၊ ကျောက်တုံးမည်းကို စောင့်ကြည့်နေပါ။ အကယ်၍ အလုပ်လုပ်ဆောင်ချက်က မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ဆီကို ရောက်လာခဲ့ရင် အဲဒါနဲ့ ထိတွေ့မှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါ”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ ကတိကဝတ်ကော” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒါကို ဆက်ထိန်းထားပါ”
ကျွန်တော်တို့ အထက်ဘက်တွင် မေရီက စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
ဗားလီယာက နီရက်သ်၏ နာမည်ကို စတင်ရွတ်ဆိုသည်။
သူမ မဆုံးမီမှာပင် ကျောက်တုံးမည်းက တုံ့ပြန်လာသည်။
“ပြန်လည်ထူထောင်ခံရသူများကို အမည်တပ်ပါ”
အော်ရီလီယာက ၎င်းကို တစိုက်မတ်မတ် ကြည့်လိုက်သည်။
“မတပ်ဘူး”
ရေကန်ငယ်ထဲမှ ရေများ တုန်ခါသွားသည်။
“နီရက်သ်” သူမ ပြောသည်။ “ငါ ရောက်လာပြီ။ ပြန်သွားမယ့်လမ်းကြောင်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ”
အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်မျှကြာသည်အထိ ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။
ထို့နောက် ရေမျက်နှာပြင်သည် ညိုမောင်သွားသည်။
ယခင်ကကဲ့သို့ ဖျော့တော့သော မျက်နှာတစ်ခု ထိုထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
သူ၏ အကြည့်တို့သည် ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများ၊ ကိရိယာများ၊ ပျက်စီးနေသော သူ၏ အခန်းထဲတွင် ရပ်နေကြသည့် လူများဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာဆီတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“မင်း ရောက်လာပြီပဲ”
“အင်း”
“သက်သေကို ကြားနာခဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုမှု တစ်ရပ် ရှိရမယ်”
အော်ရီလီယာ၏ လက်များ တင်းကျပ်သွားသည်။
“မင်း သူ့ကို ကြားခဲ့တာပဲ”
“မှတ်တမ်းက—”
“သူ့ရဲ့ စွပ်စွဲချက်ကို ပါရှိစေတယ်။ ဒါ့အပြင် ငါ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဘူးဆိုတာ မင်းသိထားတဲ့ အခြေအနေကိုလည်း ထည့်သွင်းထားတယ်”
နီရက်သ်၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
“မင်း ဒီမှာ ထည့်သွင်းထားတာတွေကို ရုပ်သိမ်းပေးမယ်လို့ သဘောတူခဲ့တာလေ” သူမ ပြောသည်။ “နောက်ထပ် ကတိကဝတ် မပါဘဲနဲ့ပေါ့”
ကျွန်တော်တို့အထက်မှနေ၍ မေရီက ထိုစကားများကို ပြန်ဖတ်ပြသည်။
အတိအကျပင်။
ထိုကျဉ်းမြောင်းလှသော အခန်းငယ်ထဲတွင် သူမ၏ အသံထွက်ပေါ်လာခြင်းက ကျွန်တော့်ရင်ထဲရှိ တစ်စုံတစ်ရာကို ငြိမ်ကျသွားစေသည်။
နီရက်သ်က လှေကားဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာဆီသို့ ပြန်လှည့်လာသည်။
“ပြန်သွားမယ့်လမ်းကို ဖွင့်ပါ”
တီလ်ဒါက သော့ခလောက်ကို ဖြုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။
ခက်ခဲနေသည်။
သူမသည် ကိရိယာကို ရွှေ့လိုက်ပြီး တစ်ဖန် ထပ်ကြိုးစားသည်။
ကျောက်သားနှုတ်ခမ်းက အလွန်တရာ ကျယ်လောင်လှသော ပွတ်တိုက်သံကြီးနှင့်အတူ ရွှေ့သွားသည်။
ရေများ စတင် စီးဝင်လာသည်။
အစပိုင်းတွင် စီးကျရုံမျှသာ။
ထို့နောက် ပုံမှန်စီးကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
ကျွန်တော် ပုံမှန်ရေများကို ကျွန်တော်တို့ ခြေထောက်ပတ်လည်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ပြီး ကျွန်တော့် စွမ်းအားကို ရေကန်ငယ်နှင့် ဝေးရာတွင်သာ ထားရှိသည်။
ကြေးဝါမျဉ်းကြောင်း တောက်ပလာသည်။
အက်ဗလင်က လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။
“ဘာမှန်းမသိတာ တစ်ခုခု ပွင့်လာပြီ”
“ငါ ခံစားမိတယ်” အော်ရီလီယာ ပြောသည်။
နီရက်သ်၏ မျက်နှာ ပျက်ပြယ်သွားသည်။
သို့သော် သူ၏ အသံကမူ ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။
