အခန်း (၁၄၈) - ကမ်းခြေစောင့်ထိန်းသူ
“သူ့နာမည်က နီရက်သ် လို့ခေါ်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဥယျာဉ်စားပွဲဝိုင်းဘေးတွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲပင်။
ပန်းခြုံဘက်မှစ၍ အိပ်မက်က ပို၍မှောင်မိုက်လာခဲ့ပြီ။
“သူက ပင်လယ်မှာ ဆုံးပါးသွားကြတဲ့သူတွေအတွက် ဆက်သပူဇော်တာတွေကို လက်ခံတယ်။ အလွန်အကျွံ ဖြစ်နေတဲ့ အုတ်ဂူဗလာတွေရှေ့မှာ ရွတ်ဆိုကြတဲ့ နာမည်တွေ၊ ဘယ်လှေမှ ပြန်မလာတဲ့အခါ ထွန်းညှိထားခဲ့ကြတဲ့ ဆီမီးခွက်တွေပေါ့လေ။”
“ဘုရားသခင် တစ်ပါးလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“သူက စုဝေးပွဲမှာ ရှိနေခဲ့တာလား။”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကူးယူထားသော ကျောက်ပြားပုံကို တစ်ချက် ထပ်ငေးကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ဒါဆိုရင် သူ သိပြီးသားပေါ့။”
“သေဆုံးသွားတဲ့ သူတွေကို ငါ ပြန်မခေါ်ပေးနိုင်ဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်။”
သူမ၏ အသံတွင် တစုံတရာ တွန့်ဆုတ်နေခြင်း လုံးဝ မရှိပေ။
“အဲဒါကိုပဲ သတ်မှတ်ချက် တစ်ခုအနေနဲ့ လုပ်ဖို့ သူ သဘောတူခဲ့တာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့သည် ရေပန်းကို ငေးကြည့်နေမိကြသည်။
ယခုအခါ ထိုအခန်းကျဉ်းလေးကို တွေးမိခြင်းမရှိဘဲ ရေစီးသံကို ကျွန်ုပ်တို့ ကြားနေရပြီ။
သို့သော် ဤအခြေအနေက ကြာရှည်ခံမည် မဟုတ်ဟု ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။
“မင်း သူ့ဆီကို သွားလို့ရနိုင်မလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ချေတော့ ရှိပါတယ်။”
အော်ရီလီယာသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ငါ့ကို ပထမဆုံး အကျဉ်းချထားတုန်းကဆိုရင်၊ ငါ့စကားကို နားထောင်ပေးမယ်ထင်ရတဲ့ လူတိုင်းကို ငါ အကူအညီတောင်း ခေါ်ခဲ့ဖူးတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်သည် သူမ၏ဘေးရှိ ကုလားထိုင်သို့ ရွေ့ပြောင်းထိုင်လိုက်သည်။
“သူက တကယ်ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တာလား။”
“သူ တစ်ခါတော့ ဖြေခဲ့ဖူးတယ်။”
“ဘာပြောခဲ့လဲ။”
“ဒီကိစ္စကို အပြီးသတ် ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ ဆိုပြီးတော့ပေါ့။”
ကျွန်ုပ်သည် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
ရှေးဟောင်းသစ်သားစားပွဲက တကျွီကျွီ မြည်လာသည်။
အော်ရီလီယာက ထိုလက်များကို တစ်ချက် ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း လက်သီးကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။
“အဲဒီနောက်ပိုင်း သူ မင်းနဲ့ ဆက်သွယ်ခဲ့သေးလား။”
“အဲဒီနောက်ပိုင်း အကြာကြီး ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။”
“ဒါဆိုရင် သူ ငါတို့ဆီကနေ ကြားရလိမ့်မယ်။”
သူမက ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
သူမက ဤအရာသည် ထိုမျှနှင့် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောလာလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် သူမက “အင်း၊ သူ ကြားရလိမ့်မယ်” ဟုသာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တုန်းက ကမ်းရိုးတန်း အများအပြားတစ်လျှောက်တွင် နီရက်သ်အတွက် တည်ဆောက်ထားသော ဘုရားကျောင်းငယ်များ ရှိခဲ့ဖူးသည်။
အချို့မှာ ဆိပ်ကမ်းနံရံများရှိ ကျောက်ထွင်းခွက်ကလေးမျှသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ အချို့မှာမူ ပျောက်ဆုံးနေသော လှေများကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့် မိသားစုများအတွက် အခန်းများပင် ထားရှိပေးခဲ့ကြသည်။
“သူက အဲဒီနေရာတွေကနေ တစ်ဆင့် တုံ့ပြန်လာဦးမှာပဲ” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုတွေ ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားပြီလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါတို့ အရင် လေ့လာသင့်တယ်။”
“နောက်ထပ် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုထဲကို မဝင်ခင်ပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည် ကျောက်ပြားပုံဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
