အဘီဂေးလ် (Abigail) ရဲ့ တောင်းဆိုချက်က ခေါင်မိုးကြွေပြား အခင်းအကျင်း ခန့်မှန်းတွက်ချက်မှုစာရွက်အောက် ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်က မဖတ်ဘဲနဲ့ လက်မှတ်ထိုးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သေးတယ်။
မေရီ (Mary) က စာမျက်နှာပေါ်ကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်း တင်လိုက်တယ်။
“အဲဒီတစ်ခုကတော့ အဖြေလိုလိမ့်မယ်”
“အားလုံးလိုလိုက လိုအပ်နေကြတာပဲလေ”
“ရှင်နာမည်ထက် ပိုရှည်တဲ့ အဖြေမျိုးပေါ့”
ကျွန်တော် သေချာကြည့်လိုက်တယ်။
အဘီဂေးလ်က တည်ဆောက်ရေးဂိုလမ် (golem) တွေကို ကြည့်ဖို့အတွက် ကလေးကြီးတွေကို ခေါ်လာချင်နေတာပဲ။
အောက်နားလေးက စာလုံးသေးသေးလေးတွေနဲ့တော့ ခေတ်ဟောင်းရဲတိုက်ကြီးအကြောင်း ကတ်စတယ်လန် (Castellan) ကများ ပြောပြပေးနိုင်မလားလို့ မေးထားတယ်။
အဲဒီအောက်နားကမှ ပိုသေးတဲ့ စာလုံးလေးတွေနဲ့ကျတော့ ကျွန်တော်ရော လိုက်ခဲ့ပေးမလားလို့ မေးထားပြန်တယ်။
“သူ နေရာလွတ် မကျန်တော့ဘူးပဲ”
“ရှင် ဖတ်တာ ရပ်သွားမယ်လို့ သူ ထင်ထားတာကိုး”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
မေရီရဲ့ မျက်နှာပေးအရ အဘီဂေးလ်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်က အလွန်အကျွံ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုနေသလိုပဲ။
ကတ်စတယ်လန်က မြေပုံခန်းထဲမှာ စောင့်နေတယ်။
သူ့ရှေ့မှာ စာရွက်သုံးရွက် ချထားတယ်။
ညီညွတ်ရေးခန်းမ (Hall of Accord) ကူးယူလာတဲ့ မှတ်သားချက်တွေမှန်း ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်ပါတယ်။ အရင်တုန်းကတော့ ငါးခုရှိခဲ့တာပါ။
အခုတော့ သုံးခုပဲ ကျန်တော့တယ်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းလျှော်ပြီးခါစ မშួតသေးတဲ့ ဆံပင်တွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီ လာရောက်ပူးပေါင်းပြီး ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“ဘာတွေ သေချာသွားပြီလဲ” လို့ သူက မေးတယ်။
“ရုံးတစ်ရုံးက ဆက်ခံမှုရာဇဝင်ကို အتبعလိုက်လို့ ရတယ်” လို့ သူက ဆိုတယ်။ “ကျန်တဲ့နှစ်ခုကတော့ အသက်ဆက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသေးတဲ့ လူနေရပ်ကွက်တွေနဲ့ ကျွန်တော် မညှိနှိုင်းရသေးတဲ့ နေရာဒေသအမည်တွေအောက်မှာပဲ ပေါ်လာတယ်”
သူ့ရဲ့ ကြေးလက်ချောင်းကို စာကြောင်းတစ်ကြောင်းဘေးမှာ တင်လိုက်တယ်။
“ဒီရုံးခန်းက ရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီမှတ်တမ်းက တားဆီးပိတ်ပင်မှု တည်ရှိတဲ့နေရာကို မဟုတ်ဘဲနဲ့ ရာထူးလက်ခံရရှိမယ့်သူ ခန့်အပ်တာကိုသာ အဓိက ဖော်ပြနေတာပါ”
“ဒါဆိုရင် လူကို ရှာတွေ့တာကပဲ အစပြုရာ ဖြစ်လာမှာပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ မင်းကြီး”
မေရီက သူ့စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
နာမည်တွေနဲ့ မှတ်သားချက်တွေရဲ့ မိတ္တူတွေကို ယူပြီး ဆာဘင်း (Sabine) နဲ့ နေရစ်စ် (Nerys) တို့ဆီ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူလိုက်ကြတယ်။ ကတ်စတယ်လန်ကတော့ ရေဒီယိုဟောင်းမြေပုံတွေကို ဆက်လက် နှိုင်းယှဉ်ရှာဖွေသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် စာရွက်သုံးရွက်ကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်တယ်။
“သူတို့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော်တို့ကို ဘာတွေများ ပြောပြနေလဲ”
