အခန်း (၁၄၂) - ထိန်းသိမ်းထားသော မနက်ခင်းတစ်ခו
ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်ရောက်ပြီး သုံးရက်မြောက် မနက်ခင်းတွင်၊ ကျွန်ုပ် နိုးလာချိန်၌ သမီးလေးမှာ ကျွန်ုပ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က သူမကို တည်ငြိမ်စွာ ဖက်ထားပေး၏။
ကယ်လ်က ကျွန်ုပ်ကို စိတ်ဝင်တစား စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မနက်ခင်းပါ” ဟု ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက နှုတ်ဆက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဒါက တရားဝင် တွေ့ဆုံခန်းလား”
“တိုင်ကြားချက်တစ်ခုပါ”
“ဘာအကြောင်းလဲ”
“ရှင် အိပ်ပျော်နေလို့လေ”
“အဲ့ဒါကတော့ သိပ်ပြီး အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံလှပုံမပေါ်ဘူးနော်”
ကာရိုက ကျွန်ုပ်၏ ကော်လားရိုးကို လှမ်းပုတ်သည်။
အက်ဗလင်က ပြုံး၏။
“တိုင်ကြားချက်ကို ထပ်ပြောပါဦး မမလေး”
ကျွန်ုပ်လည်း သမီးလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။
ကုတင်ဘေးက ပုခက်ထဲမှဆိုလျှင် သူပါ ချန်လှပ်ခံရခြင်းအပေါ် ကန့်ကွက်ကြောင်း ဖော်ပြသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
ပထမဆုံး ခေါင်းလောင်းမတီးမီမှာပင် ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့ကတော့ ဘယ်သူကမှ ခေါင်းလောင်းသံကို အပြေးအလွှား သွားနားထောင်ကြခြင်း မရှိပေ။
မေရီက ကျွန်ုပ်တို့ကို ဒီမနက်ခင်းအတွက် အချိန်ပေးထားခဲ့သည်။
ကျေးဇူးတင်စရာအနေနဲ့ မဟုတ်ပါ။
သူမက ကောင်စီ၏ အချိန်ဇယားကို ကြည့်ပြီးနောက်၊ ဆိုင်းငံ့ထားလို့ရမည့် ကိစ္စနှစ်ခုကို ပယ်ဖျက်ကာ၊ တတိယကိစ္စကိုတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ပြီးသား တစ်ယောက်ထံသို့ ပို့ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း စတင်မေးမြန်းတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင်—
သူမက ကျွန်ုပ်ကို တားလိုက်သည်။
“ရှင် ကိုယ့်အိမ်မှာ အချိန်ပိုပေးဖို့ ကျွန်မကို တောင်းဆိုခဲ့တယ်လေ”
“အင်း”
“ဒါ အဲ့ဒါပဲလေ”
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုအချိန်ဇယားကို လက်ခံခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင်မူ ကာရစ်က ကျွန်ုပ်၏ ခြေထောက်ကို တက်ခွဖို့ ကြိုးစားနေစဉ် နာာဆာရီခန်း၏ ကော်ဇောပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း၊ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် အပြစ်တင်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရတော့ပေ။
အက်ဗလင်က ဘေးဘက်တစ်ဖက်တွင် လှဲနေရင်း၊ ကာရို လှမ်းမီနိုင်လောက်ရုံ အကွာအဝေးလေးတွင် သစ်သားကွင်းကို ရွှေ့ပေးနေသည်။
သမီးလေးက ၎င်းကို ဖမ်းယူလိုက်၏။
ထို့နောက် ဤကိစ္စသည် သံသယဖြစ်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့သကဲ့သို့ သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်သည်။
“အဲ့ဒါတော့ မင်းဆီက ပါလာတာပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
“အောင်မြင်မှုလား”
“အမူအရာလေ”
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဇနီးသည် ပြုံးလေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် နံနက်စာကို အိမ်ရှေ့ဥယျာဉ်ငယ်လေးထဲတွင် စားသုံးခဲ့ကြသည်။
ဟယ်လီနာလည်း ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ပူးပေါင်းလာသည်။
ကာရစ်က လက်ေဖာင်းတွင် သစ်သားမွှားလေးများ ကပ်ပါလာလျက် ရောက်လာ၏။
သူ့သမီးလေးက ဖယ်ရှားပေးမှသာ သူ သတိထားမိတော့သည်။
“သား ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ”
“ပြဖို့အထိတော့ မပြီးသေးပါဘူး”
“အဲ့ဒါက အဲ့ဒီအကြောင်း ဆွေးနွေးပြောဆိုခြင်းကနေ ဘယ်တော့မှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါဘူးလေ”
သူက မုန့်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်ကတော့ မည်သည့်ဘက်မှ မကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
စောင်ပေါ်တွင်မူ ကျွန်ုပ်တို့၏ သားလေးက ဇွန်းတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူ့ကို ဤမျှအရေးကြီးသော အရာတစ်ခုအတွက် ယုံကြည်ပေးထားခြင်းအပေါ် သူ သဘောကျနေပုံရ၏။
