မိုးက နံနက်စာမစားမီကတည်းက စတင်ရွာချနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ဂါရစ်က သစ်သားကွင်းဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ထုခတ်ကြည့်လျှင် အသံထွက်လာကြောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလေပြီ။
သူက ထိုစမ်းသပ်မှုကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်သည်။
ကာရက်က ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ ငါးအရုပ်ဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို လိုက်ထုလေသည်။
ထွက်လာသည့် ရទ្ធိဒရ်ကို သူမ သဘောမကျပေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ သမီးငယ်၏ မျက်နှာပေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဒုတိယမြောက် သစ်သားကွင်းကို လက်လှမ်းမီရာသို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
“ဆူညံသံတွေ နည်းနည်းပဲ လိုချင်တယ်လို့ ငါတို့ ထင်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့လိုချင်တာက အငြင်းပွားစရာတွေ နည်းသွားဖို့လေ”
ခဏလောက်တော့ မူလတန်းအရွယ် ကလေးထိန်းခန်းလေးသည် စက်မှုလက်မှု အလုပ်ရုံတစ်ခုနှင့် တူနေတော့သည်။
ကျွန်တော်တို့ဇနီးမောင်နှံ ရင်ချင်းအပ်ကာ ရပ်နေကြစဉ်။
အပြင်ဘက်တွင်မူ မိုးရေတို့သည် အိမ်မိုးပေါ်မှ ငွေစင်ချည်မျှင်များအလား စီးကျနေသည်။
“ဒီနေ့ ဘယ်မှ သွားစရာ ရှိသေးလို့လား”
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်စားပွဲခုံကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။
“နောက်တော့ သွားရမှာပေါ့”
“ဒါဆို ဒီမှာ ခဏလောက် ဆက်ရပ်နေပါဦး”
ကျွန်တော်လည်း ထိုအတိုင်း ဆက်ရပ်နေလိုက်သည်။
နက်ဆာ၏ ပထမဆုံး စာအိတ်မှာ ဘေးစွန်းများ စိုစွတ်နေခဲ့သည်။
ကောင်စီအစည်းအဝေးသို့ မယူလာမီ မေရီက ၎င်းကို အိမ်နီးနားချင်း မီးဖိုဘေးတွင် ဖြန့်ခင်း၍ ခြောက်ထားပေးခဲ့သည်။
အစောင့်အရှောက် တာဝန်ခံက အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။
ထိုအချက်ကပင် နက်ဆာ၏ အကြီးမားဆုံး အောင်မြင်မှု ဖြစ်ပုံရပြီး သူမက ၎င်းကို မျဉ်းသားပြထားလေသည်။
သူ့နာမည်က ဒါဗရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် လူနာ ကိုးနာရီကို သက်ကြီးရွယ်အို အကူတစ်ဦး၊ ယိုစိမ့်နေသော အမိုးနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေးများကိုပါ ပြုစုနေရသော တူမတစ်ဦးတို့ဖြင့်သာ ရုန်းကန်ထိန်းသိမ်းနေရသူ ဖြစ်သည်။
သူသည် ဝတ်ပြုချိန် မရောက်မီကတည်းက ဖျားနာနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူ ခရီးထွက်ခဲ့ရသည်။
ထို့နောက် သူ မရှိစဉ်အတွင်း သူ့ကို လိုအပ်နေခဲ့ကြသူများထံသို့ သူ ပြန်လာခဲ့သည်။
နက်ဆာက သူ့ကို လက်ချားများကြားတွင် အလင်းတန်းများ တုန်ရီနေလျက် ကုတင်စပ်၌ ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
သူမက သူ့ကို ကုတင်ပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် လှဲအိပ်ခਿင်းလိုက်တော့သည်။
အက်ဗလင်က ထိုအပိုင်းကို နှစ်ခေါതി ဖတ်ပြခဲ့သည်။
“သူ့ရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကော”
“ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ” ဟု မေရီက ပြောသည်။ “အားတော့ နည်းနေတယ်။ နက်ဆာကတော့ အဲဒီထက် ပိုပြီး မခန့်မှန်းရဲဘူးလို့ ဆိုတယ်”
