အခန်း ၁၁ - အကဲဖြတ်ထိုက်သူ
အယ်လီနာသည် စက္ကူချပ်၏ ထောင့်လေးထောင့်ပေါ်သို့ အလေးတုံးများ တင်လိုက်သည်။
"အပြင်ဘက် နယ်နိမိတ်စည်းအတွင်းက မြေနေရာကို ကျွန်မ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပါပြီ။ မြေအောက် အတော်များများမှာ မြို့ဟောင်းရဲ့ အုတ်မြစ်တွေ ကျန်နေပါသေးတယ်။ လမ်းဟောင်းတချို့ကို ပြန်ဖော်ထုတ်လို့ ရနိုင်ပေမဲ့ မြို့ဟောင်းကို မူလပုံစံအတိုင်း အတိအကျ ပြန်မတည်ဆောက်သင့်ဘူးလို့ ထင်တယ်"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု အယ်လစ္စတားက မေးလိုက်၏။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မြို့ဟောင်းကို ဒီမှာနေထိုင်မယ့် လူထုအတွက် မဟုတ်ဘဲ ရဲတိုက်ကိုပဲ ဗဟိုပြုပြီး ပုံစံထုတ်ထားခဲ့လို့ပါ"
အယ်လစ္စတား၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
အယ်လီနာက ဆက်ပြောပြလေသည်။
"အထက်တန်းလွှာ ရပ်ကွက်ကို အခြောက်သွေ့ဆုံး မြေနေရာမှာ ထားပြီး အလုပ်သမားတွေရဲ့ နေအိမ်တွေကိုတော့ ရေလွှမ်းလွင်ပြင် အနီးမှာ ဆောက်ထားခဲ့တယ်။ အဓိက ဈေးတန်းကြီးကလည်း ဆေးရုံဟောင်းနဲ့ တောင်ဘက်တံခါးကြားက အမြန်ဆုံး သွားလာနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့နေတယ်။ ပြီးတော့ သားရေနယ်တဲ့ ရုံတွေကလည်း အများသုံး ရေတွင်းတွေရဲ့ ရေဆန်ဘက်မှာ ရှိနေတယ်"
ယူရီယာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "နားထောင်ရတာ တော်တော်ဆိုးတာပဲ"
"ဒါ အစဉ်အလာအရ လုပ်ခဲ့ကြတာလေ" ဟု အယ်လစ္စတားက ဆိုသည်။
"အစဉ်အလာအတိုင်း ဖြစ်နေရုံနဲ့ ကောင်းမွန်တယ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူးလေ"
အယ်လီနာသည် ယူရီယာ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တကယ့်စိတ်ဝင်စားမှု အပြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ အကြံပြုချင်တာကတော့ ဘုံမီးဖိုဆောင်တွေ၊ ရေတွင်းတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ယာယီ လူနေရပ်ကွက် လေးခုကနေ စတင်သင့်ပါတယ်။ ဗဟိုမြေနေရာကိုတော့ အုပ်ချုပ်ရေးရုံးတွေ၊ ဈေးတွေ၊ စာသင်ကျောင်းတွေနဲ့ ဆေးရုံအတွက် ချန်ထားရမယ်"
"စာသင်ကျောင်းတွေ ဟုတ်လား" ဟု သောမတ်စ်က မေး၏။
"ကလေးတွေလည်း ရောက်လာကြပြီလေ" ဟု ယူရီယာက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ ပညာသင်ဖို့ နေရာတစ်ခုတော့ လိုမှာပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဆရာတွေမှ မရှိတာ"
မေရီက သူမ၏ မှတ်စုစာရင်းကို လှန်လှောစစ်ဆေးလိုက်ပြီး "စာရင်းသွင်းထားတာ ဆယ့်နှစ်ယောက် ရှိပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။
ယူရီယာ မျက်လုံးပြူးသွား၏။ "ဒီလောက်တောင် ရှိနေပြီလား"
"ရွာက ကျောင်းဆရာ သုံးယောက်၊ အကယ်ဒမီ နည်းပြဟောင်း နှစ်ယောက်၊ တပည့်တွေကို စာသင်ပေးဖူးတဲ့ စာရေး လေးယောက်နဲ့ ဘုရားကျောင်း ပညာပေးဆရာ သုံးယောက် ပါပါတယ်"