“သူ့နာမည်ကို ရွတ်ဆိုတာက ဘာနဲ့များ ဆက်စပ်သွားစေနိုင်မလား။”
“ရွတ်ဆိုရုံနဲ့တော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပူဇော်ကန်တော့တာမျိုး လုပ်ခဲ့ရင်တော့ သူ့ကို ပိုနီးကပ်လာအောင် ဖိတ်ခေါ်မိသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ သူ့ဆီကနေ တစ်စုံတစ်ရာ လက်ခံရယူမိတာမျိုးကတော့ အရေးကြီးသွားနိုင်တယ်။”
“ဘလိုမျိုး ယူမိတာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“တာဝန်ဝတ္တရား တစ်ခုခု၊ ကတိကဝတ် တစ်ခုခု၊ ဒါမှမဟုတ် အန္တရာယ်ကင်းတယ်လို့ ထင်ရတဲ့ ပစ္စည်းလက်ဆောင် တစ်ခုခုပေါ့။”
နာမည်များကို တောင်းဆိုနေသည့် ရေကန်ငယ်ကို ကျွန်ုပ် ပြန်စဉ်းစားမိသည်။
“ငါတို့ သေချာ ဂရုတစိုက် နားထောင်ကြမယ်။”
အော်ရီလီယာသည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူလည်း အဲဒီအတိုင်း လုပ်လိမ့်မယ်။”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ရေယာဉ်ဖြင့် အိမ်အပြန်ခရီးကို စတင်ခဲ့ကြသည်။
ကိုရာ (Cora) က ကိရိယာပစ္စည်းများထက် စာရွက်စာတမ်းများကို ပိုမို သယ်ဆောင်လာနိုင်သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသည်။
အီလီနော် (Eleanor) ကမူ သူမ၏ စာရင်းဇယားတွက်ချက်မှုကို သဘောမတူပေ။
“ကိရိယာပစ္စည်းတွေကမှ စာရွက်တွေ ဖြစ်လာဖို့ အကြောင်းဖန်ပေးခဲ့တာလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါ့လှေက ရေထဲကို ပိုမြုပ်နေရတာပေါ့။”
နှစ်ဦးစလုံးက ထိုငြင်းခုံမှုအပေါ်တွင် ကျေနပ်နေကြပုံပင်။
ခရီးစဉ်အတွင်း အက်ဗလင်သည် ခဏတာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ခေါင်းက ကျွန်ုပ်၏ပခုံးပေါ်တွင် မှီလျက်သား ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်ကတော့ နိုးကြားလျက်သားပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
လှေခွံကြီး ရေပေါ်သို့ တက်လာတိုင်း၊ မျှော်စင်အောက်ရှိ တုန်ခါနေသည့် နှလုံးခုန်သံကို ကျွန်ုပ် သတိရမိသည်။
အဲဒါက အခုထိ ရှိနေတုန်းပင်။
အလုပ်လုပ်နေဆဲပင်။
လှေပေါ်ကနေ ဘာမှ လုပ်ပေးနိုင်စရာ မရှိပေ။
အဲဒီလို ဖြစ်နေမှန်း သိရုံနဲ့ ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေဖို့အတွက် ပိုပြီး လွယ်ကူသွားစေတာတော့ မဟုတ်ပါချေ။
ဩဆယ်လ် (Orselle) သို့ ရောက်သောအခါ တမ်စင် (Tamsin) က ထိုနာမည်ကို သိရှိထားသည်။
သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုနာမည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
“සාමාන්ယအားဖြင့် ဘယ်သူ့ကိုမှ အရမ်းကြာအောင် ရှာမတွေ့တော့တဲ့ အချိန်မျိုးတွေမှာပေါ့” ဟု သူမက ပြောသည်။
“အဲဒီမှာ ဘုရားကျောင်း ရှိလား။”
“ရှေးဟောင်းဆိပ်ခံတံတားပေါ်မှာ ရှိတယ်။”
ကျွန်ုပ်သည် ဆိပ်ကမ်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီမှာလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့ လိုအပ်နေတဲ့ လူက လမ်းလျှောက်သွားလို့ရတဲ့ အကွာအဝေးလောက်မှာပဲ ရှိနေတဲ့အခါ၊ ရေနစ်မြုပ်နေတဲ့ လမ်းကို ရှာဖို့အတွက် အဲဒီလောက်တောင် အပင်ပန်းခံခဲ့ရတာကို တွေးမိတော့ ထူးဆန်းနေမိသည်။
တမ်စင်သည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
“ပင်လယ်သမားတွေ ဆုတောင်းကြတဲ့ ဘုရားသခင်တိုင်းအကြောင်းကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်မကို မမေးခဲ့ကြဘူးနော်။”
“ဘယ်လောက်တောင် များလို့လဲ။”
“ပင်လယ်သမားတွေ ဘယ်လောက်အထိ ကြောက်လန့်နေကြလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့။”
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျန်ရှိနေသူများကို ကိရိယာပစ္စည်းများနှင့်အတူ တံခါးပေါက်မှ တဆင့် လွှတ်လိုက်သည်။
အီလီဇာကတော့ ဆက်ကျန်နေခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီလည်း ထိုနည်းတူပင်။
တမ်စင်က ကျွန်ုပ်တို့အား ကုန်လှောင်ရုံများနောက်ဘက်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကလေးအတိုင်း၊ စည်ပင်လုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုနှင့် သူ၏အိမ်ရှေ့ဝရံတာတွင် ခြင်းတောင်းပြင်နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရှေ့မှနေ၍ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ရှေးဟောင်းဆိပ်ခံတံတားသည် ဆိပ်ကမ်း၏ လူစည်ကားရာ အပိုင်းနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။
