အခန်း (၁၄၁) - အိမ်ပြန်လမ်း
ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်ခွာမည့်မနက်ခင်းတွင် ဗက်ဆာသည် ပစ္စည်းထည့်သည့် သေတ္တာတစ်လုံးနှင့် အငြင်းပွားနေလေသည်။
ပို၍တိတိကျကျပြောရလျှင် သူမသည် ထိုသေတ္တာကိုပြုလုပ်ခဲ့သော လူနှင့် ငြင်းခုံနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“လက်ကိုင်က ဘေးဘောင်နဲ့ ဝင်တိုက်လိမ့်မယ်။”
“ရှင်ယူလာတုန်းကလည်း ဝင်တာပဲလေ။”
“ငါယူလာတုန်းက အဲ့ဒီပတ်လည်မှာ အဝတ်စထုပ်ထားလို့။”
“ဒါဆိုရင် အဝတ်စကို ပြန်ထည့်လိုက်လေ။”
သူမသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုသူလည်း အဝတ်စသွားရှာရတော့သည်။
သူမ၏ မီးအိမ်က သေတ္တာဘေးတွင် တည်ရှိနေပြီး ပြောင်လက်သန့်ရှင်းကာ သာမညဆန်လှသည်။
အနားကွပ်အောက်တွင် အမှတ်အသားလည်း မရှိတော့ပေ။
အတွင်းခန်းမဆီသို့ ဆန့်တန်းသွားသော ကြိုးချည်မျှင်လည်း မရှိတော့ပါ။
သူမကိုယ်တိုင် အဝတ်စဖြင့် ထုပ်ပိုးနေသည်ကို ကြည့်ရန် ကျွန်ုပ် ခဏရပ်တန့်နေလိုက်သည်။
ထိုစဉ် သူမက ကျွန်ုပ်ကို သတိထားမိသွားလေသည်။
“အရှင်မင်းကြီး။”
“အိမ်ပြန်တော့မလို့လား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
သူမသည် ဘုရားကျောင်းမုခ်ဦးဘက်သို့ တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း ဝေးရာမှာ နေခဲ့ရတာ ကြာလှပြီပဲ။”
“ငါတို့လည်း အတူတူပါပဲ။”
ဗက်ဆာက တစ်ခုခုသော အရေးကြီးသည့်ကိစ္စကို သဘောတူလိုက်သကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။
ប្រហែលជា ဧကန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပေမည်။ (ប្រហែលជា ကို မြန်မာလို အစားထိုးမည်) တစ်ခါတလေ ကျွန်ုပ်တို့ သဘောတူညီမိသွားကြသည်လည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်ပေမည်။
ဒယ်ဗန်းက ကျွန်ုပ်တို့ မထွက်ခွာမီ စာရင်းဇယားများကို လက်မှတ်ထိုးပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏စာရင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖတ်ရှုသည်။
ကျွန်ုပ်ကမူ ကျွန်ုပ်၏စာရင်းကို ပို၍ပင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖတ်ရှုနေမိသည်။
ထိုစဉ်က အတိအကျ မှတ်မိနေသေးသည့် အရာများ ရှိနေဆဲပင်။
လျှို့ဝှက်တံတား။
နံရိုးများအောက်မှ ဖိအား။
သံထည်များ ထပ်ဖြည့်ထားသည့်အောက်သို့ ချော်ဝင်လာသော တီလ်ဒါ၏ဓားသွား။
နောက်ပိုင်းမှသာ သဘောပေါက်နားလည်ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်တချို့လည်း ရှိခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုကွာခြားချက်များကို မှတ်သားထားခဲ့ကြသည်။
တရားသူကြီးက ကျွန်ုပ် ဝါကျတစ်ကြောင်းကို ပြင်ဆင်နေသည်ကို ကြည့်နေ၏။
“မင်းရဲ့စာရေးက မင်းကို ကောင်းကောင်း သင်ကြားပေးထားတာပဲ။”
“ဒီစကားကို ကြားရရင် သူမ ဝမ်းသာနေမှာ သေချာပါတယ်။”
“ဒါကို ကိုယ်တိုင် မှတ်တမ်းတင်ထားရမလား။”
“မလုပ်ပါနဲ့ခင်ဗျာ။ သူမက ဒါကို သိမ်းထားလိမ့်မယ်။”
အက်ဗလင်က မော့မကြည့်ဘဲ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း စာမျက်နှာကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
ဆီရက်ကမူ တရားသူကြီး၏ အစောင့်အရှောက်အောက်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းတွင် ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းခံထားရဆဲ ဖြစ်သည်။
ဒီမက်စ်ကိုလည်း စစ်မေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး လိုအပ်သည့်အခါ ဆက်လက်စစ်ဆေးနိုင်ရန် အသင့်ရှိနေစေရန် အမိန့်ပေးထားသည်။
ရပ်တန့်ရန် ညွှန်ကြားချက်များကို မည်သူက ဖုံးကွယ်ခိုင်းခဲ့သည်နှင့် ပတ်သက်၍ ၎င်းတို့၏ ထွက်ဆိုချက်များမှာ ကွဲလွဲနေကြသည်။
