လင်းနက် (Linnet) ရဲ့ စာလွှာပါလာတာက စာရင်းတစ်ခုနဲ့အတူပါပဲ။
ကြိုး။
မီးခွက်များ။
ခြောက်သွေ့တဲ့ အဝတ်အစားများ။
လှေထဲကို ပြန်ဝင်ပါလို့ ပြောတဲ့အခါ နားထောင်မယ့် လူတွေ။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ပုခုံးစွန်းကနေ နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ငုံ့ဖတ်လိုက်တယ်။
“ဘယ်သူ့ကိုမှန်း တည့်တည့်ကြီး ရည်ညွှန်းထားသလိုပဲ”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရိပ်မိလား”
“မင်း သိလိမ့်မယ်လို့ ငါက မျှော်လင့်နေတာ”
သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး ပစ္စည်းတွေ သေချာထုပ်ဖို့ လုပ်လေတော့တယ်။
မနက်မိုးလင်းခါနီးမှာတော့ အမြွှာလေးတွေကို ဟယ်လီနာနဲ့ ဂါရစ်တို့ဆီမှာ ထားခဲ့လိုက်ကြတယ်။
ကာရို (Carol) ကတော့ ဆက်ပြီး အိပ်မောကျနေဆဲပါပဲ။
သူ့အစ်ကိုဖြစ်သူကတော့ ကျွန်တော် သူ့နဖူးကို နမ်းလိုက်တဲ့အခါ တစ်ဖက်တည်းသော မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လာပြီး အခြေအနေကို စဉ်းစားသုံးသပ်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့မပါဘဲနဲ့လည်း ဒီအတိုင်း ဆက်ဖြစ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ပြန်ပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ပုခုံးစွန်းလေးတွေနားမှာ တုံ့ဆိုင်းပြီး ကျန်ရစ်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် တံခါးဝမှာ စောင့်နေလိုက်တယ်။
ခဏကြာတော့ သူမက ကျွန်တော့်ဆီ လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။
“နှစ်ညလောက်လား” လို့ သူမက မေးတယ်။
“ရာသီဥတုက အခြေအနေပေးရင်ပေါ့”
“ရာသီဥတုက မပေးဘူးဆိုရင်ရော”
“အရာရာကို အကုန်မမြင်ရဘဲနဲ့ပဲ ပြန်လာရမှာပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လာတယ်။
အဲဒါက အသံထွက်ပြီး ကတိပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လှေက ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုပြီး ကျယ်ဝန်းပါတယ်။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို ကျေနပ်စေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ထားတာထက်ကို ရေနဲ့ ပိုပြီး နိမ့်နေသေးတယ်။
အဲဒါကတော့ ကျွန်တော့်ကို သိပ်ပြီး မကျေနပ်စေလှဘူး။
လှေခေါတိုင်ဘေးမှာ လင်းနက် ရပ်နေပြီး သင်္ဘောသားနှစ်ဦးက တבלဘဝါး ကြိုးတွေကို စစ်ဆေးနေကြတယ်။ တမ်စင် (Tamsin) က လှေတစ်စင်းနဲ့ သင်္ဘောသဘောင်္မှူးကို စီစဉ်ပေးထားခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ စတုရန်းပုံ မျက်နှာကျက်ရှိတဲ့ ကိုရာ (Cora) လို့ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးက ပစ္စည်းတွေကို လှေပေါ်တင်ခွင့်မပြုခင် ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို သေချာ စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်။
အီလီနော် (Eleanor) ကတော့ ခေါင်းညိတ်ပြမှုကို ရရှိခဲ့တယ်။
အီလီဇာ (Eliza) ကလည်း အတူတူပါပဲ။
မယ်လိုဒီရဲ့ ဓားကတော့ ဘယ်နားမှာ သိုလှောင်သိမ်းဆည်းရမလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခဏတာ ဆွေးနွေးမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့ပါတယ်။
ကိုရာက ကျွန်ტော့်ဆီ ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖိနပ်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အပိုတစ်ရံ ပါလာလား”
“ပါလာတယ်”
“ကောင်းပြီ”