ယင်း၏ ကျောက်သားများကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြရသဖြင့် မည်သည့် အပိုင်းနှစ်ပိုင်းမျှ အတိအကျ တူညီနေခြင်း မရှိပေ။
ဘုရားကျောင်းငယ်လေးသည် ရေပြင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည့် အိမ်တစ်အိမ်၏ မြေညီထပ်တွင် တည်ရှိနေသည်။
ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသည့် တံခါးပေါက်ကြီးများ မရှိပေ။
တံခါးဘောင်အထက်နားတွင် ကျဆင်းနေသည့် ရေကြောင်းသုံးကြောင်းအောက်၌ ခွက်ငယ်တစ်ခုကို ထွင်းထုထားသည်။
အက်ဗလင်သည် ကျွန်ုပ်၏ဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
အဲဒီအမှတ်အသားပါပဲ။
ပြည့်စုံနေတဲ့ အမှတ်အသား။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လှေကားထစ်များကို တံမြက်စည်းလှည်းနေသည်။
သူမသည် အညိုရောင်ပဝါကို လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ ဆံပင်ငွေရောင်များကို ရှုပ်ပွနေအောင် ထိုးစိုက်ထားသဖြင့် ဆံစအချို့မှာ လွတ်ထွက်နေကြသည်။
တမ်စင်က သူမအား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“အစ်မကြီး ဗေလီယာ (Valea)။”
အမျိုးသမီးက မော့ကြည့်လာသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
သူမ၏ အကြည့်သည် အက်ဗလင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ကျွန်ုပ်ဆီသို့ ရောက်လာသည်။
“ဘာမှ ပြင်ဆင်ထားပေးဖို့ လိုသေးလား ဟင်။”
“မလိုပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် သူမ စိတ်အေးသွားပုံ ရသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်က ဆက်ပြောလိုက်သည် - “ကျွန်ုပ်တို့က နီရက်သ်အကြောင်းကို မေးမြန်းချင်လို့ပါ။”
တံမြက်စည်းလှည်းနေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဘာတွေ သိချင်လို့လဲရှင်။”
အတွင်းဘက်တွင် စင်များပေါ်၌ ခေါက်သိမ်းထားသော အဝတ်အထည်များ၊ ဆီမီးခွက်ငယ်များနှင့် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ခွက်များ တင်ထားသည်။
ပြတင်းပေါက်ဘက်အနီးတွင် စားပွဲဝိုင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုနေရာတွင် လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ခွက်ကို ထားခဲ့ဖူးပုံရသည်။
ဗေလီယာသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် နေရာလွတ်စေရန် ထိုခွက်ကို ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
အီလီဇာကတော့ တံခါးဝအနီးတွင် ဆက်ရပ်နေခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီက အခန်းတွင်းကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နံရံကို ကျောမှီလိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့က တာန်ရိတ်ချ် (Tern Reach) မှာ သူ့ရဲ့ အမှတ်အသားကို တွေ့ခဲ့ရတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ဗေလီယာ တုန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“အဲဒီအိမ်ဟောင်းကြီးကို ပြောတာလား။”
“ခင်ဗျား သိလား။”
“ကျွန်မတို့ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေထဲမှာပဲ ရှိတာပါ။ အရင်တုန်းကတော့ အဲဒီနေရာကို ရိက္ခာတွေ ပို့ပေးခဲ့ဖူးတယ်။”
“ဘယ်လို ရိက္ခာတွေလဲ။”
“ဆီ၊ အဝတ်အထည်၊ ပြီးတော့ အစားအသောက်ခေါင်းပါးတဲ့ နှစ်တွေမှာဆိုရင် စပါးတွေ ပို့ပေးခဲ့ရတယ်။”
သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကို အလှည့်ကျ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာတွေများ တွေ့ခဲ့ကြလို့လဲရှင်။”
ကျွန်ုပ်သည် ကူးယူထားသော ကျောက်ပြားပုံကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
သူမသည် ထိုပုံပေါ်သို့ ကိုင်းညွတ်ကြည့်လိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် သူမ၏ အမူအရာမှာ သာမန် စူးစမ်းလိုစိတ်မျှသာ ရှိနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသည့် အပိုင်းနှင့်ပတ်သက်သော စာကြောင်းကို ဖတ်မိသွားသည်။
