အော်ရီလီယာက ပြတင်းပေါက်အကြောင်းကို အရင်စမေးခဲ့သည်။
အမြင့်။
အကျယ်။
ဆိပ်ကမ်းဘက်ကို ဖွင့်ထားရဲ့လား။
ပြီးတော့ တံခါးပေါက်။
ပြီးတော့ ရေကန်။
အခန်းပုံစံကို ကျွန်တော်ပြောပြနေစဉ် အက်ဗလင်က ပုံကြမ်းဆွဲနေခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ပခုံးကိုမှီကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး ကာရိုက သန့်ရှင်းသော အဝတ်စစွန်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားလေပြီ။
အော်ရီလီယာက ထိုပုံကြမ်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါ မင်းတို့ဆီကို အဲဒီကနေ လာနိုင်တယ်”
“ကျွန်မတို့ဆီကနေတဆင့်လား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဖိတ်ခေါ်ရင်ပေါ့”
“ပြီးတော့ ပြန်သွားမှာလား”
သူမ၏အကြည့်က ကျွန်တော့်ဆီသို့ ရောက်လာသည်။
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော် အခြားအရာတွေထက် ဒီအဖြေကို ပိုလိုအပ်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
သူမလည်း သိသည်။
ကလေးများ ငြိမ်ကျသွားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆွေးနွေးမှုကို မွေးကင်းစကလေးအခန်းထဲမှ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။
အော်ရီလီယာက တန်ရိတ်ခ် (Tern Reach) မှ မိတ္တူဘေးတွင် အက်ဗလင်၏ ပုံကြမ်းကို ချထားလိုက်သည်။
“နီရက်သ်က သူ့ရဲ့ရေကန်ကနေတဆင့် ငါ့ကို ဝင်လာစေချင်လိမ့်မယ်”
“ဘာလို့လဲ” ဟု ကျွန်တော်မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါ့ရဲ့တည်ရှိမှုက သူထိန်းချုပ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ မှီခိုနေရလို့ပေါ့”
“ဒါဆို ခင်ဗျား မဝင်ဘူးပေါ့”
“မဝင်ဘူး”
သူမက ကျွန်တော့်ဇနီးဆွဲထားသည့် တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်ကြားရှိနေရာကို လက်ဖြင့် တို့ထိလိုက်သည်။
“ငါ ဒီမှာ ရပ်မယ်”
“သူ ခင်ဗျားကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မလား”
ခဏတာမျှ သူမသည် ထိုမေးခွန်းကို စဉ်းစားနေသည်။
“ငါ့ကို ချည်နှောင်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ အရာကို သူ ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်။ အဲဒါကို စကားစမြည်ပြောတယ်လို့ ခေါ်ရုံနဲ့ အန္တရာယ်ကင်းသွားစေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော့်လက်များက ကုလားထိုင်ကျော받ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်မိလိုက်သည်။
“သူ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့ရင် ဘာလုပ်ရမလဲ”
“မင်းတို့ရဲ့ဖိတ်ခေါ်မှုကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပါ။ ငါ့ကို သူဖွင့်ပေးတဲ့ ဘယ်နေရာကိုမှ လိုက်မလာနဲ့”
အက်ဗလင်က သူမ၏ကလောင်တံကို ချလိုက်သည်။
“ရှင်က ရပ်ဖို့ပြောရင်ရော”
“ရပ်ရမယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်တော်လည်း ထိုနည်းတူ လုပ်ခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် မေရီ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပထမဆုံးအကြိမ် သွားရောက်ခဲ့မှု မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ယူလာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော် သီးခြားစီ စစ်ဆေးပြီးသား ဖြစ်သည်။
နီရက်သ်က အော်ရီလီယာအနေဖြင့် သေဆုံးသွားသူများကို ပြန်လည်မရှင်သန်စေနိုင်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည့် စာကြောင်းအောက်တွင် မေရီက နေရာလွတ်ကြီးတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။
“ဘာလို့လဲ” ဟု ကျွန်တော်မေးလိုက်သည်။
“သူက အဖြေအသစ်တစ်ခု ပေးလာနိုင်တယ်လေ”
အော်ရီလီယာက သူမကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အနည်းငယ်မျှ နွေးထွေးမှုမရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“ပေးကောင်း ပေးလိမ့်မယ်”
မေရီက ထိုမှတ်တမ်းဘေးတွင် စာရွက်အသစ်တစ်ရွက် ချလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မလည်း လိုက်သင့်တယ်”
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက ခင်ဗျားနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်” ဟု ကျွန်တော်ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဘယ်သူတွေ ပါလာစေချင်လဲ”
သူမက စားပွဲဝိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ သုံးယောက်စလုံးပေါ့။ ဗာလီယာကော သူဆန္ဒရှိရင်ပေါ့လေ”
“အီလီဇာရော ပါရမလား”
“တံခါးဝမှာပေါ့”
မေရီက မှတ်စုမှတ်လိုက်သည်။
သူမအခန်းထဲမှာ ဘယ်သူတွေရှိစေချင်လဲဆိုတာကို မေးမြန်းခြင်းက အရေးမကြီးလှတဲ့ ကိစ္စငယ်တစ်ခုလို ထင်ရပေမဲ့...