အဲဒါနဲ့တင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်းပြည့်မီမှုကို အတည်ပြုလိုက်ပုံရပါတယ်။
ဩဆယ်လ် (Orselle) ရဲ့ မနက်ခင်း မီးခိုးတိုင်တွေက မီးမွှေးဆဲအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဆိပ်ကမ်းကနေ ခွာလာခဲ့ကြတယ်။
နေ့လယ်ပိုင်း ရောက်လာတဲ့အခါကျမှ လင်းနက်က ဘာကြောင့် လှေတစ်စင်းကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်လာခဲ့တယ်။
ကမ်းရိုးတန်းက မြေပြင်အနိမ့်အမြင့်တွေကြားမှာ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော် မြေပြင်ခိုင်မာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတဲ့နေရာတွေမှာ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ရေလမ်းကြောင်းတွေ ပွင့်ထွက်နေတယ်။ တခြားနေရာတွေမှာကျတော့လည်း ကျွန်တော်တို့ကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပုံရတဲ့ ရေပြင်ရဲ့ အောက်နားလေးမှာပဲ ကျောက်တုံးမည်းမည်းတွေ ပုန်းအောင်းနေကြပါတယ်။
လင်းနက်က ကမ်းစပ်ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။
ကိုရာကတော့ လင်းနက်ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ အာရုံကို မလွှဲမိအောင် ကြိုးစားနေခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်ကတော့ ခေါက်ထားတဲ့ ရွက်တိုင်အောက်မှာ ကျွန်တော့်ဘေးနားထိုင်ပြီး အော်ရီလီယာရဲ့ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဖတ်နေပါတယ်။
“ကုန်းပေါ်တက်ဖို့ ဆင်းတဲ့နေရာက ပင်ဘက်ခြမ်းမှာ ဖြစ်လိမ့်မယ်” လို့ သူမက ပြောတယ်။
“အင်း ဟုတ်မယ်”
“ပြီးတော့ အိမ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးက အမိုးပေါ်ကနေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာလေ”
“အမိုးသာ ကျန်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့”
ကျွန်တော့်ဇနီးက စာမျက်နှာကို ပြန်ခေါက်လိုက်ပါတယ်။
ခဏတာလောက်တော့ လှေကိုယ်ထည်ကို ရိုက်ခတ်နေတဲ့ ရေလှိုင်းသံတွေကို နားထောင်နေမိကြတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူမက သူမရဲ့ လက်ချောင်းအေးစက်စက်တွေကို ကျွန်တော့်လက်မောင်းအောက်မှာ ထိုးထည့်လိုက်ပါတယ်။
ဒီခရီးစဉ်က တိုးတက်လာပြီလို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ရှည်လျားတဲ့ တောင်စွယ်တစ်ခုရဲ့ အကာအကွယ်မှာ ရှိတဲ့ ရေသاငါးဖမ်းရွာလေးတစ်ရွာမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ညအိပ်ရပ်နားခဲ့ကြပါတယ်။
အဲဒီမှာ အိမ်ခြောက်လုံး၊ ပိုက်တွေပြည့်နေတဲ့ စတိုခန်းတစ်ခန်းနဲ့ အခန်းသုံးခန်းရှိတယ်လို့ ရှင်းပြတဲ့ တည်းခိုခန်းတစ်ခန်း ရှိပါတယ်။
ကိုရာက သူမကို ကြိုတင်သတိပေးထားပြီးသားပါ။
စောင်တွေ ပေါ်လာတယ်။
ငါးဟင်းချိုအိုးတစ်အိုးလည်း ရောက်လာပါတယ်။
အီလီနော်က တစ်လုတ်သောက်ကြည့်ပြီး ပထမပန်းကန် မကုန်သေးခင်မှာပဲ နောက်ထပ်ပန်းကန်တစ်လုံးကို ထပ်တောင်းခဲ့ပါတယ်။
အဲဒါက ကျန်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ကိုပါ အားတက်သွားစေခဲ့ပါတယ်။
ညစာစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါးဖမ်းသမား အဘိုးအိုတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေပုံကို လာကြည့်ပါတယ်။
သူက မြေပုံကို မီးခွက်နဲ့ အနီးကပ် တိုးပြီး ကိုင်ကြည့်တယ်။
“ဘဲလ်ကျောက်တုံးတွေ (Bell Stones) ပါလား” လို့ သူက ပြောတယ်။
လင်းနက်က ရှေ့ကို ကိုင်းဝင်လာတယ်။
“ခင်ဗျား သိလား”
“ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာတော့ သိတာပေါ့”
“အဲဒီကို ခင်ဗျား ဆင်းဖူးလား”
“ငါ လူငယ်ဘဝတုန်းကပေါ့၊ အဲဒီတုန်းကတော့ အတော်လေးလည်း မိုက်မဲခဲ့ပါသေးတယ်”
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်တယ်။
ကျွန်တော်က သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါတယ်။
ငါးဖမ်းသမားက ရေတိမ်ပိုင်းရဲ့ အစွန်းတစ်လျှောက်ကို ကွေးနေတဲ့ လက်ညှိုးနဲ့ လိုက်ညွှန်ပြတယ်။
“တောင်ဘက်ခြမ်းကတော့ ခြေထောက်အောက်မှာ ကျောက်တုံးကို မိပါတယ်။ မြောက်ဘက်ခြမ်းကို သွားမိရင်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ ဘိုးဘေးတွေနဲ့ အချိန်အကြာကြီး စကားပြောရလိမ့်မယ်”
“ခေါင်းလောင်းကိုရော ဘယ်သူမှ ရှ見မတွေ့ကြဘူးလား” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်တယ်။
သူက မော့ကြည့်လာတယ်။
“ငါ့အဖေ ပြောဖူးတာတော့ တစ်လုံးရှိခဲ့တယ်တဲ့”
“ဘယ်မှာလဲ”
“ရေထဲမှာပေါ့”
အဲဒါက အထောက်အကူ పెద్దကြီး မဖြစ်လှပါဘူး။
ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်နှာပေးကို ကြည့်ပြီး သူက ပြုံးတယ်။
“အဲဒီနေရာမှာတော့ အများစုက ဒီအတိုင်းပါပဲကွယ်”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ ကျောက်တုံးတွေဆီကို ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတယ်။
အစတုန်းကတော့ ငှက်တွေကိုပဲ ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတယ်။
သူတို့က ဆွေးမြေ့နေတဲ့ အုတ်ရံနံရံတန်းပေါ်မှာ ရပ်နေကြပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကြောင့် စိတ်ပျက်နေရပြီဖြစ်တဲ့ ကောင်စီအစည်းအဝေးတစ်ခုကို တက်ရောက်နေကြသလို လေတိုက်ရာဘက်ကို မျက်နှာမူထားကြပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ လှေက လှည့်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့နောက်ကွယ်မှာ နံရံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။
နိမ့်တယ်။
ပျက်စီးနေတယ်။
တစ်ချိန်က အရေးပါတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုခုကို ကာရံထားဖူးလောက်အောင် ရှည်လျားပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ စတုရန်းပုံ ရဲတိုက်ပြိုကျွင်းကျန်ရစ်မှုတစ်ခုကို တွေ့ရတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးကို ရွေ့လာခဲ့တယ်။
“အဲဒါက အမိုးတစ်ခုကို တင်ထားနိုင်လောက်ပါတယ်”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
လင်းနက်က နီးစပ်ရာဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“ကုန်းပေါ်တက်တဲ့ လှေကားထစ်တွေ”
သုံးထစ်ပဲ မြင်ရတော့တယ်။
ရေတွေက အနိမ့်ဆုံးထစ်ပေါ်ကို လွှမ်းပြီး စီးနေတယ်။
ကိုရာက အဲဒါတွေကို သေချာ စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာတယ်။
အဲဒီနောက် ညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးတော့တယ်။
အီလီဇာက အရင်ဆုံး ကုန်းပေါ်ကို တက်သွားတယ်။
အီလီနော်ကတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်ကို မချခင် ဖိနပ်နဲ့ ကျောက်တုံးကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးမှ လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကျန်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ စောင့်နေလိုက်ကြတယ်။
ကျွန်းပေါ်ကို လူတိုင်းကို ပင့်တင်ပေးနိုင်လောက်တဲ့ အစွမ်းသတ္တိတော့ ကျွန်ტော့်မှာ ရှိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်းရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်းက အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခြေအောက်မှာ ဆက်ပြီး ရှိနေမယ်ဆိုတာကိုတော့ မသိနိုင်ပါဘူး။
အီလီနော်က အက်ကြောင်းတစ်ခုဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။
“တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တန်းစီသွားပါ။ နံရံရဲ့ အတွင်းဘက်ခြမ်းမှာပဲ နေကြပါ”
ကျွန်တော်တို့ အိတ်တွေကို သယ်ပြီး ကုန်းပေါ်ကို တက်လာခဲ့ကြတယ်။
ကိုရာက သင်္ဘောသားတစ်ယောက်ကို လှေနဲ့အတူ ထားခဲ့ပြီး ကျန်တစ်ယောက်ကိုတော့ အမြင့်ဆုံး ကျန်ရစ်နေတဲ့ လှေကားထစ်တွေကနေ ရေလမ်းကြောင်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လွှတ်လိုက်ပါတယ်။
လင်းနက်က အဝတ်စစုတ် တစ်စကို ကျောက်တုံးထွက်နေတဲ့နေရာမှာ ချည်နှောင်လိုက်တယ်။
“ရေက အဲဒီအထိ ရောက်လာပြီဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ထွက်ကြမယ်”
ကျွန်တော် အဝတ်စကို ကြည့်လိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“နားလည်ပြီ”
ကျွန်တော့်ကို အဲဒါကို ပြန်ပြောခိုင်းစရာ မလိုလောက်အောင် သူမ ကျေနပ်ပုံရပါတယ်။
တစ်ချိန်က ဒီမှာ အခန်းတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။
အီလီနော်က ဘယ်နေရာကို ကြည့်ရမယ်ဆိုတာကို ပြသပေးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဲဒီနေရာတွေကို မြင်တွေ့ရတာ ပိုပြီး လွယ်ကူလာခဲ့ပါတယ်။
ခရုခွံတွေ ပြည့်နေတဲ့ မီးဖိုတစ်ခု။
တိမ်ကောက်ကောက်ပုံစံ ပွန်းပဲ့နေတဲ့ တံခါးခုံ။
အမိုးစွန်းအောက်မှာ အင်္ဂတေတွေ မပျက်မစီး ကျန်ရစ်နေတဲ့ အတွင်းနံရံရဲ့ အစအနတစ်ခု။
အက်ဗလင်က မီးဖိုဘေးမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
သူမ ဘာတွေတွနေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။
အော်ရီလီယာဟာ ဒီမှာ အေးစက်တုန်လှုပ်ခဲ့ရတာပါ။
ဘယ်သူကတော့ဖြင့် သူမကို ရေ ယူလာပေးခဲ့တယ်။
ဘယ်သူကတော့ဖြင့် မီးဖိုပေးခဲ့တယ်။
ဒီနေရာဟာ ဘယ်သူ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ဘေးမှာမှ သူ့ရဲ့နာမည်ကို မရေးခင်ကတည်းက သာမန်ကြင်နာမှုမျိုးကို လက်ခံခဲ့ဖူးတဲ့ နေရာတစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ထိုင်ချလိုက်ပြီး တံခါးခုံပေါ်က ပေါက်နေတဲ့ ရေညှိတွေကို လက်နဲ့ ဖွဖွ ပွတ်သပ်ဖယ်ရှားလိုက်တယ်။
“ဒီနားမှာလား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
သူမ ပြန်ထရပ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မယူခဲ့ကြပါဘူး။
ခေါင်းလောင်းက ရဲတိုက်အောက်မှာ ရှိနေပါတယ်။
အီလီဇာက ကွင်းစကွင်းပိတ်ကို အရင်ဆုံး တွေ့ရှိခဲ့တယ်။
အဲဒါက ပြိုကျနေတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကြားကနေ ရွယ်ထွက်နေပြီး အသက်အရွယ်ကြောင့် စိမ်းစိုနေပါတယ်။
နည်းနည်း ထပ်ဆင်းသွားလိုက်တဲ့အခါ ကျောက်တုံးနှစ်တုံးကြားက ရေအောက်မှာ ကွေးနေတဲ့ ပုံစံတစ်ခုကို တွေ့ရတယ်။
ကျွန်တော် ဒူးထောက်ချလိုက်တယ်။
ပင်လယ်ရေက အပေါ်ကနေ ဖြတ်စီးသွားနေပါတယ်။
ခဏတာလောက် မျက်နှာပြင်က ရှင်းလင်းသွားတယ်။
“ဟောဒီမှာ”
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ကိုင်းဝင်လာတယ်။
“တခြားအရာတွေကို မရွေ့စေဘဲ ရေကိုပဲ ဖယ်ထုတ်ပေးလို့ ရမလား”
“ငါ ကြိုးစားကြည့်မယ်”
ကျွန်တော် လက်ကို ဖြန့်လိုက်တယ်။
ရေမြုပ်နေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေအထက်မှာ ရေကွက်တိမ်တိမ်လေး တစ်ခု ပွင့်လာတယ်။
ရေတွေက ဘက်ပေါင်းစုံကနေ အတွင်းဘက်ကို ဖိဝင်လာကြတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒါကို ညင်သာစွာ တားဆီးထားလိုက်ပြီး ပုံစံကို တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့တယ်။
ခေါင်းလောင်းက ဘေးတိုက်လဲကျနေပါတယ်။
အစွန်းကတော့ ကျိုးနေတယ်။
ဂဏန်းတစ်ကောင်က ရုတ်တရက် အခြေအနေပြောင်းလဲသွားတာကို အံ့သြသလို ကြည့်နေပြီးမှ အောက်မှာ ဝင်ပုန်းသွားပါတယ်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော်တို့ရဲ့နောက်မှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
“ဧည့်သည်ရောက်နေပြီ”
အီလီနော်က တိုတိုတုတ်တုတ် တုတ်တံလေးတစ်ခုနဲ့ လက်လှမ်းလိုက်တယ်။
သူမက ခေါင်းလောင်းပတ်လည်က နေရာကို စမ်းသပ်ကြည့်တယ်။
အဲဒီနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။
“ကျောက်တုံးအောက်မှာ ညပ်နေတယ်။ ထားလိုက်တော့”
ကျွန်တော် ရေကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်စီးဆင်းခွင့်ပေးလိုက်တယ်။
ဂဏန်းကလည်း သူ့ရဲ့အမိုးကို ပြန်ရသွားပါတယ်။
ရဲတိုက်ရဲ့ အတွင်းဘက်မျက်နှာပြင်မှာ အမှတ်အသားတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့ရှိခဲ့ကြတယ်။
အဲဒါက ဒီရေတက်လာလေ့ရှိတဲ့ အမြင့်ထက်မှာ ရှိနေပြီး ပြိုကျနေတဲ့ လှေကားထစ်အပိုင်းအစတစ်ခုရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရယူထားပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်ကို လှမ်းခေါ်တယ်။
ပွန်းပဲ့နေတဲ့ ကြောင်းသုံးကြောင်းက ဖွင့်ထားတဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးလို ပုံစံတစ်ခုကို ဝန်းရံထားပါတယ်။
မိတ္တူကူးထားတဲ့ သက်သေခံချက်စာရွက်ကနေ ကျွန်တော် အဲဒါကို သိပါတယ်။
ခဏတာလောက် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော် အင်္ကျီအိတ်ထဲက ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်ကို ထုတ်လိုက်တယ်။
အဲဒီအမှတ်အသားပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ စိုးရိမ်နေကြတဲ့ အရာအားလုံးအတွက် သက်သေအပြည့်အစုံတော့ မဟုတ်သေးဘူးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကြီး ခြောက်ကပ်သွားဖို့အတွက်တော့ လုံလောက်နေပါပြီ။
အီလီဇာက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“ဘယ်လိုနေလဲ”
“သက်သေခံပိုင်ရှင်ရဲ့ အမှတ်အသားပဲ”
အီလီနော်က ပတ်လည်က ကျောက်တုံးတွေကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
“နံရံဆောက်တုန်းက တူးထွင်းထားတာလား”
“ပြောတတ်တော့ မပြောတတ်သေးဘူး”
သူမက အမှတ်အသားကို လက်နဲ့ မထိဘဲ အစွန်းနားလေးကို လက်ညှိုးနဲ့ လိုက်စမ်းကြည့်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီအပိုင်းကတော့ ပိုဟောင်းတဲ့ လက်ရာတစ်ခုပေါ်မှာ တပ်ဆင်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်”
အဲဒီဘက်ကို ကျွန်တော် ပထမဆုံး လက်လှမ်းလိုက်တုန်းက ဘာမှ မခံစားခဲ့ရပါဘူး။
ကျောက်တုံးသက်သက်ပါပဲ။
အက်ကြောင်းတွေထဲက ရေအေးစက်စက်တွေ။
ကျွန်တော့်ဘေးက အက်ဗလင် ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ ပေါ့ပါးတဲ့ အသိလေးတစ်ခုပဲ ရှိတာပါ။
အဲဒီနောက်မှာတော့ စွမ်းအားကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိစိတ်ကို ငြိမ်ကျသွားစေခဲ့တယ်။
ဘာတစ်ခုက လှုပ်ရှားလာတယ်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။
ပင်လယ်ရေလို့ ပြောရလောက်အောင် မပုံမှန်ဘဲ ပင်လယ်ပြင်အောက်က ပါးလွှာတဲ့ ခုခံမှု သဘောတရားတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
ကျွန်တော် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။
“ဘယ်လိုနေလဲ”
“ဒီမှာ တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ချက် ရှိနေတယ်”
“လှုပ်ရှားနေဆဲပဲလား”
“အဲ့ဒီလို ထင်တယ်”
သူမက ကျွန်တော့်လက် ရှိခဲ့တဲ့နေရာအနားမှာ သူမရဲ့လက်ကို တင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေကြတယ်။
သူမရဲ့မျက်ခုံးစပ်တွေ တွန့်ချိုးသွားတယ်။
“အရမ်း အားပျော့နေတယ်”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
အဲဒီနောက် ရေက အပြင်နံရံကို လာရိုက်ခတ်တယ်။
ခုခံမှုက ပိုပြီး တင်းကျပ်လာတယ်။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး အသံလာရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
နောက်ထပ် ရေလှိုင်းငယ်တစ်ခု ထပ်ရောက်လာတယ်။
အဲဒီလို တင်းကျပ်မှုမျိုးပါပဲ။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်ကို ဖယ်လိုက်တယ်။
“ရေနဲ့အတူ ပြောင်းလဲနေတာပဲ”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး အတွေးက ဒီရေကို တားဆီးဖို့ပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒုတိယတွေးမိတာကတော့ ဒီရေက ရေအိုးစပ်ထက်ကို ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်ဝေးလံစွာ ရောက်ရှိနေတယ်ဆိုတာပါပဲ။
ပထမဆုံး အတွေးကို ဘယ်သူမှ မကြားလိုက်ရတာကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
ဘာစွမ်းအားမှ မသွင်းဘဲနဲ့ တုန်ခါမှုအတိုင်း နံရံတစ်လျှောက်ကို ကျွန်တော်တို့ လိုက်သွားခဲ့ကြတယ်။
အဲဒါက ပြိုကျနေတဲ့ လှေကားအောက်ဘက်ကို ဆင်းသွားတယ်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး သေချာ လက်လှမ်းမီနိုင်တဲ့ အဝေးတစ်နေရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။
အီလီနော်က အပေါ်က ကျောက်တုံးတွေကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
“အခန်းတစ်ခုခု ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်”
“ဖွင့်လို့ ရမလား”
သူမက လင်းနက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
လင်းနက်က အဝတ်စကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“ဒီနေ့တော့ မဖြစ်နိုင်သေးဘူး”
စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက ငြင်းခုံမှုအဖြစ် မပြောင်းလဲသွားခင်မှာပဲ အဖြေက ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ပုံဆွဲပစ္စည်းတွေကို ထုတ်လိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် ဘယ်ဘက်ကို သွားလဲဆိုတာကို ကျွန်မတို့ မှတ်တမ်းတင်ထားသင့်တယ်”
သူမ ပုံဆွဲနေတုန်းမှာပဲ မယ်လိုဒီက စာတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။
အဲဒါက တံခါးခုံရဲ့ အတွင်းဘက်စွန်းတစ်လျှောက်မှာ ဖြစ်ပြီး အများစုကတော့ ဖုန်မှုန့်တွေအောက်မှာ ပုန်းအောင်းနေပါတယ်။
အီလီနော်က ပထမဆုံး စာလုံးအနည်းငယ်ကို မြင်ရလောက်အောင် ဖယ်ရှားပေးလိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် သူမ ရပ်သွားတယ်။
“မျက်နှာပြင်က ကွာကျလာတော့မယ်”
အက်ဗလင် ရောက်လာခဲ့တယ်။
သူမက ကျောက်တုံးပေါ်ကို ကိုယ်အလေးချိန်မချဘဲ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ကျန်ရစ်နေတာတွေကို စတင် ကူးယူပါတော့တယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ပုခုံးစွန်းအထက်မှာ မီးခွက်လေးတစ်ခုကို ထောင်ပေးထားလိုက်တယ်။
အပေါက်တွေ ရှိနေတယ်။
စကားလုံးတွေ အပြည့်အစုံ မပါတော့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ စကားစုတစ်ခုကတော့ အများစု ကျန်ရစ်နေခဲ့ပါတယ်။
“ပင်လယ်က သူ ယူထားခဲ့တာကို ပြန်မပေးမချင်းပေါ့”
ကျွန်တော် အဲဒါကို အသံထွက်ပြီး ဖတ်ပြလိုက်တယ်။
အီလီဇာရဲ့ မျက်နှာပေး ပြောင်းလဲသွားတယ်။
“အဲဒါက ပြီးဆုံးနိုင်စရာ မရှိဘူးလို့ ပြောနေသလိုပဲ”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
အက်ဗလင်က ဆက်ပြီး ပုံဆွဲနေခဲ့တယ်။
စာကြောင်းရဲ့ အစွန်ဆုံးနား၊ ဆားခဲပါးပါးလေးတွေအောက်မှာ ဒုတိယအမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်တယ်။
အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိတ္တူပေါ်မှာ ပါမလာပါဘူး။
ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းနေတုန်းမှာပဲ ရေက အဝတ်စဆီကို ရောက်လာပါပြီ။
လင်းနက်က တစ်ချက် လှမ်းခေါ်တယ်။
လူတိုင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြတယ်။
အီလီနော်က အက်ဗလင်ရဲ့ လေးတဲ့အိတ်ကို ယူပေးလိုက်တယ်။
အီလီဇာက လှေကားထစ်တွေဆီကို အရင်ဆုံး သွားခဲ့တယ်။
ရေလှိုင်းတစ်ခုက ကုန်းတက်ကို လာရိုက်ခတ်ပြီး ကျောက်တုံးတွေပေါ်ကို ရေပက်ဖြန်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် ပုံဆွဲဘူးကို ပိတ်နေခဲ့ပါတယ်။
အနိမ့်ဆုံး လှေကားထစ်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။
“စောင့်ဦး” လို့ ကိုရာက လှေပေါ်ကနေ လှမ်းအော်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေလိုက်ကြတယ်။
လှေက တက်လာတယ်။
ပြန်ကျသွားတယ်။
သူ့ရဲ့သင်္ဘောသားက လှေကို ဘေးနားကို ပြန်ကပ်လာစေတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
သူမရဲ့ စွမ်းအားတွေ စုစည်းလာတာကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
လှေကားထစ်တွေဘေးမှာ ကွေးနေတဲ့ အကာအရံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နောက်ထပ်လာမယ့် ရေလှိုင်းကို လှည့်ထုတ်ပစ်နိုင်လောက်အောင် နိမ့်ပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို စွမ်းအားတွေ ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်တယ်။
ရေပက်စက်တွေက အပြင်ဘက်တစ်လျှောက်မှာ လျှောကျသွားတယ်။
အီလီနော်က လှေပေါ်ကို တက်သွားတယ်။
အဲဒီနောက် မယ်လိုဒီပေါ့။
ပြီးတော့ လင်းနက်ပါ။
အီလီဇာ လိုက်သွားတဲ့အချိန်အထိ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး ထိန်းထားပေးကြတယ်။
“ကျွန်မဆီမှာပဲ” လို့ အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
ကျွန်တော် အထောက်အပံ့ပေးထားတာကို လျှော့ချလိုက်တယ်။
အကာအရံက ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဆက်ပြီး တည်ရှိနေဆဲပါပဲ။
ကျွန်တော် လှေပေါ်ကို တက်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကုန်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းထားပါတယ်။
သူမရဲ့နောက်လက်ကို မလှမ်းခင်မှာ ကျွန်တော် အလေးချိန်ကို ပြන්ယူလိုက်ပါတယ်။
သူမ လှေကားထစ်တွေအတိုင်း ဆင်းလာခဲ့တယ်။
ကိုရာက လှေကို တွန်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီမှသာလျှင် ကျွန်တော်တို့ အကာအရံကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့နောက်က ကျောက်တုံးတွေပေါ်မှာ ရေတွေ ပက်ခနဲ ကွဲအက်သွားတယ်။
လှေက ရေလမ်းကြောင်းထဲကို လှည့်ဝင်သွားတဲ့အထိ ဘယ်သူမှ စကားမပြောခဲ့ကြပါဘူး။
အဲဒီနောက်မှ အက်ဗလင်က ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထိုင်ချလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပုခုံးတွေ ထိမိနေကြပါတယ်။
အဲဒီညမှာတော့ အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ကို အိမ်မက်ဥယျာဉ်ထဲမှာ လာတွေ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကနေ သူမ သိနေခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ သူမကို ပုံတွေ ပြခဲ့ကြတယ်။
ရဲတိုက်။
အမှတ်အသား။
တံခါးခုံပေါ်က စာတွေ။
သူမက အဲဒီနောက်ဆုံးစာတွေကို အရင်ဆုံး ဖတ်တယ်။
အဲဒီနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။
ခဏတာလောက်ကတော့ သူမ ထွက်သွားတော့မလို့ ထင်လိုက်မိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား သူမက ရေပန်းဆီကို လျှောက်သွားပြီး ကျောက်တုံးပေါ်မှာ သူမရဲ့လက်တွေကို တင်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမဆီကို သွားတယ်။
ကျွန်တော်လည်း လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား” လို့ ကျွန်တော့်ဇနီးက မေးတယ်။
“သိတယ်”
အော်ရီလီယာရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်နေပါတယ်။
အဲဒါက အဖြေအတွက် ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ကြောက်ရွံ့လာစေခဲ့ပါတယ်။
“မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ငါ လာလည်ပြီး နှစ်အတော်ကြာမှပေါ့”
“အိမ်ကြီးလား”
“လွတ်မြောက်ခဲ့ပါတယ်”
သူမက ရေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
“လှေတစ်စင်းကတော့ မလွတ်မြောက်ခဲ့ဘူး”
ကျွန်တော် ဆက်ပြောမယ့်ဟာကို စောင့်နေလိုက်တယ်။
“ငါ့ကို လှမ်းခေါ်ခဲ့ကြတဲ့ လူတွေ လှေပေါ်မှာ ပါလာခဲ့တယ်။ ငါ အဲဒီထဲက အချို့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်”
“အချို့ကိုပေါ့” လို့ အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောတယ်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“တန်းရိတ် (Tern Reach) က သက်သေက ဘာကြောင့် တခြားသူတွေကို မရွေးဘဲ အဲဒီဘဝတွေကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲလို့ ငါ့ကို မေးခဲ့တယ်”
“ခင်ဗျား မရွေးခဲ့ပါဘူး”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ရေပန်းစွန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ ပြန်မပေးနိုင်ခဲ့တာတွေကို သူက ငါ့ဘက်က ပေးဆပ်ရမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်”
ကျွန်တော် ကူးယူထားတဲ့ စာကြောင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ပင်လယ်က သူ ယူထားခဲ့တာကို ပြန်မပေးမချင်းပေါ့”
“သူတို့က ခင်ဗျားရဲ့ လွတ်မြောက်မှုကို သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေကို ပြန်ခေါ်လာပေးနိုင်မှုအပေါ်မှာ မှီခိုနေစေခဲ့တာပေါ့”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာတယ်။
“အင်း ဟုတ်တယ်”
ခဏတာလောက်တော့ ရေပန်းသံကိုပဲ ကြားနေရတယ်။
အဲဒီနောက် အက်ဗလင်က ပုံဆွဲစာရွက်ကို ချလိုက်ပြီး အော်ရီလီယာရဲ့ လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
ကျန်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ပြောပြဖို့ သူမ အသင့်ဖြစ်တဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ သူမရဲ့ဘေးမှာပဲ ဆက်ပြီး ရှိနေခဲ့ကြပါတယ်။