အခန်း (၁၄၆) - ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသူများ
အော်ရီလီယာသည် သက်သေလူနာထံမှ စတင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
သူမသည် ရေပေါ်တွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို မြှောက်ချီထားသော မိန်းမတစ်ဦးထံမှ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ သူမဆီကို အရင်ဆုံး ရောက်သွားတာ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "သူမက မုန်တိုင်းထဲမှာ ငါ့ကို ရှာတွေ့နိုင်လောက်အောင် အကျယ်ကြီး အော်ခေါ်နေခဲ့တာ"
ကျွန်ုပ်တို့သည် ရေပန်းဘေးရှိ ခုံတန်းဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့ထိုင်လိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။
"ခင်ဗျား ဘာလုပ်ခဲ့လဲ" ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
"သူ့ကို ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ဆက်ရှိနေအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ သင်္ဘောအပျက်အစီးစ တစ်စခုကို သူ့ဘက် လှည့်ပေးခဲ့တယ်။ သူအော်လိုက်တဲ့အခါ အနားမှာ ကြားနိုင်လောက်တဲ့ အကွာအဝေးမှာ လူတချို့ ရှိနေခဲ့တယ်"
အော်ရီလီယာသည် ရေပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မလှမ်းခေါ်ခင်ကတည်းက သင်္ဘောက နစ်မြုပ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ တချို့ဆို ရေထဲပါသွားကြပြီ"
"ဘယ်လောက်တောင်လဲ"
"ဆယ့်တစ်ယောက် ကမ်းစပ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်"
သူမက မနှောင့်နှေးဘဲ ဖြေကြားသည်။
သူမအနေဖြင့် ထိုလူများကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ရေတွက်ခဲ့ဖူးပါလိမ့်ဟု ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။
သက်သေလူနာ၏ နာမည်မှာ အော့သ်ရယ် (Othrel) ဖြစ်သည်။
သူသည် တန်ရီးချ် (Tern Reach) တွင် အိမ်ကို စောင့်ရှောက်ရင်း အတွင်းဘက်ရှိ နတ်ကွန်းကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးနေသူ ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်လာသောအခါ သူက ၎င်းတို့ကို အိမ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။
"သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရလို့လား" ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
"သူ့ရဲ့ ညီငယ်လေးလေ"
အော်ရီလီယာသည် မျက်လုံးများကို ခဏတာ မှိတ်လိုက်သည်။
"သူ့ကို ရှာပေးဖို့ သူက ငါ့ကို တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ငါ ကြိုးစားခဲ့တာပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ ရှာမတွေ့ခဲ့တဲ့အခါကျတော့ော"
"ဆက်ပြီး ကြိုးစားပေးဖို့ သူက ထပ်တောင်းဆိုခဲ့တယ်"
ကြာရှည်သော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။
"အစတုန်းကတော့ ငါ ကြိုးစားခဲ့တာပေါ့"
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ လက်များကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးငယ်များကို ပွေ့ချီတတ်သော ထိုလက်များပင် ဖြစ်လေသည်။
"ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ"
"မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ လုံးဝ မရှိတော့တဲ့ အချိန်အထိပေါ့"
အက်ဗလင်၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
"နောက်ဆုံးတော့ ငါ သူ့ကို အဲဒီအကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ်"
အော့သ်ရယ်က လူဆယ့်တစ်ဦးတည်း အဘာကြောင့် အသက်ရှင်ခဲ့ရသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ဘာကြောင့် ဒီဆယ့်တစ်ဦးတည်း ဖြစ်ရတာလဲ။
သူ့ညီငယ်ကျတော့ မပါဘဲ ဘာကြောင့် သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးက လှေကားထစ်တွေဆီ ရောက်လာခဲ့ရတာလဲ။
"ငါက သူတို့ကို ချိန်ဆခဲ့တယ်လို့ သူက ယုံကြည်နေခဲ့တာ" ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ "အသက်ဆက်ရှင်ဖို့ ထိုက်တန်တဲ့သူနဲ့ သေဆုံးဖို့ ထိုက်တန်တဲ့သူကို ငါ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်လို့ သူက ထင်နေခဲ့တာ"