“တန်းရီးချ်မှာ ရရှိခဲ့တဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ငါ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ”
ကျောက်တုံး တစ်ဆယ့်တစ်တုံး မြောက်တက်လာသည်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။
လက်တစ်လုံးစာမျှသာ။
တစ်ခုချင်းစီ၏ အောက်ဘက်မှနေ၍ ဖျော့တော့သော အပ်ချည်မျှင်တစ်ခုက အလယ်ဗဟိုဘက်သို့ ဆန့်ထွက်သွားသည်။
တစ်ခဏမျှပင်လျှင် အမည်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲဆန့်လိုက်သကဲ့သို့ ကျွန်တော် တွေးမိလိုက်သည်။
ထို့နောက် အပ်ချည်မျှင်များ ပြေလျော့သွားသည်။
ရေကန်ငယ်ထဲမှ ရေများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးထွက်လာသည်။
ရေကြောင်းအတိုင်း ဝင်ရောက်သွားစဉ်တွင် ၎င်းတို့ တောက်ပနေသည်။
ကြမ်းပြင်အောက်တွင် ပါးလွှာသော အလင်းတန်းတစ်ခုက ပင်လယ်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ပြေးသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ ပတ်လည်ရှိ ဖိအားများ မြင့်တက်လာသည်။
ကျွန်တော့် ကာကွယ်စွမ်းအားက အတွင်းဘက်သို့ ကွေးဝင်သွားသည်။
အားလုံးကို အနိုင်ယူရန် ကြိုးစားနေမည့်အစား နေရာကို အနည်းငယ် ပိုကျဉ်းပေးလိုက်ရင်း ၎င်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချိန်ညှိလိုက်သည်။
အက်ဗလင်လည်း ကျွန်ტော့်နှင့်အတူ လိုက်ပါ ချိန်ညှိလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ရေကန်ငယ်ဆီမှ သူမ၏ အကြည့်ကို မခွာပေ။
ကျောက်တုံးမည်းက လှည့်သွားသည်။
အောက်ဘက်တွင် စာများ ရေးထאָးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရေများ ဖုံးလွှမ်းသွားမည့် အချိန်လေးအတွင်း အစိတ်အပိုင်း အချို့ကိုသာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာထံမှ သူမဆီ မည်သည့်အခါကမျှ မကြားဖူးခဲ့ရသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
သေးငယ်သော။
အလိုအလျောက် ထွက်လာသော အသံမျိုး။
ကျွန်တော် သူမကို ငည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ ဝတ်ရုံရင်ဘတ်ရှေ့ပိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ရွှေရောင်များ ပေါ်လာပြီး နံရိုးအောက်နားတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော ပတ်လည်ကြိုးတစ်မျှင်အဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
၎င်းက တင်းကျပ်လာသည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို လှမ်းကိုင်မလို ဖြစ်သွားသည်။
“မလုပ်နဲ့” သူမ ပြောသည်။
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက နာကျင်သည်အထိ ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“အဲဒါ ပြေလျော့လာနေပြီ”
ဘာမှ ပြေလျော့လာသည့် ပုံစံတော့ မပေါ်ပေ။
သို့သော် သူမ၏ နာကျင်မှုကို ကျွန်တော့်ထက် သူမ ပိုသိပေသည်။
ကျွန်တော် ငြိမ်နေလိုက်သည်။
ရေ စီးဆင်းမှု ရပ်တန့်သွားသည်။
တီလ်ဒါ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
အီလီနော်က လှေကားထစ်ပေါ်မှနေ၍ ငုံ့ကြည့်လာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ရေထွက်ပေါက်ထဲမှာ ဘာမှန်းမသိတာ တစ်ခုခု မိနေတယ်”
ကြမ်းပြင်အောက်ရှိ အလင်းရောင်များ ထူထဲလာသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ယူရီယာ”
“ငါ မြင်ပါတယ်”
ကျိုးပဲ့နေသော ပြင်ပနံရံအလွန်တွင် လှိုင်းလုံးတစ်ลูกသည် ရေပြန်စီးဆင်းရာ လမ်းကြောင်းထဲသို့ ဖိဝင်လာသည်။ အပေါက်ဝတွင် သဲကြမ်းများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။
ရေကန်ငယ် တုန်ခါသွားသည်။
“ရှင် ရှင်းပေးလို့ ရမလား” အီလီနော်က မေးသည်။
ကျွန်တော် ရေထဲသို့ ဂရုတစိုက် လက်နှိုက်လိုက်သည်။