သမီးလေးကလည်း ၎င်းကို လိုချင်နေသည်။
ဇွန်းက နှစ်လက် ရှိသည်။
သို့သော် ၎င်းက ကူညီပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
စားပွဲပြီးခါနီးတွင် အော်ရီလီယာ ရောက်လာသည်။
သူမက ဘုရားကျောင်းဘက်မှနေ၍ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
လူတွေ သူမကို သတိထားမိသည့်အခါ ရင်ပြင်တော်ရှိ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုကို ကျွန်ုပ် မစောင့်တော့သည်အထိ အချိန်မည်မျှ ကြာဦးမည်ကို ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကျွန်ုပ် ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။
သူမက ဟယ်လီနာ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ကာရစ်က သူမအား လက်ဖက်ရည် ကမ်းပေး၏။
သူမက လက်ခံယူလိုက်သည်။
အထူးခွက်ကို ယူဆောင်လာပေးရန် ဘယ်သူကမှ ထမလာကြပေ။
သာမန်ခွက်က ထိုနေရာတွင် ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ခဏတာမျှပင် သူမသည် အက်ဗလင်က ဇွန်းအတွက် အငြင်းပွားနေပုံကို ဖော်ပြနေသည်ကို နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် သူမက စောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့က တစ်ဖက်လူမှာ ဘာရှိတယ်ဆိုတာကို သင်ယူနေကြတာပဲ”
“အဲ့ဒါ ပျောက်သွားမလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာနှင့် အော်ရီလီယာတို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ယောက္ခမဖြစ်သူမှာ သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲသို့ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထင်ရှားသည်မှာ ကျွန်ုပ်က လူမှားပြီး မေးမိခဲ့ခြင်းပင်တတည်း။
ကျွန်ုပ်တို့သည် မနက်ခင်းကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
အဲ့ဒါက အထူးအဆန်းဆုံး အပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် တစ်ဦးတည်းသာ ဖြေရှင်းနိုင်မည့် တောင်းဆိုချက်မျိုးဖြင့် မည်သည့် တမန်တော်မှ ရောက်မလာခဲ့ပေ။
ခေါင်မိုးလည်း ပြိုမကျလာခဲ့ပါ။
ကြမ်းပြင်အောက်တွင်လည်း ရှေးဟောင်းလုပ်ဆောင်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ နိုးထလာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ဥယျာဉ်မှူးတစ်ဦးက ကျွန်ုပ်တို့သည် ပန်းပင်ငယ်လေးများကို ရေလောင်းနေစဉ်အတွင်း ဤနေရာတွင် ဆက်လက် ရှိနေဦးမည်လောဟု လာရောက်မေးမြန်းခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း စောင်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။
ဒါပါပဲ။
နောက်ပိုင်းတွင် အက်ဗလင်က စားပွဲအောက်မှနေ၍ ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို လာဆုပ်ကိုင်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ဘာမှ မပြောဘဲ ပြုံးပြသည်။
သူမ ဆိုလိုချင်သည်ကို ကျွန်ုပ် နားလည်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပါပြီ။
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် အော်ရီလီယာက ကျင့်ကြံရေးကွင်းတွင် သူမနှင့် လာတွေ့ရန် ပြောခဲ့သည်။
အယ်လစ္စတား ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အီလီဇာလည်း ရောက်နေ၏။
ገለပ်အိတ်များ မရှိပါ။
ပုံးများလည်း မရှိပေ။
ကျယ်ဝန်းသော မြေဖြူခဲဝိုင်းကြီးတစ်ခုနှင့် သစ်သားတိုင် သုံးတိုင်သာ ရှိသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သက်သာရာ ရသွားရမှာလား”
“ခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး”
အက်ဗလင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမက အနီးဆုံးတိုင်ဘေးတွင် ရပ်နေ၏။
“ရှင်တို့က အကာအကွယ်ကို တစ်နေရာတည်းမှာ ချန်ထားခဲ့နိုင်တယ်။ ပုံစံမပျက်ဘဲ အလိုက်သင့် ကွေးသွားအောင် လုပ်နိုင်ပြီ။ အခုတော့ အဲ့ဒါကို အလှည့်ကျ ထိန်းသိမ်းသွားဖို့ကို သင်ယူရမယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်ယောက်က အနားယူပြီး ကျန်တစ်ယောက်က ထိန်းထားရမှာလား”
“ဟုတ်တယ်”
အီလီဇာ၏ အာရုံစိုက်မှုက ပိုမို ထက်မြက်လာသည်။