စာကြောင်း ဆက်သွားလျှင် မီးခွက်ဆီ၊ သန့်ရှင်းသော အဝတ်စများနှင့် မီးခွက်ခိုးများကြောင့် လူနာခန်းငယ်လေး မွန်းကျပ်မသွားအောင် မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကို ပြုပြင်ပေးနိုင်မည့်သူတစ်ဦးကို တောင်းဆိုထားသည်။
စာအောက်ဆုံးတွင်မူ နက်ဆာက သီးခြားစာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်ထားခဲ့သည်။
သူက ကျွန်တော်တို့ကို ဘာတွေ ပေးဆပ်ရမလဲလို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ စောင်ရေတွေ ရေတွက်လို့ မပြီးမချင်း ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်နေလိုက်ဖို့ပဲ သူ့ကို ပြောခဲ့တယ်။
ဘီထရစ်က သူမ၏ စာအုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်တောင်လဲ”
မေရီက စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
နက်ဆာက ဂဏန်းအရေအတွက်ကိုပါ ဖော်ပြပေးထားခဲ့သည်။
သဘာဝကျစွာပင်ပေါ့။
ကေးလ်က နောက်တစ်ကြိမ် သွားရောက်မည့် ကယ်ဆယ်ရေးခရီးစဉ်အကြောင်း ဆွေးနွေးရန် ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက ခရီးထွက်နိုင်မည့် ကုသသူများစာရင်း၊ သူတို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အချိန်ပေးနိုင်မည်နှင့် ဤနေရာတွင် သူတို့၏ တာဝန်များကို မည်သူက လွှဲပြောင်းယူမည်ဆိုသည့် အချက်အလက်များကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ တိုတောင်းနေသည်။
သို့သော် လွန်ခဲ့သောလများကထက်စာလျှင် ပိုရှည်လျားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က နာမည်များကို လက်ညှိုးဖြင့် လိုက်ညွှန်ပြသွားသည်။
“တခြားအိမ်တွေဘက်ကိုရော သူတို့ ဘာတွေ ကူညီပေးနိုင်မလဲဆိုတာ မေးကြည့်သင့်တယ်”
“အချို့ကတော့ ပေးနိုင်တာ အရမ်းနည်းတယ်” ဟု ကေးလ်က ပြောသည်။
“အချို့က တစ်ပတ်လောက် ဆက်နေပေးနိုင်မယ့် အကူတစ်ဦးဦး ရှိချင်ရှိမှာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် အလွတ်အခန်းတစ်ခန်း ရှိလိမ့်မယ်။ အားလုံးက ကုသပေးတာချည်းပဲ ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူး”
သူက ၎င်းကို စဉ်းစားတွေးတောကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်တော်တို့လည်း ကျွန်တော်တို့ထံသို့ စာရေးသားပေးပို့ပြီးသား ဖြစ်ကြသော အိမ်များမှစ၍ စတင်ရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။
စိမ်းစိမ်းစကားများအတွက် မည်သည့် ကတိကဝတ်မှ မပေးပေ။
ကုသပေးလိုစိတ် ရှိရုံဖြင့် ၎င်းတို့၏ မိသားစုများက ၎င်းတို့မရှိခြင်းကို ငွေကြေးအရ မထိခိုက်ဘဲ ခွင့်ပြုနိုင်သည်ဟု မယူဆပေ။
ဘီထရစ်က လုပ်ခလစာအကြောင်း မေးမြန်းသည်။
မေရီက ခရီးစဉ်များကို မည်သူက မှတ်တမ်းတင်ပေးမည်နည်းဟု မေးသည်။
ကေးလ်က မစဉ်းစားဆင်ခြင်ဘဲ သူ့တွင် မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနှင့်ပြီးသားဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးချိန်တွင်မူ ထိုမှတ်စုစာအုပ်သည် ပို၍ပင် အရေးပါသော မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။
မိုးရေတို့က တစ်နေ့တာ၏ အများစုကို အိမ်တွင်း၌သာ နေထိုင်စေရန် ဖန်တီးထားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ကတ်စတယ်လန်ကို မြေပုံခန်းထဲတွင် စာအုပ်သုံးအုပ်ဖွင့်ကာ ရှေးဟောင်းဇယားကွက်တစ်ခုပေါ်တွင် ပါးလွှာသော စက္ကူချပ်တစ်ခုတင်၍ ရေးဆွဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက ကမ်းရိုးတန်းမျဉ်းကို ကူးယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အခြားစာမျက်နှာတစ်ခုတွင်မူ ထိုကမ်းရိုးတန်းပင် ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။
သို့တည်းမဟုတ် ရေပြင်က ပို၍ ကျဉ်းမြောင်းသွားခြင်းလည်း ဖြစ်ပေမည်။
ကျွန်တော် သူ၏ ဘေးတွင် သွားရပ်လိုက်သည်။
“ဘယ်ဟာက မှားနေတာလဲ”
“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ နှစ်ခုစလုံး မမှားဘဲ ဖြစ်နေမှာပါ”
သူက အထက်ပါ စက္ကူချပ်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
လမ်းတစ်လမ်းသည် ကမ်းစပ်တွင် အဆုံးသတ်သွားသည်။
ရှေးဟောင်းဇယားကွက်ပေါ်တွင်မူ ၎င်းက ဆက်သွားနေသည်။
“ရက်စွဲတွေက အများကြီး ကွာခြားနေတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ ဒီအမှတ်အသားတွေက ရေကျချိန်မှာ ပေါ်လာတဲ့ မြေပြင်ကို ညွှန်ပြနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
ကျွန်တော် ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးဝင်ကြည့်လိုက်သည်။
လမ်း၏ အဆုံးတွင် လေးထောင့်ပုံစံငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
၎င်း၏ဘေးတွင် လက်ရေးကျဉ်းကျဉ်းဖြင့် ကျန်ရှိနေသေးသော အထောက်အထားစာရွက်စာတမ်းများထဲမှ နေရာတစ်ခု၏ နာမည်ကို ရေးထိုးထားသည်။
“တာန်း ရိချ် (Tern Reach)”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ကျွန်းတစ်ကျွန်းလား”
“ဒီဇယားကွက်အရတော့ ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆို တခြားဟာမှာကော”
“အမှတ်အသား မရှိဘူး”
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မိုးရေတို့က ၎င်း၏ ဟိုဘက်ရှိ ရင်ပြင်တော်ကို ဝေဝါးသွားစေသည်။
“ပင်လယ်က အဲဒါကို မြှုပ်နှံလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်မလား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
ရိုးရှင်းသော အဖြေတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ဤမျှလောက်ဖြင့် တွေးတောစရာများ မများပြားခဲ့လျှင် ကောင်းလေစွဟု ကျွန်တော် ဆန္ဒပြုမိသည်။
မီးခွက်များ မထွန်းမီ အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
မေရီက ကူးယူထားသော အထောက်အထားစာရွက်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့လည်း ၎င်းကို မြေပုံများဘေးတွင် တွဲလျက် ဖြန့်ခင်းလိုက်ကြသည်။
ထိုနေရာသည် သက်သေတစ်ဦး၏ ဘွဲ့အမည်တွင်သာ ပါရှိလာခဲ့သည်။
ထိုမျှသာတည်း။
အခန်းတစ်ခန်းအကြောင်း ဖော်ပြချက် မရှိပါ။
လမ်းညွှန်ချက်လည်း မရှိပါ။
ချုပ်နှောင်မှုတစ်ခုက ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲလား၊ သို့မဟုတ် တစ်ချိန်က ရှိခဲ့ဖူးသလားဆိုသည်ကို ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြနိုင်မည့် မည်သည့်အရာမျှ မရှိပေ။
“ဒီဇယားတွေကို ဩဆယ်လ်ဆီ ပို့သင့်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“မိတ္တူပေါ့” ဟု မေရီက ပြန်ပြောသည်။
“အင်း မိတ္တူပေါ့”
ကျွန်တော်က ပြတ်တောက်နေသော လမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“လင်းနက်က ဒီနေရာကို အခု တခြားနာမည်တစ်ခုနဲ့ ခေါ်သေးလားဆိုတာ သိကောင်း သိလိမ့်မယ်”