သို့သော် အတွင်းပိုင်း အလုပ်ရုံမှ အဆိုပါ ကန့်သတ်ချက်ကို သိရှိထားခဲ့ကြကြောင်းကိုမူ နှစ်ဦးစလုံးက ဝန်ခံကြသည်။
ဒယ်ဗန်းက ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများကိုပါ ဆင့်ခေါ်ထားခဲ့သည်။
ဆီရက်က သူမ၏ အမိန့်ပေးမှုများနှင့် ပတ်သက်၍ အသေးစိတ် စစ်ဆေးမှုများ ပြီးဆုံးသည်အထိ အလုပ်ရုံ သော့များနှင့် အစောင့်တံဆိပ်ကို အပ်နှံထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယာယီတာဝန်ခံ အိမ်တော်ထိန်းတစ်ဦးက ပစ္စည်းထည့်သွင်းမှုကို ကြပ်မတ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။
ဆေးရုံလည်း ဆက်လက် ဖွင့်လှစ်ထားမည် ဖြစ်သည်။
မည်သည့်အရာမျှ လုံးဝဥဿုံ ပြီးပြတ်သွားခြင်းတော့ မရှိသေးပါ။
သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေအရ ထွက်ခွာလာခြင်းသည် လူဟောင်းများကပင် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လုပ်ငန်းများကို ပြန်လည်စတင်နေချိန်တွင် ထွက်ပြေးလာခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။
ဆီရက်က ကျွန်ုပ်တို့ကို အမိုးအကာပါသော လမ်းလျှောက်လမ်းအောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သူမသည် သူမ၏ဝတ်ရုံအောက်တွင် ကျွန်ုပ် ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ရိုးရိုးအညိုရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
အဖြူရောင်ဝတ်စုံ မပါတော့သဖြင့် လာရောက်လည်ပတ်ကြသည့် အစောင့်အရှောက်အချို့မှာ သူမကို မသိလိုက်ကြဘဲ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
“လာရောက်ခဲ့ကြတဲ့ အိမ်တော်အားလုံးဆီကို စာရင်းကို ပေးပို့လိုက်ပါပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မလာခဲ့ကြတဲ့ အိမ်တော်တွေရောလား” ဟု အက်ဗလင်က မေး၏။
“စာရင်းအပြည့်အစုံကို ကူးယူနေတုန်းပါ။”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဆီရက်က တံခါးဝဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ မေးကြည့်ပြီးပြီ။”
“အော်ရီလီယာကိုလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်ုပ် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေလိုက်သည်။
“သူမ ဘာမှ မပြန်ဘူး။”
ဘုရားကျောင်း ခုံတန်းပေါ်ရှိ ဆိုရန်ကို ကျွန်ုပ် သတိရလိုက်မိသည်။
သူသည် အခြားဘုရားသခင်တစ်ပါးထံမှ စကားသድကြားရရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ တောင်းဆိုခဲ့ဖူးသည်။
“သူမ ဘယ်တော့ အကြောင်းပြန်မယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျုပ်လည်း မပြောတတ်ဘူး” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
ဆီရက်က အကြည့်များကို လျှော့ချလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ။ ခင်ဗျားလည်း မပြောနိုင်လောက်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။”
ခဏအကြာတွင် သူမက ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
“ခရီးလမ်းမှာ ဘေးကင်းပါစေ။”
ပယ်လန်က တံခါးဝအနီးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သူ့လက်များမှာ အဝတ်စများဖြင့် ပတ်ထားခြင်း မရှိတော့ပါ။
သူသည် အိတ်ငယ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထား၏။
တစ်ခဏမျှတွင် သူပါ လိုက်လာတော့မည့်အလား ကျွန်ုပ် ထင်လိုက်မိသည်။
ထို့နောက် သူက ထိုအိတ်ကို ကေးလ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“မုန့်။”
ကေးလ်က ၎င်းကို လက်ခံယူလိုက်သည်။
“လူခြောက်ယောက်စာအတွက် တော်တော်များများ ပါလာတာပဲ။”
“ခြောက်ယောက်ထက် ပိုပါတယ်။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကိုယ်လည်း သတိထားမိပါတယ်။”