တစ်ချိန်က လူအများအပြားက အဲဒါကို မလိုအပ်ဘူးလို့ ယူဆခဲ့ကြတာကိုတော့ ကျွန်တော် မနှစ်မြို့လှပါ။
ဗာလီယာက နောက်တစ်နေ့မနက်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို လက်ခံတွေ့ဆုံရန် သဘောတူခဲ့သည်။
သူမက တမ်ဆင်မှတစ်ဆင့် အကြောင်းပြန်ခဲ့သည်။
ယင်းအောက်တွင် မိသားစုနှစ်စု လာရောက်ကြမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဘုရားကျောင်းဆောင်ကို နေ့လယ်ခေါင်ခေါင်းလောင်းတီးချိန်အထိ ဖွင့်ထားပေးမည်ဟု သူမ ထည့်ရေးထားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် သူတို့ထွက်သွားသည်အထိ စောင့်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရရောက်လာချိန်တွင် ဆိပ်ကမ်းတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အဝတ်စခေါက်တစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ရပ်နေသည်။ သူမဘေးတွင်မူ လူကြီးပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။
သူတို့သည် ရေပြင်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
တမ်ဆင်က ကျွန်ုပ်တို့ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ရှေ့မှ ပို့ဆောင်ပေးသည်။
အထဲတွင် ဗာလီယာက ခွက်များကို သိမ်းဆည်းနေသည်။
သူမက မေရီ၏ စာအုပ်ကို မြင်လိုက်သည်။
“သူပြောတာတွေကို ရေးမှတ်မှာလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ပြီးရင် ကျွန်မကို ဖတ်ခွင့်ပေးမလား”
“ပေးတာပေါ့”
ဗာလီယာက သူမ၏လက်များကို သုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အတွင်းဘက်တံခါးကို ဖွင့်ပေးသည်။
ဘယ်သူ့ကိုမှ မခေါ်မီ အခန်းကို ကျွန်ုပ်တို့ စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။
ပြတင်းပေါက် ပွင့်နေသည်။
တံခါးလည်း ပွင့်နေသည်။
ဒါက သေချာအောင် စစ်ဆေးသင့်တဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ။
အီလီဇာက ကျွန်ုပ်တို့ရော အပြင်ခန်းပါ မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် ဆက်လက်ရပ်နေခဲ့သည်။ မယ်လိုဒီကတော့ ဘုရားကျောင်းအဝင်ဝအနီးတွင် တမ်ဆင်နှင့်အတူ စောင့်နေသည်။
မေရီက နံရံဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ဗာလီယာက ရေကန်အနီးတွင် ရပ်နေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏ စွမ်းအားလက်ချက်က ကျွန်တော့်လက်ကို ထိတွေ့လာသည်ကို ခံစားရသည်။
ယခုအခါမှာတော့ အဲဒါက ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
နွေးထွေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးသား အတူတကွ လက်လှမ်းမီရာ ကျွန်ုပ်တို့သိထားသော တည်ရှိမှုဆီသို့ ဆက်သွယ်လိုက်ကြသည်။
“အော်ရီလီယာ” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ခေါ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ဘာမှပြောင်းလဲမသွားပေ။
ထို့နောက် လေထုထဲတွင် နှင်းဆီနံ့ သင်းသင်းလေး ပျံ့နှောင်လာသည်။
သူမသည် သိုးမွှေးစိမ်းရောင် ရိုးရှင်းသောဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်လျက် ကျွန်ုပ်တို့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
လက်တစ်ဖက်က အက်ဗလင်၏လက်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
နောက်လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူမက ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
ထိုအပြင်ဘက်တွင် စုံစမ်းငှက်တစ်ကောင်က ဆိပ်ကမ်းပေါ်မှ ပျံသန်းသွားသည်။
“ကောင်းပြီ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ရေကန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
ဗာလီယာက နီရက်သ်၏ နာမည်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
ရေပြင်က မှောင်မည်းသွားသည်။
ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက် အအေးဓာတ်က တွယ်တက်လာသည်။