သူမ၏ လက်တစ်ဖက်သည် ကုလားထိုင်နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။
ဗေလီယာက ဤအရာသည် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့အား မပြောခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ နားလည်လွဲနေကြောင်းလည်း သူမ မပြောခဲ့ပေ။
သူမသည် စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာလုံးကို အစအဆုံး ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် မူရင်းပုံကို ဘယ်နေရာမှာ ကူးယူခဲ့တာလဲ၊ မူရင်းကို ဘယ်သူတွေ မြင်ခဲ့ကြလဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီနေရာမှာပဲ ဆက်ရှိနေသေးလား ဆိုတာတွေကို မေးမြန်းလာသည်။
အက်ဗလင်က ဖြေကြားပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်ကလည်း အခန်းငယ်၏ မေးခွန်းအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။
“ပြန်လည်ရှင်သန်လာသူတို့၏ နာမည်ကို ပေးပါ” ဟု ဗေလီယာက ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
သူမသည် စင်များဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမသည် သစ်သားသေတ္တာငယ် တစ်လုံးကို ဆွဲချလာသည်။
အတွင်းဘက်တွင် အဝတ်စများကို အပိုင်းပိုင်း ခေါက်သိမ်းထားသည်။
အချို့ပေါ်တွင် နာမည်များ ရေးထိုးထားသည်။
အချို့ပေါ်တွင်မူ အမှတ်အသား တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေသည်။
“ဆိပ်ခံတံတားမှာ ဆက်မစောင့်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတဲ့အခါ မိသားစုတွေက ဒီအရာတွေကို ထားခဲ့ကြတာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ခေါက်သိမ်းထားသော အဝတ်စများပေါ်တွင် သူမ၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားနေမှုကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာဆက်ဖြစ်ကြလဲ။”
“နှစ်ပတ်လည် အောက်မေ့ဖွယ် အခမ်းအနား ရောက်တဲ့အထိ ကျွန်မတို့ သိမ်းဆည်းထားပေးတယ်။ ပြီးတော့ ယူချင်တဲ့သူတွေက သူတို့ဟာသူတို့ ပြန်ယူသွားကြတယ်။ ကျန်တာတွေကိုတော့ မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ်”
“အဲဒါက လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုကို အာဟာရ ကျွေးတာမျိုး ဖြစ်စေလား။”
“ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရသမျှထဲမှာတော့ အဲဒီလို လုပ်ငန်းစဉ်မျိုး ဘယ်တော့မှ မရှိခဲ့ပါဘူး။”
သူမသည် သေတ္တာကို ပိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကူးယူထားသော ကျောက်ပြားပုံကို တစ်ချက် ထပ်ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခုကိုတော့ အခု ကျွန်မ သိချင်လာပါပြီ။”
ဗေလီယာသည် ဤဘုရားကျောင်းငယ်လေးတွင် သုံးဆယ့်လေးနှစ်တိုင်တိုင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူမသည် သူမ၏ မိခင်ထံမှ သော့များကို လက်ခံရရှိခဲ့သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံမှ ဤသော့များကို အမွေဆက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမတွင် ကုသပေးနိုင်သည့် ကောင်းချီး မရှိပေ။
ရေပြင်ကို တည်ငြိမ်စေနိုင်သည့် စွမ်းအားလည်း မရှိပေ။
“ကျွန်မက လူတွေနဲ့အတူ ထိုင်ပေးတတ်တယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “တစ်ခါတလေကျရင် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်က တခြားဆိပ်ကမ်းတစ်ခုကို စာပို့ဖို့ ကူညီပေးတယ်။ တစ်ခါတလေကျရင်တော့ အလောင်းသွား அடையாளம்ပြကြမယ့်သူတွေအတွက် သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူကို ရှာပေးတတ်တယ်။”
သူမ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
“ဝမ်းနည်းကြေကွဲရတာဟာ သူတို့ ဆက်ပေးဆပ်နေရမယ့် ကြွေးမြီတစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ သူတို့ကို ပြောပြတယ်။”
အက်ဗလင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကြားရှိ စာမျက်နှာကို ငေးကြည့်နေသည်။
ဗေလီယာသည် သူမ၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု သူမက တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။ “ကျွန်မ မြင်ပါတယ်။”
စင်များနောက်ဘက်တွင် ပို၍နက်ရှိုင်းသော အခန်းငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