လူငယ်လေးက ပြုံးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူ့လက်များကို မေးမြန်းလေသည်။
သူက လက်များကို ဖြန့်လိုက်၊ ဆုပ်လိုက် လုပ်ပြသည်။
“အလုပ်တွေ အရမ်းလုပ်လိုက်ရင် နည်းနည်း နာတာပေါ့။”
“ဒါဆိုရင် အလုပ်ဘယ်လောက်လုပ်ရင် လွန်သွားတတ်လဲဆိုတာကို သတိရနေပေါ့။”
“ကြိုးစားနေပါတယ်။”
သူက နှောင့်နှေးသွားပြီးမှ...
“စာရေးလို့ ရမလားဟင်။”
“ဘယ်သူ့ဆီလဲ။”
“ရှင်တို့ဆီကိုလေ။”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီး မုခ်အမူအရာမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
“ရတာပေါ့။”
သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်အေးသွားသည့် ပုံစံပေါ်လာသည်။
“ဒီမှာပဲ ပညာသင်တာကို အဆုံးထိ လုပ်ချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂရေးကိပ်မှာ ဘယ်လိုသင်ကြားပေးလဲဆိုတာကို သိချင်လို့ပါ။”
ကေးလ်က သူ့ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးဆီကို စာရေးလိုက်လေ။”
ဟဒ်ရင်နှင့် လီသာတို့က ၎င်းတို့၏မြို့အထိ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။
၎င်းတို့သည် စာရင်းရှင်းလင်းရန်နှင့် မပြီးပြတ်သေးသော ပစ္စည်းအပြင်အဆင်များကို စစ်ဆေးရန် ကျန်ရဟ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သန့်စင်ရာဌာနက ပေးသွင်းပြီးသား သတ္တုများအတွက် ငွေပေးချေမည် ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့် မည်သည့်အလုပ်မဆို သဘောတူညီချက်အသစ် လိုအပ်မည်ပေတည်း။
သူ အမှန်တကယ် ဘာလုပ်နေသည်ကို ဖော်ပြေပေးမည့် သဘောတူညီချက်မျိုး ဖြစ်သည်။
သူ့အလုပ်ရုံဘက်သို့ အလှည့်တွင် ဟဒ်ရင်က တီလ်ဒါဘေး၌ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
သူက သူမအား ကျဉ်းမြောင်းသော အထုပ်လေးတစ်ထုပ်ကို ကမ်းပေး၏။
သူမက ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
အတွင်းတွင် သံချွန်ငယ်နှစ်ချောင်း ပါရှိနေသည်။
“တံတားအတွက်လေ” ဟု သူက ဆိုသည်။
တီလ်ဒါက ၎င်းတို့၏ အစွန်းများကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် အလေးချိန်ညှိမှုကို ကြည့်သည်။
“သံမဏိကောင်းပဲ။”
“အင်းလေ။”
သူမက ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
လီသာက ထိုဖြစ်ရပ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အဲ့ဒါက သူမ သဘောကျသွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က သူမအား တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။
“သဘောပေါက်ပါပြီ။”
အိမ်ပြန်လမ်းမှာ ခြောက်သွေ့နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း အထူးတလည် အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ ခရီးတွင်ခဲ့သည်။
ပထမနေ့၏ အများစုအချိန်တွင် မည်သူမျှ မီးအိမ်များအကြောင်းကို ဆွေးနွေးလိုခြင်း မရှိကြပေ။
မယ်လိုဒီက ပျောက်ဆုံးသွားသော ပန်းသီးတစ်လုံးကို မည်သူ့မြင်းက စားပစ်လိုက်သည်ဆိုသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အစောင့်နှစ်ဦးအကြား အငြင်းပွားနေကြပုံကို ပြောပြနေသည်။
ပြောနေသောမြင်းက သက်သေအထောက်အထား၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပါ စားပစ်ခဲ့လေသည်။
ကေးလ်က လှည်းပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။
တီလ်ဒါက စက္ကူစုတ်စလေးတစ်ချပ်ပေါ်တွင် တစ်ခုခုကို ရေးဆွဲနေပြီး ထက်ပိုင်းဖြဲကာ ပြန်စလေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် မြင်းစီး၍ လိုက်ပါလာသည်။