"ကောင်းပြီ။ မနက်ဖြန် ကောင်စီအစည်းအဝေးမှာ ပညာရေးကိစ္စကိုပါ ထည့်ဆွေးနွေးမယ်"
အယ်လီနာက မြေပုံကြမ်းကို ခေါက်ပြလိုက်သည်။
"ဒီအဆောက်အအုံတွေကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ဆောက်ရပါမယ်။ သစ်သားဘောင်တွေ၊ မြှင့်တင်ထားတဲ့ ကျောက်သား အုတ်မြစ်တွေနဲ့ ကျောက်ပြား ဒါမှမဟုတ် ကောက်ရိုးမိုးတွေပဲ သုံးမယ်။ လမ်းတွေနဲ့ ရေနုတ်မြောင်းတွေကို သတ်မှတ်မပြီးမချင်း ဘယ်ပုဂ္ဂလိက အဆောက်အအုံကိုမှ မဆောက်ရဘူး"
"ငါ ဘာကူညီပေးရမလဲ" ဟု ယူရီယာက မေးလိုက်၏။
"အုတ်မြစ်တွေ ချပေးပါ"
"အုတ်မြစ်ချရုံပဲလား"
"ဒီညအတွက်တော့ ဒါပါပဲ"
"ငါ နံရံတွေပါ ဆောက်ပေးနိုင်တယ်နော်"
"သိပါတယ်"
"ခေါင်မိုးတွေရောပဲ"
"ယုံပါတယ်"
"အိမ်တစ်လုံးလုံးကိုတောင် ဆောက်ပေးနိုင်မယ် ထင်တယ်"
အယ်လီနာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"သုံးရက်ဆက်တိုက် မိုးရွာရင်တောင် အတွင်းထဲ ရေမစိမ့်ဘဲ ခြောက်သွေ့နေမယ့် အိမ်မျိုးကို အရှင် တည်ဆောက်နိုင်လို့လား"
ယူရီယာ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
"ဆောက်နိုင်လောက်မယ် ထင်တာပဲ"
"ဆောင်းရာသီမှာ တိုက်ခတ်တဲ့ လေပြင်းတွေကြောင့် အိမ်ထဲကို မီးခိုးတွေ ပြန်မဝင်အောင် မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကို နေရာမှန် ချထားနိုင်ပါ့မလား"
"အဲဒါတော့ မသိဘူးလေ"
"နှင်းတွေ အများကြီး ကျလာတဲ့အခါ ခေါင်မိုးက ခံနိုင်ရည်ရှိရမယ့် အလေးချိန်ပမာဏကို တွက်ချက်နိုင်သလား"
"မတွက်နိုင်ဘူး"
"ဒါဆိုရင် အရှင် အုတ်မြစ်တွေပဲ ချပေးလို့ ရပါလိမ့်မယ်"
ဒတ်ဂ်နာက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။
ယူရီယာ ပြုံးလိုက်မိ၏။
"ကောင်းပြီလေ၊ အုတ်မြစ်ပဲ ချပေးတာပေါ့"
သူတို့အားလုံး အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
အယ်လီနာက ပထမဆုံး လူနေရပ်ကွက်အတွက် တံစို့များနှင့် ကြိုးများကို အသုံးပြုကာ နယ်နိမိတ် မှတ်သားပေးသည်။ ဒတ်ဂ်နာ၏ လူများက မြေအောက်ရှိ ကျောက်ဟောင်းများကို လိုက်လံစစ်ဆေးကြပြီး လက်သမားတချို့က စွန့်ပစ်အဆောက်အအုံများမှ ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်မည့် သစ်သားများကို ရွေးထုတ်ကြသည်။
ယူရီယာသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်စလုံး တင်လိုက်၏။
သူ အာရုံစိုက် နားထောင်ကြည့်လိုက်သည်။
ပျက်စီးနေသော မြို့ဟောင်း၏ အကြွင်းအကျန်များသည် မြက်ခင်းများအောက်တွင် ကိန်းအောင်းနေဆဲပင်။
အုတ်မြစ်ဟောင်းများသည် အက်ကွဲနေသော ကျောက်သားပိုက်ကွန်တစ်ခုပမာ ရှုပ်ထွေးစွာ တည်ရှိနေသည်။ အချို့မှာ ခိုင်ခံ့နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အချို့မှာ ရွေ့လျားပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ အုတ်မြစ်များကြားတွင် ရေနုတ်မြောင်းများ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းခဲ့ဖူးပြီး အများစုမှာ ပိတ်ဆို့နေသော်လည်း ပြန်လည်ပြင်ဆင်နိုင်သည့် အနေအထားတွင် ရှိသေးသည်။