ကျောက်တုံး။
သဲ။
ခွံစကျိုးတစ်စက ပို၍ မာကျောသော တစ်စုံတစ်ရာတွင် ညပ်နေသည်။
“ငါ့ရဲ့ နောက်တစ်ဖက် လက်ကို လိုအပ်တယ်”
အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာ၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို ပိုပြီး ထိန်းကိုင်ပေးလိုက်သည်။
“ငါ ထိန်းထားပေးမယ်”
ကျွန်တော် လွှတ်လိုက်သည်။
ပိတ်ဆို့နေသည်က လျှို့ဝှက်ကျိန်စာ တစ်ခုခုတော့ မဟုတ်ပေ။
ရေထွက်ပေါက်အောက်တွင် ဘေးတိုက်ညပ်နေသော ကျောက်ပြားကျိုးတစ်စ ဖြစ်နေသည်။
ပင်လယ်က ၎င်းကို ထိုနေရာတွင် ထည့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပင်လယ်က ဤအခြေအနေကို ကျေနပ်နေပုံ ပေါ်သည်။
ကျွန်တော် ပတ်လည်ရှိ ရေများကို အပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
ကျောက်ပြား ရွှေ့သွားသည်။
ထပ်ညပ်သွားပြန်သည်။
ကျွန်တော့်နောက်ဘက်တွင် အော်ရီလီယာ၏ အသက်ရှူသံ တိုသွားသည်။
ကျွန်တော် ထိုလမ်းကြောင်းကို အတင်းဆွဲဖွင့်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။
သို့သော် ယင်းအစား ကျောက်ပြားကို လှည့်ပေးလိုက်သည်။
အနည်းငယ်မျှသာ။
၎င်း ရွေ့ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော် လှမ်းကိုင်ထားသည့် အာရုံကို ကျော်လွန်ကာ အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာပြီး ပွင့်လင်းသော ရေပြင်ထဲသို့ ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ဆီ မကပ်လာမီ ကျွန်တော် အာရုံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ရေကန်ငယ်ထဲမှ ရေများ တစ်လက်မခန့် ထပ်ကျသွားသည်။
တီလ်ဒါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာ၏ လက်ကို ပြန်ကိုင်လိုက်သည်။
နီရက်သ်က ကျောက်တုံးမည်းထဲမှနေ၍ ပြောလာသည်။
“လက်ခံရယူခြင်း ကတိကဝတ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ”
အော်ရီလီယာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
သူမ၏ နံရိုးအောက်ရှိ ရွှေရောင်မှာ ချောင်ကျလာပြီး တုန်ယင်နေသော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
သူမ လွတ်နေသော လက်ဖြင့် ၎င်းဆီသို့ လှမ်းလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်တော် က 겨ပ် 겨ပ် မြင်နိုင်သော တစ်စုံတစ်ရာကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းကို သူမကိုယ်ပေါ်မှ ဆွဲခွာလိုက်သည်။
တစ်ကြိမ်တော့ ခုခံနေသေးသည်။
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တင်းကျပ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က သူမဘေးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။
အော်ရီလီယာ ထပ်ပြီး ဆွဲလိုက်သည်။
မျဉ်းကြောင်း ပြတ်ထွက်သွားသည်။
မိုးကြိုးပစ်သံ မရှိပေ။
မျှော်စင်အထက်သို့ တက်လာသည့် လှိုင်းလုံးလည်း မရှိပေ။
ဖျော့တော့သော ကျောက်တုံးများက ရေကန်ငယ်ထဲသို့ တკွပ်ကွပ် မြည်သံများဖြင့် ပြုတ်ကျသွားသည်။
ကျောက်တုံးမည်းက ဘေးတစ်ဖက်သို့ လဲကျသွားသည်။
အေးစက်သော တစ်စုံတစ်ရာ အခန်းတွင်းသို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အော်ရီလီယာသည် ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်တော် သူမ၏ လက်မောင်းကို ထိန်းကိုင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားပေးသည်။
ခဏတာမျှ သူမ၏ ခေါင်းသည် ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်သို့ မှီကျလာသည်။
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
ကြမ်းပြင်အောက်တွင် ရေများ ဆက်လက် စီးဆင်းနေဆဲပင်။
သာမန်ရေများ။
ထိုသို့ ခံစားရသည်ကို ကျွန်တော် ဤမျှလောက် ဝမ်းသာမိဖူးခြင်း မရှိပေ။
