အခန်း ၁၃ - မုန်တိုင်းနှင့် ဆောင်းရာသီ
ယူရီယာဂရေးသည် ပိတ်ဆို့ထားသော မုခ်ခုံးတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း မုခ်ခုံးအလယ်ဗဟိုတွင် ထွင်းထုထားသည့် သရဖူပုံစံ အမှတ်အသားက ပို၍ တောက်ပလာပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးတစ်ပြင်လုံး နွေးထွေးသွားခဲ့သည်။
သူသည် မုခ်ခုံးနှင့် ပေအနည်းငယ်အကွာတွင် ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်သည်။
"ငါတို့ ဒါကို မဖွင့်ဘူး"
မယ်လိုဒီ့မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင် ထပ်ပေါ်လာပြန်သည်။
"ဒါဆို ဘာလို့ အနားသွားတာလဲ" ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
"တုံ့ပြန်မှု ရှိ၊ မရှိ စမ်းကြည့်ချင်လို့"
"တုံ့ပြန်နေပြီပဲ မဟုတ်လား"
"ဒါဆို စမ်းသပ်မှု အောင်မြင်တာပေါ့"
သူသည် မုခ်ခုံးအောက်ခြေကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသည့် ရေမြောင်းဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။
ရေစီးကြောင်းသည် အေးစက်ကြည်လင်နေ၏။ သူ၏အာရုံက ရေစီးကြောင်းအတိုင်း နံရံကိုကျော်ဖြတ်ကာ လိုက်ပါသွားသည်။ ပိတ်ဆို့ထားသော ကျောက်နံရံ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အောက်သို့ဆင်းသွားသည့် လျှောက်လမ်းတစ်ခု၊ ကြီးမားသောအဝိုင်းပုံ အခန်းကျယ်တစ်ခုနှင့် ပို၍နက်ရှိုင်းသည့် အောက်ခြေတွင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသောအရာတစ်ခု စောင့်ကြိုနေလေသည်။
အမှောင်ထုထဲမှနေ၍ ရွှေရောင်မျက်လုံးတစ်စုံက စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထိုမျက်လုံးထံမှ မည်သည့်ရန်လိုမှုကိုမျှ ယူရီယာ မခံစားရပေ။
သို့သော် ယင်းက ဘေးကင်းသည်ဟုတော့ အဓိပ္ပာယ်မသက်ရောက်ချေ။
သူသည် ရဲတိုက်၏ ရေသွယ်စနစ်ဘက်သို့ အာရုံလွှဲလိုက်သည်။
လူသုံးထောင်ခန့်အတွက် သောက်ရေ၊ သုံးရေနှင့် ထိုရေများကို မညစ်ညမ်းစေဘဲ စွန့်ပစ်ရေများကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်မည့် နေရာများ လိုအပ်နေသည်။
ရေမြောင်းဟောင်းများသည် ပြဿနာ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပေသည်။
သူသည် မိမိ၏အာရုံကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်အောင် ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။
မြို့တော်၏ မူလရေစနစ်ကို နှစ်ပိုင်းခွဲခြားထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရေစမ်းမှထွက်သော သန့်ရှင်းသည့်ရေများသည် အဖုံးပါသည့် ရေမြောင်းကျဉ်းများမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းလာပြီး သုံးပြီးသား စွန့်ပစ်ရေများမှာမူ လူနေရပ်ကွက်များ၏ ရေအောက်ပိုင်းသို့ စီးဆင်းသွားမည့် အောက်ခြေဥမင်များထဲသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။
သို့သော် ထိုဥမင်အများစုမှာ ပြိုကျပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ယူရီယာသည် အန္တရာယ်ကြီးမားပုံကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
"အယ်လီနာ!" သူ အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ဗိသုကာပညာရှင် အယ်လီနာသည် အတွင်းဘက်နံရံအပြင်ဘက်တွင် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများကို ကြီးကြပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လူလွှတ်ခေါ်လိုက်ပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူမသည် လက်မောင်းကြား၌ လိပ်ထားသောပုံကြမ်းများကို ညှပ်လျက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ငါတို့မှာ သန့်ရှင်းတဲ့ သောက်ရေတော့ ရှိပေမဲ့ စွန့်ပစ်ရေမြောင်းတွေက ပိတ်ဆို့နေတယ်"
အယ်လီနာ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
"ဘယ်လောက်တောင် ပိတ်နေတာလဲ"
"အများစုပဲ"
"ပြိုကျနေတဲ့နေရာတွေကို ခန့်မှန်းလို့ရလား"
"ရမယ်ထင်တယ်"
"ကျွန်မကို ပြပါဦး"
ယူရီယာသည် ခြံဝင်းကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လက်ဖဝါးတင်လိုက်သည်။
တစ်စုံတစ်ခုကို ပြုပြင်မွမ်းမံမည့်အစား သူအာရုံခံမိသမျှကို အပြင်သို့ ထင်ဟပ်ပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် ရွှေရောင်မျဉ်းများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
သန့်ရှင်းသော သောက်သုံးရေမြောင်းများကို ပြသသည့် ကွန်ရက်က အပြာရောင်တောက်နေပြီး ၎င်းတို့အောက်ရှိ စွန့်ပစ်ရေဥမင်များကိုမူ အနီရင့်ရောင်ဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ အနီရောင်မျဉ်းများကြားတွင် အမည်းရောင်ပြတ်တောက်မှုများ ရှိနေလေသည်။
အယ်လီနာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
"ရှင်က ဒါတွေကို မြေပုံဆွဲပြနိုင်တာလား"
"ဒီလိုပဲ ထင်ရတာပဲ"
အက်ဗလင်က အနီးဆုံးမျဉ်းနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။
"ဒါကို လူတိုင်း မြင်နေရတာလား"
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု မေရီက ဖြေသည်။
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်တာလဲ"
ယူရီယာက မျက်လုံးတစ်ဖက်ဖွင့်ကြည့်ကာ "ငါ မန္တန်သုံးတာ ပိုကျွမ်းကျင်လာလို့လေ"
"အဲဒါက ရှင်းပြချက်မှ မဟုတ်တာ"
"ငါ့မှာ ဒီရှင်းပြချက်ပဲ ရှိတာကိုး"
အယ်လီနာသည် စက္ကူလွတ်တစ်ချပ်ကို ဖြန့်ချပြီး ထိုပုံစံအတိုင်း စတင်ကူးယူလေသည်။
"ဘာမှ မပြင်ပါနဲ့ဦး"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ပိတ်နေတဲ့ဥမင်က ဘယ်ကိုထွက်မှန်း မသိဘဲနဲ့ ဖွင့်လိုက်ရင် မြေအောက်ခန်းတွေ ရေလျှံသွားနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အဆောက်အအုံအခြေခံအုတ်မြစ်တွေပါ အားနည်းသွားလိမ့်မယ်"
ယူရီယာ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
လင်းလက်နေသော မြေပုံသည် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွား၏။
အက်ဗလင် မတ်တပ်ထရပ်ကာ "ရှင် သူ့စကားကို နားထောင်သားပဲ"
"သူက မြို့တည်ဆောက်တဲ့နေရာမှာ ငါ့ထက် ပိုနားလည်တာကိုး"
"သူ့ခွင့်ပြုချက် မပါဘဲနဲ့လည်း ရှင် အဲဒီဥမင်တွေကို ပြင်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား"
"ပြင်ရင်းနဲ့ ရဲတိုက်ကြီး ပြိုကျသွားအောင်လည်း ငါ လုပ်မိနိုင်တာပေါ့"
"တခြားဘုရင်တွေတုန်းကတော့ အဲဒါမျိုးတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လုပ်ခဲ့ကြတာချည်းပဲ"
"မင်း တွေ့ကြုံဖူးတဲ့ ဘုရင်တွေက တော်တော်ဆိုးပုံရတယ်လို့ ငါ ထင်လာမိပြီ"
"လူအများစု တွေ့ဖူးတဲ့ ဘုရင်တွေက ဒီလိုချည်းပါပဲ"
အယ်လီနာသည် သူမ၏ ပုံကြမ်းပေါ်တွင် အပိုင်းသုံးပိုင်းကို အမှတ်အသားပြုလိုက်သည်။
"ဒီရေမြောင်းတွေကိုတော့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ပြင်လို့ရတယ်။ ဒါတွေက အနီးဆုံးရေတွင်းတွေကို ကျော်ပြီး အရှေ့ဘက်ကုန်းစောင်းအောက်ဘက်ကို စီးဆင်းသွားတာ"
"ရိုးရိုးသာမန်အတိုင်း ပြင်ရင် ဘယ်လောက်ကြာမလဲ" ယူရီယာက မေးလိုက်သည်။
"အလုပ်သမား အလုံအလောက်ရှိရင် နှစ်ပတ်လောက် ကြာမယ်"
"မန္တန်နဲ့ဆိုရင်ကော"
"အဲဒါကတော့ ရှင် ကျွန်မပြောတာကို နားထောင်မလား၊ မထောင်ဘူးလားဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တယ်"
ယူရီယာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါ နားထောင်နေပါတယ်"
သူတို့သည် အသေးငယ်ဆုံး ရေမြောင်းမှ စတင်ခဲ့ကြသည်။
ယူရီယာသည် မြေအောက်ရှိ ရေမြောင်းတစ်လျှောက် အာရုံခံလိုက်ပါရင်း ကျောက်တုံးတိုင်းနှင့် ပိတ်ဆို့နေသည့် အရာအားလုံးကို ခံစားသိရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် ပိတ်ဆို့နေသောအရာများကို အတင်းအဓမ္မ တွန်းထုတ်ပစ်ခြင်း မပြုပေ။ ကျောက်တုံးများနှင့် မြေဆီလွှာများကို သီးခြားခွဲထုတ်ကာ ပြိုကျနေသော ထောက်တိုင်များကို ပြန်မတင်ပေးပြီး ကျစ်ကျစ်လျစ်လျစ် ပိတ်ဆို့နေသော အပျက်အစီးများကို ပြုပြင်ရေးတွင်းပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့သည်။
အလုပ်သမားများက အပေါ်ဘက်မှနေ၍ ထိုတွင်းပေါက်ကိုဖွင့်ကာ အပျက်အစီးများကို သယ်ထုတ်သွားကြသည်။
ဥမင်လမ်းကြောင်း ရှင်းလင်းသွားခဲ့လေသည်။
ဒုတိယတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ရာတွင် အားစိုက်ထုတ်ရမှု ပိုမိုနည်းပါးသွားသည်။
တတိယတစ်ခုအရောက်တွင်မူ ယူရီယာသည် မြေပြင်ကိုထိပြီး ပုံစံကို စိတ်ကူးကြည့်ရုံမျှသာ လိုတော့သည်။ သူ၏ မန္တန်စွမ်းအားသည် မူလတည်ဆောက်ပုံအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မရွှေ့ပြောင်းမီ အားနည်းနေသော နေရာများကို ဦးစွာ ခိုင်ခံ့စေခဲ့သည်။
အယ်လီနာက ထွက်ပေါက်တစ်ခုချင်းစီကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။
"အက်ကွဲကြောင်း မရှိဘူး၊ ရေလျှံတာလည်း မရှိဘူး" ဟု သူမက အစီရင်ခံသည်။
"အရှင် ဘယ်လိုနေသေးလဲ" မေရီက ယူရီယာအား မေးသည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်"
"မြေအောက်ဥမင် သုံးခုတောင် ပြင်လိုက်တာနော်"
"ငါ သိပါတယ်"
"ပြီးတော့ မြေပုံလည်း ဖော်ပြခဲ့သေးတယ်"
"သိပါတယ်"
"ခေါင်းမကိုက်ဘူးလား"
"လုံးဝ မကိုက်ဘူး"
အက်ဗလင်က သူ့ကို စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။
"ရှင့်စွမ်းအားတွေ တိုးတက်လာနေတာပဲ"
"မဟုတ်ပါဘူး"
"ရှင်က အားစိုက်ထုတ်မှု နည်းနည်းလေးနဲ့ ပိုပြီး အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်နေတာလေ"
"ငါ တိုးတက်လာတာပါ။ စွမ်းအားကတော့ မူလကတည်းက ရှိပြီးသား"
"အဲဒါ ဘာကွာလို့လဲ"
"ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းပေါ့"
ထိုအဖြေက အခြားအကြောင်းပြချက်များထက် သူမကို ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်သွားစေပုံရသည်။
အလုပ်သမားများသည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော ရေမြောင်းများနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည့် ယာယီအိမ်သာများကို စတင်တူးဆွကြသည်။ လူနေရပ်ကွက်တိုင်းတွင် သန့်ရှင်းသော သောက်သုံးရေရရှိရေး စခန်းများကို ထူထောင်ပေးခဲ့သည်။ မေရီသည် ထိုစနစ်များ သီးခြားစီဖြစ်စေရန်နှင့် စနစ်တကျ ကြီးကြပ်နိုင်ရန်အတွက် အဖွဲ့များ ခွဲဝေတာဝန်ပေးခဲ့သည်။
ထိုလုပ်ငန်းများကို ကြည့်ရှုရင်း ဂရေးကိပ်၏ အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ်များသည် ဓားကိုင်ဆောင်ထားသူများချည်း မဟုတ်နိုင်ကြောင်း ယူရီယာ နားလည်လိုက်သည်။
မသန့်ရှင်းသောရေသည် ဟားဝစ်၏ စစ်တပ်ထက်ပင် လူအများအပြားကို ပိုမိုသေကြေပျက်စီးစေနိုင်သည်။
ညံ့ဖျင်းသော စီမံခန့်ခွဲမှုသည် မည်သည့်ရန်သူမျှ မလုပ်နိုင်သောအရာကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။
မျက်စိပသာဒဖြစ်ဖွယ် မန္တန်စွမ်းအားကိုသာ အားကိုးနေသော ဘုရင်တစ်ပါးသည် ရိုးစင်းလှသော သာမန်ပြဿနာများကြောင့်ပင် မိမိ၏ပြည်သူများကို ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်နီးလာသောအခါ ဗေးလ်ဝုဒ်မှ လှည်းတန်းများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဘီထရစ်သည် ၎င်းတို့ ဝင်ရောက်လာမှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြီးကြပ်ခဲ့သည်။ သိုလှောင်ရုံအတွင်းသို့ မသွင်းမီ စည်ပိုင်းနှင့် အိတ်တိုင်းကို သူမ သေချာစစ်ဆေးခဲ့သည်။
အက်ဗလင် ယူဆောင်လာပေးသော ရိက္ခာများသည် ဂရေးကိပ်၏ လေးရက်စာ အစားအစာသိုလှောင်မှုကို သုံးပတ်နီးပါးအထိ ဆွဲဆန့်တိုးမြှင့်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
လုံလောက်သေးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယင်းက အရာအားလုံးပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။
လှည်းများပေါ်မှ ပစ္စည်းများ ချပြီးသွားသောအခါ ယူရီယာသည် ရေပန်းဘေးတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသော အက်ဗလင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
"ဒီရိက္ခာတွေက ရှင့်အပိုင် မဟုတ်သေးဘူးနော်"
"လူတွေ စားရမယ်လေ။ အဲဒါဆို လုံလောက်ပါပြီ"
သူမသည် အသစ်ဆောက်လုပ်ထားသော အမိုးအကာများဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ရှင် တကယ်ပြောနေတာပဲ"
"ဟုတ်တယ်"
"အုပ်ချုပ်သူအများစုဆိုရင် အိတ်တစ်အိတ်တောင် မဖွင့်ခင် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို အရင် အပြတ်ညှိနှိုင်းကြမှာ"
"အုပ်ချုပ်သူအများစုမှာ ကြက်သွန်နီ နှစ်လုံးထက်မက ရှိနေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့"
"တစ်လုံးတည်းပါ!" ဟု မယ်လိုဒီက ခြံဝင်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
ယူရီယာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် နောက်ဆုံးကျန်သော ကြက်သွန်နီကို ကိုင်ထားလေသည်။
"အဲဒါ မစားနဲ့နော်"
"မစားပါဘူး"
"ပါးစပ်နား ကပ်ထားတာကိုး"
"သေချာ ကြည့်နေတာပါ"
"ပါးစပ်နဲ့ ကြည့်တာလား"
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
မထိန်းနိုင်ဘဲ လွတ်ထွက်သွားသည့်အလား အံ့အားသင့်ဖွယ် တိုတောင်းသော ရယ်သံလေး ဖြစ်သည်။
ယူရီယာ သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပြန်တည်သွား၏။
"ဘာလဲ" ဟု သူမက မေးသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"
မယ်လိုဒီသည် ကြက်သွန်နီကို အောက်သို့ ပြန်ချထားလိုက်သည်။
လောလောဆယ်တော့ပေါ့။
အနောက်ဘက်တံခါးဆီမှ တံပိုးခရာသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ရှည်လျားသောအသံ နှစ်ကြိမ်။
ကပ္ပတိန် အီလီဇာက ထိုအချက်ပြသံအသစ်ကို သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ တစ်နာရီပင် မပြည့်သေးပေ။
"တရားဝင်ဧည့်သည်တော်တွေ ရောက်လာပြီ" ဟု ယူရီယာက ဆိုလိုက်သည်။
အက်ဗလင်၏ လက်သည် သူမ၏ ဓားရိုးဆီသို့ ရောက်သွား၏။
"ရှင် စောင့်နေတဲ့သူတွေလား"
"မဟုတ်ဘူး"
သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်ရပ်ကွက်ကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြသည်။
အနောက်ဘက်တံခါးကြီးမှာ ပိတ်ထားဆဲပင်။ အီလီဇာသည် အယ်လစ္စတားကေးလ်နှင့်အတူ စေတနာ့ဝန်ထမ်း ဆယ့်နှစ်ဦးတို့ခြံရံလျက် တံတိုင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မြင်းစီးစစ်သည် အယောက်နှစ်ဆယ် စောင့်ဆိုင်းနေ၏။
၎င်းတို့၏ ဒိုင်းလွှားများပေါ်တွင် ဟားဝစ်၏ အဝါရောင်သိမ်းငှက်တံဆိပ် ပါရှိသည်။
အလံဖြူကိုင်ဆောင်ထားသည့် မြင်းစီးသမားတစ်ဦးက ရှေ့သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
"လော့ဒ် အက်ဒရစ် ဟားဝစ်ရဲ့ အမိန့်တော်အရ!" သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဂရေးကိပ်ကို ကျူးကျော်သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ မန္တန်ဆရာဟာ ရဲတိုက်ကို လက်နက်ချအပ်နှင်းရမယ်၊ ရဲတိုက်တံတိုင်းအတွင်း တရားမဝင် ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားတဲ့ လက်အောက်ခံပြည်သူအားလုံးကို ပြန်လွှတ်ပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ တရားစီရင်မှုခံယူဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဖမ်းခံရမယ်!"
ယူရီယာသည် အီလီဇာဘေးရှိ လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်သွားလိုက်သည်။
"ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖမ်းဆီးမထားဘူး"
သံတမန်က မော့ကြည့်လာသည်။
"မင်းက ယူရီယာဂရေးလား"
"ဟုတ်တယ်"
"မင်းက ဘုရင်ဘွဲ့ကို ခံယူထားတာလား"
"တခြားလူတွေကလည်း ငါ့ကို အဲဒီမေးခွန်း ခဏခဏ လာမေးကြတယ်"
"အဲဒီဘွဲ့က ဘယ်သူနဲ့မှ မထိုက်တန်ဘူး"
"ဒါဆိုရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ သခင်က ငါ့ဆီကနေ အဲဒီဘွဲ့ကို လာအပ်ခိုင်းနေတာက ရှေ့နောက်မညီသလို ဖြစ်နေပြီပေါ့"
သံတမန်သည် သားရေစာလိပ်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
"လော့ဒ် ဟားဝစ်က မင်းကို မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ချိန်အထိ ဂရေးကိပ်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ အချိန်ပေးလိုက်တယ်"
"ငါ ငြင်းဆန်ရင်ကော"
"သူက စစ်သည်ငါးရာနဲ့ ချီတက်လာလိမ့်မယ်"
တံတိုင်းပေါ်ရှိ စေတနာ့ဝန်ထမ်းများသည် ဂဏှာမငြိမ် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြသည်။
ရဲတိုက်တံခါးဝတွင် ဟားဝစ်၏လူများ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်ကို ယူရီယာ သတိရမိလိုက်သည်။
ပထမတော့ လူငါးဆယ်။
အခုတော့ ငါးရာ။
တံတိုင်းနောက်ကွယ်တွင် အိပ်မောကျနေကြသည့် ထောင်သောင်းချီသော လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သုံးပတ်စာ ရိက္ခာ။
တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ပြင်ဆင်ရသေးသည့် ခံတပ်အကာအကွယ်များ။
စစ်ရေးလေ့ကျင့်ထားသူ အယောက်သုံးဆယ်ပင် မပြည့်။
အချိန်ကတော့ တစ်ရက်တည်း။
အက်ဗလင်က သူ့ဘေးသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
သံတမန်က သူမ၏ အိမ်တော်တံဆိပ်ကို မှတ်မိသွားသည်။
"လေဒီ ဗေးလ်ဝုဒ်လား"
"ဗေးလ်ဝုဒ်အိမ်တော်ဟာ ဂရေးကိပ်ထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီလို့ လော့ဒ် ဟားဝစ်ကို သွားပြောလိုက်ပါ"
ထိုလူက တွန့်ဆုတ်သွားပြီး "မဟာမိတ်အနေနဲ့လား၊ ဒါမှမဟုတ် စောင့်ကြည့်သူအနေနဲ့လား"
အက်ဗလင်က ယူရီယာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး"
"အတော်လေး အကူအညီဖြစ်တာပဲ" ဟု ယူရီယာက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ဆိုလိုက်သည်။
"ရှင့်ဘဝကို သက်တောင့်သက်သာဖြစ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ ငါ ဒီကို လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး"
သံတမန်သည် သားရေစာလိပ်ကို ပြန်လိပ်လိုက်သည်။
"လော့ဒ် ဟားဝစ်ဆီ ငါ ဘယ်လိုအဖြေ ပြန်ယူသွားရမလဲ"
ယူရီယာသည် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးကို ဆင့်ခေါ်နိုင်၏။ စစ်သည်များအောက်ရှိ မြေပြင်ကို အက်ကွဲသွားစေနိုင်သလို သူတို့၏မြင်းများရှေ့တွင် တံတိုင်းတစ်ခု ထူထောင်ပြနိုင်သည်။ စွမ်းအားက သူတို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယင်းက ဟားဝစ်အား သူ ဘာကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုသည်ကို အတိအကျ ကြိုတင်အသိပေးသလိုလည်း ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
"ဂရေးကိပ်ထဲက လူတွေဟာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထွက်ခွာခွင့်ရှိတယ်လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ" ဟု ယူရီယာက ဆိုသည်။ "ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ရှာဖွေလိုသူတိုင်းအတွက် တံခါးတွေကို အမြဲဖွင့်ထားမယ်လို့လည်း ပြောလိုက်"
သံတမန်က စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
"ဒါဆို ရဲတိုက်ကော"
ယူရီယာသည် ရှေးဟောင်းတံတိုင်းကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
တံတိုင်းများအောက်တွင် စမ်းရေစီးဆင်းနေသည်။ ထိုအတွင်း၌ မိသားစုများ အိပ်စက်နေကြသည်။ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စွန့်ပစ်ထားခဲ့ရသော အရာများကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်အတွက် အလုပ်သမားများသည် မီးအိမ်အလင်းရောင်အောက်တွင် ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။
"ဒီရဲတိုက်ဟာ ငါတို့ရဲ့ အိမ်ပဲ" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဒါကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ခွာမှာ မဟုတ်ဘူး"
သံတမန်သည် သူ၏မြင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
ဟားဝစ်၏ စစ်သည်များသည် အမှောင်ထုထဲသို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။
အီလီဇာက ယူရီယာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
"အရှင် အိပ်သင့်ပြီ"
"သူက စစ်သည်ငါးရာ ခေါ်လာမှာတဲ့"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"ငါတို့ တံတိုင်းတွေက မပြီးသေးဘူး"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"ငါတို့ဆီမှာ စစ်ရေးအတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူက နှစ်ဆယ့်သုံးယောက်ပဲ ရှိတယ်"
"အခု သုံးဆယ့်လေးယောက် ဖြစ်သွားပါပြီ"
"ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး"
"မလုံလောက်ပါဘူး"
ယူရီယာသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သရဖူအမှတ်အသားက လင်းလက်နေ၏။
တံတိုင်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း အခြားသောအမှတ်အသားများက တုံ့ပြန်လင်းလက်လာခဲ့ကြသည်။
တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်၊ ဂရေးကိပ်၏ ပြည်သူများသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ရွှေရောင်လင်းလက်နေသော လက်များကို မြှောက်ပြလိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင်က သူတို့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူမ၏လက်တွင်လည်း သရဖူအမှတ်အသား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။
"ရှင် ဘာလုပ်မလဲ" ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။
ယူရီယာသည် အလုပ်သမားများ၊ စစ်ပြန်ဟောင်းများ၊ ဗိသုကာများ၊ မုဆိုးများ၊ လယ်သမားများနှင့်အတူ ဂရေးကိပ်က ကိုယ်စားပြုထားသည့် မပျက်စီးစေချင်သော အရာတစ်ခုအတွက် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသည့် လူအားလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ နားထောင်မယ်" ဟု သူက ပြောသည်။
ထို့နောက် သူသည် အီလီဇာဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။
"ပြီးတော့ ငါတို့ အသင့်ပြင်ထားမယ်။ အချိန်တန်လို့ ရောက်လာခဲ့ရင်... နတ်ဘုရားမက ငါ့ကို မုန်တိုင်းနဲ့ ဆောင်းရာသီကို ဘာကြောင့် အတူတွဲပေးအပ်ပြီး စေလွှတ်ခဲ့သလဲဆိုတာ သူတို့ကို ငါ ပြသပေးရတာပေါ့"