“သက်တမ်းတိုးတဲ့ မကြာသေးမီက မှတ်တမ်းတစ်ခုမှ မတွေ့ရသေးဘူးဆိုတာကိုပဲ ပြနေပါတယ်”
အဲဒါကတော့ ကျွန်တော် တန်ဖိုးထားတတ်လာတဲ့ အဖြေတစ်ခုပါပဲ။
သိပ်ပြီး စိတ်သက်သာရာ ရစေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အသုံးတော့ ဝင်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က စားပွဲအောက်မှာ ကျွန်တော့် လက်ကောက်ဝတ်ကို လာထိတယ်။
“အော်ရီလီယာ ရောက်လာတဲ့အခါ သူ ဘာတွေ မှတ်မိလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ မေးကြည့်လို့ရပါတယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် ကတ်စတယ်လန်က မိတ္တူစာရွက်တွေကို သိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။
“နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးလား”
“ရှိတယ်” ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။ “ကလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လိုခံစားရလဲ”
သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“မင်းရဲ့ ကလေးတွေနဲ့တော့ ကြုံဖူးပါတယ်”
“ကလေးကြီးတွေလေ”
“အဲဒါဆိုရင်တော့ ပိုပြီး အသေးစိတ်ကျတဲ့ ဆွေးနွေးမှုတစ်ခု လုပ်လို့ရလောက်ပါတယ်”
အီလီနော် (Eleanor) က ကလေးတွေ ကြိုးစည်းထားတဲ့ နေရာရဲ့ နောက်မှာသာ ဆက်နေရမယ်ဆိုတဲ့ အიုေခ်ြချက်နဲ့ ဝင်ရောက်လည်ပတ်မှုကို ခွင့်ပြုပေးခဲ့တယ်။
အဘီဂေးလ်ကတော့ တကယ် မြင်တွေ့နိုင်မယ့်နေရာမျိုး ဖြစ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အიုေခ်ြချက်နဲ့ အဲဒီကြိုးကို သဘောတူခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် မရောက်လာခင်မှာတင် သူတို့ သဘောတူညီချက် ရသွားကြတယ်။
ဘယ်သူ့မှလည်း ကျွန်တော့်အကူအညီ မလိုခဲ့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။
ဒုတိယမြောက် တည်ဆောက်ရေးဂိုလမ်က ကျောက်တုံးထွင်းထုပြီးသား အပုံတွေဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့ လက်ကြီးတွေက ဘေးနှစ်ဖက်မှာ ချထားပြီး နေရောင်ခြည်က သူ့ရဲ့ အဆစ်အမြောင်း အသစ်စက်စက် အစွန်းတွေကို ထိမှန်နေတယ်။
ကလေးတွေက ကောက်ကောက်ကွေးကွေး တန်းစီလို့ စုရုံးနေကြတယ်။
အချို့က ကျောက်သင်ပုန်းတွေ ယူလာကြတယ်။
တစ်ယောက်ကတော့ ပေါင်မုန့် ယူလာတယ်။
အဘီဂေးလ်က ပေါင်မုန့်ကို သိမ်းယူလိုက်တယ်။
“ပြီးမှပဲ စားလို့ရမယ်”
“ဒါက ကျွန်တော့်ကို စဉ်းစားလို့ ကောင်းစေတာလေ”
“အဲဒါဆိုရင်တော့ အခုလောက်ဆို မင်းက အလွန်တရာကို အတွေးအခေါ် နက်ရှိုင်းနေလောက်ရောပေါ့”
ကတ်စတယ်လန်က ရှေ့ကို တိုးလာတယ်။
ကျောက်သင်ပုန်း ကိုင်ထားသမျှ အားလုံး လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားကြတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို အကျွမ်းတဝင် ရှိနေပါပြီ။
ကလေးတွေကတော့ မရှိသေးပါဘူး။
ရှေ့နားက ကောင်လေးတစ်ယောက်က လက်ထောင်လိုက်တယ်။
“ခင်ဗျားက အဲဒီကောင်ရဲ့ အဖေလား”
ကတ်စတယ်လန်က တည်ဆောက်ရေးဂိုလမ်ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“ငါ လုပ်ထားတာ”
“ဒါဆို ဟုတ်တယ်ပေါ့”
“မသေချာဘူး”
ကောင်လေးက သံသယရှိနေတုန်းပဲ။
အီလီနော်က လက်ပိုက်လိုက်တယ်။
“သူ့ဘာသာသူ သန့်ရှင်းရေးရော လုပ်တတ်ရဲ့လားလို့ မေးလိုက်လေ။ အဲဒါဆိုရင်တော့ သေချာသွားလိမ့်မယ်”
ကျောက်တုံးဘောင်ကို ဂိုလမ်က မြှောက်တင်နေတာကို သူတို့ ကြည့်နေကြတယ်။