ကတ်စတယ်လန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ပြီးတော့ ဆိပ်ကမ်းမှတ်တမ်းတွေမှာ မြေယာဆုံးရှုံးခဲ့ရတာတွေကို ဖော်ပြထားနိုင်ပါတယ်”
မေရီက စာစတင်ရေးသားလိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ နောက်တစ်လှမ်းတက်ရန်အတွက် ကျွန်တော်ထက် ပြဿနာကို ပိုနားလည်သူတစ်ဦးဦးကို မေးမြန်းရမည့်အလုပ် ပါဝင်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် တိုးတက်လာနေပါပြီ။
မည်သူမျှ ကျွန်တော်အား ကြီးကြပ်သူမပါဘဲ သီးသန့်မထားရဲလောက်အောင်တော့ နှေးကွေးလွန်းလှသည် မဟုတ်ပေ။
အော်ရီလီယာက ထိုညနေက ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့လည်း မူလတန်းအရွယ် ကလေးထိန်းခန်း မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေကြပြီး ဂါရစ်အား အိပ်စက်ခြင်းက မည်သည့်အရေးကြီးသည့်အရာကိုမျှ လက်လွတ်ဆုံးရှုံးစေမည်မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်အောင် ဆွဲဆောင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
သူကမူ သဘောမတူပေ။
ကာရက်ကတော့ လက်တစ်ဖက်ကို ပါးပြင်ဘေးတွင် ဖြန့်လျက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်သားကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် အဆင်ပြေပြေ တင်ထားလိုက်သည်။
သူက သူမ၏ ဝတ်ရုံကြယ်သီးကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ဆံပင်ကို ဆွဲကိုည့်သည်။
ထို့နောက် သူ နိုးနေထိုက်လောက်သည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားပုံရကာ သူ့ခေါင်းကို မှီချလိုက်တော့သည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမကလည်း ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးစလုံး ကျွန်တော်တို့တွေးနေသည်များကို ထုတ်မပြောကြပေ။
အော်ရီလီယာက ပြုံးလိုက်သည်။
“ရှင်တို့ စိတ်ထဲကနေ မကျေမနပ်ဖြစ်နေတာကို ကျွန်မ ကြားနေရတယ်”
ကျွန်တော်တို့လည်း ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ စောင့်ဆོང་ပြီးမှ မြေပုံကို သူမအား ပြသခဲ့ကြသည်။
လမ်းကို သူမ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ရုတ်တရက်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။
သူမ၏ လက်ချောင်းများ ရပ်တန့်သွားရုံသာ ရှိသည်။
“ရှင် ဒါကို သိတယ်ပေါ့” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
“တစ်ခါက ဒီလမ်းအတိုင်း သွားဖူးတယ်”
အက်ဗလင်က కుర్చీကို ပို၍ နီးကပ်အောင် ဆွဲလိုက်သည်။
“အဲဒီမှာ ဘာတွေ ရှိလဲ”
“ဒီရေအထက်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်တစ်လုံး ရှိတယ်။ ပင်လယ်ဘက်အခြမ်းမှာ ဆိပ်ခံတံတားတစ်ခု ရှိတယ်။ ရာသီဥတုဆိုးလို့ သူတို့ရဲ့လှေတွေ ဆိပ်ကမ်းကြီးထဲ မဝင်နိုင်တဲ့အခါ လူတွေက အဲဒါကို သုံးကြတယ်”
အော်ရီလီယာက လေးထောင့်ပုံစံငယ်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကုန်းဘက်အခြမ်း တံခါးနားမှာ ခေါင်းလောင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ လမ်းမဖြတ်ကူးမီ အဲဒီကို တီးရပြီး အမိုးပေါ်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေတတ်တယ်”
“ဒီရေအတွက်ကြောင့်လား”
“မြူတွေအတွက်ရောပေါ့။ လမ်းကို တိုင်တွေနဲ့ မှတ်သားပြထားပေမယ့် အချို့တိုင်တွေက ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ”
“ဘာက ခင်ဗျားကို အဲဒီကို ရောက်သွားစေတာလဲ”
သူမက မော့ကြည့်လာသည်။
“ဝင်ရိုးကျိုးသွားလို့”
ကျွန်တော် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
“တော်တော်လေး ထူးဆန်းတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ”
“အရမ်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းခဲ့တာ”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ၏ အကြည့်များက မြေပုံပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
“ရေမတက်လာခင်မှာ ရထားကို ထားခဲ့ပြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့ရတယ်။ နေ့လယ်မတိုးမီ ရောက်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်မတို့ကို အာမခံခဲ့တဲ့ လူကို ဒေါသထွက်ခဲ့မိတာကို မှတ်မိနေသေးတယ်”
“ရောက်ခဲ့ကြလား”
“မရောက်ခဲ့ဘူး”
သူမသည် ထိုအိမ်ကို မှတ်မိနေသည်။
ပြတင်းပေါက်များပေါ်ရှိ ဆားပွင့်များကို မှတ်မိသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ ခြေထောက်များကို ဆေးကြောရန် ရေပူကို ရေဇလုံထဲသို့ ထည့်ပေးနေသည်ကို မှတ်မိသည်။
စိုစွတ်နေသော ဝတ်ရုံများကို အလွန်နီးကပ်စွာ ချိတ်ဆွဲထားသည့် အခန်းတစ်ခန်းကိုလည်း မှတ်မိနေသည်။
သို့သော် မည်သည့်အရာမျှ ကျန်ရစ်နေသေးခြင်း ရှိမရှိကိုတော့ သူမ ကျွန်တော်တို့ကို မပြောပြနိုင်ပေ။
“ဘုရားသတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာမျိုး ရှိလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“နတ်ကွန်းတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ ခရီးသည်တွေကို လက်ခံတဲ့ အိမ်အများစုမှာ အဲဒါမျိုး ရှိကြတာပဲလေ”
“ဒါဆို ဒီမှာ နာမည်ပါလာတဲ့ သက်သေကော”
အော်ရီလီယာက ဘွဲ့အမည်ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖတ်သည်။
“သူ့ကိုတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး”
ကျွန်တော် ကျောမှီလိုက်သည်။
မီးဖိုထဲမှ မီးတောက်များ လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ချုပ်နှောင်မှုက ရေအောက်မှာတောင် ဆက်ရှင်သန်နိုင်မလား”
“နိုင်ပါတယ်”
“အဆောက်အအုံ ပြိုကျသွားရင်တောင်မှလား”
“ဘာက ထိန်းချုပ်ထားလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်”
ထိုအဖြေက အခွင့်အလမ်း မည်မျှပေးထားသည်ကို ကျွန်တော် မကြိုက်ပေ။
အော်ရီလီယာက စားပွဲကို လှမ်းဖြတ်ကာ ကျွန်တော့်လက်ကို လာထိသည်။
“ရှင် အဲဒါကို မတွေ့သေးဘူး၊ ယူရီယာ”
“သိပါတယ်”
“ရှင်က ကျွန်မ မှတ်မိတဲ့ လမ်းတစ်လမ်းကိုတော့ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီပဲ”
ကျွန်တော် ကျဉ်းမြောင်းသော မျဉ်းကြောင်းလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ”
ဩဆယ်လ်၏ အကြောင်းပြန်စာက နှစ်ရက်အကြာတွင် ရောက်လာခဲ့သည်။
လင်းနက်က မိတ္တူပေါ်တွင် မျဉ်းကြောင်းဆွဲထားခဲ့သည်။
အတော်လေးကို ခိုင်မာစွာဖြင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ရှေးဟောင်းလမ်းသည် အဓိက ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်း၏ မြောက်ဘက်ရှိ ရေတိမ်ပိုင်းကို ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ သူမသိသော မှတ်တမ်းများအရ ၎င်း၏နာမည်သည် နှစ်ကြိမ်တိုင် တိုင် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သောင်ခုံများသည်လည်း အဆများစွာ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
ရေမျက်နှာပြင်အထက်တွင် ကျောက်တုံးများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ကျွန်တော်တို့မြေပုံပေါ်ရှိ အိမ်နှင့် သက်ဆိုင်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်လောက်အောင်တော့ မများလှပေဟု သူမက ရေးထားခဲ့သည်။
တမ်စင်က ဒုတိယမြောက် စာတိုလေးတစ်စောင်ကိုပါ ပူးတွဲထည့်ပေးလိုက်သည်။
သူမနှင့်အတူ မြေပုံများကို လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ဖိတ်ခေါ်ထားသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ မိတ္တူကြောင့် လမ်းသည် အမှန်တကယ်ထက် ပို၍ ဖြောင့်တန်းနေပုံပေါ်နေကြောင်းနှင့် သူမက ၎င်းကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ခံယူနေကြောင်း သူမက ဆိုထားသည်။
ကျွန်တော် ထိုစာတိုကို အက်ဗလင်ထံသို့ ကူးပေးလိုက်သည်။
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါတို့ သွားသင့်တယ်”
ဆိပ်ကမ်းတွင် စိုစွတ်နေသော ကြိုးများနှင့် ငါးနံ့တို့ သင်းပျံ့နေသည်။
ဂရေးကိပ်ထဲတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ရပြီးနောက် ဤအရာနှစ်ခုစလုံးကို ကျွန်တော် မျှော်လင့်မထားဘဲ နှစ်နှစ်ကာကာ လက်ခံချင်စိတ် ဖြစ်မိသည်။
တမ်စင်က ကျွန်တော်တို့ကို တံခါးဝတွင် လင်းနက်နှင့်အတူ စောင့်ကြိုနေပြီး လင်းနက်က လိပ်ထားသော မြေပုံကို ချိုင်းကြားတွင် ညှပ်ထားသည်။
“ရှင်တို့ မမေးခင်ကတည်းက ပြောပြရဦးမယ်” ဟု တမ်စင်က စပြောသည်။ “ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ဘယ်သူမှ လှေနဲ့ ထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ကျွန်တော် မမေးရသေးပါဘူး”
“ရှင်က အဲဒီလို မျက်နှာပေးမျိုးနဲ့ ရှိနေတာကိုး”
အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော်လည်း အကူအညီ မတောင်းတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဆိပ်ကမ်းရုံးသို့ လမ်းလျှောက်သွားကြရာ လင်းနက်က သူမ၏ မြေပုံကို စားပွဲခုံပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး ထောင့်လေးဘက်ကို လက်လှမ်းမီရာ ပစ္စည်းများဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။
ဖိထားသည့် အရာတစ်ခုမှာ အစွန်းကွဲနေသော ခွက်တစ်လုံး ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ခုမှာ အလွန်လှပသော ခရုခွံတစ်ခွံ ဖြစ်သည်။
သူမက ကျွန်တော် အဲဒါကို ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။
“ကျွန်တော့် အဖေရဲ့ဟာ”
“သူ သိရဲ့လား”
“လိုချင်တဲ့အချိန်ကျရင် သူ သိလိမ့်မယ်”
ထိုနေရာသည် ရှေးဟောင်းမြေပုံတွင် ပြထားသည်ထက် ဩဆယ်လ်နှင့် ပို၍ ဝေးကွာနေသည်။
သို့တည်းမဟုတ် မြေပုံဆွဲသူက လှေလှော်ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် အားလုံးကို အလွယ်တကူ နီးကပ်နေသကဲ့သို့ ဖော်ပြခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်ပေမည်။
လင်းနက်က ခေတ်ပေါ် ရေလမ်းကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့အား ပြသသည်။
ထို့နောက် သောင်ခုံများကို ပြသည်။
ထို့နောက် ကျန်ရစ်နေသော ကျောက်တုံးများတစ်ဝိုက်တွင် ဒီရေ စီးဆင်းနေသည့် လမ်းကြောင်းကို ပြသသည်။
“ရာသီဥတု သာယာချိန်ဆိုရင် လှေနဲ့ ချဉ်းကပ်လို့ ရပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ အပျက်အစီးတွေကို လေ့လာနေချိန်မှာ ရေပြင်ကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ့်သူတော့ လိုလိမ့်မယ်”
“လမ်းကို အခုထိ လမ်းလျှောက်သွားလို့ ရသေးလား”
“ဘယ်သူ့ကိုမှ မသွားဖို့ပဲ ကျွန်မ အကြံပေးချင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် တစ်ခုလုံးကို နားလည်သွားပြီလားဆိုသည်ကို စစ်ဆေးနေပုံရသည်။
“မော်က ကူညီနိုင်မလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ကူညီကောင်း ကူညီနိုင်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အောက်ခြေက ဘယ်အပိုင်းက ရှေးဟောင်း ကျောက်ခင်းလမ်းလဲ၊ ဘယ်အပိုင်းက சேာရေညွန်လဲဆိုတာကို အဲဒါက ပြောပြနိုင်လို့လား”
“မပြောပြနိုင်ဘူး”
“ဒါဆိုရင်တော့ လှေတစ်စင်း ခေါ်သွားလိုက်ပါ”
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်များကို စားပွဲပေါ်တွင် ပေါင်းထားလိုက်သည်။
“ဒါပေါ့ လုပ်မှာပေါ့”
ဒေါ်ရန်က ကျွန်တော်တို့ကို ထိုနေရာတွင် တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။
သူသည် ထိုနံနက်က ဗေးလန်မှ ပြန်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ကြမ်းပြင်က လှုပ်နေဦးမည်ဟု ထင်မှတ်နေဆဲပုံစံ ရှိနေသေးသည်။
မိသားစုများအတွက် စာများ ပါလာသည်။
ဘယ်ဒါထံမှ အစီရင်ခံစာတစ်စောင် ပါလာသည်။
ထို့နောက် အဝတ်စဖြင့် ထုပ်ထားသော အထုပ်ငယ်လေး တစ်ထုပ် ပါလာသည်။
“ဘီရာ ပေးလိုက်တာ” ဟု သူက ပြောကာ ၎င်းကို ချထားပေးလိုက်သည်။
အထဲတွင် ခွက်တစ်လုံး ပါရှိနေသည်။
သာမန် အပြာရောင် ဖန်ဆေးသုတ်ထားသော ခွက်ဖြစ်သည်။
ကိုင်လက်အနားလေးတွင် အနည်းငယ် ပွန်းပဲ့နေသည်။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“နီရီရဲ့ အဒေါ်အတွက်လား”
“အဒေါ်ဖြစ်သူက ပေးလိုက်တာပါ။ ကောင်မလေးက အဲဒါကို မှတ်မိလိမ့်မယ်လို့ သူက ပြောတယ်”
အက်ဗလင်က အဝတ်စကို သွားထိလိုက်သည်။
“ရေသိုလှောင်တဲ့နေရာ အသစ်က အထောက်အကူ ဖြစ်စေရဲ့လား”
ဒေါ်ရန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“လူတွေက တခြားအရာတွေအတွက် ပြန်ပြီး ငြင်းခုံနေကြတာလောက်တော့ ဖြစ်သွားတာပေါ့”
“ဘာတွေအကြောင်း ငြင်းနေကြတာလဲ”
“အမိုးပြားတွေ၊ ဈေးဆိုင်ခန်း ဘယ်မှာ ထားရမလဲဆိုတာတွေ၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ ဝက်တွေအကြောင်း စသဖြင့်ပေါ့”
“အားတက်စရာပဲ”
“ဝက်ပိုင်ရှင် မဟုတ်ရင်တော့ အားတက်စရာပေါ့”
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ အောက်ဘက် ဆောက်လုပ်ရေးကွင်းပြင်အနီးတွင် ဂျယ်ရစ်နှင့် သူ့မိသားစုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရိုနာက စာများကို ဖွင့်ဖတ်သည်။
နီရီက ခွက်ကို အဝတ်စအထုပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ခဏတာမျှတော့ သူမက အဲဒီခွက်ကို ကိုင်ထားရုံသာ ကိုင်ထားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ လက်မဖြင့် ဖန်ဆေးသုတ်ထားသောနေရာမှ အပြစ်အနာအဆာလေးကို ဖိကိုင်လိုက်သည်။
“ဒါ အဲဒီခွက်ပဲ”
သူမ၏ မိခင်က လှမ်းကြည့်သည်။