“အော်ရီလီယာ”
သူ့အသံက အရင်ကထက် အခန်းထဲတွင် ပိုမိုပြည့်နှက်လာသည်။
“နီရက်သ်”
“မင်း အားအနည်းငယ် ပြန်ပြည့်လာပြီပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
“မင်း အဲဒါကို သတိနဲ့ သုံးသင့်တယ်”
သူမ၏လက်ချောင်းများက ကျွန်တော့်လက်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
“ငါ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်”
ရေပြင်က တိမ်ယံကွေးပုံစံဖြင့် မြင့်တက်လာသည်။
ထိုထဲတွင် မျက်နှာသွင်ပြင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ရှည်လျားသည်။
ဖျော့တော့သည်။
မည်သည့်အရောင်ဟု မခေါ်တတ်သော မျက်လုံးများ။
အော်ရီလီယာက ထိုပုံသဏ္ဌာန် ငြိမ်ကျသွားသည်အထိ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။
“မင်း နောက်ဆုံး ဘယ်တုန်းက အဆုံးသတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလဲ”
နီရက်သ်က ပြန်မဖြေပေ။
မေရီ၏ ကလောင်တံ လှုပ်ရှားသွားသည်။
အော်ရီလီယာက စောင့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူက “အခြေချမှုက ငါတစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်တာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလာသည်။
“ငါ မေးတာက မင်းရရှိခဲ့တဲ့ ကန့်သတ်ချက်အကြောင်းကို မေးတာ”
“ဩသ်ရယ်လ်ရဲ့ သက်သေက—”
“သေသွားပြီ။ မင်းက ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ”
မျက်နှာသွင်ပြင်က ပြောင်းလဲသွားသည်။
ရေပြင်က ကျောက်တုံးကို တစ်ချက်ရိုက်ခတ်သွားသည်။
“ငါ့ကို ယုံကြည်အပ်နှံထားတာတွေကို ငါ ဆက်ထိန်းသိမ်းခဲ့တာပါ”
“ဘယ်လောက်ကြာအောင်လဲ”
“ဘယ်လောက်ကြာတယ်ဆိုတာ မင်းသိသားပဲ”
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ငါ သိပါတယ်”
အခန်းထဲတွင် ပို၍ အေးစက်လာသည်။
ဗာလီယာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည့် ရေခိုးရေငွေ့ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
အော်ရီလီယာက မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။
“မင်း ရပ်သင့်မရပ်သင့်ကို နောက်ဆုံး ဘယ်တုန်းက စဉ်းစားခဲ့ဖူးလဲ”
“အန္တရာယ်က ကင်းစင်သွားတာ မဟုတ်သေးဘူး” ဟု နီရက်သ်က ပြောသည်။
“ဘာအန္တရာယ်လဲ”
“ကန့်သတ်မှုကို မင်း လက်မခံချင်တာပဲ”
“ငါ့ကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားတာကို ငါ မကြိုက်ဘူးဆိုတာကပဲ မင်းရဲ့အဖြေလား”
ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရေစက်များ ကျရောက်သည်အထိ ရေကန်က အပြင်းအထန် လှိုင်းထလာသည်။
အီလီဇာက တံခါးဝတွင် ကိုယ်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
အက်ဗလင်၏လက်က အော်ရီလီယာ၏လက်ကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ဆရာမက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် နီရက်သ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
“ငါ လူ ၁၁ ယောက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်က နောက်ပိုင်းမှာ သေဆုံးသွားတယ်။ အဲဒါကို ငါ မကြာသေးခင်ကမှ သိခဲ့ရတယ်”
“မင်း တောင်းဆိုခဲ့သမျှကိုတောင် မင်း အပြည့်အဝ မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး”
ကျွန်တော့်အတွင်းမှ စွမ်းအားများ မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားရသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော် ရှိရင်းစွဲအတိုင်း ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူ့စကားကို ကောင်းကောင်းကြီး ကြားခဲ့ရသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို အဖြေပေးဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။
“ငါ သူတို့ကို တောင်းဆိုတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမ၏အသံက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