အော်ရီလီယာ ရှည်လျားစွာ အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။
ထို့နောက် တစ်ချက် ထပ်ရှူသည်။
သူမ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“ပျောက်သွားပြီ”
ကျွန်တော် သူမကို ငည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါ တစ်ခုလား”
“အင်း”
နှစ်ခု ကျန်သေးသည်။
ကျွန်တော် သိသည်။
သူလည်း သိသည်။
ထိုခဏတာအတွင်း ကျွန်တော်တို့ မည်သူမျှ ၎င်းတို့အကြောင်းကို မပြောခဲ့ကြပေ။
အက်ဗလင်က သူမ၏ နဖူးကို အော်ရီလီယာ၏ နားထင်နှင့် တို့ကပ်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့၏ ဆရာမက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ မတ်တပ်ရပ်နိုင်သည့် အချိန်အထိ တီလ်ဒါ စောင့်နေပြီးမှ ရေကန်ငယ်အကြောင်းကို မေးသည်။
“ဒီအတိုင်းပဲ ထားခဲ့ရမလား”
အော်ရီလီယာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျောက်တုံး တစ်ဆယ့်တစ်တုံးက ကျောက်တုံးမည်းပတ်လည်တွင် ပြန့်ကျဲနေကြသည်။
“ဘာမှ မကျန်တော့ဘူးလား” ဟု သူမက အက်ဗလင်ကို မေးသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက စွမ်းအားမသွင်းဘဲ လုပ်ဆောင်ချက်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော်လည်း လှမ်းစမ်းကြည့်သည်။
တင်းကျပ်မှု မရှိတော့ပေ။
တုံ့ပြန်လာမည့် အပ်ချည်မျှင်လည်း မရှိတော့ပေ။
အလွန်ရှေးကျသော အချိန်ကာလတစ်ခုက ထိုနေရာတွင် ရှိခဲ့ဖူးသည့် တစ်စုံတစ်ရာ၏ မှေးမှိန်သော အမှတ်အသားများကိုသာ တွေ့ရတော့သည်။
“ဘာမှ မတုံ့ပြန်တော့ပါဘူး” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
တီလ်ဒါက အော်ရီလီယာဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ဒါဆိုရင် ကြေးဝါ အဆစ်ဆက်ကို ဖြုတ်ယူချင်ပါတယ်”
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းသည် သာမန်ကိရိယာတစ်ခုအောက်တွင် လွယ်လွယ်ကူကူပင် ထွက်လာသည်။
ဗားလီယာက ရေကန်ငယ်ကို မြင်ရလောက်သည်အထိ အောက်ဘက်သို့ ဆင်းလာသည်။
သူမ၏ မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။
“သူ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောဦးမလား”
အော်ရီလီယာက ကျောက်တုံးမည်းကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါ သူ့ရဲ့ ဆန္ဒပဲလေ”
“ရှင် သူ ပြောတာကို လိုချင်သေးလား”
“မလိုချင်တော့ဘူး”
ဗားလီယာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ အော်ရီလီယာကို လှေကားပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ရန် နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။
မေရီက အထက်တွင် စောင့်နေသည်။
သူမက အော်ရီလီယာကို အရင်ဆုံး ကြည့်သည်။
ထို့မှသာ အခန်းတွင်းကို ကြည့်သည်။
“ပြီးပြီလား”
အော်ရီလီယာက နေရောင်ခြေးကြောင့် နွေးထွေးနေသော နံရံကို လက်ဖြင့် ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ပြီးပြီ”
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ကျောက်တုံးများကို ရေကန်ငယ်ထဲတွင်ပင် ထားခဲ့ကြသည်။
ကြေးဝါ အဆစ်ဆက်ကိုတော့ တီလ်ဒါ၏ ကိရိယာအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
အီလီနော်က ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အနေဖြင့် စစ်ဆေးကာ ကျွန်တော်တို့ ယူလာခဲ့သည့် ပိုလျှံနေသော ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
လင်နက်က ဆိုက်ကပ်ရာနေရာမှနေ၍ လှမ်းအော်သည်။
အချိန်အနည်းငယ် ကျန်သေးသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်တို့တွင် ပိုလျှံနေသော အချိန်အချို့ ရှိနေသည်။
အော်ရီလီယာက ပျက်စီးနေသော မီးဖိုဘေးဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။
သူမသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ကို နှေးကွေးစွာ လှမ်းကာ လျှောက်သွားသည်။
ထို့နောက် ၎င်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော်လည်း အနားတွင် ဆက်ရှိနေကြသည်။
“ဒီအခန်းပဲ” သူမ ပြောသည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ ခြေဆေးတဲ့ ရေကန်ငယ်လေ ဟုတ်လား” ကျွန်တော့်ဇနီးက မေးသည်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်သည်။
သူမက တံခါးပေါက် ရှိခဲ့ဖူးသည့်နေရာဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သူ ရေတွေနဲ့ အဲဒီကနေ ဝင်လာတာကို ငါ မှတ်မိနေသေးတယ်”
သူမ၏ လက်က ရှေးဟောင်းနံရံကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဘေးသို့ ကျသွားသည်။
“ငါ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီ”
ကိုရာက ခေါက်ထားသော ရွက်ဖျင်အောက်တွင် သူမအတွက် နေရာလွတ်ပေးထားသည်။
လှေခွာသွားစဉ် အော်ရီလီယာသည် အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော့်ကြားတွင် ထိုင်နေသည်။
သူမက တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသော မျှော်စင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
သောင်စွယ်တွင် ငှက်များက နံရံပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
သူတို့၏ အစည်းအဝေးများ ပြန်စလာသည်။
ခဏကြာတော့ အော်ရီလီယာသည် သူမ၏ ခေါင်းကို အက်ဗလင်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ထားပေးသည်။
“ရှင် နေနိုင်ဦးမှာလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ခဏတာလောက်တော့…”
သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
လှေက ကျွန်တော်တို့အောက်တွင် ညင်သာစွာ တက်လိုက်ဆင်းလိုက် ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူမကို အိပ်ပျော်စေလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်းတွင် ကျွန်တော်တို့ ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
အော်ရီလီယာသည် အင်အားအကောင်းဆုံးဖြစ်မည့်နေရာတွင် အနားယူရန်အတွက် အိမ်အပြန်ခရီးစဉ်အတွင်း ကျွန်တော်တို့ကို ခေတ္တခဏ ခွဲခွာသွားခဲ့သည်။
ညစာစားပြီးနောက် သူမ ထပ်ရောက်လာသည်။
ဟယ်လီနာက အက်ဗလင်နှင့်အတူ ကလေးထိန်းခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်။
ဂရစ်က အိပ်ပျော်နေသည်။
ကေရိုးက သူမ၏လက်ထဲမှ တစ်လိုလိုနှင့် လွတ်ထွက်သွားတတ်သော သစ်သားကွင်းတစ်ခုဆီသို့ အစွမ်းကုန် တွូនသွားနေသည်။
အော်ရီလီယာက တံခါးဝတွင် ရပ်သွားသည်။
ကျွန်တော့်သမီးလေးက မော့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆန့်တန်းပေးလာသည်။
အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူမှ မသင်ပေးခဲ့ဖူးသော ဖိတ်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာ အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသည်။
သူမက ကာဗာစောင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကေရိုးကို သူမ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တင်ယူလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူမ ၎င်းကို ဒီတိုင်းပဲ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကေရိုးက သူမ၏ ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ ချိတ်ဆွဲရာနေရာကို တွေ့သွားသည်။
အော်ရီလီယာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ထိုရယ်သံနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မပြောကြပေ။
အဲဒီအသံကို ထပ်ကြားရဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ ဆက်ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။