"ခင်ဗျား ရှင်းပြခဲ့လား"
"အင်း"
"သူ နားထောင်ခဲ့ရဲ့လား"
"သူ နားတော့ နားထောင်ခဲ့ပါတယ်"
သူမသည် ထိုကွာခြားချက်ကို ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်စေခဲ့သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တွင် ပြောစရာ အသုံးဝင်သည့်စကား တစ်ခွန်းမှ မရှိခဲ့ပေ။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် ကူးယူထားသော ကျောက်စာတိုင်ဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
"ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုဆိုတာ ခင်ဗျားကို ချည်နှောင်ထားနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု ဘယ်လို ဖြစ်သွားတာလဲ"
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။
"သူ ငါ့ကို စွပ်စွဲနိုင်တယ်။ ငါ့နာမည်ကို ကျိန်ဆဲနိုင်တယ်။ သူ့နတ်ကွန်းကို ပိတ်ပစ်နိုင်တယ်"
"ဒါပေမဲ့ သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ ဒီလိုလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဟုတ်တယ်"
သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တရာ တိုးညှင်းသွားသည်။
"တခြားသူတွေက သူ့ရဲ့ စွပ်စွဲချက်ကို အသုံးချစရာ ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ကြတာ"
သူမသည် တာဝါခန်းမဆောင်ကို မမြင်ခဲ့ရပေ။
ထိုချည်နှောင်မှု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို မည်သည့်နေရာတွင် တပ်ဆင်ခဲ့သည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။
စည်းဝေးပွဲတွင် အော့သ်ရယ်သည် သူထက် ပါဝါစွမ်းအား ကြီးမားသူများကြားတွင် ရပ်တည်ကာ သူမ လုပ်ဆောင်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သော တာဝန်ဝတ္တရားများအကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။
"သူတို့က အဲဒါကို မပြီးပြတ်ဘဲ လက်စသတ်ခဲ့ရတဲ့ တာဝန်လို့ ခေါ်ဆိုခဲ့ကြတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ခင်ဗျားက လူတိုင်းကို ကယ်တင်ဖို့ တာဝန်ယူခဲ့ဖူးလို့လား"
"မယူခဲ့ပါဘူး"
"ဒါဆိုရင်လေ..."
"ငါ သိပါတယ်၊ ယူရီယာ"
ကျွန်ုပ် စကားရပ်လိုက်သည်။
အဒေါသကြောင့် ကျွန်ုပ် မသိလိုက်ဘဲ ထရပ်မိသွားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာသည် ကျွန်ုပ်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"သူတို့လည်း သိကြတာပေါ့" ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်သည် ဒုတိယမြောက် ပုံကြမ်းကို ဖြန့်လိုက်သည်။
"ဒါကရော ဘာလဲ"
ကျောက်စာ၏ အဆုံးပိုင်းနားတွင် ပုံစံငယ်လေးတစ်ခု ပါရှိနေသည်။
အောက်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော ခြစ်ရာသုံးခုအောက်ရှိ တိမ်သော ပန်းကန်လုံးပုံစံ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာသည် ၎င်းကို သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ပင်လယ်ကို ပူဇော်ပသတဲ့ နေရာတွေမှာ အဲဒီလို အမှတ်အသား သုံးတာ ငါ မြင်ဖူးတယ်"
"နောက်ထပ် ဘုရားတစ်ဆူလား"
"ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီအမှတ်အသား တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ အဲဒီမှာ ဘယ်လို စွမ်းအားမျိုးကို အသုံးပြုခဲ့လဲဆိုတာကို ငါတို့ မသိနိုင်ဘူး"
"လှိုင်းက နံရံကို ရိုက်ခတ်တဲ့အခါ စွမ်းအားတွေ ပိုတင်းကျပ်လာတယ်" ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဒါဆိုရင် ရေကပဲ အဲဒါကို စွမ်းအင်တွေ ဆက်ပေးနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"
ကျွန်ုပ်သည် အပျက်အစီးများကို ပတ်ပတ်လည် ဝန်းရံနေသည့် ဒီရေကို တွေးမိလိုက်သည်။
အမြဲတမ်း ဆုတ်ခွာသွားတတ်သော။
အမြဲတမ်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတတ်သော။
တားဆီးပေးမည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော စောင့်ရှောက်သူ မရှိတော့ပေ။
ရပ်ဆိုင်းပစ်ရမည့် နှစ်စဉ် ကျင်းပမြဲဖြစ်သော ပွဲလမ်းသဘင်လည်း မရှိတော့ပေ။