ဗေလီယာက ထိုအခန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကြမ်းပြင်သည် အကာအကွယ်မပါသော ကျောက်သားပြင်သက်သက် ဖြစ်သည်။
သေးငယ်သော ပြတင်းပေါက်ငယ်တစ်ခုအောက်တွင် ကြည်လင်သော ရေများဖြင့် ပြည့်နေသည့် ရေကန်တိမ်လေးတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။
ကြေးနီမြောင်းများ မရှိပေ။
ဗဟိုကျောက်တုံးလည်း မရှိပေ။
သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ဗေလီယာက ၎င်းကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“ဒီနေရာမှာပဲ ကျွန်မ ဆုတောင်းလေ့ရှိတာပါ။”
“သူက တုံ့ပြန်တတ်လား။”
“တစ်ခါတလေကျရင် စကားလုံးတွေနဲ့ပေါ့။ များသောအားဖြင့်တော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က နားထောင်နေတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ပေးတတ်ပါတယ်။”
“ငါတို့ကိုရော သူ တုံ့ပြန်ပေးမလား။”
“ကျွန်မ မေးကြည့်ပေးပါမယ်။”
သူမ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။
“ခင်ဗျားတို့က သူ့ကို စွပ်စွဲဖို့ လာခဲ့ကြတာလား။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်၏ လက်က ကျွန်ုပ်၏လက်ကို လာထိသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ဗေလီယာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ရှိခဲ့တာတွေကို သူ့ကို ပြောပြမယ်၊ ပြီးတော့ သူ ဘာပြောမလဲဆိုတာကိုလည်း နားထောင်မယ်။”
သူမသည် တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဒူးမထောက်ခဲ့ကြပေ။
ဗေလီယာကတော့ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမသည် နီရက်သ်၏ နာမည်နှင့် ဘုရားကျောင်း၏ နာမည်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏နောက်တွင် မည်သူတွေ ရပ်နေကြသည်ကို သူ နားလည်စေရန် ပြောပြလိုက်သည်။
အခန်းတွင်းလေထုသည် ပို၍ အေးစက်လာသလို ခံစားရသည်။
ရုတ်တရက်ကြီး မဟုတ်ပေ။
တစ်စုံတစ်ယောက်က တိတ်တဆိတ် ဖွင့်ထားခဲ့သည့် တံခါးဝအနီးတွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ပင်။
ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်သည် မှောင်မိုက်လာသည်။
ရေပြင်တွင် ပြတင်းပေါက်၏ အရိပ်ထင်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် ဆက်လက် မြင်နေရဆဲပင်။
အခြား မည်သည့်အရာမျှ မရှိတော့ပေ။
“ထွက်သွားကြ” ဟု အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဗေလီယာသည် သူမ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်သည် အက်ဗလင်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“မသွားဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ဆိုသည်။
ရေပြင်သည် တည်ငြိမ်လျက်သား ရှိနေဆဲပင်။
“သူမကပဲ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဒီခေါ်လာခဲ့တာ” ဟု အက်ဗလင်က ဆက်ပြောသည်။ “သူ ဆက်နေချင်တယ်ဆိုရင် သူ ဆက်နေလို့ ရတယ်။”
ဗေလီယာသည် ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ထရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဝဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဆက်နေပါ့မယ်။”
“ခင်ဗျားတို့ ဘာတောင်းဆိုချက်တွေနဲ့ ရောက်လာကြတာလဲ။”
အသံသည် တိုးညှင်းနေသည်။
အိုမင်းသူ့အသံလည်း မဟုတ်၊ လူငယ်တစ်ဦး၏ အသံလည်း မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်သည် ရေးဆွဲထားသော ပုံကို အိတ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။
“တာန်ရိတ်ချ် (Tern Reach)။”
ပြတင်းပေါက်၏ အရိပ်သည် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
ခဏတာမျှ ဘာအသံမှ ထွက်မလာပေ။
ထို့နောက် နီရက်သ်က “အဲဒီနေရာကို ပိတ်ထားပြီးပြီ” ဟု ဆိုသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ ဝင်ခဲ့ကြတယ်။”
“အင်း၊ ငါ မြင်ပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်သည် မှောင်မိုက်နေသော ရေပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျောက်တုံး ၁၁ တုံးကို မင်း မြင်လား။”
“မြင်တယ်။”
“အဲဒါတွေက ဘာကို ကိုယ်စားပြုလဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိရဲ့လား။”