“အဲ့ဒါက အသုံးဝင်မှာပဲ”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဝင်ဝင်မှာပါ”
အက်ဗလင်က အကာအကွယ်ကို ချမှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်ကမူ ၎င်း၏ စွမ်းအားအများစုကို ထောက်ပံ့ပေးထားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုအစီအစဥ်နှင့် ရင်းနှီးလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်ကို ဆုတ်ခွာသွားရန် ပြောလိုက်ချိန်တွင် ကွာခြားချက်ကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီး၏ လုပ်ဆောင်ချက်က တင်းမာလာသည်။
အကာအကွယ်က ပါးသွား၏။
“ဖြည်းဖြည်းချင်း” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း နောက်ထပ် အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းက တည်ရှိနေဆဲပင်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ် လုံးဝ လွှတ်ချလိုက်သည်။
စက္ကန့်ပိုင်း နှစ်စက္ကန့်အတွင်း မည်သည့်အရာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
တတိယမြောက် စက္ကန့်တွင်မူ အကာအကွယ်က အတွင်းဘက်သို့ ခေါက်ဝင်သွားသည်။
အယ်လစ္စတားက မတိုက်ခိုက်မီ သူ၏ လှံတံကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အလွတ်နေရာလပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ကိုယ့်မှာ ရှိနေတာပဲလေ”
“ရှိတာပေါ့” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကို လက်လွှတ်လိုက်မိတယ်”
“အင်း”
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက သူမကို လှမ်းကြည့်သည်။
အော်ရီလီယာက ပြုံး၏။
“အဲ့ဒါတွေ နှစ်ခုစလုံး မှန်နိုင်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားကြည့်ကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အက်ဗလင်က အလေးချိန်ကို မယူမီ အကာအကွယ်ကို ပို၍ သေးငယ်သွားစေခဲ့သည်။
ပြောင်းလဲမှုက အထည်တစ်စ စုစည်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်၏ လက်များကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် ဆုတ်ခွာလိုက်၏။
အတားအဆီးက တည်ရှိနေဆဲပင်။
အယ်လစ္စတားက ၎င်းကို တစ်ချက် လှမ်းတိုက်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်က ကွေးသွားသည်။
ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာ၏။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်ကို ၎င်းကို ပြန်ယူရန် ပြောလာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အလွန်အမင်း အسرန်တရ လှမ်းယူမိလိုက်သည်။
အကာအကွယ်က ရ့တားတားနှင့် တောက်ပလာပြီး ပျောက်ကွယ်သွား၏။
အီလီဇာက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီအပိုင်းကတော့ ပြင်ဆင်စရာလိုသေးတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကိုယ့်မှာလည်း အဲ့ဒီသံသယ ရှိနေတာပဲ”
သင်ခန်းစာ ပြီးဆုံးချိန်အထိ ကျွန်ုပ်တို့သည် လုပ်ဆောင်ချက်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖလှယ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
လှပပြေပြစ်စွာတော့ မဟုတ်ပေ။
ရွှေ့လျားနေစဉ်အတွင်းလည်း မဟုတ်ပါ။
သို့သော် မြေဖြူခဲဝိုင်းကို အကာအကွယ် မပါဘဲ ချန်ထားခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
အယ်လစ္စတားက ဖလှယ်မှုတိုင်းတွင် တည်ငြိမ်သော ထိုးချက်သုံးချက်ဖြင့် စမ်းသပ်ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်က မလွှတ်ချမီ အက်ဗလင် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလားဆိုதை ခံစားသိရှိနိုင်ရန် သင်ယူခဲ့သည်။
သူမကလည်း ပုံစံကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းအားကို အတိအကျ အတုယူရန် မလိုအပ်ကြောင်းကို သင်ယူခဲ့ရသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့ကို ပိုမိုကျေနပ်အားရစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမက ရပ်တန့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက တိုင်တစ်ခုကို မှီလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း နိမ့်သော နံရံပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်၏။