ကျဉ်းမြောင်းသော တံတားတစ်စင်းအနီးတွင် သူမက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျွန်ုပ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လာထိသည်။
မေးခွန်းထုတ်ခြင်း မရှိပါ။
သတိပေးခြင်းလည်း မရှိပါ။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ရန် လက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် လမ်းကျယ်လာသောအခါ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
ပြန်လာသည့်ခရီးတွင်လည်း ထိုမုန့်ဆိုင်လေးတွင်ပင် ခေတ္တ ရပ်နားခဲ့ကြသည်။
အမျိုးသမီးကြီးက ကေးလ်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။
“ပုံစံကြည့်ရတာ သာယာလာပုံပဲ။”
“စားသောက်ကောင်းလို့ပါ။”
“အဲ့ဒါတော့ မြင်ရတာပေါ့။”
သူမက သန့်စင်ရာဌာနအကြောင်းကို သေချာဂရုတစိုက်ဖြင့် အသေးစိတ် ရှင်းပြလေသည်။
သူမက ကောင်တာပေါ်တွင် လက်များကို တင်ထားရင်း စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်။
စကားစမြည် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူမက ဆိုင်မျက်နှာကြက်အောက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နေမင်းငယ်လေးဘက်သို့ တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
အဲ့ဒါကို သူမ၏အမေက ပေးခဲ့တာဖြစ်ကြောင်း သူမက ဆိုသည်။
ကေးလ်က ၎င်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကြင်နာတတ်ဖို့ သင့်ကို မှာခဲ့တာလား။”
“မုန့်ဖုတ်ကောင်းတွေကို အလကား မဖြန့်ဝေတော့ဖို့ ငါ့ကို မှာခဲ့တာပေါ့။”
မယ်လိုဒီက ရယ်မောလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးကြီးက မလွှဲသာ၍ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်ထပ် ခရီးကြမ်းအတွက် မုန့်များကို ထုပ်ပိုးပေးလေသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကေးလ် ငွေပေးချေနိုင်ခဲ့သည်။
ထိုညနေတွင် အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးသား အခြားသူများ အခန်းထဲ ဝင်သွားကြပြီးနောက် တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်တွင် ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
နေရောင်ခြည် နောက်ဆုံးအစအနလေးက လမ်းပေါ်တွင် ဖြာကျနေသည်။
လူတစ်ဦးက နုန်းနေသော နွားနှစ်ကောင်ကို တဲတစ်တဲဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားနေသည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ကျွန်ုပ်၏ပခုံးပေါ်သို့ မှီတင်လိုက်သည်။
“သူတို့တွေ ငါတို့ဆီကို ဆက်မလာတော့မှာကို ရှင် တစ်ခါတလေများ စိုးရိမ်မိလား။”
“ကလေးတွေကို ပြောတာလား။”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ငါတို့တွေ အဝေးကို ဆက်ထွက်သွားနေရင်လေ။”
ကျွန်ုပ်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
ရင်ွှာနှစ်ဦးအတွက် အန္တရာယ်အမျိုးမျိုးကို ကျွန်ုပ် စိတ်ကူးယဉ်ဖန်တီးခဲ့ဖူးသည်။
ထိုအန္တရာယ်ကမူ အခြားဟာတွေထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။
“အရာရာကို လွတ်သွားမှာကို ကိုယ်စိုးရိမ်မိတယ်။”
“ကျွန်မလည်း အတူတူပါပဲ။”
“ငါတို့တွေ တချို့ဟာတွေကို လွတ်သွားခဲ့ပြီပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
သူမက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဒါတောင် ကျွန်မ လိုက်သွားချင်နေတုန်းပဲ။”
“ကိုယ်သိပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး အခြားရွေးချယ်စရာတစ်ခုကို လွယ်ကူသယောင် ဖြစ်စေရန် မကြိုးပမ်းခဲ့ကြပါ။
ခဏအကြာတွင် ကျွန်ုပ်က သူမ၏ ဆံပင်များကို နမ်းလိုက်သည်။
“အိမ်မှာဆိုရင် မနက်ခင်းတွေ အတူတူ ပိုင်ဆိုင်ရမှာပါ။”
သူမက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါကို ကျွန်မ လိုချင်ပါတယ်။”
အော်ရီလီယာက ထိုညက ရောက်မလာခဲ့ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
သာမညဆန်ဆန် အိပ်စက်ခြင်းမျိုးပင်။
ဥယျာဉ်လည်း မရှိပါ။
စမ်းရေတွင်းအလွန်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော သင်ခန်းစာလည်း မရှိပါ။
ကျွန်ုပ် နိုးလာသောအခါ အက်ဗလင်က စောင်အများစုကို လုယူထားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း စောင်စလေး အနည်းငယ်ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။
သူမက မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ မကျေမနပ် အသံပြုလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက မြင်းထိန်းကောင်လေးကို လှမ်းအော်ခေါ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထ လိုက်ကြသည်။
စတုန်းဖို့ဒ်သို့ ရောက်သောအခါ ဂရေးကိပ်မှ စာပို့လူတစ်ဦး စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။
မေရီ၏စာတွင် လမ်းခရီးအခြေအနေများ၊ ပစ္စည်းထည့်သွင်းမှု စာရင်းဇယားများနှင့် မြင်းပေါ်မှနေ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြန်မဖြေရန် တင်းကျပ်သော ညွှန်ကြားချက်တို့ ပါရှိသည်။
ဟယ်လီနာ၏ ပူးတွဲစာမှာ ပို၍ တိုတောင်းသည်။
ရင်ွှာနှစ်ဦးစလုံး ကျန်းမာပျော်ရွှင်နေကြသည်။
ကေရယ်က ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုဆွဲကိုင်တတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်ကမူ ရှည်လျားသော ကုလားထိုင်အောက်ရှိနေရာသည် ဝင်ရန် လုံလောက်ပြီး ထွက်ရန်မူ အဆင်မပြေကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိထားလေပြီ။
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ပါးပြင်ကို သုတ်လိုက်သည်။
သူမက စာမျက်နှာကို ကမ်းပေးသည်အထိ ကျွန်ုပ်လည်း တံဆိပ်တုံးကို ကိုင်တွယ်နေဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။
စာမျက်နှာအောက်ဆုံးတွင် ဂါရစ်က သူ့လက်ရေးဖြင့် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်ထားသည်။
ရှင်တို့ပြန်လာတဲ့အခါ ကယ်တင်တဲ့အလုပ်ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ပဲ တာဝန်ယူပေးပါမယ်။
ကျွန်ုပ်လည်း ၎င်းကို သေချာစွာ ခေါက်သိမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် နေ့လယ်ခွဲအချိန်တွင် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
ရဲတိုက်မှူးက တစ်ဖက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ထူးထူးဆန်းဆန်းပင် သူ့လက်ထဲတွင် မည်သည့်အမှုတွဲမျှ ပါမလာပါ။
“အိမ်ကို ပြန်လည် ကြိုဆိုပါတယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သူ့အကြည့်များက ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ ကျရောက်လာသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့၏ မိတ္တူများနှင့် လေ့လာရန် ဒယ်ဗန်း လွှတ်ပေးခဲ့သော တံဆိပ်ခတ်ထားသော အစိတ်အပိုင်းများ တင်ဆောင်လာသည့် လှည်းဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။
“နောက်မှပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အရှင်မင်းကြီး။”
သူ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ကလေးတွေက အောက်ထပ် ထိုင်ခန်းထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။”
အက်ဗလင်က ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း လိုက်သွားလိုက်သည်။
ကေရယ်က ကျွန်ုပ်တို့ကို အရင်ဆုံး မြင်သွားသည်။
သူမသည် ဟယ်လီနာ၏ ဒူးနှစ်ဖက်ကြားတွင် ထိုင်နေပြီး သစ်သားကွင်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
တစ်ခဏမျှ သူမက ငေးကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လှုပ်ရှားသွားသည်။
သစ်သားကွင်း လွတ်ကျသွားသည်။
သူမ၏လက်များ မြောက်တက်လာသည်။
အက်ဗလင်ဆီမှ ယခင်က ကျွန်ုပ် ဘယ်သောအခါမှ မကြားဖူးခဲ့သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူမသည် အခန်းကို ဖြတ်သွားကာ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏သမီးလေးမှာ သူမ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဂါရစ်က စောင်ပေါ်မှနေ၍ မော့ကြည့်လာသည်။။
ကျွန်ုပ်လည်း သူ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
သူက ကျွန်ုပ်ကို တစ်ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူ့ကို အဆင်မပြေစွာဖြင့်၊ အလွန်အမင်း အလျင်စလိုဖြင့်၊ ဒူးတစ်ဖက်ကို မြေကြီးပေါ်ထောက်လျက် ချီပင့်လိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက ရယ်မောနေ၏။
ကျွန်ုပ်လည်း ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို သူ့ဆံပင်များနှင့် အပ်နှင်းထားလိုက်သည်။
မည်သူမျှ ချက်ချင်း စာရင်းဇယားများကို မတောင်းဆိုကြပါ။
ဟယ်လီနာက အက်ဗလင်၏ ပခုံးကို အသာအယာ ထိလိုက်သည်။
ဂါရစ်က ကျွန်ုပ်၏ကျောပြင်ပေါ်သို့ သူ့လက်ကို ခဏတာ တင်ထားလေသည်။
မယ်လိုဒီက တံခါးဝတွင် ပေါ်လာပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို မြင်သောအခါ ဟာသ မလုပ်ဘဲ ပြန်လှည့်ထွက်သွားသည်။
မေရီပင်လျှင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ထိုအချက်ကပင် သူမ နားလည်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်အား သိစေခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏သားလေးက ကျွန်ုပ်၏နားကို လှမ်းဆွဲသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူ့လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
သူက ထပ်ကြိုးစားပြန်သည်။
“သားက ဖေဖေတို့ကို မှတ်မိနေတာပေါ့။”
သူက ဖွေးဥနေအောင် ပြုံးပြသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို သူ့အား ဆက်ကိုင်ထားခွင့် ပေးလိုက်သည်။
ညစာကို ထိုင်ခန်းထဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က စားသောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သည်အထိ ကေရယ်ကို ချမပေးဘဲ ဆက်ကိုင်ထားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဟယ်လီနာက ကျွန်ုပ်၏ဇနီး စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် သောက်နိုင်ရန် သူမကို ခဏတာ လွှဲပြောင်းယူထားပေးသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သန့်စင်ရာဌာနအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။
အသေးစိတ် အချက်အလက်အားလုံးကိုတော့ မဟုတ်ပါ။
လုံလောက်ရုံလောက်သာ ဖြစ်သည်။
မီးအိမ်များအကြောင်း။
ကူညီပေးခဲ့ကြသော လူများအကြောင်း။
ဒုတိယအကြိမ် ကန့်သတ်ချက် ပြီးဆုံးသွားသည့် အချိန်အခါအကြောင်း။
ထိုအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သောအခါ ဂါရစ်က သူ့ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။
“သူမ ပိုပြီး လွတ်လပ်သွားပြီပေါ့။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
သူက ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဟယ်လီနာက ပယ်လန်အကြောင်းကို မေးမြန်းသည်။
အက်ဗလင်က သူမအား ပြောပြလိုက်သည်။
ပထမ အစားအစာပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လာရောက်ပူးပေါင်းခဲ့သော မေရီက စာမျက်နှာငယ်လေးတစ်မျက်နှာပေါ်တွင် သူ့နာမည်ကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
“သူ စာရေးလာတဲ့အခါအတွက်လေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီး ပြုံးလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့မနက်ခင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် ကလေးထိန်းခန်းထဲ၌ အော်ရီလီယာကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူမသည် ဂါရစ်၏ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြတင်းပေါက်ဘေး၌ ထိုင်နေသည်။
ကေရယ်က သူမ၏ရင်ခွင်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏သားလေးက ပုခက်ထဲတွင် နိုးနေပြီး သူမ၏လက်ရုံ လှုပ်ရှားမှုကို ငေးကြည့်နေသည်။
အက်ဗလင်က ဖန်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်လျက် အနီးတွင် ရပ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကိုယ် ဘာတွေ လွတ်သွားပြန်ပြီလဲ။”
“သူမက ဘုရားကျောင်းကနေ လာတာလေ။ ရဲတိုက်မှူးက သူမကို ခေါ်လာပေးတာ” ဟု ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ရှင် အိပ်ပျော်နေလို့ပါ။”
“အင်းလေ။”
“ရှင်တို့ လိုအပ်တယ်လို့ ကျွန်မကို ပြောထားကြတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်မျိုးပေါ့။”
ကျွန်ုပ်လည်း ပို၍ အနီးသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။
သူမ၏ဝတ်ရုံအစွန်းတွင် မှေးမှိန်သွားခြင်းမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့၏သမီးလေးကို ပွေ့ချီထားပုံတွင် မည်သည့်အားစိုက်ထုတ်မှုမျိုးမျှ မရှိပါ။
သူမ အနားယူထားရုံမျှ ရှိသည်ဟု ထင်ရသည်။
ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးကို ကျွန်ုပ် မည်မျှရှားရှားပါးပါး ပြောနိုင်ခဲ့ဖူးသလဲဆိုတာကို ကျွန်ုပ် ဘယ်တုန်းကမှ သတိမထားမိခဲ့ပါ။
ဂါရစ်က အာရုံစိုက်လာစေရန် တောင်းဆိုလာသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ အတူတူ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူ့ကို ချီလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပြတင်းပေါက် திரைများကို အနည်းငယ် ပို၍ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က ကော်ဇောပေါ်သို့ ဖြာကျလာသည်။
အော်ရီလီယာက ၎င်းကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ငှက်သံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။”
ကျွန်ုပ်လည်း သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဘုရားကျောင်းထဲမှာလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ မလာခင်တုန်းကပါ။”
သူမက မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။
“ကျွန်မကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချုပ်နှောင်ထားတုန်းက ကျွန်မဆီ ရောက်လာသမျှ အများစုက တောင်းဆိုသံတွေကနေ ရောက်လာတာ။ ဆုတောင်းသံတွေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က နေရာဖန်တီးပေးထားတဲ့ နေရာမျိုးတွေကနေပေါ့။”
“ဒါဆိုရင် အခုကော။”
“ဒီမနက်တော့ ဥယျာဉ်နံရံအပြင်ဘက်က ငှက်သံတွေကို ကြားရတယ်။”
သူမ၏လက်က ကေရယ်၏ကျောပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
“သူတို့တွေက ကျွန်မဆီကနေ ဘာမှ တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်ုပ်လည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို မှီထားသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ထိုအခန်း၏ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်သော အသံလေးများကို နားထောင်နေခဲ့ကြသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ရင်ွှာနှစ်ဦး ငြိမ်ကျသွားသောအခါ အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
သူမသည် အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ် ပထမဆုံး အကာအကွယ်တစ်ခုကို ရပ်တည်စေရန် သင်ယူခဲ့ဖူးသော တိုင်များအနီးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ပြပါဦး။”
ကျွန်ုပ်လည်း ဇနီးဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ပြုံးပြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးသား အတူတူ အကာအကွယ်ကို မြှင့်တင်လိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင်က ၎င်း၏ပုံစံကို ချမှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း စွမ်းအားကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ ဖယ်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
၎င်းက ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက ၎င်း၏ပတ်လည်တွင် လျှောက်သွားသည်။
အစွန်းတစ်ဖက်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် ဗဟိုချက်ကို လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ထိလိုက်သည်။
အကာအကွယ်မှာ ကွေးသွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ဗီဇအရ ၎င်းဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူမက သူမ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“စောင့်ပါ။”
ပုံစံမှာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး ပြုံးမိသွားကြသည်။
“ရှင်တို့ ဒါကို သန့်စင်ရာဌာနမှာ သင်ယူခဲ့တာပေါ့” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့လည်း အတော်လေး အလုပ်များခဲ့ရတာကိုး။”
“အင်းပေါ့။”
သူမက အကာအကွယ်ကို ထပ်ပြီး ထိလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ၎င်းက မငြိမ်သက်မီ ပို၍ပင် ဝေးဝေးသို့ ကွေးညွတ်သွားသည်။
“ရှင်တို့တွေ ဖိအားတွေ အားလုံးကို တူညီတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုတည်းအဖြစ် မဖြစ်စေဖို့ ကြိုးစားမှုကို ရပ်တုန်းကလေ။”
အက်ဗလင်က ထိုကွေးညွတ်မှုကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ဒါက ရွေ့လျားနိုင်တယ်။”
“ပြီးတော့ သူ့နောက်ကွယ်က အရာကိုလည်း ဆက်ပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်။”
ကျွန်ုပ်လည်း မီးအိမ်၏ ဖြတ်သန်းမှုကို ပြန်လည် သတိရလိုက်မိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မျှဝေခံစားခဲ့ရသော ဖိအား။
ကျွန်ုပ် ဟန်ချက်လွတ်တော့မလို ဖြစ်ချိန်တွင် သူမ၏ လုပ်ဆောင်ချက်က ကျွန်ုပ်ကို ဖမ်းဆုပ်ပေးခဲ့ပုံများ။
“ဒီထက် ပိုကြာကြာ တည်တံ့အောင် လုပ်လို့ ရမလား။”
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ရတာပေါ့။”
ထိုစကားလုံးက အလွန်တရာ ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ကျွန်ုပ် ရယ်မောမိသွားသည်။
သူမလည်း ပြန်လည် ပြုံးပြသည်။
“အခုဆိုရင် ရှင်တို့ကို သေချာသင်ပြပေးဖို့ အချိန်ရှိသွားပြီ။”
ကျွန်ုပ်တို့ ချက်ချင်းပင် မစတင်ခဲ့ကြပါ။
ကေရယ် နိုးလာသည်။
သူနာပြုက အက်ဗလင်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။
ကေရယ် နိုးလာသဖြင့် ဂါရစ်ပါ နိုးလာသည်။
ကျွန်ုပ်ပါ ဆင့်ခေါ်ခံရလေသည်။
အော်ရီလီယာက ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်လာသော အသံဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် တိုင်များအကြားတွင် ဆက်လက် ရပ်တည်နေဆဲဖြစ်သော အကာအကွယ်ဘက်သို့ တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ခဏ စောင့်လို့ ရပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့လည်း အတူတူ အထဲသို့ ဝင်သွားကြလေတော့သည်။