“သူ ပြန်ခေါ်ပေးခဲ့တဲ့ အသက်တွေကိုပေါ့။”
“သူမက သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ။”
“သူမ ကိုယ်တိုင် အသေးစိတ် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စပဲလေ။”
ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ထဲတွင် အပူချိန် မြင့်တက်လာသည်။
ကျွန်ုပ်ထက် ಮುಂಚ, အက်ဗလင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ မင်းလည်း သေချာ နားလည်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့။”
ရေကန်၏ မျက်နှာပြင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
မျက်နှာသွင်ပြင်တစ်ခု ပေါ်လာခါနီး ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် ရေပြင်သည် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြေပြစ်သွားသည်။
“ဆုံးရှုံးရမှုဆိုတာ အဖြေတစ်ခုကို တောင်းဆိုတတ်ပါတယ်” ဟု နီရက်သ်က ဆိုသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့လည်း အဲဒါကိုပဲ ရှာနေတာပါ” ဟု ကျွန်ုပ်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“စောင့်ရှောက်ထိန်းသူက သူ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို ငါတို့ရှေ့မှောက် တင်ပြခဲ့တယ်။”
“ပြီးတော့ မင်းက အဲဒါကို သံခြေကျင်းတစ်ခု ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်ခဲ့တယ်။”
“သူမရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားအတိုင်း သူမ ဆက်လက် တာဝန်ယူပေးဖို့ သူ တောင်းဆိုခဲ့တာလေ။”
“သေဆုံးသွားတဲ့ သူတွေကို ပြန်ခေါ်ပေးဖို့ဆိုတာ သူမရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်နယ်ပယ်ထဲမှာ ပါလို့လား။”
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဗေလီယာသည် တံခါးဝအနီးတွင် တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ဘဲ ရပ်နေသည်။
ကျွန်ုပ် ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။
“ပါလို့လားလို့ မေးနေတယ်။”
“မပါဘူး။”
ထိုစကားတစ်ခွန်းက အခန်းငယ်လေးအတွင်း ပြည့်နှက်သွားသည်။
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
အက်ဗလင်သည် ကူးယူထားသော ကျောက်ပြားပုံကို ရေကန် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်စေရန် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။
“ပြန်လာမှု မှန်သမျှသည် ကျန်ရှိနေမှုကို လျော့ပါးစေခြင်း မရှိစေရ” ဟု သူမက ဖတ်ပြသည်။
နီရက်သ်က ဘာမှ ဆက်မပြောပေ။
“ဒီအခြေအနေကို ဘယ်လိုမှ ပြည့်မီအောင် သူမ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း သိတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ရလဒ် အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုတောင်မှ ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ဘူး ဖြစ်အောင် မင်း သေချာ လုပ်ပစ်ခဲ့တယ်” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။
“ဒီဖြေရှင်းချက်က ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ လိုအပ်လို့လေ။”
“သူမဆီကနေပေါ့လေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်သည် တစ်စုံတစ်ရာ ရှောင်လွှဲသွားမည်ကို မျှော်လင့်ထားခဲ့မိသည်။
သူ အမှန်အတိုင်း သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားရခြင်းက ပို၍ ဆိုးရွားနေသည်။
“ဘာလို့လဲ။”
ရေပြင်သည် ပို၍ မှောင်မိုက်လာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူမက သူမအပေါ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို လက်မခံချင်လို့ပဲ။”
“ဘယ်သူ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေလဲ။”
“ငါတို့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေပေါ့။”
အဲဒါပါပဲ။
မုန်တိုင်းလည်း မရှိပေ။
ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေတဲ့ မောင်လည်း မရှိပေ။
အဲဒီအရာတွေရဲ့ အောက်မှာ ရှိနေတဲ့ အရာတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေသည်။
ဗေလီယာသည် ရှေ့သို့ အတူတက်လှမ်းလာသည်။
သူမ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်ုပ် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“ဘုရားသခင် နီရက်သ်ရှင်။”