“အဒေါ် ရက်ဆာက သူ့မှာ ဒါ ဆက်ရှိနေသေးတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်” ဟု နီရီက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြသည်။
အီဗင်က မုန့်တွေ ပါလာသလားဟု သိလိုနေသည်။
မပါလာပေ။
သူက သူ့အစ်မ ခွက်ကို ရသလောက် ဝမ်းသာအားရဖြစ်ခြင်း မရှိဘဲ ၎င်းကို လက်ခံလိုက်သည်။
ဂျယ်ရစ်က ရေကန်ကြီးအကြောင်း မေးမြန်းသည်။
ကျွန်တော်လည်း ဘယ်ဒါ၏ အစီရင်ခံစာကို သူ့ကို ပေးလိုက်သည်။
သူက ရပ်လျက်ပင် ပထမစာမျက်နှာကို ဖတ်သည်။
ထို့နောက် ကျန်သည်များကို ဆက်ဖတ်ရန် သစ်သားပုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
နီရီက သူမ၏ မိခင်ဘေးတွင် ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“သူတို့ဆီကို အချိန်မရွေး သွားလို့ရတယ်လို့ သူ ရေးထားတယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ရိုနာက သူမကို ပခုံးဖက်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်လေ”
“အခုချက်ချင်း မဟုတ်ဘူးလား”
“ဒီဆောင်းရာသီကုန်တဲ့အထိ ဆက်နေမယ်လို့ ငါတို့ ပြောထားတယ်လေ”
ကောင်မလေးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် ခွက်ဆီသို့ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဒါကို ဒီမှာပဲ ထားလို့ရတာပေါ့”
သူမ၏ မိခင်က သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို နမ်းလိုက်သည်။
“ထားလို့ရတာပေါ့ ကွယ်”
ထိုညတွင် ကျွန်တော် လင်းနက်၏ မြေပုံကို ရှေးဟောင်းမြေပုံဘေးတွင် ယှဉ်တွဲ ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။
ကမ်းရိုးတန်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
လမ်းသည် ရေအောက်တွင် မြုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
စာမျက်နှာပေါ်ရှိ သပ်ရပ်သော မျဉ်းကြောင်းများ၏ ဟိုဘက် တစ်နေရာရာတွင်မူ အော်ရီလီယာ တစ်ချိန်က ဆိုးရွားလှသော ခရီးစဉ်အပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များကို နွေးထွေးစေခဲ့ဖူးသည့် ကျောက်တုံးများက ယခုတိုင် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေမည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးသို့ လာရပ်သည်။
“ရာသီဥတု သာယာလာရင် တမ်စင်က ငါတို့ကို အကြောင်းကြားလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ ဘာတွေ တွေ့ရမလဲဆိုတာကိုလည်း ငါတို့ အခုထိ မသိရသေးဘူး”
“သိပါတယ်”
သူမက သူမ၏ ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်တွင် မှီချလိုက်သည်။
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ မြေပုံများကို အတူတကွ ဆက်လေ့လာနေကြသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် ၎င်းတို့ကို လိပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ဘေးခန်းမှ ကျွန်တော့်သား နိုးလာပြီး သူသိထားသည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ကျွန်တော်တို့ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ရှင် အလှည့်ပဲ”
“သူက အော်ရီလီယာကို ပိုသဘောကျတယ် ထင်နေတာ”
“သူ့မှ မရှိတာ”
မှန်ပေသည်။
ဘယ်နေရာမှာမဆို သူမအတွက် ကိုယ်ပိုင်ညနေခင်းတစ်ခု ရှိနေပေလိမ့်မည်။
ကျွန်တော် ဇနီးဖြစ်သူ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်သားကို သွားခေါ်ရန် ထွက်လာခဲ့တော့သည်။