"ငါတို့ အဲဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မလား"
အော်ရီလီယာ မော့ကြည့်လာသည်။
"ရပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး သူတို့ ဘာတွေ တည်ဆောက်ခဲ့ကြလဲဆိုတာကို ငါတို့ အရင် မြင်အောင် ကြည့်ရမယ်"
အင်းပိုင်ရှင် မီးဖိုချောင်မီး မမွှေးမီပင် ကျွန်ုပ်တို့ နိုးလာခဲ့ကြသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး မလှုပ်ရှားဘဲ ငြိမ်နေကြသည်။
အခန်းထဲတွင် စိုစွတ်နေသော သိုးမွှေးနံ့နှင့် ပင်လယ်ရေနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။ နံရံတစ်ဖက်မှ လူတစ်ဦး ချောင်းဆိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အက်ဗလင်သည် ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ လှဲလျောင်းနေသည်။
"ဆယ့်တစ်ယောက်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"အင်း"
"သူတို့ သိကြလိမ့်မယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လား"
"သူမ မှတ်မိနေတယ်ဆိုတာကိုလေ"
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် စောင်အောက်မှနေ၍ သူမ၏ လက်ကို လှမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
"သူတို့နဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ပြောပြခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"
ကျွန်ုပ်တို့တွင် အဖြေ မရှိခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် အင်းပိုင်ရှင်က အိုးခွက်များကို စတင် ရွှေ့ပြောင်းတော့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ထလိုက်ကြသည်။
ကိုရာ (Cora) သည် နံနက်စာ စားရင်း ကျွန်ုပ်တို့၏ တောင်းဆိုမှုကို နားထောင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမသည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
"မရဘူး"
ကျွန်ုပ်ကတော့ ပို၍ ရှည်လျားသော ဆွေးနွေးမှုကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။
လင်နက် (Linnet) ကမူ အံ့သြသွားပုံ မပေါ်ပေ။
"လေတွေ ပြောင်းပြန်တိုက်နေပြီ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ဘယ်လိုမှ ကြာကြာ မနေပါဘူး"
ကိုရာက ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
ပုခက်ဘေးတွင် ပေးခဲ့သော ကတိကို ကျွန်ုပ် သတိရလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ"
အီလီနော် (Eleanor) က ဆက်လက် စားသောက်နေသည်။
"ငါတို့ သစ်သားတွေ၊ ကိရိယာတွေ လိုအပ်ပြီး မည်သူမျှ ခေါင်းမထိုးထည့်ခင်မှာ အဲဒီ လှေကားတွေကို သေချာ သွားကြည့်ဖို့ လိုတယ်"
အီလီဇာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ငါတို့ အဆင်သင့်ပြင်ပြီးမှ ပြန်လာကြမယ်"
မယ်လိုဒီက ကျွန်ုပ်အား မုန့်ကို ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အခြားမည်သူ့ကိုမျှ ငြင်းခုံမနေဘဲ ယူလိုက်သည်။
ထိုအချက်ကပင် နံနက်စာစားပွဲကို ပို၍ အဆင်ပြေသွားစေသည်ဟု ထင်ရသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ လှေပေါ်သို့ ပစ္စည်းများ တင်နေစဉ်အတွင်း သက်ကြီးရွယ်အို တံငါသည်ကြီး ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
တန်ရီးချ် (Tern Reach) ကမ်းစပ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော သင်္ဘောပျက်မှုနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်တမ်းများ ရွာတွင် ရှိမရှိ သူ့ကို ကျွန်ုပ် မေးမြန်းခဲ့သည်။
"ဘယ်သင်္ဘောပျက်တာကို ပြောတာလဲ"
ကျွန်ုပ် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
သူက ရေပြင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"အဲဒီနားမှာ နစ်မြုပ်သွားတဲ့ လှေတွေ အများကြီးပဲလေ"
"ဒီသင်္ဘောက ကြာတော့ ကြာပြီ။ စောင့်ရှောက်သူက သူ့ညီကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တာ။ လူဆယ့်တစ်ယောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်"
သူ့မေးစေ့ကို သူ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
"ညီဖြစ်သူအကြောင်းတော့ မသိဘူး"
"ဒါမှမဟုတ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့သူတွေရော"
"ရွက်လွှင့်ခန်းမကို သွားမေးကြည့်လိုက်"
ကျွန်ုပ်သည် အင်းအိမ်ဘေးရှိ တဲငယ်လေးဘက်သို့ တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
"မှတ်တမ်းတွေ ရှိလို့လား"
"ငါ့နှမ ရှိတယ်လေ"
သူက အလွန်တရာ ကောင်းမွန်နေသည့် အနေအထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူ့နှမ၏ နာမည်မှာ အန်နာ (Enna) ဖြစ်သည်။
သူမသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း စွန့်ပစ်ထားသော ရွက်တိုင်အဝတ်စကို လက်ဖဝါးတွင် သားရေအကာအကွယ် တပ်ဆင်ကာ ချုပ်လုပ်နေသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဆယ့်တစ်ဦးအကြောင်း ကျွန်ုပ် မေးမြန်းလိုက်သောအခါ သူမ၏ အပ်ထိုးသံ ရပ်တန့်သွားသည်။
"အဲဒါကို ဘယ်သူက ခင်ဗျားကို ပြောပြတာလဲ"
ကျွန်ုပ် အက်ဗလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အန်နာ့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
"အော်ရီလီယာလေ"
အိုမင်းနေသော အမျိုးသမီးကြီးက ကျွန်ုပ်တို့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
အပြင်ဘက်တွင် ရေကြောင်းသမားတစ်ဦးက ကြိုးအသစ်တစ်ခု တောင်းခံနေသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ကဲလေ" ဟု အန်နာက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့"
သူမသည် ရွက်ထည်စကို ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ မြေးဖြစ်သူကို အပေါ်ထပ်သို့ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး သွားယူခိုင်းလိုက်သည်။
သေတ္တာထဲတွင် အပိုင်းအစများ ရှိနေသည်။
လက်ထပ်စာချုပ် မှတ်တမ်းတစ်ခု။
ပြင်ဆင်ခအတွက် ခေါက်သိမ်းထားသော စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်။
အရောင်မှိန်နေပြီဖြစ်သော ရှေးကျလှသည့် ဖဲကြိုးတစ်ချောင်း။
အန်နာသည် ပိတ်စဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"ငါ့အဘွားက ဒါကို တခြားစာအုပ်တစ်အုပ်ကနေ ကူးယူခဲ့တာ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "အဲဒါ မတိုင်ခင်က ဘယ်နှစ်ခါတောင် ကူးယူခဲ့လဲဆိုတာ ငါ မပြောတတ်တော့ဘူး"
မေရီသာ ဆိုလျှင် ထိုစကားစုကို ကြားချင်နေပေလိမ့်မည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ၎င်းကို မှတ်ထားရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။
အန်နာသည် စာအုပ်ကို အလယ်လောက်မှ ဖွင့်လိုက်သည်။
"ဒီမှာ"
စာသားများမှာ ညီညာခြင်း မရှိပေ။
ခေါင်းစဉ်တွင် မော်ရို (Morrow) ဟု ရေးထိုးထားသည်။
ယင်းအောက်တွင် လူနာမည် ဆယ့်တစ်ဦး ပါရှိသည်။
၎င်းသည် မိသားစု စာရင်းဇာတ်နာမ်သာ ဖြစ်သည်။
ဆိပ်ကမ်းမှတ်တမ်း မဟုတ်ပေ။
ကမ်းစပ်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြသော မိန်းမများထဲမှ တစ်ဦးသည် နောင်တွင် အန်နာ၏ မိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာခဲ့သောကြောင့် ဤနာမည်များကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ နာမည်မှာ ဆယ်လာ (Sella) ဖြစ်သည်။
သူမ၏ သားငယ်၏ နာမည်မှာ ဒေဗန် (Daven) ဖြစ်သည်။
သူ့အသက် သုံးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။
အက်ဗလင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"တွေ့တဲ့အချိန်မှာ သူမက သူ့ကို ပွေ့ချီထားခဲ့တာလား"
အန်နာသည် စာမျက်နှာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"တွေ့တယ်လို့ မပါဘူး"
သူမသည် စာအုပ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ လှည့်ပေးလိုက်သည်။
သစ်သားပြား လှန်ထွက်သွားပြီးနောက်မှာလည်း ကလေးငယ်ကို သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဆက်လက် တင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ လက်မရှိသည့်နေရာတွင် လက်တစ်ဖက်က သူတို့ကို ဆွဲကိုင်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်ဟု ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် တစ်ခေါက် ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်သည်။