အီလီဇာက ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကြားကို လှမ်းကြည့်သည်။
“အဲ့ဒါကို လမ်းလျှောက်နေရင်းနဲ့ ဘယ်လောက်စောစော လုပ်နိုင်မှာလဲ”
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးအနက် မည်သူမျှ မဖြေရသေးမီ အော်ရီလီယာက ဝင်ဖြေလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ သင်ကြားရေးပစ္စည်းတွေကို မမှီဘဲ သူတို့ ရပ်နိုင်တဲ့အချိန် ရောက်မှပေါ့”
နောက်ပိုင်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော စာများက ပို၍ မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။
အိမ်တော်သုံးခုက ကျွန်ုပ်တို့၏ အကူအညီပေးမှုကို တုံ့ပြန်လာကြသည်။
တစ်နိုင်ငံက ဆေးဝါးများ လိုအပ်နေသည်။
တစ်နိုင်ငံက ဘေးကင်းစွာ ဖြုတ်တပ်နိုင်သည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ၏ မိတ္တူများကို လိုအပ်နေသည်၊ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့် အခြားသူများ တစ်ဦးတည်း လိုက်နာရန် ယုံကြည်ရလောက်သည့် ပုံစံမျိုးကို မဖန်တီးရသေးပေ။
တတိယနိုင်ငံကမူ ၎င်းတို့၏ အစောင့်အရှောက်၏ ကုသနိုင်စွမ်းများ အားနည်းသွားကြောင်း သတင်းပို့လာသည်။
မေရီက ထိုစာကို ကျွန်ုပ်အား နောက်ဆုံးမှ လှမ်းပေးသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ၎င်းကို နှစ်ခေါက်တိုင်တိုင် ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“အခမ်းအနား လုပ်ပြီးကတည်းကလား”
“သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်မှ သတိထားမိကြတာပါ”
“အာဗာက အဲ့ဒါကို ပြန်ရုပ်သိသွားတယ်လို့ သူတို့ ထင်နေကြတာလား”
“သူတို့လည်း မသိကြပါဘူး”
အက်ဗလင်က စာမျက်နှာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
အစောင့်အရှောက်က ခရီးမထွက်မီ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ဖျားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက လူနာများကို ဆက်လက် ကုသပေးနေခဲ့သည်။
သူမက မီးအိမ်များအတွက် ကူညီပေးခဲ့သည်။
အပင်ပန်းရခြင်းအတွက် ဖြစ်နိုင်ချေ အကြောင်းရင်းများစွာ ရှိသည်။
မည်သည့်အရာကမျှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို လျော့ပါးမသွားစေနိုင်ပေ။
“ဘယ်သူသွားနိုင်မလဲဆိုတာ အိုင်လန်ကို မေးကြည့်လိုက်ပါ” ဟု ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက ဆိုသည်။ “သူမကို စစ်ဆေးပေးနိုင်ပြီး သူမ အနားယူနေစဉ်အတွင်း အိမ်တော်ကိုပါ တာဝန်ယူပေးနိုင်မယ့်သူပေါ့”
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့က ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင် လူတစ်ဦး၊ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများနှင့် ခရီးသွားအချိန်ဇယားတွင် နေရာတစ်ခု လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကယ်လ်က လုပ်အားပေးရန် ရှေ့ထွက်လာသည်။
ဆိုရန်က ခရီးထွက်ပြီးခါစ မကြာသေးမီက သူမ ထွက်သွားမည့်အပေါ် ကန့်ကွက်သည်။
ကယ်လ်က အက်ကွဲနေသော ဖန်ခွက်တစ်လုံးကဲ့သို့ ဆွေးနွေးခံနေရခြင်းအပေါ် ကန့်ကွက်၏။
နက်ဆာက အတွေ့အကြုံရှိသော လက်ထောက်သင်တန်းသားတစ်ဦးနှင့်အတူ သွားရန် ကမ်းလှမ်းခြင်းဖြင့် အငြင်းပွားမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီမှာပဲနေပြီး နောက်တစ်ခါ လုပ်မယ့်သူတွေကို သင်ပေးလို့ရပါတယ်”
သူတို့လည်း ၎င်းကို စဉ်းစားတွေးတောကြည့်ကြသည်။
ထို့နောက် မတူညီသော လေသံအမျိုးမျိုးဖြင့် လက်ခံလိုက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း တောင်းဆိုလွှာတွင် လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အစောင့်အရှောက်ထံသို့ ကိုယ်ပိုင်မှတ်စုတစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ခမ်းနားကြီးကျယ်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
အနားယူပါ။
နက်ဆာကို ကူညီခွင့်ပြုပါ။
ထပ်ပြီး စာရေးပါ။
သူမ ၎င်းကို ခေါက်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဘာလဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
