အခန်း ၁၄ - အားကုန်ကန်ထည့်ခြင်း
ဂရေးကိပ်သည် အိပ်မောမကျနိုင်ခဲ့ပေ။
ဟားဝစ်၏ သံတမန် ထွက်ခွာသွားပြီး မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် တံတိုင်းများနှင့် လမ်းမများတစ်လျှောက် မီးအိမ်များ လင်းထိန်လာခဲ့သည်။ အခြေချစခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ခေါင်းလောင်းသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ထိုအသံသည် အန္တရာယ်အချက်ပေးသံ မဟုတ်ဘဲ လူစုရုံးရန် ခေါ်ယူသည့်အသံသာ ဖြစ်သည်။
လူများသည် ခိုလှုံရာအဆောက်အအုံများထဲမှနေ၍ လက်နက်ကိရိယာများ၊ စောင်များ၊ ရေပုံးများ၊ လက်နက်များနှင့် ကလေးငယ်များကိုယ်စီ ခေါ်ဆောင်လျက် ထွက်လာကြသည်။
ကပ္ပတိန် အီလီဇာသည် ဗဟိုရင်ပြင်ရှိ လှည်းတစ်စီးပေါ်သို့ တက်ရပ်လိုက်သည်။
"အရပ်သားအားလုံး သက်ဆိုင်ရာ ရပ်ကွက်ခေါင်းဆောင်တွေဆီ သတင်းပို့ကြ!" သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "စစ်ရေးအတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို အရှေ့ဘက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ စုဝေးကြပါ။ လက်သမား၊ ပန်းရံ၊ ပန်းပဲနဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေက အယ်လီနာ စတုန်းဟန်းဆီ သတင်းပို့ပါ။ မုဆိုးတွေနဲ့ ကင်းထောက်တွေကတော့ မြောက်ဘက်တံခါးမှာရှိတဲ့ အယ်လစ္စတားဆီ သွားကြ!"
သူမ၏ အမိန့်ပေးသံများသည် စေတနာ့ဝန်ထမ်းတစ်ဦးမှတစ်ဦးသို့ လက်ဆင့်ကမ်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။
"အနောက်ဘက်လမ်းကို ရှင်းထားကြ!"
"ရိက္ခာသိုလှောင်ရုံတွေကို အတွင်းတံတိုင်းထဲ ရွှေ့!"
"ရပ်ကွက်တိုင်းမှာ မီးသတ်အဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့စီ လိုတယ်!"
"ကလေးတွေက မိသားစုတွေနဲ့ပဲ နေကြ!"
ယူရီယာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ စတင်တည်ထောင်ခါစ ဤအခြေချစခန်းလေးသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားသွားတော့သည်။
ကြောက်ရွံ့မှုများကား ရှိနေဆဲပင်။ ကမန်းကတန်း လှုပ်ရှားမှုများတွင်လည်းကောင်း၊ လူအများ တိုးတိုးတိတ်တိတ် မေးမြန်းနေကြသည့် မေးခွန်းများတွင်လည်းကောင်း ထိုကြောက်ရွံ့မှုကို သူ တွေ့မြင်ကြားသိနေရသည်။
သို့သော် ထိုကြောက်ရွံ့မှုသည် အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုအသွင်သို့ ပြောင်းမသွားခဲ့ချေ။
လူတို့၌ ဦးဆောင်မည့်သူများ ရှိနေသည်။
လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်များ ရှိနေသည်။
မိမိတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အရာရောက်သည်ဟု ယုံကြည်ရမည့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေကြပေသည်။
ယူရီယာသည် အီလီဇာ၊ အယ်လစ္စတား၊ မေရီ၊ မယ်လိုဒီ၊ အက်ဗလင်၊ ဒဂ္ဂနာနှင့် ဗိသုကာပညာရှင်ကိုယ်တိုင် ပါဝင်သော အဖွဲ့နှင့်အတူ အယ်လီနာ၏ မြေပုံရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
စက္ကူချပ်ကို ရင်ပြင်ရှိ စားပွဲကြီးတစ်လုံးပေါ်တွင် ဖိတွဲထားလေသည်။
အယ်လီနာက အနောက်ဘက်တံတိုင်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ပဲ။ အပိုင်းနှစ်ပိုင်းက တစ်ဝက်လောက် ပြိုကျနေပြီ၊ အနောက်တောင်ဘက် မျှော်စင်ကလည်း သူ့ရဲ့ အပေါ်ထပ် အလေးချိန်ကို မခံနိုင်တော့ဘူး။"
"ကျွန်တော် ပြင်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု ယူရီယာက ဆိုသည်။
"ဘယ်လောက် မြန်မြန်လဲ။"
သူက အနောက်ဘက်တံတိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
"တစ်နာရီလောက်ပေါ့။"
လူတိုင်း ငြိမ်ကျသွားကြသည်။
အယ်လီနာက သူမ၏ မျက်မှန်ကို ချွတ်၍ သုတ်လိုက်သည်။
"အကြီးစား ပြင်ဆင်မှုတွေဆိုရင် ရက်နဲ့ချီ ကြာတယ်လို့ ရှင်ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။"
"မနေ့ကတော့ ဟုတ်တာပေါ့။"
"အခုကျတော့ရော။"
"ရဲတိုက်အကြောင်းကို ကျွန်တော် ပိုနားလည်လာလို့ပါ။"
အက်ဗလင်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လာသည်။ "ဘယ်လောက်တောင် ပိုနားလည်သွားတာလဲ။"
ယူရီယာသည် မြေပုံပေါ်သို့ လက်ဖဝါးတစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် မြေပုံမျဉ်းများတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွား၏။
ဂရေးကိပ်၏ သုံးဖက်မြင်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် စာရွက်ပေါ်မှ ကြွတက်လာခဲ့သည်။
သေးငယ်သော မျှော်စင်များ၊ တံတိုင်းများ၊ လမ်းမများနှင့် အဆောက်အအုံများသည် အလင်းတန်းများဖြင့် ပုံပေါ်လာသည်။ အပြာရောင် ချည်မျှင်တန်းသဖွယ် လိုင်းများက ရေစီးကြောင်းများကို ပြသနေပြီး၊ အနီရောင်မျဉ်းများက ရေနုတ်မြောင်းများကို ညွှန်ပြနေသည်။ ရဲတိုက်၏ ကျောက်သားဖွဲ့စည်းပုံ ချို့ယွင်းပျက်စီးနေသည့် နေရာတိုင်းတွင် ဖျော့တော့သောအက်ကြောင်းများ ပေါ်လာလေသည်။
အယ်လီနာသည် ထိုပုံရိပ်ကို ငေးကြောင်ကြည့်နေမိသည်။
ယူရီယာကိုယ်တိုင်လည်း အံ့သြနေမိ၏။
"ကျွန်တော် ဒီလိုလုပ်နိုင်မှန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မသိခဲ့ဘူး" ဟု သူက ဝန်ခံလိုက်သည်။
"ဒီလိုမျိုး မကြာခဏ ဖြစ်တတ်တာလား" ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
"အမြဲလိုလိုပါပဲ။"
သူသည် အနောက်ဘက် ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းများအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
စားပွဲအထက် နေရာလွတ်တစ်ခုလုံးတွင် ပျက်စီးနေသော တံတိုင်းပုံရိပ် အပြည့်ဖြစ်သွားသည်အထိ ထိုပုံရိပ်သည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ ကျောက်တုံးတိုင်းကို အသေးစားပုံစံဖြင့် မြင်တွေ့နေရသည်။
"အုတ်မြစ်ကတော့ ခိုင်ခံ့နေဆဲပဲ" ဟု ယူရီယာက ပြောပြသည်။ "အတွင်းဘက်က သရွတ်တွေ အားနည်းသွားလို့ အပြင်ဘက်မျက်နှာစာ ပြိုကျသွားတာ။ အထောက်အပံ့တိုင်တွေကို ပြန်မဆောက်ခင် အပေါ်ဘက်က ဝိတ်တွေကို အရင်ဖယ်ရှားလိုက်ရင် အနောက်တောင်ဘက် မျှော်စင်ကို ကယ်တင်နိုင်မှာပါ။"
အယ်လီနာက ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ အမှန်ပဲ။"
"ခင်ဗျား သိနှင့်ပြီးသားပေါ့?"
"ကျွန်မ စစ်ဆေးကြည့်ထားပြီးသားလေ။"
"ဒါဆို ကျွန်တော် မှော်စွမ်းအင်နဲ့ ရှာတွေ့မလားဆိုပြီး စမ်းကြည့်နေတာပေါ့?"
"ရှင့်ရဲ့ မြေပုံကို ယုံကြည်လို့ရမလားဆိုတာ ကျွန်မ သိချင်လို့ပါ။"
ယူရီယာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ယုံလို့ရပြီလား။"
"ရပါတယ်။"
သူမက မျက်မှန်ကို ပြန်တပ်လိုက်သည်။
"ပျက်စီးမှုကို ဒီလောက်အထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရှင် တစ်နာရီအတွင်း ပြင်ဆင်ပြီးစီးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင် ကျွန်မရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လုပ်ရမယ်။"
"ဒါပေါ့။"
သူက အငြင်းအခုန် မလုပ်သည့်အတွက် အယ်လီနာမှာ အနည်းငယ်ပင် စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
အီလီဇာက လမ်းများဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"ဟားဝစ်က မွန်းတည့်ချိန်ကျရင် စစ်သည်ငါးရာ ရောက်လာမယ်လို့ ကြိမ်းဝါးသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ အနီးဆုံး အဓိကတပ်စခန်းက မိုင်သုံးဆယ်ကျော် ဝေးတယ်။"
"သူတို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ဒီကို မရောက်နိုင်ပါဘူး" ဟု မေရီက ဆိုသည်။
"သူတို့ ကြိုတင်ချီတက်မလာထားဘူးဆိုရင်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးပေါ့" ဟု အယ်လစ္စတားက ဝင်ပြောသည်။
ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အားလုံး သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ဟားဝစ်သည် အဖြေတစ်ခုကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးမှသာ ရာဇသံပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"သူက ကျွန်တော်တို့ကို မွန်းတည့်ချိန်အထိ အချိန်ပေးဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ ရည်ရွယ်မထားခဲ့ဘူးပဲ" ဟု ယူရီယာက ဆိုလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု အီလီဇာက ထောက်ခံသည်။ "သံတမန်ကို လွှတ်လိုက်တာက ငါတို့ အချိန်ဆွဲ စောင့်ဆိုင်းနေအောင် လုပ်တာပဲ။"
"ငါတို့မှာ အချိန် ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ။"
"ကင်းထောက်တွေ သတင်းပေးလာလိမ့်မယ်။"
အနောက်ဘက်တံတိုင်းဆီမှ သံချိုသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တိုတောင်းသော အသံ သုံးချက်။
အယ်လစ္စတား ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
"လှုပ်ရှားမှု ရှိနေပြီ။"
သူ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်ခွာသွားလေသည်။
အီလီဇာက အမိန့်အသစ်များ စတင်ထုတ်ပြန်တော့သည်။
"ရန်သူက မိုးမလင်းခင် ရောက်လာမယ်လို့ပဲ မှတ်ယူထားကြ။ အက်ဗလင်၊ မင်း လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ အစောင့် ဘယ်နှစ်ယောက် ခေါ်လာခဲ့လဲ။"
"ခြောက်ယောက်။"
"သူတို့ကို အနောက်ဘက်တံတိုင်းမှာ ငါ လိုအပ်တယ်။"
"သူတို့က ငါ့အမိန့်ကိုပဲ နာခံတာ။"
အီလီဇာက သူမကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း မင်း အမိန့်ပေးလိုက်လေ။"
အက်ဗလင်က ယူရီယာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
သူက ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နေ၏။
"ဒါ နင့်ရဲ့ တိုင်းပြည်ပဲလေ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"တရားဝင်တော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။"
"နင့်ရဲ့ တံတိုင်းတွေ။"
"ဟုတ်ပါတယ်။"
"နင့်ရဲ့ လူတွေ။"
ယူရီယာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူတို့က ကျွန်တော့်အပိုင် မဟုတ်ပါဘူး။"
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမသည် သူမ၏ အစောင့်များဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။
"ကပ္ပတိန် အီလီဇာဆီ သတင်းပို့ကြ။ သူ့အမိန့်ကို ငါ့အမိန့်လို သဘောထားပြီး နာခံကြပါ။"
စစ်သည်ခြောက်ဦးက ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
အီလီဇာက ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်၏။
"ဒဂ္ဂနာ၊ နင့်ရဲ့ လူပုတွေကို အနောက်တောင်ဘက် မျှော်စင်အောက်မှာ ငါ လိုအပ်တယ်။ ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ အယ်လီနာ ပြပေးလိမ့်မယ်။"
ဒဂ္ဂနာက ဖြဲပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးတော့လည်း။"
"နောက်ဆုံးတော့ ဘာဖြစ်လဲ။"
"ပြင်ရကျိုးနပ်တဲ့ တံတိုင်းတစ်ခု တွေ့ရပြီပေါ့။"
သူမသည် သူမ၏ အိမ်သူအိမ်သားများကို စုစည်းကာ ရဲတိုက်တံတိုင်းများဆီသို့ ချီတက်သွားလေသည်။
မေရီက သတင်းပို့သူများကို စတင်တာဝန်ခွဲဝေပေးနေသည်။
မယ်လိုဒီက သူမ၏ ဓားတိုကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။
"ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ။"
အီလီဇာက သူမကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။"
"ကျွန်မ အားကုန်ကန်ထည့်နိုင်တယ်လေ။"
"အဲဒါက စစ်ရေးအရည်အချင်း မဟုတ်ဘူး။"
"ဟားဝစ်ရဲ့ လူတွေကို နှိမ်နင်းဖို့တော့ လုံလောက်ခဲ့တာပဲကို။"
ယူရီယာက မယ်လိုဒီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
"အတွင်းရဲတိုက်ထဲကို မိသားစုတွေ ရွှေ့ပြောင်းတဲ့နေရာမှာ မေရီ့ကို သွားကူပေးပါဦး။"
မယ်လိုဒီ၏ နားရွက်များ အောက်သို့ တွဲကျသွားသည်။ "ကျွန်မ တိုက်ခိုက်နိုင်ပါတယ်ဆို။"
"ငါ သိပါတယ်။"
"ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်မကို ဖယ်ထုတ်ထားတာလဲ။"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတွေက မင်းကို ယုံကြည်ကြလို့ပေါ့။"
သူမသည် ရင်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားနေကြသည့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော မိသားစုများဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီညမှာတော့ အဲဒါက တိုက်ခိုက်တာထက် ပိုအရေးကြီးတယ်။"
မယ်လိုဒီ ထိုစကားကို စဉ်းစားဆင်ခြင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်၏။
"သူတို့ကို ကျွန်မ ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။"
"ငါ သိပါတယ်။"
သူမသည် မေရီ့နောက်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးလိုက်သွားလေသည်။
အီလီဇာက ယူရီယာဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
"ရှင်ကော ဘာလုပ်မလဲ။"
"ကျွန်တော့်မှာ ပြင်စရာ တံတိုင်းတစ်ခု ရှိနေတယ်ထင်ပါရဲ့။"
အနောက်ဘက် တံတိုင်းခွင်သည် ရင်ပြင်မှ ကြည့်ရသည်ထက် ပိုမိုဆိုးရွားနေသည်။
တစ်ဆက်တည်းဖြစ်သော တံတိုင်းအပိုင်းတစ်ခုသည် မြေပြင်ညီလောက်အထိ ပြိုကျနေလေပြီ။ အခြားအပိုင်းတစ်ခုမှာ ပေါင်းပင်များ ထူထပ်နေသည့် ကျုံးမြောင်းပေါ်သို့ အပြင်ဘက်သို့ စောင်းငိုက်နေသည်။ အနောက်တောင်ဘက် မျှော်စင်တွင်မူ ယူရီယာ၏ လက်တစ်ဖက်လုံး ထည့်ထားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြန့်သော အက်ကြောင်းကြီးများကို တွေ့နေရသည်။
ဒဂ္ဂနာက သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေ၏။
"ရှင် ဒါကို ပြင်နိုင်လို့လား။"
"ပြင်နိုင်ပါတယ်။"
"ရှင့်လေသံက ယုံကြည်မှု အပြည့်ပါလား။"
"ကျွန်တော် အသစ်အဆန်းတစ်ခုကို စမ်းကြည့်နေတာလေ။"
"ဘာကိုလဲ။"
"ယုံကြည်မှုပေါ့။"
လူပုမလေးက ရယ်မောလိုက်သည်။
အယ်လီနာကမူ မရယ်ပေ။
သူမက မျှော်စင်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"အပေါ်ထပ်ကို အရင်ဖယ်ထုတ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းနော်။"
ယူရီယာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
အားနည်းနေသော အထောက်အပံ့တိုင်များပေါ်တွင် ကျောက်တုံးတုံးကြီးများက ဖိစီးနေသည်။ ဂရေးကိပ်သို့ သူ စတင်ရောက်ရှိခဲ့သည့် ပထမဆုံးနာရီများအတွင်း၌သာဆိုလျှင် သူသည် အရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မ တင်လိုက်ပြီး မျှော်စင်ကို အတင်းအကျပ် ပုံသွင်းယူခဲ့ပေလိမ့်မည်။
ယခုမူ သူ နားထောင်တတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျောက်တုံးတစ်တုံးချင်းစီကို သူ ခံစားသိရှိနေရသည်။
၎င်းတို့ တည်ရှိနေသည့် နေရာမျှသာမက ၎င်းတို့၏ အလေးချိန်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးနှင့် ဆက်စပ်နေပုံတို့ကိုပါ သိနေသည်။ ကျောက်တုံးတစ်ခုက အခြားတစ်ခုကို မည်သည့်နေရာတွင် ဖိကပ်ထားသည်၊ သရွတ်များသည် မည်သည့်နေရာတွင် ခိုင်ခံ့နေဆဲဖြစ်သည်၊ အက်ကြောင်းများ၏ နောက်ကွယ်တွင် နေရာလွတ်များ မည်သည့်နေရာ၌ ပုန်းကွယ်နေသည်တို့ကိုပါ သူ အာရုံခံမိနေ၏။
ယူရီယာသည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
မျှော်စင်၏ ထိပ်ပိုင်းသည် သီးခြားကွာဟသွားခဲ့သည်။
ရာနှင့်ချီသော ကျောက်တုံးများသည် ညဉ့်ကောင်းကင်ယံထဲသို့ အသံတိတ် လွင့်တက်သွားကြသည်။
တံတိုင်းတစ်လျှောက် အလုပ်လုပ်နေကြသော လူများသည် လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။
အပေါ်ထပ်တစ်ခုလုံးသည် ဂရေးကိပ်၏ အထက်တွင် လေထဲ၌ လွင့်မျောနေလေသည်။
ယူရီယာက လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်သည်။
ကျိုးပဲ့နေသော အစိတ်အပိုင်းများသည် ဘေးသို့ ရွေ့လျားသွားကြသည်။ အသုံးပြု၍ရသော ကျောက်တုံးများသည် လေထဲတွင် စနစ်တကျ အတန်းလိုက် ဖြစ်သွား၏။ ဆွေးမြည့်နေသော ရက်မများသည် မြေလွတ်တစ်ကွက်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းသွားပြီး ကောင်းမွန်သော သစ်သားများမှာမူ အနီးအနားတွင် ဝဲပျံနေကြသည်။
ဒဂ္ဂနာသည် သူမ၏ သံခမောက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချွတ်လိုက်သည်။
"ဒါက အဆန်းကြီးပါလား" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ကျွန်တော့်အတွက်လည်း အဆန်းပါပဲ။"
အယ်လီနာက ပေါ်ထွက်နေသော ထောက်တိုင်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"အခု အဲဒါတွေကို အားဖြည့်တော့။"
ယူရီယာသည် မျှော်စင်၏ ပြိုကျနေသော အပိုင်းများမှ ကျောက်တုံးများကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ အသစ်ဖန်တီးခြင်း မဟုတ်ပေ။
ရှိပြီးသားအရာများကိုသာ ပုံသဏ္ဌာန် ပြန်လည်သွင်းယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အပျက်အစီးများသည် ချောမွေ့သော ကျောက်တုံးကြီးများ ဖြစ်လာသည်။ အက်ကွဲနေသော ကျောက်များသည် ပြန်လည်စေ့စပ်သွားကြ၏။ ထိုအပိုင်းအစများသည် အထောက်အပံ့ ဖွဲ့စည်းပုံထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဝင်ရောက်သွားပြီး မည်သည့်သရွတ်မျှ မလိုလောက်အောင် တိကျသေချာစွာ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားကြသည်။
မျှော်စင်ကြီးသည် မတ်မတ် ပြန်လည်ရပ်တည်လာခဲ့သည်။
ယူရီယာသည် အပေါ်ထပ်ကို ပြန်လည်ချထားပေးလိုက်၏။
၎င်းသည် တံတိုင်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည့် နက်ရှိုင်းသော အသံကြီးနှင့်အတူ နေရာတကျ ပြန်လည်ထိုင်သွားလေသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ပြုပြင်ပြီးစီးသွားသော ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်း၍ လက်ခနဲ လင်းလက်သွားသည်။
ကျောက်တုံးတိုင်းပေါ်တွင် သရဖူပုံရိပ်သည် ခေတ္တမျှ ပေါ်လာခဲ့၏။
ထို့နောက် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဒဂ္ဂနာက အနီးဆုံး ထောက်တိုင်ကို သူမ၏ တူပြားဖြင့် ရိုက်ခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ကြည်လင်သော သံချောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
"အရင်ကထက်တောင် ပိုခိုင်မာသွားပြီ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
အယ်လီနာက မျှော်စင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။
"ဆယ့်နှစ်မိနစ်အတွင်း ရှင် ပြီးအောင်လုပ်လိုက်တာပဲ။"
ယူရီယာ လက်ချောင်းများကို ကွေးဆန့် လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်သည်။
သူ နွေးထွေးမှုကိုသာ ခံစားရသည်။
ထို့ထက် ဘာမျှပိုမခံစားရပေ။
"ခေါင်းမကိုက်ဘူးလား" ဟု အယ်လီနာက မေးသည်။
"မကိုက်ပါဘူး။"
"မူးဝေတာကော။"
"မမူးပါဘူး။"
"လူတွေ နှစ်ယောက်စီ မြင်နေရတာမျိုးကော။"
"အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်းပဲ မြင်နေရပါတယ်။"
ဒဂ္ဂနာက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အရင်တုန်းက လူတွေကို နှစ်ယောက်စီ မြင်ရတဲ့ ပြဿနာ ရှိခဲ့ဖူးလို့လား။"
"ခဏလောက်တော့ ဖြစ်ဖူးပါတယ်။"
"အဲဒါတောင် ရှင်က မှော်အတတ်ကို ဆက်သုံးနေခဲ့တာပေါ့?"
"ခဏလောက်ပါပဲ။"
သူမက ထပ်မံရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။
သူတို့သည် ပြိုကျနေသော တံတိုင်းဆီသို့ ရွှေ့လာခဲ့ကြသည်။
ဤပြင်ဆင်မှုက ပိုမိုကြီးမားသော်လည်း ပုံစံမှာမူ ပို၍ရိုးရှင်းပါသည်။ အုတ်မြစ်မှာ ခိုင်ခံ့နေဆဲပင်။ ပြုတ်ကျသွားသော ကျောက်တုံးအများစုမှာလည်း ကျုံးမြောင်းထဲတွင်သာ ရှိနေကြသည်။
ယူရီယာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကျောက်တုံးကြီးများက တုံ့ပြန်လာကြ၏။
မြေပြင်သည် တုန်ခါသွားသည်။
ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တုံးများသည် ပေါင်းပင်များနှင့် ရွှံ့နွံများထဲမှ ကြွတက်လာကြသည်။ မြေညစ်ကြေးများသည် ၎င်းတို့ထံမှ လွင့်စင်ထွက်သွား၏။ အပိုင်းအစများ လေထဲသို့ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ အက်ကြောင်းများသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ဂရေးကိပ်၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းတစ်ခုလုံးတွင် လူတို့သည် အလုပ်လက်စများကို ရပ်တန့်ကာ ငေးမောကြည့်ရှုနေကြတော့သည်။
ကျောက်သားမြစ်တစ်စင်းသည် တံတိုင်းဆီသို့ စီးဆင်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ကျောက်တုံးများသည် အလွှာအလိုက် စီတန်းနေရာယူကြသည်။ အတွင်းထောက်တိုင်များ အရင်ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် ဖိသိပ်ထားသော ကျောက်သားများ၊ ချိတ်ဆက်ထားသော မုခ်ခုံးများနှင့် အပြင်ဘက် မျက်နှာစာတို့ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကာကွယ်ရေး ကွက်လပ်များနှင့် ကျယ်ဝန်းသော လမ်းလျှောက်စင်္ကြံတို့ အပြည့်အစုံပါဝင်သည့် ရဲတိုက်တံတိုင်းသည် ထိုအထက်တွင် မြင့်တက်လာခဲ့လေသည်။
ယူရီယာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
တံတိုင်းသည် သူ့အလိုလို ဆက်လက်တည်ဆောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ၏ မှော်စွမ်းအင်သည် ကျောက်တုံးတိုင်းအပေါ် အာရုံအပြည့်အဝ စိုက်ထုတ်နေရန် မလိုတော့ပေ။ လုပ်ငန်းစဉ်ကို နားလည်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ခြုံငုံ၍သာ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်တော့သည်။
နောက်ဆုံး ကျောက်တုံးသည် နေရာတကျ ဝင်သွားခဲ့သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် တံတိုင်းထိပ်တစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားလေ၏။
အောက်ဘက်ရှိ လူများထံမှ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ယူရီယာ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
လမ်းမများပေါ်တွင် ထောင်နှင့်ချီသော လူများ စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
လူသားများ၊ အဲ့လ်ဖ်များ၊ လူပုများနှင့် သားရဲလူသားများသည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားသော တံတိုင်းကြီးကို ငေးမောကြည့်နေကြသည်။ ကလေးငယ်များက မျှော်စင်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြနေကြပြီး အလုပ်သမားများက ၎င်းတို့၏ လက်နက်ကိရိယာများကို မြှောက်ပြနေကြ၏။
ထိုပြကွက်သည် မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းခဲ့မည်ကို ယူရီယာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ရာနှင့်ချီသော လူများ လနှင့်ချီ၍ မတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည့် အရာကို သူက မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ပြင်ဆင်ပြလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။
အက်ဗလင်သည် ရင်ပြင်တံခါးအနီးတွင် ရပ်နေသည်။
သူမသည် အော်ဟစ်အားပေးခြင်း မပြုပေ။
သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
"ဒါအတွက် နင့်မှာ ဘာတွေ ပေးဆပ်လိုက်ရလဲ" ဟု သူ တံတိုင်းပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ သူမက မေးလိုက်သည်။
"မနေ့က လက်နက်တိုက် တစ်ဝက်လောက် ပြင်ခဲ့ရတာထက်တောင် သက်သာပါသေးတယ်။"
"ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ။"
"ကျွန်တော် သင်ယူနေတာလေ။"
"နှစ်ရက်တည်းနဲ့လား။"
"ကျွန်တော် သင်ယူတာ မြန်တယ်လေ။"
"နင်က ကျောက်တုံး တန်ချိန်ထောင်ပေါင်းများစွာကို မ ချီခဲ့တာနော်။"
"ကျွန်တော့်လက်နဲ့ မ ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။"
"အဲဒါကြောင့်လည်း ဒါက ပိုပြီး အံ့ဩစရာကောင်းမနေဘူးလို့ မဆိုနိုင်ဘူးလေ။"