“ငါ သူတို့ကို ကူညီခဲ့တာ”
“ဒါဆို မင်း လက်လွတ်ခဲ့ရတဲ့သူတွေအတွက်ရော”
“ငါ ဝမ်းနည်းကြေကွဲခဲ့ရတာပေါ့”
ရေကန်ထဲမှ မျက်နှာသွင်ပြင်က ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။
“ဝမ်းနည်းရုံနဲ့ တာဝန်ကျေသွားတာ မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒီညတုန်းက မင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဘယ်လိုတာဝန်တွေ ယူခဲ့လို့လဲ”
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“မင်း ဩသ်ရယ်လ်ကို ကြားခဲ့ရတာပဲ” သူမ ဆက်ပြောသည်။ “သူ့ရဲ့ပြောပြချက်ကို မင်း ကြားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအိမ်ကို မင်း သွားခဲ့ရဲ့လား”
“ဒါက မဆိုင်ပါဘူး”
“မင်း မိသားစုတွေကို တွေ့ခဲ့ရဲ့လား။ သူ့ညီမှာ မယားရှိရင်ရော နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ရဲ့လား။ ငါ့ရဲ့ကျရှုံးမှုက ငါ့ကို ထာဝရ ချည်နှောင်ထားရမယ်လို့ သဘောတူဆုံးဖြတ်ချက်မချခင်မှာ မင်း ဘာလုပ်ခဲ့ဖူးလို့လဲ”
နီရက်သ်၏မျက်လုံးများက ဗာလီယာဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။
ဗာလီယာက သူမ၏မျက်လုံးများကို ရှောင်မသွားပေ။
“ငါ သက်သေကို လက်ခံရရှိခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “မင်း ဘာတွေလက်ခံရရှိခဲ့လဲဆိုတာကို မင်း ငါတို့ကို ပြောပြပြီးပြီပဲ”
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နီရက်သ်က သူမထံမှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
သူ့အကြည့်က မေရီ့ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ပွင့်နေသော စာအုပ်။
ကျွန်တော့်ဇနီး။
ကျွန်တော်။
“မင်းတို့က နားမလည်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ လူသားတွေကို ခေါ်လာကြတယ်”
“အခြေအနေက ဖြစ်နိုင်စရာမရှိဘူးဆိုတာကို သူတို့ နားလည်နိုင်ကြပါတယ်”
“သူတို့ မြင်တာက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ”
“ဒါဆို ကျန်တာတွေကို သူတို့ကို ပြောပြလေ”
သူ ဘာမှ မပြောပေ။
အော်ရီလီယာက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို နှေးကွေးစွာ ချလိုက်သည်။
“ငါ တစ်ချိန်က မင်းရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ငါ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ချင်းစီအကြောင်းကို ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။ ငါ ကောင်းကောင်း ရှင်းပြနိုင်ရင် ဘယ်သူ့ရဲ့ပါးစပ်ကမဆို ငါ့ကို ကြားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မင်း ငါ့ကို ယုံကြည်စေခဲ့တယ်”
သူမ၏လက်စွပ်တစ်လျှောက်ရှိ ရွှေရောင်အဆင်းက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ဖိတ်ခေါ်မှုကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။
သူမ ခံစားမိလိုက်သည်။
သူမ၏လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို တစ်ချက် ဖိညှစ်လိုက်သည်။
“ငါ အဲဒီလို ထပ်မလုပ်တော့ဘူး”
“စည်းကမ်းချက်တွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်” ဟု နီရက်သ်က ပြောသည်။
အက်ဗလင်က လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်ကျသွားသည်။
“ဘာစည်းကမ်းချက်တွေလဲ” ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
“မင်းရဲ့ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို ကန့်သတ်ဖို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ပါတယ်။ အရင်က ပေးခဲ့ပြီးသားတွေထက် ပိုတဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေ မရှိစေရဘူး။ တခြားဘုရားကျောင်းတွေရဲ့ ကိုးကွယ်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရှိစေရဘူး”