လမ်းကြောင်း ရှင်းမရှင်း အီလီနော်က စစ်ဆေးပြီးမှသာ ဂိုလမ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပြီး လုပ်ဆောင်တယ်။
ပန်းရန်ဆရာတစ်ဦးက အစွန်းဘက်ကို နေရာတကျ ဖြစ်အောင် လမ်းညွှန်ပေးနေတယ်။
ကလေးတွေက ရှေ့ကို အတူတကွ တိုးကပ်လာကြတယ်။
ကြိုးကတော့ ဆွဲခံထားနိုင်ပါတယ်။
ဘယ်သူ ရွေးချယ်ပေးခဲ့တာလဲ မသိဘူး၊ ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
“ဘာလို့ သူ့ကို အဲဒီလောက်ထိ လိုအပ်နေတာလဲ” လို့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်က ပန်းရန်ဆရာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း မေးတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျောက်တုံးက ဘယ်နေရာမှာ ရှိသင့်တယ်ဆိုတာကို သူ သိလို့ပေါ့” လို့ အီလီနော်က ဖြေတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ မပြောပြနိုင်ဘူးလား”
“ငါက တိုင်းတာချက်တွေကို ပြောပြနိုင်တယ်။ သူကတော့ အောက်ခံခုံနေရာ မှန်မမှန် မြင်နိုင်တယ်”
ပန်းရန်ဆရာက အင်္ဂတေအနည်းငယ်ကို ခြစ်ထုတ်လိုက်တယ်။
အီလီနော်က နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက် ပေးတယ်။
ကျောက်တုံးဘောင်ကြီး ကျဆင်းလာတယ်။
ဘာပွက်လောဆောက်သံမှ မထွက်လာပါဘူး။
ဖုန်မှုန့်တွေလည်း မထလာပါဘူး။
လူအများကြီး လိုအပ်နေတဲ့နေရာမှာ လေးလံတဲ့ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခု တည်ငြိမ်စွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့တယ်။
ကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံ ရတယ်။
အဲဒီနောက် ပန်းရန်ဆရာက ရေစုန်တိုင်းကို စစ်ဆေးပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဒီလောက်ဆို ရပြီ”
မိန်းကလေးငယ်က တစ်ခုခုကို ရေးချလိုက်တယ်။
အဲဒါက အဲဒီအကြောင်း ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်မိပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့ ကလေးတွေကို ကတ်စတယ်လန်ဆီ အုပ်စုငယ်လေးတွေနဲ့ ချဉ်းကပ်ခွင့် ပေးလိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေ ဘယ်လိုကွေးသွားလဲဆိုတာကို သူ ပြသပြတယ်။
ကလေးတစ်ယောက်က သူ အိပ်စက်တတ်သလားလို့ မေးတယ်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ စွပ်ပြူးအရသာကို ခံစားလို့ရလားလို့ မေးတယ်။
တတိယတစ်ယောက်ကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် ရဲတိုက်ကြီး နာကျင်ရသလားဆိုတာကို သိချင်နေတယ်။
“ဒဏ်ရာရသလိုမျိုး နာကျင်ရတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး” လို့ သူက ဖြေတယ်။
“ဒါဆို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရလား”
“ဖြစ်တယ်”
အဲဒီအဖြေကတော့ သိသိသာသာကို စာနာမှုတွေ ရရှိသွားတယ်။
အဘီဂေးလ်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။
“ဒါက များသွားပြီလားလို့ ကျွန်မ တွေးမိနေတာ”
“သူ့အတွက်လား”
“အားလုံးအတွက်ပါ”
ကတ်စတယ်လန်က နောက်ထပ် ရုပ်ခန္ဓာ အခုတစ်ရာကို မနက်ဖြန်ချင်းတင် အလွယ်တကူ မဖန်တီးနိုင်ကြောင်း ရှင်းပြနေပါပြီ။
ကောင်လေးတစ်ယောက်က အရွယ်ပိုငယ်အောင် လုပ်ဖို့ အကြံပြုတယ်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ခြေထောက်တွေကို အတူတူ မျှသုံးခိုင်းဖို့ အကြံပြုတယ်။
အီလီနော် မျက်လုံးမှိတ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်တယ်။
“သူတို့ အဆင်ပြေနေကြပုံပဲ”