ရေကန်သည် ဖန်သားကဲ့သို့ ပြေပြစ်ချောမွေ့သွားသည်။
“ဒီအိမ်ကို လာကြတဲ့ လူတွေကို ခင်ဗျားတို့ သယ်ဆောင်လို့ မရနိုင်တော့တဲ့ အရာတွေကို လက်ခံပေးတယ်လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။”
“အမှန်ပဲလေ။”
“ဒါဆိုရင် အော့သ်ရယ် (Othrel) ရဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို ခင်ဗျား လက်ခံခဲ့တာလား။”
“လက်ခံခဲ့တာပေါ့။”
“ဒါဆို ဘာလို့ သူမက အခုထိ အဲဒါကို သယ်ဆောင်နေရတာလဲ။”
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်၊ အဖြေက လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
ပြတင်းပေါက်၏ အရိပ်သည် တုန်ခါနေသည်ကို ကျွန်ုပ် ငေးကြည့်နေမိသည်။
“အော့သ်ရယ်ရဲ့ သက်သေခံချက်က လွတ်လပ်စွာ ပေးအပ်ခဲ့တာပါ။”
ဗေလီယာ၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများနောက်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ငြိမ်ကျသွားသည်။
“အဲဒါကို ကျွန်မ မေးတာ မဟုတ်ဘူး။”
အအေးဓာတ်က ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။
အီလီဇာသည် အပြင်ဘက် တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။
သူမ ဘာမှ မပြောပေ။
ဘာမှလည်း ပြောစရာ မလိုပေ။
အက်ဗလင်သည် ကျွန်ုပ်၏ပခုံးနှင့် သူမ၏ပခုံး ထိကပ်နေလောက်သည်အထိ အနီးတွင် ရပ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ရေကန်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ခဲ့တာတွေကို သိတယ်။”
“သူမ ပိုဝေးတဲ့နေရာတွေအထိ ဆက်လှမ်းနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။”
“သူမမှာ ခင်ဗျားအတွက် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်။”
“ဒါဆို မေးခွန်းထုတ်ခိုင်းလိုက်လေ။”
ထိုဖိတ်ခေါ်မှုထဲတွင် ကျွန်ုပ် မနှစ်မြို့စရာ တစ်စုံတစ်ရာ ပါဝင်နေသည်။
အလွန်အမင်း အသင့်ဖြစ်နေပုံ ရနေခြင်းပင်။
“ဒီမှာလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“သူမ သာ စွမ်းဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
အက်ဗလင်၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်ုပ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး ထိုအရာကို ကြားခဲ့ရသည်။
စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု။
ရိုးရိုးလေး ဖြေကြားရုံမျှဖြင့် သူမကိုယ် သူမ သက်သေပြရမည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက သူမရဲ့စကားကို နားထောင်ဖို့ သဘောတူခဲ့ပြီဆိုတာကို ကျွန်ုပ်တို့ သူမကို ပြန်ပြောပြမယ်။ သူမက ဘယ်လို၊ ဘယ်ပုံနဲ့ မေးမြန်းရမလဲဆိုတာကို သူမကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်လိမ့်မယ်။”
ရေသည် မလံထွက်သွားဘဲ ကန်စွန်းစကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သည်။
“ခင်ဗျားတို့က ခင်ဗျားတို့ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေတဲ့ ကိစ္စတွေနားမှာ အလွန်အမင်း ရပ်နေကြပြီနော်။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ဖြေလိုက်သည်။
ထိုအဖြေက သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေပုံ ရသည်။
“ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ရှင်းပြပေးပါ။ ခင်ဗျား ရရှိထားခဲ့တဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးလို့ ရမလား။”
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် -
“ရတယ်။”
ကျွန်ုပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ဘေးမှ အက်ဗလင်လည်း ထိုနည်းတူပင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“လုပ်ပေးမှာလား။”
“အဲဒါက လူသားတွေရဲ့ ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုမှုနဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့ရမယ့် ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင်တော့ ခင်ဗျား ဆက်ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ လူနဲ့အတူ ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လာခဲ့ပါမယ်။”
ကျွန်ုပ်သည် ပုံဆွဲကားကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
ဗေလီယာသည် ရေကန်ဘေးမှ ဖယ်ခွာသွားသည်။
အအေးဓာတ်လည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာသည်။
ရေပြင်ပေါ်ရှိ အရိပ်များ ရှင်းလင်းသွားებတိုင်မီ နီရက်သ်က နောက်ဆုံး တစ်ခွန်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လို ပူဇော်ကန်တော့တာမျိုးမှ မပါစေနဲ့။”
အက်ဗလင်သည် ရေပြင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာမှ ပူဇော်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။”
အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လိုက်သောအခါ ဆိပ်ကမ်းသည် အလွန်အမင်း သာမန်ဆန်လှပေသည်။
လှည်းတစ်စီးသည် တဂျုံးဂျုံးမြည်လျက် မောင်းနှင်သွားသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိုက်ဆံကြိုးဈေးနှုန်းအတွက် ငြင်းခုံနေကြသည်။
សg (Gull) ငှက်တစ်ကောင်သည် ဘုရားကျောင်းခေါင်မိုးပေါ်သို့ နားလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် စတင် စောဒကတက်တော့သည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်များ တည်ငြိမ်လာသည်အထိ လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ဆက်ရပ်နေခဲ့သည်။
ဗေလီယာသည် ကျွန်ုပ်တို့၏နောက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် အဝတ်စများ ပါဝင်သော သေတ္တာကို ကိုင်ထားသည်။
“ဒီမှာ ငါ လုပ်ခဲ့သမျှတွေကို ငါ ပြန်လည် စစ်ဆေးဖို့ လိုနေပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
တမ်စင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကျွန်မတို့ ကူညီပေးပါမယ်။”
ဗေလီယာသည် ဆိပ်ခံတံတားဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီည လူတွေ ရောက်လာဖို့ ရှိနေတယ်။ နွေဦးရာသီကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ သူတို့ရဲ့ သားဖြစ်သူအတွက် မျှော်နေကြတဲ့ မိသားစုတစ်ခုလေ။”
“သူတို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်မှာလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“မလွှတ်ပါဘူး။”
အဖြေက ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဗေလီယာသည် သေတ္တာကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“သူတို့အတွက် ထိုင်စရာ နေရာလေး တစ်ခုတော့ လိုအပ်နေဆဲပဲလေ။”
နေဝင်ခါနီးတွင် ကျွန်ုပ်တို့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က ဂါရစ် (Garrick) ကို အစားကျွေးနေစဉ် ကျွန်ုပ်က ကားလ် (Carol) ကို ချီထားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးလေးသည် ကျွန်ုပ်၏ ကော်လားစကို ဆွဲကိုပ်ရင်း ပြင်းထန်သော အာရုံစိုက်မှုဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ နဖူးလေးကို နမ်းလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏ နှာခေါင်းကို လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားသည်။
ခဏတာမျှတော့ ကမ္ဘာကြီးကို ဒီလောက်လေးပဲ သေးငယ်သွားအောင် ကျွန်ုပ် လုပ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်နှာများကို မြင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်သည် ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။
“သူ ဖြေခဲ့တယ်” ဟု ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာသည် မထိုင်သေးဘဲ ဆက်ရပ်နေဆဲပင်။
ကျွန်ုပ်သည် နီရက်သ် ပြောခဲ့သမျှကို သူမအား ပြောပြလိုက်သည်။
အားလုံးကို အကုန်အစင်ပေါ့။
ဗေလီယာ၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ ဝန်ခံမှုကို ကြားတဲ့အခါ သူမက မျက်လုံးများကို တစ်ဖန် ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
“သူ တကယ်ပဲ အဲဒါကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးနိုင်တာလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
ညစာစားပွဲကို နှောင့်ယှက်ခံရလို့ ဆန္ဒပြနေတဲ့ ဂါရစ်ရဲ့ အသံမှလွဲ၍ အခန်းတွင်း၌ ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ဘေးတွင် ကုလားထိုင် တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“အခန်းကို ဘယ်လိုပုံစံ စီစဉ်ထားလဲဆိုတာကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။