သူမက ကာရို မနက်ပိုင်းက တပ်ဆင်ထားခဲ့သည့် အမူအရာမျိုးကို ပေးလာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ပြုံးလိုက်ပြီး သူမအား တံဆိပ်တုံးကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
ကက်စတယ်လန်က ကျွန်ုပ်ကို ကောင်စီခန်းအပြင်ဘက်တွင် တွေ့ရှိသွားသည်။
“ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ထောက်ခံချက်တွေကို နှိုင်းယှဉ်စစ်ဆေးတာ ပြီးသွားပါပြီ”
သုံးခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ကျွန်ုပ် အဲ့ဒါကို သိသည်။
သို့သော် ထိုကိန်းဂဏန်းကို ကြားရသည်ကို ကျွန်ုပ် မကြိုက်သေးပေ။
“ချက်ချင်း အရေးယူရမယ့်ဟာ ဘာများရှိသေးလဲ”
“ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ရုံးခန်းတစ်ခုပါ။ တည်နေရာ မသေချာတဲ့ နေရာနှစ်ခုပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ မိတ္တူတွေထဲမှာ လက်ရှိ သက်တမ်းတိုးထားတဲ့ အထောက်အထား မတွေ့ရပါဘူး”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် ပြပါ”
သူက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
“မနက်ဖြန်ပါ”
ကျွန်ုပ်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးမှ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။
“ဒုတိယဘောင်က ထမ်းတင်နိုင်မှု စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ခဲ့ရဲ့လား”
“အောင်ပါတယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့”
“အီလီနော်က တတိယမြောက်ပစ္စည်းတစ်ခုကို တောင်းဆိုလာပါတယ်”
“သူ လုပ်မှာပေါ့လေ”
“သူမက သူမရဲ့ သဘောတူညီမှုကိုပါ ပို့သပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူမ အဲ့ဒီစကားကို သုံးခဲ့တာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“သူမ ဘာပြောခဲ့လို့လဲ”
သူက အနည်းငယ် မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ အဆင်ပြေပါလိမ့်မယ်တဲ့”
ကျွန်ုပ် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
“ကြီးမားတဲ့ ချီးကျူးမှုပဲ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အရှင်မင်းကြီး”
ထိုညနေခင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် အက်ဗလင်ကို သူမ၏ မပြီးသေးသော ပန်းချီကားရှေ့တွင် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
အော်ရီလီယာ၏ လက်များ။
ကလေးများ။
ကောက်ကွေးနေသော ငါးလေး။
သူမက ညီလာခံခန်းမဆီသို့ ခရီးမထွက်မီကတည်းက ၎င်းကို စတင်ရေးဆွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သန့်စရာခန်းမ မရောက်မီကတည်းကပေါ့။
မီးအိမ်အစွန်းအောက်တွင် မည်မျှထိ ကွယ်ဝှက်ထားနိုင်သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိရှိရသေးမီကတည်းက ဖြစ်သည်။
မျက်နှာပြင်များက ပုံကြမ်းသာ ရှိသေးသည်။
သို့သော် လက်များကမူ ပြီးစီးခါနီးပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။
“ရှင် အဲ့ဒါကို ပြောင်းလဲမှာလား”
“ဘာလို့လဲ”
“သူမက အခု ပိုကြာကြာ နေနိုင်ပြီလေ။ ရှင့်အတွက် ထိုင်ပေးနိုင်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က ပန်းချီကားကို စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။
“အလင်းရောင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူမကို ငါ မေးကြည့်ရမလားလို့ပါ”
“ဒါပေမဲ့ ဇာတ်ကွက်ကိုတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး”
သူမက ပျဉ်ပြား၏ အစွန်းကို ထိလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲလေ”
ကျွန်ုပ် နားလည်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်အား သန့်ရှင်းသော အဝတ်စတစ်စကို လှမ်းပေးပြီး ၎င်းကို ကိုင်ထားပေးရန် တောင်းဆိုသည်။
ထင်ရှားသည်မှာ အနုပညာ လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ကျွန်ုပ်၏ နေရာမှာ ကောင်းစွာ သတ်မှတ်ခံထားရဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကလေးများ အိပ်ပျော်သွားကြပြီးနောက် အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လာရောက် ပူးပေါင်းသည်။
သူမက ပန်းချီကားရှေ့တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေ၏။