ခေါင်မိုးပါတဲ့ လမ်းလျှောက်စင်္ကြံအောက်မှာ ခေတ်ဟောင်းရဲတိုက်အကြောင်း မေးခွန်းတွေ စတင်လာခဲ့တယ်။
မီးဖိုချောင်ရှိတဲ့နေရာမှာ အရင်က ဘာတွေ ရှိခဲ့လဲ။
ဥယျာဉ်တစ်ခုက အမြဲတမ်း ရှိခဲ့တာလား။
မျှော်စင်တွေက ပိုပြီး မြင့်ခဲ့လား။
ဘုရင်တွေက တကယ်ပဲ နံနက်စာစားချိန်မှာ သရဖူတွေ ဆောင်းခဲ့ကြတာလား။
ကတ်စတယ်လန်က အချို့ကို ဖြေတယ်။
အချို့အတွက်တော့ သူ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
“ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး”
ပထမအကြိမ်တုန်းက ကလေးတွေက သူ ဆက်ပြောလာမလားလို့ စောင့်နေကြတယ်။
ဒုတိယအကြိမ်မှာတော့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာလေ”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆို အဲဒါတွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”
သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းတွေက သူမဆီမှာပဲ ရှိနေတယ်။
“ငါ သိထားတာတွေထဲက အချို့က ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ပြန်လည်ရရှိလာနိုင်တဲ့ အရာတွေလည်း ရှိတယ်။ ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ အရာတွေလည်း ရှိတယ်”
မိန်းကလေးက သူ့ကျောက်သင်ပုန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်မ အဘိုးက ပုံပြင်တွေရဲ့ အဆုံးသတ်ကို မေ့တတ်တယ်”
အဘီဂေးလ်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားတယ်။
ကတ်စတယ်လန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“အဲဒါ သူအတွက် တော်တော် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းမှာပဲ”
“ကျွန်မတို့ မှန်းဆပြီး ဖြေလိုက်ရင် သူ ဒေါသထွက်တတ်တယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့ သူ မှတ်မိတဲ့ အပိုင်းကိုပဲ သူ ပြန်ပြောပြချင်မှာပေါ့”
သူမ အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားတယ်။
ပြီးတော့ သူ ရေးထားတဲ့ အချို့အရာတွေကို ဖျက်ပစ်လိုက်တယ်။
ကလေးတွေ သူတို့ရဲ့ သိမ်းထားတဲ့ ပေါင်မုန့်တွေကို စားနေတုန်းမှာ အော်ရီလီယာ ရောက်လာတယ်။
လမ်းလျှောက်စင်္ကြံရဲ့ အစွန်ဘက်မှာ နွယ်ပင်တွေရဲ့ အရွက်တွေကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ တို့ထိရင်း လျှောက်လာတဲ့ သူမကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ကို ရှာဖို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော် သူမကို အသံမပေးဘဲ ငေးကြည့်နေမိတယ်။
နေရောင်ခြည်က အရွက်တွေကို ထိုးဖောက်ပြီး သူမရဲ့ လက် sleeves ပေါ်ကို ကျရောက်နေတယ်။
အိပ်မက်နံရံတွေ မရှိတော့ဘူး။
မှေးမှိန်သွားတဲ့ မီးဖိုလည်း မရှိတော့ဘူး။
ကျောင်းသားတွေ လည်ပတ်နေလို့ ဆူညံနေတဲ့နေရာဆီ လျှောက်လာတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။
ဆေးခန်းမှာ ကိစ္စပြီးသွားတဲ့ အက်ဗလင်ကလည်း အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမကို မြင်လိုက်တယ်။
သူမ ပြုံးလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာလည်း ပြန်ပြုံးပြတယ်။
အဲဒီနောက် ကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်က လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
စကားပြောဆိုမှုတွေ အပိုင်းပိုင်းနဲ့ ရပ်တန့်သွားတယ်။
ပထမဆုံး အနီးဆုံး ခုံတန်းလေးက ရပ်သွားတယ်။
အဲဒီနောက် တစ်ခုက ရပ်သွားတယ်။
ကောင်လေးတစ်ယောက် အရမ်း အမှတ်တမဲ့ ထရပ်လိုက်တာကြောင့် သူ့ပေါင်မုန့်တုံး လွတ်ကျသွားတယ်။
အဘီဂေးလ်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
“ရှင်က သမိုင်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီထင်တယ်”
“ငါ လုပမိလို့လား”
“သူတို့က ရဲတိုက်အကြောင်း မေးနေကြတာလေ”
သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ကျောက်သင်ပုန်းတွေနဲ့ အလေးအနက်ထားနေတဲ့ မျက်နှာငယ်လေးတွေဆီ ရောက်သွားတယ်။
“အင်း…”
“ရှင် မဖြေလည်း ရပါတယ်—”
“ငါ သိပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို တွဲကိုင်လိုက်တယ်။
“ထိုင်ဖို့ နေရာ ရှိသေးလား”
ကျွန်တော်တို့ ခုံတန်းတစ်ခု တွေ့လိုက်ကြတယ်။
ဘယ်သူ့လက်ကို ဘယ်လိုထားရမယ်မှန်း မသိကြတော့ဘူး။
အော်ရီလီယာက ပေါင်မုန့်လွတ်ကျသွားတဲ့ ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“မင်းအတွက် ပေါင်မုန့်တစ်စခန်း လိုအပ်မယ်ထင်တယ်”
သူမကို ကြည့်ပြီး ငေးနေတယ်။
အဘီဂေးလ်က တစ်ခု ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။
အဲဒါက အထောက်အကူ ဖြစ်သွားတယ်။
အနည်းငယ်တော့ပေါ့။
“ကျွန်မတို့ကို တစ်ခုခု မေးချင်တာ ရှိသေးလား” လို့ အော်ရီလီယာက မေးတယ်။
လက်တွေက တောအုပ်ကြီးလို ထောင်တက်လာတယ်။
အဲဒီနောက် တစ်ဝက်လောက်က ပြန်ကျသွားတယ်။
သူမက တိုင်ဘေးက မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ဒီမှာ နေခဲ့တာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒါ မပြိုကွဲခင်တုန်းကပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ပိုပြီး သာယာခဲ့လား”
အော်ရီလီယာက ရင်ပြင်တော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
ကျောက်တုံးဘောင်အသစ်ကို ကြည့်တယ်။
ကြိုးကို ကြည့်တယ်။
သူ့ရဲ့ ကိရိယာတွေကို သန့်ရှင်းနေတဲ့ ပန်းရန်ဆရာကို ကြည့်တယ်။
“ကွဲပြားခြားနားခဲ့ပါတယ်”
မိန်းကလေးက အဲဒါက လုံလောက်မှု မရှိဘူးလို့ ယူဆတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ တွန့်သွားတယ်။
“ဆောင်းရာသီ ရေကန်ခန်းမကြီးရဲ့ အရှေ့ဘက် တံခါးအောက်ကနေ လေပြည်ကြမ်းကြီးတွေ တိုက်ခတ်တတ်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သန့်စင်ခန်းခုံကို နောက်ဆုံးမှာ ပြုပြင်ပေးတဲ့အထိ အဲဒီနေရာကို အဝတ်စတွေနဲ့ ကျပ်သိပ်ပိတ်ထားရတာပေါ့”
မိန်းကလေးက ချက်ချင်းပဲ ရေးချလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်ဘေးက အက်ဗလင်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်တယ်။
အဲဒီမျက်နှာပေးကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။
သူမ နောက်ပိုင်းမှာ တစ်ခုခုကို ပုံဖော်ဆွဲတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့က အဝတ်အစားတွေ အကြောင်း မေးတယ်။
မြင်းတွေ အကြောင်း မေးတယ်။
အပြစ်ပေးခံရဖူးလား ဆိုတာကိုလည်း မေးကြတယ်။
“မကြာခဏပေါ့” လို့ အော်ရီလီယာက ဖြေတယ်။
အဲဒီအဖြေက သူမ ရောက်လာတာထက် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
“ဘာအတွက်လဲ”
“တစ်ခါတုန်းကဆိုရင် မြင်းမလေးတစ်ကောင် မဝင်သင့်တဲ့ အခန်းထဲကို ရောက်သွားအောင် လွှတ်ပေးမိလို့လေ”
“ဘယ်အခန်းထဲလဲ”
“စားသောက်ခန်းထဲပေါ့”
“ဘာလို့လဲ”
“မိုးရွာနေလို့”
အဘီဂေးလ် မျက်နှာငယ်သွားတယ်။
အက်ဗလင်က မျက်နှာလွှဲလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက အဲဒီမြင်းမလေးက လာလည်တဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ ဦးထုပ်ကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း စားပစ်လိုက်တယ်လို့ ထပ်ပြောတဲ့အထိ ကျွန်တော် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော်လည်း မထိန်းနိုင်တော့ပါဘူး။
“အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘုရင်မ ဖြစ်နေပြီလား” လို့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က မေးတယ်။
“မဟုတ်သေးပါဘူး”
သူ သက်ပြင်းချသွားပုံ ရတယ်။
“အဲဒီလို ဖြစ်လာတော့ရော အဲဒီလိုမျိုး လုပ်တာတွေ ရပ်လိုက်ပြီလား”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်တယ်။
“တံခါးပေါက်ရဲ့ အရွယ်အစားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားတတ်ဖို့ ငါ သင်ယူခဲ့ရတယ်”
မေးခွန်းတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲလာတယ်။
ဂရေးကိပ် ကျဆုံးသွားတဲ့အခါ အော်ရီလီယာ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသလားလို့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သိချင်နေတယ်။
အဘီဂေးလ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်တယ်။
“ကြောက်ခဲ့တာပေါ့” လို့ သူမက ဆိုတယ်။
မိန်းကလေးက ကျောက်သင်ပုန်းကို သူမရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ ပိုက်ထားလိုက်တယ်။
“ခင်ဗျားတောင်မှ လား”
“ဟုတ်တယ်”
ခဏလောက် ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြတော့ဘူး။
ရင်ပြင်တော်ရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ တူနဲ့ထုတဲ့ အသံထွက်လာတယ်။
အဲဒီနောက် မိန်းကလေးက “ခင်ဗျားနဲ့အတူ ဘယ်သူတွေများ ကျန်နေခဲ့လဲ” လို့ မေးတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ လက်က ခုံတန်းပေါ်မှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်စွာ တင်ထားတယ်။
အက်ဗလင် ကျွန်တော့်ဆီ တိုးလာတာကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရတယ်။
“ကြိုးစားခဲ့ကြတဲ့သူတွေ ရှိပါတယ်” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။ “အချို့ကတော့ အဲဒီအတွက် အကြီးအကျယ် ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်”
မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
သူမက သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို မမေးခဲ့ပါဘူး။
အော်ရီလီယာက အဘီဂေးလ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြည့်ဖို့အတွက် အလ급တကူ ရုန်းကန်နေရတာမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး။
အဘီဂေးလ်က ကလေးတွေကို ခဏလောက် အချိန်ပေးလိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် ကျောက်သင်ပုန်း ဆက်သိမ်းစရာ လိုသေးတဲ့သူ ဘယ်သူတွေ ရှိသေးလဲလို့ သူမက မေးတယ်။
ရင်ပြင်တော်ကြီးက တစ်ဖန် ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာတယ်။
ကလေးတစ်ယောက်ကတော့ တွန့်ဆုတ်နေဆဲပါပဲ။
ပေါင်မုန့်လွတ်ကျသွားခဲ့တဲ့ အဲဒီကောင်လေးပါပဲ။
သူက တခြားကလေးတွေ အများစု ထွက်သွားတဲ့အထိ စောင့်နေပြီးမှ အော်ရီလီယာဆီ ချဉ်းကပ်လာတယ်။
“ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်အမအတွက် ဆုတောင်းပေးနေကျပါ”
အော်ရီလီယာ ရှေ့ကို တိုးလာတယ်။
“သူ နေမကောင်းဘူးလား”
“သူ့ခြေထောက်တွေ နာနေတယ်။ တစ်ခါတလေဆို လှေကားကနေ ဆင်းမလာနိုင်ဘူး”