အန်နာသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်နှာပေးများကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
"ခင်ဗျားတို့ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိလို့လား"
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု အက်ဗလင်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်ုပ်တို့ သိပုံရပါတယ်"
ထိုမှတ်တမ်းတွင် အရာရာ အပြည့်အစုံ ပါမနေပေ။
နာမည်နှစ်ခု၏ ဘေးတွင် မှတ်စုငယ်များ ရေးထားသည်။
မိန်းမတစ်ဦးမှာ အိမ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် အဖျားရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။
နောက်ထပ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ဆွေမျိုးများရှိရာ မြောက်ဘက်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဘရန် (Brant) ဟု ခေါ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ သူ၏ ဒဏ်ရာရထားသော ခြေထောက်က ဆက်လက် ထောက်ပံ့မပေးနိုင်တော့သည်အထိ လူများကို ဆိပ်ကမ်းစင်္ကြံပေါ်သို့ တင်ပေးရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။
ပျောက်ဆုံးသွားသော ရင်ဘတ်သေတ္တာတစ်ခုနှင့် ပတ်သက်၍လည်း အငြင်းပွားမှုများ ရှိခဲ့သည်။
စောင်များအတွက် ပေးချေရသည့် ငွေကြေး။
ဘဝဆိုသည်မှာ စာမျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ပွလျက် ဆက်လက် လည်ပတ်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် အောက်နားလေးတွင် ဆယ်လာ၏ နာမည် ထပ်ပေါ်လာသည်။
သူမသည် နောက်တစ်နှစ်တွင် သူမ၏ သားငယ်နှင့်အတူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ನတ်ကွန်းတွင် အပြာရောင်အဝတ်စတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။ တံခါးဝတွင် မည်သည့်အဖြေမှ မရခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
အန်နာသည် လက်များကို ယှက်ထားလိုက်သည်။
"အဲဒါက ငါ့အမြဲ ပြောပြနေကျ အပိုင်းပဲ။ ဆယ်လာက နတ်ကွန်း ပိတ်သွားပြီလို့ ဘယ်သူမှ မပြောမချင်း အဲဒီကို ဆက်သွားနေခဲ့တယ်လို့ သူက ပြောတယ်"
အော်ရီလီယာသည် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် အချိန်အကြာကြီးကြာမှ သေဆုံးသွားသော ယောက်ျားတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။
သူမ ကယ်တင်ခဲ့သော မိန်းမတစ်ဦးသည် အဝတ်စတစ်စကို ကိုင်လျက် ပိတ်ထားသော တံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန်အမင်း နီးကပ်နေခဲ့ဖူးသည်ကို မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်မိသွားသည်။
"ဒီစာကို ကူးယူလို့ ရမလား" ဟု အက်ဗလင်က မေးလိုက်သည်။
အန်နာသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"သူ့အတွက်လား"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"သင်္ဘောပျက်မှတ်တမ်းကိုတော့ ကူးလို့ရတယ်။ လက်ထပ်မှတ်တမ်းတွေကတော့ ဒီမှာပဲ ရှိရမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
သူမ၏ မြေးဖြစ်သူက မင်ရည်ကို ယူလာပေးသည်။
ကျွန်ုပ်က ဘေးမှနေ၍ တစ်ကြောင်းချင်း ဖတ်ပြနေစဉ် အက်ဗလင်က ရေးသားခဲ့သည်။
သေချာမသေချာသော စကားလုံးများကို သေချာမသေချာသည့်အတိုင်းပင် ကျွန်ုပ်တို့ ကူးယူခဲ့ကြသည်။
လစ်ဟင်းနေသည့် နေရာများကိုလည်း ချန်ထားခဲ့သည်။
အောက်ဆုံးနားတွင် ကျွန်ုပ်၏ ဇ្វីသည် အစောပိုင်းက အန်နာ ပြောပြခဲ့သော ရှေးဟောင်းစာအုပ်များအကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။
ပြီးဆုံးသွားသောအခါ အန်နာသည် စာမျက်နှာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဆယ်လာ၏ နာမည်ကို လက်ဖြင့် ထိကိုင်လိုက်သည်။
"ကောင်လေးက ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် ဆက်စောင့်နေလိုက်သည်။
"သူ့ကို နောက်တစ်ပိုင်းမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်။ တံငါလှေတစ်စင်းရဲ့ တစ်ဝက်ကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တယ်။ ကလေးတွေ ရခဲ့တယ်။ ကျန်တဲ့တစ်ဝက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ့ဝမ်းကွဲနဲ့ အငြင်းပွားခဲ့ကြတယ်"