သူသာ အလိုရှိပါက ချက်ချင်းပင် အိမ်များကို ဆောက်လုပ်ပေးနိုင်ပေသည်။
သို့သော် ထိုသို့မလုပ်ဘဲ အယ်လီနာ၏ အစီအမံအတိုင်းသာ သူ လိုက်နာဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
မြေအောက်ရှိ ကျောက်တုံးများ ရွေ့လျားလာကြသည်။
ပျက်စီးနေသော အုတ်မြစ်များသည် တစ်တုံးချင်းစီ သီးခြားကွဲထွက်သွားပြီး ကျောက်တုံးတစ်ခုချင်းစီ လည်ပတ်ကာ နေရာတကျ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားကြသည်။ သတ်မှတ်ထားသော လမ်းများတလျှောက် အုတ်မြစ်လိုင်းအသစ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့ကြားတွင် ရေနုတ်မြောင်းများ ပွင့်ထွက်သွားလေသည်။
မြေပြင်မှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ခါချေ။
ပထမဆုံး ရပ်ကွက်၏ အုတ်မြစ်ကွန်ရက်ကြီး မြေကြီးထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို လူအများက မင်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ယူရီယာသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း သူ့လက်ဖဝါးများထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခုကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
အယ်လီနာသည် အနီးဆုံး အုတ်မြစ်တလျှောက် အစမှအဆုံးအထိ လျှောက်သွားကာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။
သူမသည် တိုင်းတာရေးတံဖြင့် အမြင့်ကို စစ်ဆေးပြီး ထောင့်များကို သေချာကြည့်ကာ ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် သတ္တု ရေချိန်ခွင်ငယ်တစ်ခုကို တင်၍ စစ်ဆေးလေသည်။
"ဘယ်လိုလဲ" ဟု ယူရီယာက မေးလိုက်သည်။
"တစ်နေရာမှာ လက်မဝက်လောက် မြင့်နေတယ်"
"လက်မဝက် ဟုတ်လား"
"ဟုတ်တယ်"
သူ ချက်ချင်းပင် နှိမ့်ချပေးလိုက်သည်။
အယ်လီနာက တစ်ဖန် ပြန်စစ်ဆေးပြန်သည်။
"လက်ခံနိုင်ပါတယ်"
"မင်း ပြောရတာ အတော်လေး ခက်ခဲနေတဲ့ ပုံပဲနော်"
"ဘာမှ ပြီးပြည့်စုံတယ်ဆိုတာ မရှိဘူးလေ"
"တော်ပါသေးရဲ့၊ ငါတောင် စိတ်ပူသွားတာ"
အုတ်မြစ်များ အသင့်ဖြစ်သွားသည်နှင့် သာမန် ဆောက်လုပ်ရေးသမားများက ဆက်လက်တာဝန်ယူကြတော့သည်။
လက်သမားများက သစ်သားဘောင်များ ထူကြသည်။ လူပုများက ကျောက်တုံးများကို ပုံသွင်းကြသည်။ မိသားစုများက သစ်သားများကို သယ်ယူကြပြီး ရွှံ့မြေများကို နယ်ကြသည်။ အလွန်လေးလံလွန်း၍ မမနိုင်သည့် ပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် ပျက်စီးလွန်း၍ သုံးမရသည့် အရာများ ကြုံတွေ့ရချိန်မှသာ ယူရီယာ ဝင်ကူပေးခဲ့သည်။
ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်လေလေ၊ အရာရာက ပိုမိုလွယ်ကူလာလေလေ ဖြစ်လာသည်။
ပထမဆုံး ကျောက်တန်းကို မ တင်ရာတွင် အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့်လိုအပ်ခဲ့သော်လည်း ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တန်းအရောက်တွင်မူ အလိုလို ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။
အကြိမ်နှစ်ဆယ်မြောက်သို့ ရောက်သောအခါ ယူရီယာသည် မေရီ၏ မေးခွန်းများကို ဖြေကြားရင်းပင် ကျောက်တန်းများကို လေထဲသို့ မ တင်ပေးနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် ပစ္စည်းအသစ်များကို ဖန်တီးယူခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဂရေးကိပ်တွင် ရှိနှင့်ပြီးသား အရာများကိုသာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း၊ ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းနှင့် တဖန်အသုံးချခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုကွာခြားချက်က အလွန်ပင် အရေးပါသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ စွမ်းအားသည် အခြားသူများ၏ လုပ်အားကို အစားထိုးပစ်လိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်း၏ ကြိုးပမ်းမှုကို ပိုမိုအားကောင်းစေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ပထမဆုံး ဘုံမီးဖိုဆောင်ပတ်လည်တွင် ခိုလှုံရာ အဆောက်အအုံရှည် ဆယ့်နှစ်လုံး မားမားမတ်မတ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရိုးစင်းလှသော်လည်း ခြောက်သွေ့နွေးထွေးပြီး အတော်ပင် ခိုင်ခံ့တောင့်တင်းလှပေသည်။
အခြား အဆောက်အအုံများကိုလည်း ဆက်လက်ဆောက်လုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဘီထရစ်က ရဲတိုက် မီးဖိုဆောင်မှ စွပ်ပြုတ်အိုးကြီးများကို ရပ်ကွက်အသစ်ဆီသို့ ပို့ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားပေးနေသည်။ ပိုလျှံသော ရိက္ခာရှိသည့် မိသားစုများက ကောက်ပဲသီးနှံ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ ဒိန်ခဲ သို့မဟုတ် ဆားနယ်အသားများကို အသီးသီး ထည့်ဝင်လှူဒါန်းကြသည်။
တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းစီအတွက်မူ လုံလောက်မှု မရှိသော်လည်း အားလုံး စုပေါင်းလိုက်ကြသည့်အခါ အတော်အသင့် လုံလောက်သွားလေသည်။
ယူရီယာသည် ပထမဆုံး ပြီးစီးသွားသော ခိုလှုံရာအဆောက်အအုံ အနီးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
သစ်သားပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကလေးမလေးတစ်ဦး သူ့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
"ဦးလေးက ဘုရင်ကြီးလား" ဟု သူမက မေးလိုက်၏။
"ဟုတ်တာပေါ့ ကလေးမလေးရယ်"
"သမီးဖေဖေကတော့ ဘုရင်တွေဆိုတာ ရွှေနန်းတော်ကြီးတွေထဲမှာ နေတာတဲ့"
ယူရီယာသည် ဂရေးကိပ်ရဲတိုက်ကြီးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
လရောင်သည် အပေါက်အပြဲများ ဖြစ်နေသော ခေါင်မိုးကြားမှတစ်ဆင့် ထိုးဖောက်ကျရောက်နေသည်။
"မင်း ဖေဖေ ပြောတဲ့ ဘုရင်က တခြားဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လိမ့်မယ်"
"ဦးလေးဆီမှာ ရွှေကုတင် ရှိလား"
"မတွေ့သေးဘူးကွယ့်"
"ဒါဆို သရဖူရော ရှိလား"
သူက လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။
ရွှေရောင် သရဖူသင်္ကေတလေး ပေါ်လာ၏။
သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်ကာ "ဒါက သရဖူအစစ်မှ မဟုတ်တာ" ဟု ဆိုသည်။
"ဒါပေမဲ့ သယ်ရတာ ပိုလွယ်တာပေါ့"
ထိုစကားကို ကောင်မလေးက အလေးအနက် စဉ်းစားဟန်ပြုပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"သမီးနာမည် လီလီ ပါ"
"ငါက ယူရီယာ လေ"
"သိပါတယ်"
ထို့နောက် ကလေးမလေးသည် သူမ၏ မိသားစုရှိရာသို့ ပြန်သွားလေသည်။
ယူရီယာသည် သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေမိစဉ် အယ်လစ္စတားက သူ့အနီးသို့ ရောက်လာသည်။
"အရှင် ကိုယ်တိုင် တံခါးဝမှာ ရပ်စောင့်ပေးခဲ့တယ်နော်" ဟု သက်ကြီး ကပ္ပတိန်က ဆိုသည်။
"တစ်ယောက်ယောက်တော့ လုပ်ရမှာပဲလေ"
"ရေမြောင်းတွေကိုလည်း ပြင်ပေးခဲ့တယ်"
"ဟုတ်တယ်"
"အုတ်မြစ်တွေကိုလည်း ချပေးခဲ့တယ်"
"အယ်လီနာရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လုပ်တာပါ"
"ပြီးတော့ အလုပ်သမားတွေနဲ့အတူ သစ်သားတွေကိုလည်း ကူသယ်ပေးခဲ့တယ်"
"သူတို့ အကူအညီ လိုနေကြတာကိုး"
အယ်လစ္စတားသည် စခန်းချထားရာ နေရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"အရင် ဘုရင်ဟောင်းတွေသာဆိုရင် ဒီလိုအလုပ်တွေကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါဆိုရင် လူတွေက ဘာဖြစ်လို့ ဘုရင်တစ်ပါး ပြန်ရောက်လာဖို့ကို ဒီလောက်တောင် လိုလားတောင့်တနေကြတာလဲ"
"သူတို့ တောင့်တနေတာက အဲဒီ ဘုရင်ဟောင်းတွေကို မဟုတ်ဘူးလေ"
အယ်လစ္စတားက သူ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။
"ဂရေးကိပ်က ဖြစ်တည်လာမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တဲ့ အနာဂတ်ကို တောင့်တနေကြတာ"
ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ယူရီယာ မမေးမြန်းနိုင်မီမှာပင် မေရီက သူတို့ဆီသို့ သုတ်သုတ်ပြာပြာ ရောက်လာသည်။
သူမ၏ လက်ထဲတွင် စာရင်းမှတ်တမ်းစာအုပ် သုံးအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။
"လူဦးရေစာရင်း ရပါပြီ"
ယူရီယာ စိတ်ကို တင်းထားလိုက်သည်။
"ဘယ်လောက်တောင် ရှိလဲ"
"အပြင်ဘက် စည်းဝိုင်းအတွင်းမှာတင် နှစ်ထောင့်သုံးရာ ဆယ့်တစ်ယောက် ရှိပါတယ်"
သူ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။
"စည်းဝိုင်းအပြင်ဘက်မှာရော"
"စာရင်းသွင်းဖို့ စောင့်နေတာ ခြောက်ရာဝန်းကျင်လောက် ရှိပါတယ်"
"ဟုတ်တာပေါ့လေ..."
"အရှေ့ဘက်လမ်းမပေါ်မှာလည်း မီးရောင်တွေကို မြင်နေရတုန်းပါပဲ"
"ဟုတ်တာပေါ့..."
"ကျွန်မတို့ စာရင်းသွင်းထားတာအရ မုဆိုး သုံးဆယ့်ခုနစ်ယောက်၊ လယ်သမား လေးဆယ့်တစ်ယောက်၊ ပန်းပဲဆရာ လေးယောက်၊ လက်သမား ရှစ်ယောက်၊ ကျောက်ဆစ်သမား သုံးယောက်၊ စားဖိုမှူး ခြောက်ယောက်၊ ဆေးကုသသူ နှစ်ယောက်၊ စာရေး သုံးယောက်နဲ့ စစ်ရေးအတွေ့အကြုံရှိသူ နှစ်ဆယ့်သုံးယောက် ပါဝင်ပါတယ်"
ယူရီယာ မျက်တောင်တခတ်ခတ် ဖြစ်သွား၏။
"ဒါ တကယ့်ကို အသေးစိတ်လွန်းတာပဲ"
မေရီက စာရင်းစာအုပ်များကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
"ကျွန်မလည်း တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေရတာပါ"
"မင်း လက်ထောက်တွေ လိုအပ်နေပြီ"
"ငါးယောက် ရှိပါတယ်"
"ပိုလိုသေးတယ်"
"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"
ထိုစဉ် မြောက်ဘက်တံခါးမှ ခရာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ခေါင်းလောင်းကြိုး ပြတ်သွားပြီးနောက်တွင် အီလီဇာက အချက်ပြစနစ်တစ်ခုကို သတ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အသံရှည်တစ်ချက်မှုတ်လျှင် ခရီးသွားများ ရောက်လာခြင်းကို ဆိုလိုပြီး အသံတိုနှစ်ချက်မှုတ်လျှင် အန္တရာယ်ရှိနေခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
ခရာသံသည် တစ်ချက်မြည်လာပြီးနောက် နှစ်ချက် ထပ်ဆင့်မြည်လာလေသည်။
အီလီဇာသည် တံတိုင်းဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွား၏။
ယူရီယာသည်လည်း အယ်လစ္စတား၊ မေရီ၊ မယ်လိုဒီတို့နှင့်အတူ သူမနောက်မှ အပြေးလိုက်သွားခဲ့သည်။
သူတို့ မြောက်ဘက် ဂိတ်တံခါးပြာသာဒ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားကြသည်။
စောင့်ဆိုင်းနေသော ခရီးသည်များ၏ အလွန်တွင် ရထားလုံးတစ်စီး ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
၎င်းသည် ငွေရောင်အနားကွပ်ထားသော အနက်ရောင် ရထားလုံးဖြစ်ပြီး မြင်းဖြူလေးကောင် ကထားသည်။ သံချပ်ကာဝတ် မြင်းစီးသူရဲ ခြောက်ဦးက ဝန်းရံစောင့်ကြပ်လာပြီး သူတို့အားလုံးသည် သစ်ပင်ပုံသဏ္ဌာန် ငွေရောင်ရင်ထိုးတပ်ဆင်ထားသည့် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံများကို ဆင်မြန်းထားကြသည်။
အယ်လစ္စတား၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တောင့်တင်းသွား၏။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ယူရီယာက မေးလိုက်သည်။
"အဲဒီ အမှတ်တံဆိပ်..."
"မင်း မှတ်မိလို့လား"
"ဗေးလ်ဝုဒ် အိမ်တော်ပဲ"
မေရီ့မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
ရထားလုံးသည် လူအုပ်ကြားမှ ဖြတ်သန်းလာကာ ဂိတ်တံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။
သံချပ်ကာဝတ် မြင်းစီးသူရဲတစ်ဦး မြင်းပေါ်မှဆင်း၍ ရထားတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ထိုအခါ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး လမ်းမပေါ်သို့ ခြေချလိုက်၏။
သူမသည် အစိမ်းရင့်ရောင် ခရီးသွားဝတ်ရုံရှည်၊ ပြောင်လက်နေသော သားရေဖိနပ်ရှည်နှင့် ငွေရောင်လက်ကိုင်ကွင်း အလှဆင်ထားသည့် ဓားတစ်လက်ကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်နက်များကို နောက်ဘက်တွင် စည်းနှောင်ထားပြီး အမိန့်ပေးကျင့်ရှိသူတို့၏ သဘာဝအတိုင်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အမူအရာမျိုး ရှိနေသည်။
သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင်လည်း ရွှေရောင် သရဖူသင်္ကေတတစ်ခု တောက်ပနေလေသည်။
သူမသည် အပေါ်ဘက်ရှိ ယူရီယာ့ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။
"ရှင်က ယူရီယာဂရေး လား"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"ဂရေးကိပ်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ဘုရင် လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြွေးကြော်နေတဲ့သူပေါ့"
"ငါကတော့ သိပ်မကြွေးကြော်ရပါဘူး။ တခြားလူတွေကပဲ အဲဒီအပိုင်းကို တာဝန်ယူပေးနေကြတာ"
သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူ့နောက်ကွယ်ရှိ အရာများကို ကျော်လွန်ကြည့်ရှုလိုက်၏။
ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော တံခါးပြာသာဒ်၊ စီးဆင်းနေသော ရေစီးကြောင်းများ၊ အသစ်ဆောက်လုပ်ထားသည့် ခိုလှုံရာအိမ်များနှင့် ဂရေးကိပ်တံတိုင်းများအောက်တွင် စုရုံးနေကြသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူအုပ်ကြီးကို သူမ မြင်တွေ့သွားလေသည်။
သံသယစိတ်များနေရာတွင် စိတ်ဝင်စားမှုတို့က အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။
"ကျွန်မနာမည် အက်ဗလင် ဗေးလ်ဝုဒ် ပါ" ဟု သူမက ဆိုလိုက်သည်။
အယ်လစ္စတား၏ လက်သီးသည် တံတိုင်းအကာအရံကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။
အက်ဗလင်က သူ့ကို သတိပြုမိသွား၏။
"အယ်လစ္စတား"
"သခင်မ ဗေးလ်ဝုဒ်"
သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အေးစက်စက် လေထုမှာ ရေပန်းကိုပင် ခဲသွားစေနိုင်လောက်ပေသည်။
ယူရီယာသည် တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျားတို့ အချင်းချင်း သိကြတာလား" ဟု မေးလိုက်၏။
"ကျွန်မတို့ မိသားစုက သူ့မိသားစုကို သိတာပါ" ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
"သူ့မိသားစုက မြို့တော်ကျဆုံးချိန်တုန်းက ဂရေးကိပ်ကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့တာ" ဟု အယ်လစ္စတားက ပြန်တုံ့ပြန်လေသည်။
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာ တင်းမာခက်ထန်သွားသည်။
"ကျွန်မတို့ မိသားစုက အဲဒီ ကျဆုံးမှုကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာပါ"
"ဘုရင်ကို သစ္စာဖောက်ပြီးတော့ပေါ့လေ"
"အဲဒီဘုရင်အတွက်နဲ့ အသေမခံချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာ"
အက်ဗလင်ဘက်မှ စစ်သည်များက သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။
အီလီဇာ၏ အစောင့်တပ်သားများကလည်း ထိုနည်းတူပင် လက်နက်များကို အသင့်ပြင်လိုက်ကြ၏။
ယူရီယာ လက်မြှောက်ပြလိုက်သည်။
"အားလုံး ရပ်ကြစမ်း"
သူတို့ မကျေမနပ်ဖြစ်သော်လည်း အမိန့်ကို နာခံလိုက်ကြသည်။
သူသည် အောက်ဘက်ရှိ အက်ဗလင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။
"မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"
"ရှင်ဟာ ဒီသရဖူနဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လားဆိုတာ လာပြီး ဆုံးဖြတ်အကဲဖြတ်ဖို့ပါ"
မယ်လိုဒီ၏ နားရွက်များ ပြားကပ်သွားသည်။
"နင်က သူ့ကို အကဲဖြတ်ဖို့အတွက်နဲ့ ဒီအဝေးကြီးကနေ တကူးတက လာခဲ့တာလား"
အက်ဗလင်က မယ်လိုဒီ့ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
"ဟုတ်တယ်"
"ငါတော့ နင့်ကို မကြိုက်ဘူး"
"အဲဒီလို ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိပြီးသားပါ"
ယူရီယာသည် တံခါးပြာသာဒ် လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာပြီး တံခါးပေါက်ငယ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အီလီဇာက သူ့လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်၏။
"သူမက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်နော်"
"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့"
"အရှင်က သူ့ကို အထဲပေးဝင်မလို့လား"
"သူ့မှာ အစောင့် ခြောက်ယောက်ပဲ ပါတယ်။ ငါတို့ဆီမှာတော့ သက်သေပေါင်း သုံးထောင်နီးပါး ရှိနေတာပဲ"
"ဒါပေမဲ့ သူ အန္တရာယ်ကင်းတယ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူးလေ"
"မကင်းဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ ဘယ်လိုဘုရင်မျိုးလဲဆိုတာ လာကြည့်တာလေ"
ယူရီယာ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်သည် ဟိုဘက်ခြမ်းတွင် ရပ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်က ဓားရိုးအနီးတွင် ရှိနေသည်။
"ရှင်က ကျွန်မကို အထဲဝင်ခွင့် ပြုမလို့လား" ဟု သူမက မေးလိုက်၏။
"မင်းကို ယုံကြည်တယ်လို့တော့ ငါ မပြောခဲ့ပါဘူး"
"ကျွန်မ မိသားစုက ဂရေးကိပ်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ရှင် သိပြီးသားပဲလေ"
"အယ်လစ္စတားက မင်းတို့မိသားစု ဂရေးကိပ်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတာကိုပဲ ငါ သိတာလေ"
"ဒါဆို ရှင်က သူ့စကားကို ယုံတာပေါ့"
"ငါ သူ့ကို တွေ့ခဲ့တာ လေးနာရီပဲ ရှိသေးတယ်"
ထိုစကားက သူမကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
ယူရီယာက ပွင့်နေသော ဂိတ်တံခါးဘက်သို့ လက်ဟန်ပြလိုက်၏။
"ငါ့ကို အကဲဖြတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်ဆိုရင် ငါ ဘာတွေ တည်ဆောက်နေလဲဆိုတာ မင်း ဝင်ကြည့်သင့်တာပေါ့"
အက်ဗလင်သည် သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဂရေးကိပ်တံတိုင်းများအောက်တွင် နေရာယူ အနားယူနေကြသော မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ခရီးသွားများကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။
"ရှင် ဘာတွေ တည်ဆောက်နေတာလဲ"
ယူရီယာသည်လည်း သူမ ကြည့်ရာဘက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။
မနေ့ကသာဆိုလျှင် သူက 'အိမ်တစ်လုံး' ဟု ဖြေမိပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုညတွင်မူ အဆောက်အအုံသစ်များထဲတွင် အိပ်မောကျနေကြသော ကလေးငယ်များ၊ ရှေးဟောင်းမြောင်းများထဲ စီးဆင်းနေသော ရေကြည်များနှင့် တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့် ရာပေါင်းများစွာသော လူအုပ်ကြီးကို မြင်တွေ့နေရသည့်အခါ ထိုအဖြေသည် ပိုမိုကြီးကျယ်နက်ရှိုင်းသည့် အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ငါလည်း အတိအကျတော့ မသိသေးပါဘူး" ဟု သူ ဝန်ခံလိုက်သည်။
ထိုအခါ အက်ဗလင်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြုံးလိုက်လေသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ရှင်ဟာ အကဲဖြတ်ခံရဖို့ ထိုက်တန်တဲ့သူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသေးတယ်"