အခန်း ၁၂ - အိပ်မောကျနေသောအရာ
အက်ဗလင် ဗေးလ်ဝုဒ်သည် နောင်တစ်ချိန်တွင် တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ရဖွယ်ရှိသည့် ခံတပ်တစ်ခုကို စစ်ဆေးနေသကဲ့သို့ ဂရေးကိပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမ၏ အကြည့်တို့က တစ်နေရာတည်းတွင် ငြိမ်မနေဘဲ မပြတ်လှုပ်ရှားနေ၏။
တံခါးဝရှိ အစောင့်အရေအတွက်၊ မျှော်စင်များ၏ တည်နေရာ၊ မပြီးပြတ်သေးသော ယာယီတဲများ၊ လူစည်ကားနေသည့် လမ်းမများနှင့် မြို့ဟောင်းကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသော ရေမြောင်းများကို သူမ သေချာအကဲခတ်နေသည်။ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုအောက်မှ ဖြတ်သွားတိုင်း အမိုးစွန်းများဆီသို့ပင် မော့ကြည့်တတ်သေးသည်။
သူမ၏ ကိုယ်ရံတော် ခြောက်ယောက်ကမူ နှစ်ယောက်တစ်တွဲစီဖြင့် နောက်မှလိုက်ပါလာကြ၏။
တောက်ပပြောင်လက်နေသော သံချပ်ကာဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်သော ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသော်လည်း၊ ယူရီယာ၏ သတိပေးချက်ကြောင့် ဓားရိုးပေါ်မှ လက်များကို ဖယ်ခွာထားကြသည်။ ကပ္ပတိန် အီလီဇာကလည်း ဂရေးကိပ်၏ စေတနာ့ဝန်ထမ်း လေးဦးကို ၎င်းတို့နောက်တွင် ကပ်လိုက်စေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဤမြင်ကွင်းသည် ကြိုဆိုသည့် စီတန်းလှည့်လည်မှုနှင့် မတူဘဲ၊ တစ်ဖက်လူက အရင်အမှားလုပ်မိမည့်အချိန်ကို ချောင်းမြောင်းစောင့်ဆိုင်းနေကြသည့် လူအုပ်ကြီး လမ်းလျှောက်နေသည့်နှယ် ဖြစ်နေလေသည်။
ယူရီယာသည် အက်ဗလင်၏ ဘေးမှ ယှဉ်လျောက်လာသည်။
မေရီ၊ မယ်လိုဒီနှင့် အယ်လစ္စတားတို့က အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြ၏။
မည်သူမျှ စကားမဆိုကြပေ။
လက်သမားများ မီးအိမ်ရောင်ဖြင့် ဆက်လက်အလုပ်လုပ်နေကြသည့် ပထမလူနေရပ်ကွက်ကို ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။ မိသားစုများသည် ဘုံမီးဖိုများဘေးတွင် စုဝေးနေကြ၏။ အချို့က ယူရီယာကို တွေ့သောအခါ ဦးညွှတ်ကြပြီး၊ အချို့ကမူ လက်ပြရုံသာ ပြကြသည်။
ယူရီယာလည်း ပြန်၍ လက်ပြလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ထိုအပြုအမူကို သတိပြုမိသွား၏။
"သူတို့က ရှင့်ကို အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ နှုတ်ဆက်ကြတာလား"
"သူတို့အများစုနဲ့ ကျွန်တော် သိခဲ့တာ တစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးပါဘူး။ ဒါကြောင့် 'အမြဲတမ်း' ဆိုတဲ့ အလေ့အထမျိုး ဖြစ်လာဖို့ မလွယ်သေးဘူး ထင်တယ်"
"သူတို့က ရှင့်ကို လက်ပြတာကို ရှင်က ခွင့်ပြုထားတာပေါ့"
"ဟုတ်တယ်လေ"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ယူရီယာက သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို သူတို့က ဘာလုပ်ရမှာမို့လို့လဲ"
"ဒူးထောက်ရမယ်။ ဦးညွှတ်ရမယ်။ လမ်းဖယ်ပေးရမယ်လေ"
"သစ်လုံးတွေ ထမ်းထားရတဲ့လူတွေအတွက်တော့ အဲ့ဒါက အလုပ်ပိုရှုပ်တာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"
အက်ဗလင်က သစ်လုံးတစ်လုံးကို ထမ်းမနေကြသော အလုပ်သမားနှစ်ဦးဆီသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"နန်းတွင်းဓလေ့ထုံးတမ်းတွေ ရှိနေတာက အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ဘူး"
"ဘာအကြောင်းကြောင့် ရှိတာလဲ"
"စနစ်တကျ စည်းစနစ်တကျ ဖြစ်စေဖို့ပေါ့"
"အခု အိမ်ဆောက်နေတဲ့လူတွေကလည်း တော်တော်လေး စည်းစနစ်ကျနေပုံရတာပဲကို"
"ကျွန်မ ဆိုလိုတာက အဲဒါ မဟုတ်ဘူး"
"ကျွန်တော် သိပါတယ်"
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတို့ တင်းစေ့သွားသည်။
မယ်လိုဒီက ပြုံးချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရ၏။
အယ်လစ္စတားကမူ ထိန်းချုပ်မနေဘဲ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ပင် ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါက ရယ်စရာကောင်းနေလို့လား" အက်ဗလင်က သူ့ကို မေးလိုက်သည်။
"ဗေးလ်ဝုဒ် အိမ်တော်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာတော်တော်များများကို ငါက ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ မြင်နေတာ"
"တံခါးပေါက်အပြင်ဘက်မှာတုန်းကတော့ ရှင် မရယ်နိုင်ပါဘူးနော်"
"အဲဒီတုန်းက ငါ မစားရတာ သီတင်းပတ်နဲ့ချီနေပြီလေ"
"သိသာတာပဲ"
ယူရီယာက ပခုံးပေါ်မှတစ်ဆင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ မိသားစုတွေ ဘာကြောင့် ရန်ဖြစ်နေကြတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိမချင်းတော့ ဒီမိသားစုရန်ပွဲကို ခဏလောက် ရပ်ထားပေးလို့ မရဘူးလား"
"သူတို့က ဂရေးကိပ်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြတာ" အယ်လစ္စတားက ဆိုသည်။
"ကျွန်မရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက လူထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ကြတာပါ" အက်ဗလင်က ပြန်ချေပ၏။
"စောင့်ကြပ်ရမယ့် နေရာတွေကို စွန့်ခွာထွက်ပြေးပြီးတော့လား"
"ရှင်တို့ အစောင့်တပ်က မကာကွယ်နိုင်တဲ့ ပြည်သူတွေကို ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့တာ"
"ဘုရင်ကြီးက တံတိုင်းတွေကို အသေအလဲ ကာကွယ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာကွ"
"ဘုရင်ကြီးက အဲဒီတံတိုင်းတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့တာ ကြာပြီ"
တစ်ခွန်းပြောတိုင်း သူတို့၏ အသံများက ပို၍ စူးရှမာကျောလာကြသည်။
ယူရီယာ ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။
အခြားသူများလည်း ရပ်တန့်သွားကြ၏။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး အဲဒီတုန်းက အဲဒီမှာ ရှိမနေခဲ့ကြဘူး မဟုတ်လား" သူက ပြောလိုက်သည်။
အယ်လစ္စတား၏ မေးကြောများ တင်းမာသွားသည်။
အက်ဗလင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်၏။ "ရှင်က ကျွန်မတို့ရဲ့ သမိုင်းကြောင်းတွေကို သံသယရှိနေတာလား"
"မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ရွေးချယ်မှုအတွက် တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် အပြစ်တင်တာကနေ စတင်တဲ့ ဘယ်အငြင်းအခုံကိုမဆို ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်"
အယ်လစ္စတားက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။ "မိသားစုအမည်နာမတစ်ခုမှာ တာဝန်ဝတ္တရားတွေ ပါလာစမြဲပဲ"
"ပြီးတော့ အပြစ်ရှိစိတ်ရောလား"
"တစ်ခါတလေတော့လည်း ဟုတ်တာပေါ့"
"ဒါဆိုရင် အမှားတစ်ခုအတွက် လူတစ်ယောက်က မျိုးဆက်ဘယ်နှဆက်အထိ တာဝန်ခံပေးနေရမှာလဲ"
သက်ကြီးပိုင်း ကပ္ပတိန်ကြီး ပြန်မဖြေနိုင်တော့ပေ။
အက်ဗလင်က စိတ်ဝင်စားမှု အသစ်အဆန်းဖြင့် ယူရီယာကို သေချာလေ့လာစူးစမ်းလိုက်သည်။
"ကျွန်မရဲ့ အိမ်တော်က ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မသိဘဲနဲ့ ရှင်က ကျွန်မတို့ကို ကာကွယ်ပေးနေတာပေါ့"
"မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကို အပြစ်တင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်မှာ အချက်အလက် မလုံလောက်သေးဘူးလို့ ပြောနေတာပါ"
"အဲဒါကတော့ တော်တော်လေး စေ့စပ်သေချာတဲ့ ခွဲခြားမှုပဲ"
"အဲဒီလို ဖြစ်သင့်လို့ပေါ့"
သူတို့ အတွင်းရဲတိုက်ဆီသို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က ဂရေးကိပ်ကို ဆက်လက်စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြန်သည်။
"လူဘယ်နှယောက် ရောက်နေပြီလဲ"
"သုံးထောင်နီးပါးပါ" မေရီက ဖြေလိုက်သည်။
"ရှင်တို့ လူဘယ်နှယောက်ကို ကျွေးမွေးနိုင်လဲ"
"သုံးထောင်နီးပါးတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"
အက်ဗလင် ခြေလှမ်းရပ်သွားသည်။
သူမ ပြစ်တင်ဝေဖန်လိမ့်မည်ဟု ယူရီယာ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် သူမက စခန်းချထားရာများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
"ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲ"
"အရမ်းကို ခြိုးခြံချွေတာပြီး အသစ်ရောက်လာတဲ့သူတွေ ယူလာတဲ့ အရာတွေအားလုံးပါ ပေါင်းလိုက်ရင်တောင်..." မေရီက စာရင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ "လေးရက်ပါ"
"လေးရက်ကျော်ရင်ကော"
"အမဲလိုက်မယ်၊ ငါးဖမ်းမယ်၊ ကုန်သွယ်မယ်၊ ပြီးတော့ အနီးနားက ရွာတွေကို ပိုလျှံတာရှိရင် ကူညီဖို့ တောင်းဆိုရမှာပေါ့"
"အဲဒါက အစီအစဉ် မဟုတ်ဘူး။ မျှော်လင့်ချက်စာရင်း သက်သက်ပဲ"
"ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်" ယူရီယာက ဆိုလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူလာ၏။
"ရှင် တကယ်သိရဲ့လား"
"ဟုတ်တယ်"
"ရှင်တို့ သူတို့ကို ကျွေးမွေးနိုင်မလား မသိဘဲနဲ့ လူထောင်ပေါင်းများစွာကို တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့တာနော်"
"သူတို့က ဒီကို ရောက်နေနှင့်ပြီးသားလေ"
"ရှင် သူတို့ကို ပြန်မောင်းထုတ်လိုက်လို့ ရတာပဲ"
"ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ"
"အဲဒါ ရှင့်တာဝန် မဟုတ်ဘူး"
"ဂရေးကိပ် ပြန်လည်နိုးထလာပြီလို့ သရဖူက အသိပေးခဲ့လို့ သူတို့ ရောက်လာကြတာ"
"သရဖူက သတင်းအချက်အလက် ပေးခဲ့တာပါ။ ရှင်ကတော့ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့တာ။"
"ဒါဆို ကျွန်တော်က သူတို့ကို ငြင်းပယ်သင့်တယ်လို့ မင်း ထင်တာလား"
"ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုထဲကို လူတွေကို ဖိတ်ခေါ်တဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးဟာ သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ကျွန်မ မြင်တယ်"
ယူရီယာ ဒေါသရိပ်သန်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ မနည်းထိန်းချုပ်လိုက်ရ၏။
အက်ဗလင်၏ လေသံက ပြတ်သားမာကျောလွန်းသော်လည်း သူမ ထောက်ပြသည့်အချက်မှာ ရက်စက်လွန်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ စားနပ်ရိက္ခာသည် ဂရေးကိပ်၏ အရေးတကြီး ဖြေရှင်းရမည့် အန္တရာယ်အဖြစ် ရှိနေဆဲပင်။ ဆာလောင်နေသော ကလေးတစ်ယောက်အတွက် ပြုပြင်ထားသည့် မြို့ရိုးဆိုသည်မှာ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိချေ။
"မင်းသာဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲ" သူ မေးလိုက်သည်။
"ပထမဆုံး လူငါးရာ ဝင်လာပြီးတာနဲ့ တံခါးပိတ်လိုက်မယ်"
"ကျန်တဲ့လူတွေကော"
"မဟာမိတ်မြို့တွေဆီ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်မယ်"
"ကျွန်တော်တို့မှာ မဟာမိတ်မြို့တွေ မရှိဘူး"
"ဒါဆို စားနပ်ရိက္ခာ ဝယ်ယူရမှာပေါ့"
"ကျွန်တော်တို့မှာ ရွှေဒင်္ဂါး သုံးပြားပဲ ရှိတယ်"
အက်ဗလင်က သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"သုံးပြားတည်းလား"
"ကြက်သွန်နီ နှစ်ဥလည်း ရှိသေးတယ်"
သူမက အမှားပြင်ဆင်ချက်များ ကြားရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည့်အလား မေရီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
အက်ဗလင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
"နတ်ဘုရားမက ရှင့်ကို အတိအကျ ဘာတွေပေးခဲ့တာလဲ"
"ရဲတိုက်တစ်ခု"
"အပျက်အစီးတစ်ခုပဲ"
"မှော်ပညာ"
"အသုံးဝင်တယ်"
"ဓားတစ်လက်နဲ့ တူတစ်ချောင်း"
"ဒါလည်း အသုံးဝင်ပါတယ်"
"ဘဏ္ဍာတိုက်တော့ မပါဘူးပေါ့"
"ရွှေဒင်္ဂါး သုံးပြားတော့ ရှိတယ်"
"အဲဒါ ရှင် ပြောပြီးပြီလေ"
"ကျွန်တော် အဲဒါတွေကို တော်တော်လေး ဂုဏ်ယူနေတာ"
အက်ဗလင် မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ "ရှင်က မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်လွန်းနေတာ ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ကပ်ဆိုးကြီးကို လုံးဝသတိမထားမိတာ နှစ်ခုထဲက တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်"
"နှစ်ခုစလုံးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"
သူမက လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဗေးလ်ဝုဒ် အိမ်တော်က လှည်း ခြောက်စီး ယူလာခဲ့တယ်"
ယူရီယာက မြင်းရထားနှင့် မြင်းစီးအစောင့်အရှောက်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ "ကျွန်တော် မြင်တာတော့ တစ်စီးတည်းပါ"
"ကျန်တဲ့ လှည်းတွေက ကျွန်မတို့နောက် မိုင်ဝက်လောက် အကွာမှာ ရှိနေတယ်"
"အဲဒီထဲမှာ ဘာတွေပါလဲ"
"သီးနှံစေ့တွေ၊ သစ်သီးခြောက်တွေ၊ တာရှည်ခံ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ၊ စောင်တွေ၊ ဆေးဝါးတွေနဲ့ ကွင်းပြင်တဲတွေ ပါတယ်"
မေရီ၏ နားရွက်များ ထောင်သွားသည်။
ထိုပစ္စည်းစာရင်းကို ကြားလိုက်ရသည့် အချိန်ကိုက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာသော ဘီထရစ်သည် လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
"သီးနှံစေ့က ဘယ်လောက်တောင် ပါသလဲ"
အက်ဗလင်က သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
"ရှင်က ဘယ်သူလဲ"
"မနက်ဖြန် လူသုံးထောင် စားရမလား၊ ငတ်ရမလားဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်မယ့် မိန်းမကြီးပဲ"
"ဘီထရစ် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်"
"ငါ့ကို သိလို့လား"
"မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ပုံစံက ဘီထရစ် ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ အတော်လိုက်ဖက်နေလို့ပါ"
ဘီထရစ်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာထားက လုံးဝတည်ကြည်လေးနက်နေဆဲပင်။
သူမ နောက်ပြောင်လိုက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ယူရီယာ သံသယဖြစ်မိသော်လည်း သေချာတော့ မပြောနိုင်ပေ။
"ဘယ်လောက်တောင် ပါသလဲ" ဘီထရစ်က ထပ်မေးသည်။
"ဆယ့်နှစ်တန်"
ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
ယူရီယာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိ၏။ "ကျွန်တော့်ကို အကဲဖြတ်ဖို့အတွက် သီးနှံစေ့ ဆယ့်နှစ်တန်တောင် သယ်လာခဲ့တာလား"
"မဟုတ်ပါဘူး။ ဂရေးကိပ်မှာ ဘာမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ မရှိလောက်ဘူးလို့ တွေးထားလို့ ဆယ့်နှစ်တန် သယ်လာခဲ့တာ"
"အဲဒါကတော့ စော်ကားသလိုတောင် ဖြစ်နေပြီ"
"လက်တွေ့ကျစေဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ"
ဘီထရစ်က တစ်လှမ်းတိုးလာသည်။ "ဘာအမျိုးအစားတွေလဲ"
"ဂျုံ၊ မုယောစပါး၊ ရိုင်းဂျုံနဲ့ ဂျုံအုတ်စေးတွေ"
"အခြေအနေကကော"
"လုံးဝခြောက်သွေ့ပြီး အလုံပိတ်ထားတယ်"
"ဂျုံမှုန့်ကော ပါသလား"
"တစ်လှည်းစာပါတယ်"
ဘီထရစ်က ယူရီယာဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
"ဒီကောင်မလေးကို ငါ သဘောကျသွားပြီ"
မယ်လိုဒီ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "ဒီလောက်တောင် လွယ်တာလား"
"သူက ဂျုံမှုန့် ယူလာတယ်လေအေ"
"အဲဒါကတော့ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပဲ" ယူရီယာက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်၏။
"နောက်ထပ် အကြောင်းမကြားမချင်း ဒီထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေဟာ ဗေးလ်ဝုဒ် အိမ်တော်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ်ပဲ ရှိနေဦးမှာပါ"
ဘီထရစ် ချက်ချင်း ပြုံးရယ်ခြင်း ရပ်သွားသည်။
"ဒါတွေအတွက် အပြန်အလှန်အနေနဲ့ မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ" ယူရီယာက မေးလိုက်၏။
"အဲဒါကတော့ အခြေအနေပေါ် မူတည်တာပေါ့"
"ကျွန်တော် ထိုက်တန်မှု ရှိမရှိ ဆိုတဲ့အပေါ်မှာလား"
"ဟုတ်တယ်"
"တကယ်လို့ ကျွန်တော် မထိုက်တန်ဘူးဆိုရင်ကော"
"ကျွန်မကိုယ်တိုင် ခွဲဝေပေးပြီး ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ချင်တဲ့လူတွေကို ဗေးလ်ဝုဒ် နယ်မြေဆီ ခေါ်သွားမယ်"
အယ်လစ္စတား ရှေ့သို့ တက်လာသည်။ "မင်းက သူ့ပြည်သူတွေကို ခိုးယူဖို့ လာခဲ့တာပေါ့လေ"
"ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမယ့်ဘေးကနေ သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပြီး လာခဲ့တာပါ"
"သူတို့က မင်းပိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား"
"မဟုတ်ဘူး" အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ "သူတို့က သူတို့ကိုယ်ပိုင်တယ်လို့ ကျွန်မ ယူဆထားတာ"
ထိုစကားက သူ့ကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။
ယူရီယာက သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အက်ဗလင်၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အဘယ်ကြောင့် သရဖူအမှတ်အသား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်ကို သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် မာနကြီးပြီး သံသယများကာ ဒေါသထွက်လောက်အောင်ပင် ပွင့်လင်းလွန်းသော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ လူများကိုမူ ပိုင်ဆိုင်ပစ္စည်းများအဖြစ် သဘောမထားချေ။
"ဒီထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ရဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်စေချင်လဲ" သူ မေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာ၏။
"ဒီညတော့ ဘာမှ မလုပ်ခိုင်းပါဘူး"
"ကျွန်တော့်ကို အကဲဖြတ်ဖို့ လာခဲ့တာဆို"
"လာခဲ့တာပဲ၊ အကဲဖြတ်နေတာပဲ၊ ပြီးတော့ အကဲဖြတ်သွားမှာပဲ"
"ဘယ်လိုမျိုးလဲ"
"ကျွန်မ စောင့်ကြည့်နေတာကို ရှင် မေ့သွားတဲ့အချိန် ရှင် ဘာလုပ်သလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ပြီးတော့ပေါ့"
"မင်း စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ အခုမှ လာပြောပြထားတော့ အဲဒါက ပိုခက်သွားတဲ့ အဆိုပြုချက်တစ်ခု ဖြစ်မနေဘူးလား"
"ကြာလာရင်တော့ ပိုလွယ်သွားမှာပါ"
ယူရီယာလည်း ထိုအချက်ကို သံသယမရှိပေ။
ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် သဲ့သဲ့မြည်ဟိန်းသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
သူတို့ခြေထောက်အောက်ရှိ ကျောက်သားပြင် တုန်ခါသွား၏။
အက်ဗလင်၏ ကိုယ်ရံတော်များ ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။
အီလီဇာ၏ စေတနာ့ဝန်ထမ်းများကလည်း ထို့အတူပင် ပြုလုပ်လိုက်ကြ၏။
"လက်နက်တွေ ပြန်သိမ်းကြပါ" ယူရီယာက ပြောလိုက်သည်။
ရေမြောင်းများတလျှောက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စီးဆင်းသွားသည်။ ရေပန်းက ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ပိတ်ထားသော အနောက်ဘက် မုခ်ခုံးပေါ်ရှိ သင်္ကေတသည်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
"ရှင် စမ်းချောင်းကို နိုးထစေခဲ့တာလား"
"ရဲတိုက်က လုပ်ခဲ့တာပါ"
"ရဲတိုက်တွေက ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘူး"
"ဒီရဲတိုက်ကတော့ သေချာပေါက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်ခဲ့တယ်"
ယူရီယာက သူမအား ကာစတယ်လန် အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။
သူ ပြောပြနေစဉ်တွင်ပင် သူမ၏ ယုံကြည်မှုများ အက်ကွဲသွားခဲ့လေပြီ။
ထိုအသံ၏ စကားများကို သူ ပြန်ပြောပြသောအခါ သူမက အနောက်ဘက် လှေကားထစ်များဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ မိသားစုရဲ့ မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ဂရေးကိပ်အောက်က အစောင့်အရှောက်တစ်ပါးအကြောင်း ရေးထားတာ ရှိတယ်"
"အဲဒီမှာ ဘာတွေ ရေးထားလဲ" အယ်လစ္စတားက မေးလိုက်၏။
"အဲဒါကို ဘယ်တော့မှ မနိုးထစေရဘူးတဲ့"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"အကြောင်းပြချက်တော့ မပါဘူး။ အိပ်မောကျနေတဲ့အတိုင်းပဲ ထားရှိရမယ်လို့ပဲ ပါတယ်"
"အတော်လေး အဆင်ပြေတဲ့ အကြောင်းပြချက်ပဲနော်"
အက်ဗလင်က သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေသည်။