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုအချက်က ကျွန်ုပ်တို့ သုံးဦးစလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ပါးပြင်ကို သုတ်လိုက်သည်။
"အဲဒါကိုပါ ထည့်သွင်းလို့ ရမလား"
အန်နာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"သူမ သိသင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်"
ကိုရာက ကျွန်ုပ်တို့၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကို အလွန်တရာ အချိန်အနည်းငယ်သာ ခံစားခွင့်ပေးခဲ့သည်။
လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ လှေပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။
ရွာကလေး တောင်စွယ်နောက်တွင် ကွယ်ပျောက်သွားချိန်တွင် လှေဦးပိုင်းပေါ်သို့ ရေဖျန်းစက်များ စတင် ကျရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပုံကြမ်းသေတ္တာကို အင်္ကျီအောက်တွင် သေချာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဘေးနားတွင် အနီးကပ် ထိုင်နေသည်။
ကူးယူထားသော နာမည်များမှာ ထုပ်ပိုးမှုအောက်တွင် ခြောက်သွေ့လျက် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် တည်ရှိနေသည်။
ထိုနေ့က ကျွန်ုပ်တို့ မည်သည့်အခန်းဆောင်ကိုမျှ မဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ တစ်စုံတစ်ရာကိုတော့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ် (Greykeep) သို့ ရောက်သောအခါ ကာရိုလိုင်း (Caroline) သည် အက်ဗလင်၏ ကော်လားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြိုဆိုခဲ့သည်။
ဂါရစ် (Garrick) သည် မူလတန်းစောင်ပေါ်မှနေ၍ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှိနေသည့် ကူရှင်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိဖြင့် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျွန်ုပ်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ကူရှင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရပ်သွားသည်။
ခြေတစ်ဖက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသည်။
နောက်ခြေတစ်ဖက်ကတော့ တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားလို ဖြစ်သွားပုံရသည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ဟယ်လီနာ (Helena) သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိုစွတ်နေသော ဝတ်ရုံများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"အဆင်ပြေခဲ့ရဲ့လား"
"နေရာကို တွေ့ခဲ့ပါတယ်" ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့..."
"ငါတို့ ပြန်သွားကြရမယ်"
ကျွန်ုပ်၏ ယောက္ခမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ စိုစွတ်နေသော လက်စွပ်ကို ပါးစပ်နှင့် လာတို့ရန် ကြိုးစားနေသော ကျွန်ုပ်၏ သားငယ်အတွက် ခြောက်သွေ့သော အဝတ်စကို ကမ်းပေးသည်။
"နွေးနွေးထွေးထွေး ဖြစ်သွားကြဦးပေါ့"
မေရီသည် ထိုညက မိတ္တူများကို ဖတ်ရှုခဲ့သည်။
ရဲတိုက်မှူး (Castellan) သည် ဒုတိယမြောက် အမှတ်အသားကို သဘောတူညီချက်ခန်းမမှ ပုံကြမ်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ခဲ့သည်။
အီလီနော်သည် နောက်လာမည့် ခရီးစဉ်အတွက် လိုအပ်မည့် ပစ္စည်းများကို စတင် စာရင်းပြုစုတော့သည်။
ကျွန်ုပ် နားထောင်နေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် တတ်နိုင်သမျှ ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက် မေရီကို သန့်ရှင်းသော စာရွက်တစ်ရွက် ထပ်တောင်းလိုက်သည်။
"မှတ်တမ်းအတွက်လား"
"အော်ရီလီယာအတွက်"
သူမသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ စားပွဲပေါ်မှတဆင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကလေးများ အိပ်ပျော်သွားကြသည့်အခါ အော်ရီလီယာ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့ မီးဖိုဘေးတွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျွန်ုပ် ထရပ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ဘယ်ကနေ စပြောရမှန်း ကျွန်ုပ် မသိခဲ့ပေ။