ကျွန်တော် ရေကန်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူသည် သေဆုံးသွားသူများဘက်မှနေ၍ အသက်ရှင်သူများဘက်သို့ အနည်းငယ်မျှ မရပ်မနားဘဲ ကူးပြောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာသွင်ပြင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
အံ့သြသွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
“မလုပ်ဘူး”
“မင်း လွတ်မြောက်မှုကို ငြင်းပယ်တာလား”
“ငါ မင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို ငြင်းပယ်တာ”
“မင်း ဘာတွေကို ငြင်းပယ်နေလဲဆိုတာ စဉ်းစားပါဦး”
“ငါ စဉ်းစားပြီးပြီ”
ရေကန်သည် ရေထဲတွင် ప్రతిဟပ်နေသော ပြတင်းပေါက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ မှောင်မည်းသွားသည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာ၏လက်က ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် ဂျပ်ခနဲ တုန်သွားသည်။
သူမ၏မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။
ခဏတာမျှသာ။
ထင်ရှားစွာပင်။
အခန်းထဲတွင် ပင်လယ်ရေနံ့များ ရသင်းလာသည်။
သူမမှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်တို့လက်ချင်းချိတ်ထားရာကိုဖြတ်ကာ ကျွန်တော်မမြင်ရသည့် နေရာတစ်ခုဆီသို့ တစ်စုံတစ်ရာက ဆွဲငင်နေသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး ဗီဇက ပို၍ တင်းတင်းဆွဲထုတ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လှေကားထစ်အောက်ရှိ ရေကန်ကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်သည်။
ကမ်းလှမ်းထားတဲ့ ချည်မျှင်တိုင်းက သူယူလို့ရတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာနေတာကိုပေါ့။
ကျွန်တော် ကျွန်ုပ်တို့၏ ချိတ်ဆက်မှုကို တည်ငြိမ်အောင် ဆက်ထိန်းထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဘေးတွင် အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာ၏ တည်ရှိမှုကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဝန်းရံထားလျက် သူမ၏ စွမ်းအားကို ကျဉ်းမြောင်းစေလိုက်သည်။
“ဒီမှာ” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာက သွားကြားမှတစ်ဆင့် အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။
“ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်”
မည်းနက်နေသော ရေပြင်က ရေကန်၏ အတွင်းနံရံအတိုင်း မြင့်တက်လာသည်။
ကျွန်တော် နီရက်သ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“လွှတ်လိုက်တော့”
သူ ကျွန်တော့်ကို ပြန်မဖြေပေ။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
“လွှတ်လိုက်တော့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆွဲငင်အားက လျော့ပါးသွားသည်။
ဗာလီယာက အခန်းကို ဖြတ်လာသည်။
သူမသည် ရေကန်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“မင်း ဒါကို ဒီမှာ လုပ်ခဲ့တာပေါ့”
နီရက်သ်၏မျက်နှာက သူမဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ဒါ ငါ့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းပဲ”
“ဒါက ကြောက်ရွံ့နေတဲ့လူတွေကို ထိုင်ခိုင်းတဲ့နေရာလေ”
“မင်းက မထိုက်တန်ဘဲနဲ့—”
“ငါ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ဒီအခန်းထဲ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ”
သူမ၏လက်များ တုန်ရီနေသည်။
သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ သူ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်”
အအေးဓာတ်က ကျွန်တော့်ဒူးအထိ ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဗာလီယာက ရှိရင်းစွဲအတိုင်း ဆက်ရပ်နေသည်။
“အဲဒီအတွက် သူ့ကို ဘယ်လိုအဖြေပေးရမလဲဆိုတာ မသိရမချင်း ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်မခေါ်တော့ဘူး”
နီရက်သ်က သူမကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ရေပြင်က ကျဆင်းသွားသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမ၏လက်ကို ပြန်ဆွဲကိုင်မလို ဖြစ်သွားသည်။
သို့သော် သူမက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းတို့လိုက်သည်။
“ငါ တည်ငြိမ်ပါတယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ယုံကြည်လိုက်သည်။
မလွှဲမရှောင်သာဘဲနဲ့ပေါ့။
သူမက ရေကန်နှင့် တစ်လှမ်းစာနီးပါး တိုးသွားသည်။
“မင်းမှာ အခု ရွေးချယ်စရာ ရှိတယ်”
“အခြေချမှုက—”
“မင်းရဲ့အပိုင်းလေ။ မင်းရဲ့တောင်းဆိုမှုကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်”
“တခြားသူတွေကော”
“သူတို့က သူတို့အတွက် တာဝန်ယူလိမ့်မယ်”
“မင်း ငါတို့အားလုံးကို အတင်းအကျပ် မလုပ်နိုင်ပါဘူး”
အော်ရီလီယာက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ တစ်စုံတစ်ရာက အက်ဗလင်၏ ပြီးဆုံးမည့်ဆဲဆဲ ပန်းချီကားထဲမှ အမျိုးသမီးကို ကျွန်တော့်အား သတိရစေသည်။
ပင်ပန်းနေသည်။
မျက်မှောက်တွင် ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးများကို သေချာစွာ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။
“မလုပ်နိုင်ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းနဲ့ စကားပြောနေတာ”
နီရက်သ်၏မျက်နှာ ပုံစံပျက်လာသည်။
သူ ထွက်သွားတော့မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်လိုက်သည်။
သူ မပြောရသေးခင်မှာပင် မေရီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ယနေ့ မှတ်တမ်းရဲ့ မိတ္တူကို လိုအပ်ဦးမလား”
လူတိုင်းက သူမကို လှမ်းကြည့်ကြသည်။
သူမက စာမျက်နှာပေါ်တွင် ကလောင်တံကို ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
“အခြေအနေကို ဖြည့်ဆည်းလို့ မရဘူးဆိုတဲ့ မင်းရဲ့ဝန်ခံချက်၊ မင်းရဲ့ အဆိုပြုထားတဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေ၊ အဲဒီစည်းကမ်းချက်တွေ ငြင်းပယ်ခံရတဲ့အခါ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကိုလေ”
“မင်းတို့ ဒါကို ဖြန့်ဝေမှာလား”
“ငါတို့ ဒါကို သိမ်းဆည်းထားမှာပါ” ဟု မေရီက ဆိုသည်။ “အော်ရီလီယာက ဘယ်သူတွေ ဖတ်သင့်လဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်”
သူက အော်ရီလီယာဘက်သို့ ပြန်ကြည့်သည်။
သူမက အကြည့်မလွှဲပေ။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကြာရှည်လှသော ခဏတာမျှ ငြိမ်ကျသွားသည်။
ထို့နောက် နီရက်သ် ပြောလာသည်။
“တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံတဲ့နေရာမှာပဲ ပြန်ရုပ်သိမ်းလို့ ရတယ်”
“တန်ရိတ်ခ်မှာလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ”
သူက ရေကန်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ မည်းနက်သော ကျောက်တုံးအကြောင်းကို ပြောပြသည်။
ဖျော့တော့သော ကျောက်တုံး ၁၁ တုံး။
ပင်လယ်ဘက်သို့ ပြန်သွားသည့် ကြေးနီမျဉ်း။
မေရီ ရေးမှတ်နေစဉ် ကျွန်တော် နားထောင်နေခဲ့သည်။
“မင်းတို့ ပြန်သွားမယ့်လမ်းကို ဖွင့်ပေးရမယ်” ဟု နီရက်သ်က ဆိုသည်။ “ငါ ထည့်သွင်းထားတာကို ငါ ပြန်ရုပ်သိမ်းမယ်”
“သိမ်းဆည်းထားတဲ့ စွမ်းအားကော” ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
“ရေနဲ့အတူ ပါသွားလိမ့်မယ်”
“ငါ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို မလျော့ချခင်မှာလား”
“ဟုတ်တယ်”
သူမက သူ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အခြား ကတိကဝတ်တွေ မပါဘဲနဲ့ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“အိုးထဲကို နာမည်တွေ ပေးသွင်းတာ မရှိဘဲနဲ့ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
ထိုစကားလုံးက အကြိမ်တိုင်းတွင် မတူညီသော အသံထွက်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကြေညာချက်တစ်ခုနှင့် တူသည်ထက်...
အဖြေတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။
အော်ရီလီယာက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား မဆိုခဲ့ပေ။
“အခန်း အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ ငါ မင်းကို ခေါ်မယ်”
နီရက်သ်၏အကြည့်က ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ခဏတာမျှတွင် သူသည် အခြားနေရာတွင် ရှိနေလိုသူတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ရေပြင်က ရှင်းလင်းသွားသည်။
နွေးထွေးမှုက နှေးကွေးစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
ဗာလီယာက ရေကန်ဘေးမှ နောက်ဆုတ်သွားသည်အထိ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ကြပေ။
အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာဆီသို့ လှမ်းသွားသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမက အကူအညီကို လက်ခံခဲ့သည်။
အပြင်ခန်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အဝတ်စအောက်တွင် ပေါင်မုန့်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။
ဗာလီယာက ရိုးရိုးခွက်များထဲသို့ ရေထည့်လိုက်သည်။
မေရီက သူမ၏မှတ်စုများကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
အော်ရီလီယာက စကားလုံးတစ်လုံးကို ပြင်ပေးသည်။
ကျွန်တော် နောက်တစ်လုံးကို ပြင်ပေးသည်။
ထို့နောက် မေရီက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“သူ တကယ် လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ခင်ဗျား ယုံလား” ဟု ကျွန်တော်မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။
“ငါတို့ သဘောတူညီချက်တစ်ခုနဲ့ ထွက်သွားတာကို သူ ပိုလိုလားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံတယ်”
“အဲဒါက အတူတူတော့ မဟုတ်ဘူးလေ”
“မဟုတ်ဘူးပေါ့”
အက်ဗလင်က သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒီလို မဟုတ်လာရင်တောင် ငါတို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေမှာပါ”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် ဗာလီယာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ကြမ်းပြင်အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်”
ဆားရေက တံခါးဝအထိ ရောက်သွားခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးကြီးက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ရယ်သံလိုလိုဖြစ်သွားသော သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
“ငါ့မှာ ဖုန်မွှားသုတ်တံ ရှိပါတယ်”
အော်ရီလီယာ ပြန်သွားရန် အဆင်သင့်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်နေခဲ့ကြသည်။
ဆိပ်ကမ်းပေါ်တွင် သူမသည် ဆိပ်ကမ်းနံရံအနီးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ တန်ရိတ်ခ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူမက အတူတကွ ခြင်းတောင်းကို သယ်ယူရန် ရုန်းကန်နေကြရသည့် ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
တစ်ယောက်က နောက်ကြောင်းပြန် လမ်းလျှောက်နေသည်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အလုပ်ကြိုးစားနေရတာ သူတစ်ယောက်တည်းဖြစ်ကြောင်း ညည်းတွားနေသည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် သွားပြီးနောက် သူတို့ နေရာချင်း လဲလိုက်ကြသည်။
ညည်းတွားသံက တစ်ဖက်လူဆီ ရောက်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏လက်များက တစ်ဖန် ပြန်တုန်ရီလာသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ကို ယူကိုင်လိုက်သည်။
“အိမ်ပြန်ကြမလား”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ တံခါးဝဆီသို့ အတူတကွ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
ထိုညနေတွင် ကာရိုက သူမ၏ပခုံးပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေစဉ် အော်ရီလီယာက မွေးကင်းစကလေးအခန်း မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော် သမီးလေးကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ယူပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
သူမက နှစ်ကြိမ်စလုံး ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင်မူ ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဂါရစ်နှင့်အတူ ထိုင်ကာ ကျွန်တော့်ဒူးအောက်မှ သစ်သားလက်စွပ်ကို ပြန်ယူရန် သူ့ကို ကူညီပေးနေသည်။
အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာအတွက် စောင်တစ်ထည် ယူလာပေးသည်။
သူမက နတ်သမီးတစ်ပါးကို စောင်လိုသလား မမေးဘဲ သူမ၏ပေါင်ပေါ်သို့ ခြုံပေးလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ မီးဖိုမီးတောက်သံမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိတော့ပေ။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ငါ အရင်ကထက် ကြောက်ရွံ့မှု နည်းသွားမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ”
ကျွန်တော် လက်စွပ်ကို ချလိုက်သည်။
“သူ့ကို ကြောက်တာလား”
သူမက ခေါင်းညိတ်သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ကုလားထိုင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ရှင် သွားခဲ့တာပဲလေ”
အော်ရီလီယာက ကာရိုကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏သမီးလေးက အိပ်ပျော်နေရင်း သက်ပြင်းချကာ သူမ၏လက်တစ်ဖက်ကို အပြာရောင်ဂါဝန်ပေါ်တွင် ကွေးတင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကလေးကို ယူပေးမည်ဟု ကျွန်တော် ကမ်းလှမ်းသောအခါ သူမ လက်ခံခဲ့သည်။