အက်ဗလင်က သူ့ရှေ့မှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
“ဆေးခန်းကနေ ဘယ်သူ့မှ လာမကြည့်ကြဘူးလား”
သူက ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။
“အမေက အဝတ်လျှော်တဲ့နေရာမှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ အချိန်ရလာတဲ့အခါမှ ခေါ်သွားမယ်လို့ ပြောတယ်”
“မင်းအမရဲ့ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
“မီနာ (Mina)”
သူတို့ ဘယ်မှာ နေလဲဆိုတာကို အက်ဗလင်က မေးတယ်။
အဘီဂေးလ်က အဲဒါကို ရေးမှတ်ထားလိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော့်ဇနီးက “အိုင်လန် (Ilyen) နဲ့ ငါ ပြောပြပါ့မယ်။ တစ်ယောက်ယောက် လာကြည့်ပေးဖို့ စီစဉ်ပေးပါမယ်” လို့ ပြောတယ်။
ကောင်လေးက အော်ရီလီယာကို ပြန်ကြည့်တယ်။
“သူက အမေပြောတာကို ကြားရဦးမှာလား”
“ကြားရမှာပေါ့” လို့ အော်ရီလီယာက ဆိုတယ်။
အဖြေနှစ်ခုစလုံးကို လက်ခံဖို့ သူ ခဏလောက် အချိန်လိုနေပုံ ရတယ်။
အဲဒီနောက် သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျန်တဲ့ကလေးတွေနောက်ကို ပြေးလိုက်သွားတယ်။
ကျွန်တော်တို့ လမ်းလျှောက်စင်္ကြံအောက်မှာ ဆက်ရှိနေခဲ့ကြတယ်။
အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“ပိုပြီး သန်မာလာတယ်ဆိုတာက အဲဒီမေးခွန်းတွေကို ငါ့ဘာသာ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြေနိုင်လာတာကို ဆိုလိုတာပဲလို့ ငါ အရင်က ထင်ခဲ့မိတယ်”
“မင်း ပိုပြီး ဖြေနိုင်လာမှာပါ” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။
“အကူအညီနဲ့ပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီးက အဘီဂေးလ် သူမထံ ချန်ထားခဲ့တဲ့ လိပ်စာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“လာလည်တိုင်း တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေတဲ့ လူတွေရဲ့ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းရာ နေရာကြီး ဖြစ်မသွားဘဲ ခင်ဗျား ဒီကို လာနိုင်စေချင်သေးတယ်”
“ငါ သိပါတယ်”
“သူ့ကို မေးတာအတွက်နဲ့ ကျွန်မ စိတ်မဆိုးပါဘူး”
“ငါလည်း မဆိုးပါဘူး”
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ လက်ပေါ်ကို လက်တင်လိုက်တယ်။
“မင်းက သူ့ကို နောက်တစ်ဆင့် သွားစရာနေရာ ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါက အရေးကြီးပါတယ်”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“အခုဆိုရင် သူ့အမေကလည်း အချိန်မရှိတဲ့ မနက်ခောတ်တစ်ခုကို လိုက်ရှာနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”
ကျွန်တော့်ဇနီး သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်တယ်။
“တစ်စုံတစ်ယောက် တကယ် သွားဖို့တော့ ကျွန်မ သေချာလုပ်ရမယ်”
“စားပြီးမှ သွားပေါ့” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
အဘီဂေးလ် ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးခဲ့တဲ့ ပေါင်မုန့်ကို ကျွန်တော် ထုတ်ပြလိုက်တယ်။
အဲဒါက လူတွေကို စဉ်းစားလို့ ကောင်းစေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
အဲဒီနေ့ နေ့လယ်ခင်းမှာပဲ အိုင်လန်က သွားရောက်လည်ပတ်မှုကို စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်။