ထို့နောက် မတောင်းဆိုဘဲနှင့်ပင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော အလင်းရောင်၏ ပုံစံကို လေ့လာနေသည်။
“ရှင့်လက်ကို နည်းနည်းလေး ပိုမြှင့်လို့ရမလား”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ဒီလိုလား”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း ပြန်ဖတ်ရန် ကတိပေးထားခဲ့သော အိမ်သုံးစာရင်းစာအုပ်ကို ကိုင်ရင်း ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။
မိနစ်အနည်းမျှကြာအောင် အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာက “ဆယ်ရက်သ်ကို ငါ ကြားလိုက်ရတယ်” ဟု ပြောလာသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီး၏ စုတ်တံ ရပ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း စာရင်းစာအုပ်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
“ဘယ်တုန်းကလဲ”
“ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းက”
“ရှင် ဖြေခဲ့ရဲ့လား”
“ဖြေခဲ့တယ်”
ကျွန်ုပ် စောင့်နေလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးထက် ပန်းချီကားကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူမက သူမကို ခွင့်လွှတ်ပေးမလားလို့ ငါ့ကို မေးခဲ့တယ်”
“ရှင် ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ”
“အဲ့ဒီမေးခွန်းကို ဖြေဖို့ ငါ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်”
အက်ဗလင်က သူမ၏ စုတ်တံကို ချလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“သူမ တကယ်တမ်း ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့အခါ ဘာကို ရွေးချယ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ မြင်ခဲ့ရပြီလို့ သူမကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီအတွက် ငါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း ဗဟိုမီးအိမ်အောက်တွင် ဒူးထောက်နေသော ဆယ်ရက်သ်ကို တွေးမိလိုက်သည်။
အကွဲအပြဲရှိသော တံဆိပ်။
သူမ အတည်ပြုပေးထားခဲ့သော အမိန့်အောက်ရှိ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အမည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်တယ်ဆိုတာက အရာရာတိုင်းတော့ မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်ကို ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
“သူမ နားထောင်ခဲ့ပါတယ်”
ခဏတာမျှပင် မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က လက်လှမ်းပြီး အော်ရီလီယာ၏ လက်ကို ယခင်နေရာသို့ သိမ်မွေ့စွာ ပြန်တင်ပေးလိုက်သည်။
“လုပ်လို့ရမလားရှင်”
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘိုးဘေးက ပြုံးပြသည်။
“ရပါတယ်”
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက သူမ၏ စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း စာရင်းစာအုပ်ဆီသို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။
ထိုနေ့ကတော့ ကိန်းဂဏန်းများက ရိုးရှင်းနေခဲ့သည်။
သစ်သားများ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။
ကျောက်တုံးများ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့သည်။
လုပ်ခလစာများ ပေးချေခဲ့သည်။
နာဆာရီခန်းတွင် ပျက်စီးသွားသော ခြင်းတောင်းတစ်ခုအတွက် အစားထိုးရန်အတွက် အသုံးစရိတ်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အက်ဗလင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက အာရုံစိုက်နေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အော်ရီလီယာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏ အမူအရာကို သတိထားမိသွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကလေးတွေက အိမ်သုံးစာရင်းထဲကို ဝင်လာကြပြီလေ”
“ဒီလောက်စောစောစီးစီးလား”
“အတူတူပဲလေ”
ကျွန်ုပ် ရှင်းပြမနေရသေးမီမှာပင် အက်ဗလင်က ရယ်မောလာသည်။
အော်ရီလီယာလည်း သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း စာမျက်နှာကို ဘေးသို့ ဖယ်ချလိုက်သည်။
သူတို့ ပြီးဆုံးသွားသည်အထိ ထိုအလုပ်က စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်ပါသေးသည်။