အက်ဗလင်က စာရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ငါတို့ တွေ့ခဲ့တယ်"
အော်ရီလီယာသည် ၎င်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြည့်သည်။
"သင်္ဘောပေါ်က လူတွေလေ" ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထჯلထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် မီးအိမ်ကို ပို၍ နီးကပ်အောင် ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဖတ်ရှုနေသည်။
ဆယ်လာ၏ မှတ်တမ်းကို ရောက်သောအခါ သူမ၏ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းသည် စာကြောင်း၏ အစဘက်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု သူမ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်စောင့်နေလိုက်သည်။
"သူမ သူ့ကို အဲဒီလောက်အထိ မြှောက်ချီထားခဲ့တာ။ သူမရဲ့ လက်တွေကို အဲဒီအတိုင်း အကြာကြီး ဆက်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ တွေးမိတာကို မှတ်မိနေသေးတယ်"
အက်ဗလင်သည် కుర్చীဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
"သူ အသက်ရှင်ခဲ့တယ်"
အော်ရီလီယာသည် စာမျက်နှာကို ဆက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"သူ ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်" ဟု ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက ဆိုသည်။ "မိသားစု စာအုပ်ထဲမှာ အဲဒီထက် ပိုပါသေးတယ်"
ထိုစကားကြောင့် သူမ မော့ကြည့်လာသည်။
ကျွန်ုပ်သည် တံငါလှေအကြောင်းကို သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။
လက်ထပ်မှုအကြောင်း။
ကလေးများအကြောင်း။
ဝမ်းကွဲဖြစ်သူနှင့် အငြင်းပွားခဲ့ရမှု အကြောင်း။
အော်ရီလီယာ တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်သည် သူမ၏ လွတ်နေသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမ ပြန်ဖတ်နိုင်သည့်အခါ အော်ရီလီယာသည် အပြာရောင်အဝတ်စ အကြောင်းကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။
"ငါ သူမကို မကြားခဲ့ရဘူး"
"ကျွန်ုပ်တို့ သိပါတယ်" ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
"ငါ ဖြေကြားပေးခဲ့မှာပါ"
"ငါ သိပါတယ်"
သူမသည် စက္ကူကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ထိုစာရွက်၏ သက်တမ်းမှာ နာရီအနည်းငယ်ထက် ပိုနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့တွင် မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားခဲ့ကြပေ။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာက မူရင်းစာအုပ် လုံခြုံမှု ရှိမရှိ မေးမြန်းခဲ့သည်။
"အန်နာ့ဆီမှာပါ" ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ "သူ့နေရာမှန်မှာပေါ့"
"ကောင်းလိုက်တာ"
သူမသည် အောက်ဘက်သို့ ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"နောက်ပိုင်းမှာ ဆုံးပါးသွားတဲ့ မိန်းမလေ... ငါ မသိခဲ့ရဘူး"
သူမ၏ လက်ချောင်းသည် နာမည်ဘေးတွင် ရပ်တန့်နေသည်။
သူမ တခြားသူများကို ဖတ်နေစဉ် ကျွန်ုပ်တို့ သူမဘေးတွင် ဆက်ရှိနေခဲ့ကြသည်။
ဆယ့်တစ်ဦးစလုံးကိုပေါ့။
မီးတောက်များ ငולစပြုလာသောအခါ မှတ်တမ်းကို စာရင်းများနှင့်အတူ သိမ်းဆည်းထားပေးရမလား ဟု ကျွန်ုပ် မေးမြန်းခဲ့သည်။
"နောင်တစ်ချိန်ပေါ့"
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူမသည် အက်ဗလင် ဖန်တီးခဲ့သော ခေါက်ရိုးအတိုင်း စာရွက်ကို ခေါက်လိုက်သည်။
"ဒီညတော့ ဒါကို ဒီမှာပဲ ထားလို့ ရမလား"
ကျွန်ုပ်သည် စားပွဲငယ်လေးကို သူမ၏ కుర్చীဘေးသို့ ပို၍ နီးကပ်အောင် ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာသည် စာမျက်နှာကို ၎င်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခဏတာ ကြာပြီးမှ ကောင်လေးအကြောင်း ပါသည့် အပိုင်းကို ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။