အက်ဗလင် သူမနဲ့အတူ လိုက်သွားတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ သစ်သား၊ ကောက်နှံသိုလှောင်မှုနဲ့ အမိုးအကာအသစ် တပ်ဆင်ထားတဲ့ ဈေးဆိုင်အတွက် နောက်ထပ် တံခါးပေါက်တစ်ခု လိုအပ်မလားဆိုတဲ့ ငြင်းခုံမှုတွေ ပါဝင်တဲ့ မေရီ ခွင့်ပြုပေးထားတဲ့ ကောင်စီကိစ္စတွေကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ဖို့ ကျန်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီး ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ အလင်းရောင်တွေ မှေးမှိန်လာခဲ့ပါပြီ။
“ဘယ်လိုနေလဲ”
“သူ့ကို စောင့်ရှောက်မှု ပေးဖို့ လိုတယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ “တစ်ခေါတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး”
သူမရဲ့ ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်တယ်။
“ငါတို့ ကူညီနိုင်မယ်လို့ အိုင်လန် ထင်တယ်။ သူ့အမေက သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီ။ ပြီးတော့ ညီငယ်ညီမငယ်တွေကို ထိန်းပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကိုလည်း စီစဉ်ပေးထားတယ်”
“မင်း သူ့ကို ကုပေးခဲ့လို့လား”
“နာကျင်မှုအချို့ကိုပေါ့”
သူမရဲ့ လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ငါတို့ စကားပြောနေတုန်း သူ အိပ်ပျော်သွားနိုင်တဲ့အထိ လုံလောက်ပါတယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ဆွဲယူလိုက်တယ်။
သူမလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ ဝင်လာခဲ့တယ်။
ဘေးခန်းကနေ ကာရယ် (Carol) က အော်မပြောမချင်း ကျွန်တော်တို့ အဲဒီအတိုင်း ဆက်ရပ်နေခဲ့ကြတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ အဘီဂေးလ်က ကလေးတွေရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ပို့ပေးတယ်။
မနက်စာစားပွဲကို မေရီ ယူလာပေးခဲ့တယ်။
သူမက အပိုင်းသုံးပိုင်းကို မှတ်သားထားတယ်။
ပထမတစ်ခုက ဂိုလမ်အကြောင်း ဖြစ်တယ်။
ဒုတိယတစ်ခုက ကတ်စတယ်လန်က အရာရာကို မှတ်မိသလို မေ့လည်း မေ့တတ်တယ်ဆိုတာကို ရှင်းပြထားတယ်။
နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ အော်ရီလီယာနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်။
ကျွန်တော် နှစ်ခေါက် ဖတ်လိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် အက်ဗလင်ဆီ ပေးလိုက်တယ်။
သူမက သူမ ကြောက်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ စားသောက်ခန်းထဲမှာ မြင်းတစ်ကောင် ထည့်ထားခဲ့တယ်။ နောက်တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်တော်တို့ ထပ်မေးလို့ရတယ်လို့ သူမ ပြောခဲ့တယ်။
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်တယ်။
“သူ့ကို ပြလို့ရမလား”
“အဘီဂေးလ်က ကလေးတွေကို မေးခဲ့တာလေ” လို့ မေရီက ဆိုတယ်။ “အဲဒီကောင်လေးကတော့ ရတယ်လို့ ပြောတယ်”
စာမျက်နှာကို အော်ရီလီယာရဲ့ ထိုင်ခုံဘေးမှာ ချန်ထားခဲ့ကြတယ်။
နောက်ပိုင်း သူမ ရောက်လာတဲ့အခါ အဲဒါကို အဲဒီမှာပဲ တွေ့လိုက်တယ်။
သူမ ရပ်လျက်နဲ့ပဲ ဖတ်တယ်။
အဲဒီနောက် ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး ထပ်ဖတ်တယ်။
ခဏနေတော့ သူမ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“မြင်းမလေးက အရမ်း သေးသေးလေးပါ”
“အဘီဂေးလ်ကို ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်မယ်”
“မလိုပါဘူး” လို့ သူမက ဆိုတယ်။
သူ့လက်ချောင်းတွေက စာမျက်နှာပေါ်မှာ တင်ထားတယ်။
“သူ မှတ်မိနေတဲ့အတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ”