အခန်း (၁၄၇) - လှေကားထစ်အောက်မှ နက်နဲမှု
အီလီနော်၏ အစီအစဉ်အရ သစ်သားခုံတန်းခြောက်ချောင်း၊ လှေနှစ်စင်းနှင့် ဆောက်လုပ်ရေးဂိုဏ်းစတားလေး (construction golem) တစ်ခုသည် ယင်းလှေပေါ်ဆံ့ မဆံ့ကို မေးခွန်းမထုတ်တော့ဘဲ ငြိမ်ခံမည့်သူတစ်ဦး လိုအပ်နေသည်။
ထိုငြိမ်ခံမည့်သူမှာ ကျွန်ုပ်ပင်တည်း။
“အဲဒီဂိုဏ်းစတားလေးက ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို သယ်ပေးလို့ရတာပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒုတိယလှေကလည်း အဲဒီအတိုင်း သယ်ပေးနိုင်ပါတယ်”
“ကျောက်တုံးတွေကိုလည်း ကူထမ်းပေးနိုင်တာပေါ့”
“သူ့အလေးချိန်ကို ခံနိုင်မယ့်နေရာ တစ်နေရာ ရှာတွေ့မှပေါ့လေ”
ကျွန်ုပ်သည် ပုံကြမ်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
အီလီနော်က သူမ၏ ခဲတံဖျားဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသော ဆိပ်ခံနေရာလေးကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ဂိုဏ်းစတားသာ အဲဒီပေါ် တက်သွားရင် နစ်မြုပ်သွားမှာပဲ၊ ပြီးရင် မနက်ခင်းတစ်ခွင်လုံး ခင်ဗျားရဲ့ဂိုဏ်းစတားကို ပြန်ဆယ်ဖို့နဲ့ပဲ အချိန်ကုန်လိမ့်မယ်”
ရဲတိုက်အုပ် (Castellan) က သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“အဲဒီလိုဖြစ်လာတာမျိုးတော့ ကျုပ်လည်း မလိုလားပါဘူး”
ထိုကိစ္စကို ကျွန်ုပ်မသိလိုက်ရဘဲ ဆွေးနွေးပြီးကြပုံရသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် သုံးရက်တိုင်တိုင် ပြင်ဆင်မှုများ လုပ်ခဲ့ကြသည်။
တီလ်ဒါက ပတ်လည်ကျောက်တုံးများကို မပျက်စီးစေဘဲ ကျဉ်းမြောင်းသော ဆက်ကြောင်းများထဲသို့ ခေါက်သွင်းနိုင်သည့် ကျောက်ဝိုင်းချွန်များကို ပြုလုပ်ပေးသည်။
အီလီနော်က သီးသန့်သယ်ဆောင်လာပြီး ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံအတွင်း၌ ပြန်လည်ဆက်စပ်တပ်ဆင်နိုင်သည့် သစ်သားထောက်တိုင်များကို စီစဉ်ပေးသည်။
လင်းနက်က ရေစပ်အကောင်းဆုံး ဒီရေတက်မည့်အချိန်ကို သတင်းပို့ပေးသည်။
အက်ဗလင်က ရေအောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေစဉ်အတွင်း ကျွန်ုပ်က လှုပ်ရှားနေသောရေများကို ဖယ်ရှားကာ ရေလွတ်သော နေရာကျဉ်းလေးတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ကျင့်ကြံသည်။
ပထမအကြိမ် စမ်းသပ်မှုအရ အကာအကွယ်အလွှာကို ကြည့်မြင်နိုင်ရုံမျှဖြင့် အပေါ်ဘက်မှ ကျလာမည့် ရေပက်ဖြန်းမှုကို မတားဆီးနိုင်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိလာခဲ့ရသည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည် သူမ၏ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်သည်။
စမ်းသပ်ကန်ဘေးတွင် ရပ်နေသော အော်ရီလီယာက သူမအား ပဝါတစ်ထည် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ရှင် လိုအပ်မယ်လို့ ယူဆထားတဲ့ ပုံစံအတိုင်းပဲ ဖန်တီးထိန်းချုပ်နေမိလို့ပါ” ဟု သူမက ကျွန်ုပ်အား ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်သည် စိုစွတ်နေသော ခင်းကျောက်များကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဘာတွေရောက်လာလဲဆိုတာကို သေချာစောင့်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားပါဦး”
တတိယမြောက်နေ့ ညနေပိုင်းရောက်သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် အလုပ်လုပ်မည့်နေရာကို နိမ့်နိမ့်နှင့် ကွေးကွေးလေး ဖြစ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ကြပြီး ရေအများစုမှာ ဘေးမှသာ လှည့်ပတ်စီးဆင်းသွားစေနိုင်ခဲ့သည်။
အက်ဗလင်သည် ကန်ထဲသို့ လက်လှမ်းကာ ကျွန်ုပ်၏ ထိန်းချုပ်မှုကို မထိခိုက်စေဘဲ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို မယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ နေရာချင်းလဲလိုက်ကြသည်။
သူ့၏အကာအကွယ်အလွှာမှာ ပို၍သေးငယ်သည်။
ကျွန်ုပ်၏အကာအကွယ်မှာမူ ရေစိုခံနိုင်သည့် ခင်းကျောက်အချို့ကိုပင် စွမ်းအင်အလဟဿသုံးကာ ကာကွယ်ပေးနေမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်က အော်ရီလီယာကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ဆရာမက ပြုံးပြသည်။
“သိပ်ကောင်းတဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုပါပဲ”
“ဒီထက် ရေမစိုအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ပိုကောင်းမှာပဲ”
“လုပ်နိုင်တာပေါ့”
ကျွန်ုပ်တို့ မထွက်ခွာမီ အော်ရီလီယာက ပစ္စည်းကိရိယာများကို ပြသပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သူမသည် အီလီဇာ အထုပ်အပိုးများကို စစ်ဆေးနေသည့် ရေးဝင်းထဲအထိ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ လိုက်လာခဲ့သည်။
ထိုနေရာတွင် မီးအိမ်များ၊ ကြိုးများ၊ အစားအစာများ၊ အပိုဝတ်စုံများ၊ ကိရိယာများနှင့် တစ်ခုချင်းသေသေချာချာ ထုပ်ပိုးထားသော အလွတ်ပုံဆောင်ခဲ (crystals) နှစ်ခု ပါရှိသည်။
အော်ရီလီယာသည် ထိုထုပ်ပိုးထားသော ပုံဆောင်ခဲအိမ်များထဲမှ တစ်ခုပေါ်သို့ သူမ၏လက်ချောင်းများကို တင်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ တွေ့သမျှ ဘာကိုမှ စွမ်းအင်မပေးနဲ့နော်”
“မပေးပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“တကယ်လို့ တစ်ခုခုက ခင်ဗျားတို့ကို ပြန်ပြီး တုံ့ပြန်လာရင် မတုံ့ပြန်ခင် ခဏရပ်ပြီး သေချာနားထောင်ဦး”
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီလို ဖြစ်လာမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လို့လား”
“ဩသရယ်လ် (Othrel) က သူ့ရဲ့စွပ်စွဲချက်ကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက် အဖြေတစ်ခုကို တကယ်လိုချင်ခဲ့တယ်လို့ ငါထင်တယ်”
သူမသည် ကျွန်ုပ်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်၏လက်ကိုလည်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒီမှာ ဘာတွေရှိနေလဲဆိုတာ ငါသိချင်တယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးလည်း အိမ်ကို ပြန်လာကြဖို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်”
အီလီဇာက နောက်ဆုံးကြိုးပတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲလိုက်သည်။
“အဲဒါကတော့ ကျုပ်တို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ပါပဲ”
ကော်ရာ (Cora) သည် ဩဆယ်လ် (Orselle) တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို စစ်ဆေးသည်။
ထို့နောက် ဒုတိယလှေကို စစ်ဆေးသည်။
ထို့နောက် အီလီနော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ပန်းပဲဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံး သယ်လာတာပဲ”
“အသုံးဝင်မယ့် ပစ္စည်းလေးတွေပဲ ယူလာတာပါ”
တီလ်ဒါက သူမ၏နောက်မှနေ၍ လှေပေါ်သို့ တက်လာသည်။
ကော်ရာသည် တီလ်ဒါ၏ ခါးပတ်တွင် ချိတ်ထားသော ကိရိယာများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“နောက်ထပ် ဘာတွေပါသေးလဲ”
“ရှိမှာပေါ့” ဟု တီလ်ဒါက ဆိုသည်။ “ရောက်မှပဲ ဘာတွေပါလဲဆိုတာ သိရမှာပေါ့လေ”
ကော်ရာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်အတွက်မူ ၎င်းမှာ စိတ်အေးရစရာပင်။
သူမသည် ခရီးသည်အမျိုးမျိုးကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပုံစံပေါက်နေသည်။
နေမဝင်မီ ကျွန်ုပ်တို့ ရေလုပ်သားရွာငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
အဲနာ (Enna) သည် ရွက်သင်္ဘော လှေခုံတန်းလျား (sail loft) ထဲတွင် ရှိနေသည်။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ် ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ”
“သူမ ဖတ်ပြီးပြီ” ဟု ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ပြောသည်။
အဘွားအိုသည် အပ်ကို ချလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ကောင်လေးရော”
“အထူးသဖြင့် ကောင်လေးအကြောင်းကိုပေါ့”
အဲနာက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူမသည် ပြူတင်းပေါက်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ပေါင်ပေါ်ရှိ ရွက်ဖျင်စကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ”
ကျွန်ုပ်တို့သည် သူမအား အော်ရီလီယာထံမှ စာတစ်စောင် ထားခဲ့ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရှိနေစဉ်အတွင်း သူမသည် ထိုစာကို ဖွင့်မဖတ်ခဲ့ပေ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ပင်လယ်ပြင်သည် အလွန်ပင် ငြိမ်သက်နေသည်။
ပထမတော့ ကျွန်ုပ် ထိုငြိမ်သက်မှုကို မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။
လင်းနက်ကမူ ဤငြိမ်သက်မှု ရှိနေတုန်း ခံစားပျော်ရွှင်ထားရန် ကျွန်ုပ်အား မှာကြားခဲ့သည်။
ဒီရေကျဆင်းမှုကြောင့် အောက်ဘက်လှေကားထစ်များ ပေါ်လာချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဆိပ်ခံနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ အီလီဇာ ကုန်းပေါ်သို့ တက်သွားစဉ် ကော်ရာက ပထမလှေကို ကမ်းစပ်တွင် ထိန်းထားပေးသည်။
အီလီနော်က သူမ၏နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် လိုအပ်သော ပစ္စည်းကိရိယာများကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမည်ကို သိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သစ်သားထزمةနှစ်ထုပ်ကို ခြောက်သွေ့နေသော ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် တင်ထားပြီးဖြစ်ကာ မယ်လိုဒီကလည်း မီးအိမ်များကို သယ်လာခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။
ငှက်များက ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမှုကို ဆန့်ကျင်ကြသည်။
သို့သော် မည်သူမျှ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။
အီလီနော်က ပြိုကျနေသော လှေကားထစ်ကို စစ်ဆေးနေစဉ် ကျွန်ုပ်တို့ကို စောင့်ခိုင်းထားခဲ့သည်။
သူမသည် ဘေးဘက်မှနေ၍ အဆက်နေရာများကို တူဖြင့်ခေါက်ကာ ကိရိယာကျဉ်းလေးဖြင့် ကျောက်စွယ်ကျောက်စများကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းနေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အပေါက်ဝကို ဖြတ်သန်းကာ တင်နေသော ကျောက်ပြားကျယ်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“အဲဒီကျောက်တုံးက သူ့အပေါ်က နှစ်တုံးရဲ့အလေးချိန်ကို ခံထားရတာ”
“ကျွန်ုပ် ထိန်းထားပေးရမလား”
“အင်း။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မတွားသွားခင် အဲဒီအောက်မှာ သစ်သားထောက်တိုင်တွေ ထိုးသွင်းရမယ်”
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
ကျောက်တုံးသည် အေးစက်ပြီး လေးလံနေသည်။
ကျွန်ုပ် သတိမထားမိခဲ့သော အက်ကြောင်းတစ်ခုသည် ၎င်း၏အတွင်းဘက်တွင် ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်က သူမအား ထိုအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
သူမသည် ထောက်တိုင်ကို လက်တစ်ဆစ်စာမျှ ရွှေ့လိုက်သည်။
“ဒီနေရာလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ကောင်းပြီ။ အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ထိန်းထားပေး”
ထိုမှစ၍ မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်မှာ ပန်းပုထုထားသည့် ကျောက်တုံးကြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်နိုင်အောင် တားဆီးထားရန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ လုပ်ဆောင်ချက် တိုးတက်မှုကို ကျွန်ုပ် ကျေနပ်မိသည်။
လှေကားထစ်အောက်ရှိ အပေါက်ဝတွင် ယခင်က တံခါးတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အောက်ဘက် ပတ္တာကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သစ်သားတံခါးမှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအပေါက်ကို ကျော်လွန်ကာ လှေကားထစ် လေးထစ်သည် မှောင်မိုက်နေသော ရေပြင်ထဲသို့ ဆင်းသွားသည်။
အီလီနော်သည် မည်သူ့ကိုမျှ အောက်သို့မဆင်းခိုင်းမီ ထစ်တစ်ခုချင်းစီကို သေချာစမ်းသပ်သည်။
အနိမ့်ဆုံးလှေကားထစ်မှာ အလယ်မှ အက်ကွဲနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုထစ်ပေါ်သို့ ပြားချပ်သော သစ်သားပြားတစ်ခု ခင်းလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် အီလီဇာက မီးအိမ်တစ်လုံးကို အောက်သို့ ချပေးလိုက်သည်။
မီးအိမ်၏ အရိပ်ထင်ဟပ်မှုသည် ရေပြင်ပေါ်တွင် တုန်ခါနေသည်။
အောက်ဘက်တွင် အခန်းငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
အခန်းက သေးငယ်သည်။
ပြူတင်းပေါက် မရှိပေ။
အခန်း၏ တစ်ဖက်နံရံတစ်လျှောက်တွင် ကျောက်ခွက်ကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏လက်မောင်းကို လှမ်းတို့လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ခံစားမိတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားမိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အထက်ဘက်တွင် ခံစားခဲ့ရသော စွမ်းအင်လှိုင်းမှာ ဤနေရာတွင် ပို၍ ပြင်းထန်နေသည်။
၎င်းက တင်းလာသည်။
လျော့သွားသည်။
ပြန်တင်းလာသည်။
အပြင်ဘက်တွင် ရေလှိုင်းတစ်ခုက ရဲတိုက်တာဝါတိုင်ကို လာရိုက်ခတ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုအခန်းထဲမှ ရေများကို မစုပ်ထုတ်ခဲ့ကြပေ။
ရေမျက်နှာပြင်အောက်တွင် ရေမြောင်းငယ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားနေပြီး ၎င်း၏စီးဆင်းမှုကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပါက မည်သည့်အကျိုးဆက်များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
ယင်းအစား ကျွန်ုပ်သည် အောက်ဘက်လှေကားထစ်များအနီးတွင် ရေလွတ်စင်ကြယ်သော နေရာတစ်ခုကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ရေမြောင်းကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် တီလ်ဒါက ကျွန်ုပ်တို့ဘေးတွင် ကိုယ်ကိုကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“ကြေးဝါပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျဉ်းမြောင်းသော ကြေးဝါပြားစသည် ၎င်း၏အနားသတ်တစ်လျှောက်တွင် သွယ်တန်းနေသည်။
နောက်ထပ် ကြေးဝါပြားတစ်ခုက ကျောက်ခွက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ကြီးမားသော မီးအိမ်ကြီးလည်း မရှိပေ။
ရေခွက်ပတ်လည်တွင် မည်သည့် စုန်းအိုးစုန်းခွက်ဝိုင်းမှ မရှိပါ။
အပြင်ဘက်နံရံရှိ နိမ့်သောပေါက်ဝမှ ဝင်လာသည့် ပင်လယ်ရေသည် ကျောက်ခွက်အောက်မှ ဖြတ်သန်းကာ ဒုတိယလမ်းကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ပြန်လည် စီးထွက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
လှိုင်းလုံးတိုင်းက အခြားသော ရေလှုပ်ရှားမှုငယ်တစ်ခုကို ထောက်ပံ့ပေးနေသည်။
ရှေးဟောင်းအရာတစ်ခုကို နိုးထနေစေရန် လုံလောက်သည်အထိပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကျောက်ခွက်ထဲတွင် ကျောက်တုံးဆယ့်တစ်တုံး ရှိနေသည်။
၎င်းတို့မှာ ချောမွတ်ပြီး အရောင်ဖျော့ကာ အလယ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ပိုမိုမည်းမှောင်သည့် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ပတ်လည်ဝိုင်းလျက် တည်ရှိနေကြသည်။
အက်ဗလင်က ၎င်းတို့ကို နှစ်ခါတိုင်တိုင် ရေတွက်ကြည့်သည်။
သူမ ဘာတွေတွေးနေသည်ကို ကျွန်ုပ် မမေးလိုက်ရတော့ပေ။
ဆယ့်တစ်တုံးက ကမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးပြီ။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့၏ ကိန်းဂဏန်းကို ဤနေရာတွင် ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျောက်ခွက်အပေါ်ဘက်ရှိ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် စာလုံးများကို ထွင်းထုထားသည်။
အများစုမှာ ရှင်းလင်းစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
အောက်ဘက်အနားသတ်တစ်လျှောက်တွင် ဆားများ စုပုံနေသည်။
တီလ်ဒါက မီးအိမ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပထမစာကြောင်းကို ဖတ်လိုက်သည်။
‘ကယ်တင်ခံရသူတို့က သိမ်းဆည်းခံခဲ့ရသူတို့အတွက် သက်သေခံကြပါစေ။’
အက်ဗလင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ဖျော့တော့သော ကျောက်တုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။
ဩသရယ်လ်ကလည်း ၎င်းတို့ကို ရေတွက်ခဲ့ဖူးသည်။
လုံးဝ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျွန်ုပ်၏မီးရောင်သည် အလယ်ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ပြန်လည်ထူထောင်ခံရသူတို့၏ နာမည်ကို ခေါ်ဆိုပါ”
အသံမှာ ခြောက်သွေ့ပြီး မှိန်ဖျော့နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အထက်နားတွင် ရှိနေသူများ ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိပေ။
ကျွန်ုပ် ဖြေကြားတော့မလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ရပ်နေလိုက်ကြသည်။
ရေပြင်သည် ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းအင်ထိန်းချုပ်မှုကို တင်းကျပ်စွာ ဆန့်ကျင်လာသည်။
ထို့နောက် အသံသည် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
“ပြန်လည်ထူထောင်ခံရသူတို့၏ နာမည်ကို ခေါ်ဆိုပါ”
တီလ်ဒါက အပေါက်ဝဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ယူရီယာ”
“ငါကြားတယ်”
“မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်ရဲ့မီးရောင်လေ”
ကျွန်ုပ်၏လက်ဖဝါးပေါ်မှ အလင်းရောင်မှနေ၍ ပါးလွှာသော အမျှင်တန်းတစ်ခုသည် ကျောက်ခွက်ဆီသို့ ဆန့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။
ပုံမှန်မီးအိမ်ရောင်မျှသာ ရှိတော့သည့် အမှောင်ထုသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဝါးမြိုသွားသည်။
အသံလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် လှေကားထစ်များပေါ်သို့ ဆုတ်ခွာသွားလိုက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်၏ပါးစပ်ထဲတွင် ခြောက်သွေ့သွားခဲ့သည်။
အီလီဇာက ကျွန်ုပ်တို့၏အပေါ်ဘက်မှနေ၍ ကိုယ်ကိုကိုင်းလာသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ကျွန်ုပ်ရဲ့ စွမ်းအင်ကို ဆွဲယူဖို့ ကြိုးစားလို့ပါ”
“တကယ်လား”
“ခဏတာပါပဲ”
အက်ဗလင်က ကျောက်ခွက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူက နာမည်တွေကို တောင်းဆိုနေတာ”
ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ကုတ်အင်္ကျီအောက်တွင် ရှိနေသော စာရွက်ကို သတိရလိုက်သည်။
ဆယ်လာ (Sella)။
ဒေဗင် (Daven)။
နှင့် အခြားသူများ။
ကျွန်ုပ်တို့ သွားလေရာရာ၌ ထိုလှေပေါ်ပါလာသူများတွင် နာမည်ကိုယ်စီ ရှိစေချင်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် မိတ္တူတစ်စောင်ကို ဆောင်ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအထဲသို့ ၎င်းတို့၏နာမည်များကို အသံထွက်ပြောပြနေမိသည်ဟု စိတ်ထဲတွင် မြင်ယောင်လာမိရာ ရင်ထဲတွင် ပျို့အန်ချင်လာသည်အထိ ဖြစ်သွားရသည်။
“သူ့ကို ဘာမှ ပြန်မဖြေရဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
မည်သူမျှ သဘောမတူဘဲ မနေကြပါ။
အီလီနော်သည် ကျောက်ခွက်ပတ်လည်ရှိ နံရံကို စစ်ဆေးနိုင်ရန် အောက်ဘက်သို့ လုံလုံလောက်လောက် ဆင်းလာခဲ့သည်။
သူမသည် သစ်သားပြားပေါ်တွင်သာ ဆက်ရပ်နေသည်။
အက်ဗလင် ပုံကြမ်းဆွဲနေစဉ် တီလ်ဒါက မီးအိမ်ကို ကိုင်ပေးထားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ရေများကို သူတို့၏ ဖိနပ်များနှင့် ဝေးရာသို့ ဆွဲထုတ်ပေးရင်း ပါးလွှာသော ကြေးဝါမျဉ်းများကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
တစ်ခုက အလယ်ကျောက်တုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
နောက်တစ်ခုက နံရံပေါ်သို့ တက်သွားပြီး ကျောက်ပြားနောက်ဘက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တတိယတစ်ခုက ပင်လယ်ဘက်သို့ ပြန်သွားသည်။
“ဒီမေးခွန်းက အဲဒီစက်ယန္တရားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“တကယ်လို့သာ ကျုပ်တို့က နာမည်တွေ ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် သူက အဲဒီနာမည်တွေနဲ့ ဘာတစ်ခုခု လုပ်လိမ့်မယ်”
ကျွန်ုပ်သည် ကျောက်စာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကျန်တဲ့လူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး ရေတွက်မှာပေါ့”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
သူမသည် ကျွန်ုပ်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်သည်။
“အခုထိတော့ ကျုပ်တို့ မသိသေးဘူးလေ”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဤနေရာသည် ဒေါသကို နားလည်မှုလွဲမှားရန် မသင့်တော်ဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
တီလ်ဒါသည် အဖုံး၏အနားသတ်ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။
၎င်းသည် ဆားလွှာများ ဖုံးကွယ်နေသည့် ကျောက်ခွက်အစွန်းအောက်ဘက်တွင် တည်ရှိနေသည်။
သူမသည် အနည်းငယ် ဖယ်ရှားရှင်းလင်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် အီလီနော်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“သီးသန့်အပိုင်းတစ်ခုပဲ”
“ကျောက်ခွက်က အဲဒီပေါ်မှာ တင်နေတာလား”
“မဟုတ်ဘူး”
“ကြေးဝါကို မထိဘဲနဲ့ ဒါကို ရွှေ့လို့ရမလား”
တီလ်ဒါသည် သူမ၏ ကျောက်ဝိုင်းချွန်အသစ်များဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။
အဖုံးသည် လှုပ်ရှားသွားသည်။
အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။
၎င်း၏နောက်ဘက်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လွတ်နေရာမှ လေပုပ်တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူမသည် အခြားတစ်ဖက်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။
ကျွန်ုပ်က လွတ်နေသောလက်ဖြင့် မီးအိမ်ကို ပို၍နီးကပ်အောင် တိုးပေးလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့်မှော်အလင်းရောင်မှ မပါရှိပါ။
မည်သည့် ချည်မျှင်အလင်းတန်းမှ မပါရှိပါ။
အဖုံးသည် ကွာကျသွားသည်။
၎င်း၏နောက်ဘက်တွင် ရွယ်တူကြာမြင့်မှုကြောင့် ညိုမည်းနေသည့် ပါးလွှာသော သတ္တုပြားတစ်ခု ရှိနေသည်။
စာရေးသားထားသည့် ကော်လံနှစ်ခု ပါရှိသည်။
တစ်ခုမှာ လှေကားထစ်အပေါ်ရှိ ဖွင့်ထားသော မျက်လုံးပုံစံ အမှတ်အသားအောက်တွင် တည်ရှိသည်။
နောက်တစ်ခုမှာ ပန်းကန်လုံးနှင့် ကျဆင်းနေသော လေဖြတ်ချက်များအောက်တွင် တည်ရှိသည်။
တီလ်ဒါသည် ထိုသတ္တုပြားကို မထိခဲ့ပေ။
အက်ဗလင်က သူမမြင်ရသမျှကို ကူးယူရေးမှတ်လိုက်သည်။
ဘက်ဘက်ခြောက်ကော်လံသည် ဩသရယ်လ်၏နာမည်ဖြင့် စတင်ထားသည်။
ညာဘက်ခြောက်ကော်လံမှာမူ ဘွဲ့အမည်တစ်ခုဖြင့် စတင်ထားသည်။
‘ပြန်မလာနိုင်သူတို့၏ လက်ခံရရှိသူ’ (Receiver of the Unreturned) တဲ့။
ထိုအောက်တွင် တောင်းဆိုမှုတစ်ခုကို သိမ်းဆည်းထားရှိခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြထားသည့် စာကြောင်းများစွာ ပါရှိသည်။
ထို့နောက် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည် စာရေးနေရာမှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
“ဘာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
သူမက ၎င်းကို အသံထွက်ဖတ်ပြသည်။
“‘မည်သည့်ပြန်လာမှုမျှ ကျန်ရှိနေသည်ကို လျော့ပါးစေခြင်း မရှိစေရ’ တဲ့။”
ခဏတာမျှ မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
အပြင်ဘက်တွင် နောက်ထပ် ရေလှိုင်းတစ်ခုက ရေမြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
အဖျော့ရောင် ကျောက်တုံးဆယ့်တစ်တုံးမှာမူ ၎င်းတို့မူလရှိနေသည့်နေရာအတိုင်း အတိအကျ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဒါဖြင့်ရင် သူမသာ တကယ်လုပ်ခဲ့ရင်တောင်မှပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က မော့ကြည့်သည်။
“သူမသာ တစ်နည်းနည်းနဲ့ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ရင်တောင်မှပေါ့”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကျန်နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေက သူမကို ဆက်ပြီး ဖမ်းဆုပ်ထားဦးမှာပဲ”
“ဒါဆို တခြားလူတစ်ယောက်ကို ထပ်ခေါ်လာခဲ့ရင်ရော”
“အတူတူပါပဲ”
ကျွန်ုပ်သည် အလယ်ရှိ မည်းမှောင်သော ကျောက်တုံးဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
၎င်းက ကယ်တင်ခံရသူများကို တောင်းဆိုနေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စာရင်းစတင်ရန် ဖိတ်ခေါ်နေခဲ့သည်။
၎င်းကို ကျေနပ်စေမည့် ကိန်းဂဏန်းဆိုသည် လုံးဝ ရှိခဲ့ဖူးမည် မဟုတ်ပေ။
အီလီဇာ၏အသံသည် အပေါ်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ”
အက်ဗလင်က စာရွက်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“နောက်ဆုံးတစ်ကြောင်းပဲ”
ကျွန်ုပ်သည် လှေကားထစ်ပေါ်ရှိ ရေစိုရာအမှတ်အသားဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့တွင် အချိန်အနည်းငယ် ဆက်ရှိနေသေးသည်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။
“အဆုံးသတ်လိုက်တော့”
နောက်ဆုံးစာကြောင်းမှာ ပျက်စီးနေသည်။
တီလ်ဒါက မီးအိမ်၏ ထောင့်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပို၍နီးကပ်အောင် ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။
သက်သေခံခြင်းအတွက် စကားလုံးတစ်လုံး ရှိသည်။
ရုပ်သိမ်းခြင်းအတွက် နောက်ထပ် စကားလုံးတစ်လုံး ရှိသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက်စလုံး မသိရှိကြသော စကားစုတစ်ခု ပါရှိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုပုံစံများကို ကူးယူလိုက်ကြသည်။
အီလီနော်က ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လာသည့်အခါ ပြန်ဖြုတ်နိုင်စေရန် အဖုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ပြန်ဖုံးပေးခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျောက်တုံးများကို မူလအတိုင်းပင် ထားခဲ့ကြသည်။
လှေကားထစ်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်ုပ်သည် ရေများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ရေများသည် အောက်ဘက် လှေကားထစ်များပေါ်သို့ စီးဆင်းသွားသည်။
အခန်းငယ်လေးသည် ၎င်း၏ နှေးကွေးမှန်ကန်သော အသက်ရှူနှုန်းအတိုင်း ပြန်လည်စတင်သွားခဲ့သည်။
ဒီရေသည် လင်းနက်၏ ရွက်ဖျင်စဆီသို့ မရောက်ရှိမီပင် ကျွန်ုပ်တို့ လှေပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပုံကြမ်းများကို ဒူးနှစ်ဖက်ကြားတွင် ညှပ်ကာ ထိုင်နေသည်။
ကျွန်ုပ်က သေတ္တာကို ဖွင့်ထားပေးစဉ် အက်ဗလင်က ၎င်းတို့ကို သေချာထုပ်ပိုးပေးသည်။
ထိုနေ့တွင်မူ မယ်လိုဒီသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်နှာပေးများအကြောင်း ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။
ခဏကြာသောအခါ သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံးအား ပေါင်မုန့်တစ်စစီ လှမ်းပေးသည်။
ကျွန်ုပ် ယူလိုက်သည်။
ထို့နောက်မှ သေတ္တာကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသဖြင့် လက်ချောင်းများ နာကျင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ကို ကျွန်ုပ်၏လက်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“ကျုပ်တို့ ထင်ထားတာထက် ပိုတွေ့ခဲ့ရတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ သူတောင်းဆိုတာကို ကျုပ်တို့ မပေးခဲ့ဘူး”
ကျွန်ုပ်သည် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို လျှော့ချလိုက်သည်။
“အင်း”
ထိုည အိပ်မက်ဥယျာဉ်ထဲတွင် အော်ရီလီယာက စောင့်မျှော်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ပုံကြမ်းများကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ကြသည်။
သူမသည် ကျောက်ခွက်အပေါ်ရှိ ကျောက်စာကို ဖတ်ရှုသည်။
ထို့နောက် ၎င်း၏အောက်ရှိ သတ္တုပြားကို ဖတ်သည်။
ကျန်ရှိနေခြင်းအကြောင်း စာကြောင်းအရောက်တွင် သူမ ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏မျက်နှာကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
ထိုနေရာတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု ရှိနေသည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းကို ရင်ဆိုင်ရန် အခြားအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒေါသပင်တည်း။
နောက်ဘက်ရှိ ရေပန်းငယ်ပင် ယိုင်နဲ့သွားရလောက်အောင်ပင် ထင်ရှားပြတ်သားလှသည်။
“ငါက ဘာလို့ လုံလုံလောက်လောက် မလုပ်ခဲ့တာလဲလို့ သူတို့ မေးကြတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ထဲမှ မည်သူမျှ ဝင်မဖြတ်ခဲ့ကြပေ။
“ငါ ရောက်နိုင်သမျှ၊ ပေးနိုင်သမျှကို ငါရှင်းပြနေတုန်း သူတို့ နားထောင်နေခဲ့ကြတယ်။ ငါ့ကို အဲဒီမှာ ရပ်ခိုင်းပြီး မအောင်မြင်မှုတိုင်းအတွက် စာရင်းရှင်းခိုင်းခဲ့ကြတယ်”
သူမ၏လက်သည် အက်ဗလင်၏ ပုံကြမ်းဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။
“ဒါကတော့ အရင်ကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပဲ”
သူတို့ လိမ်ညာခဲ့ကြကြောင်း ကျွန်ုပ် သူမအား ပြောပြချင်မိသည်။
သို့သော် သူမ သိပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုအခန်းငယ်ကို အစအနမကျန်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဟု ကတိပေးချင်မိသည်။
သို့သော် ယခုလက်ရှိအချိန်တွင် ၎င်းက သူမကို အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူမ နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ဖတ်နေစဉ် ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ဘေးတွင် ဆက်လက်ရပ်နေပေးခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာသည် ပို၍နီးကပ်အောင် ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။
“ဒီမှာ”
သူမသည် ပျက်စီးနေသော စကားစုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဖတ်လို့ရလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ရပါတယ်”
“ဘာလို့ ရေးထားလဲ”
“‘သက်သေခံသူသည် စွပ်စွဲချက်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းနိုင်သည်’ တဲ့။”
ကျွန်ုပ်သည် အခန်းငယ်၏အထက်ရှိ အိမ်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့မောင်လေးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ အစောင့်ကိုပေါ့။
“သေသွားတဲ့လူတစ်ယောက်ကို အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ ဘယ်လိုသွားတောင်းဆိုရမှာလဲ”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“ဒါက ဩသရယ်လ်ရဲ့ အမှတ်အသားပဲ”
သူမ၏လက်ချောင်းသည် အခြားကော်လံဆီသို့ ရွေ့သွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ့ရဲ့တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံခဲ့တဲ့ စွမ်းအင်ပဲ။ သူက ဒါကို သိမ်းဆည်းထားဖို့ သဘောတူခဲ့တယ်”
ကျွန်ုပ်သည် အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားသည့် လေဖြတ်ချက်သုံးချက်အောက်ရှိ ကျောက်ခွက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“လက်ခံရရှိသူ (Receiver)”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒီဘွဲ့ကို ဘယ်သူက ခံယူသုံးစွဲခဲ့လဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား”
သူမ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
ရေပန်းသည် ပြန်လည် စီးဆင်းလာသည်။
“အဲဒီဘွဲ့နဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့ဖူးတဲ့သူကို ငါသိတယ်”
အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အော်ရီလီယာ၏လက်ချောင်းများမှာ နွေးထွေးနေခဲ့သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျုပ်တို့ သူတို့ကို ရှာကြမယ်” ဟု ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာသည် ပုံကြမ်းများကို တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အင်းပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ ငါ့မှာလည်း မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိလာပြီ”