အခန်း ၁၀ - ဂရေးကိပ်၏ လူများ
ခေါင်းလောင်းကြိုးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အားပြင်းပြင်းဆွဲလိုက်ရာ ပြတ်ထွက်သွားသည်အထိ ခေါင်းလောင်းသံက မနားတမ်း မြည်ဟည်းနေခဲ့သည်။
စုတ်ပြတ်နေသော ကြိုးစတစ်ခုသည် တံခါးစောင့်တဲပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး ကျောက်လှေကားထစ်များကို ရိုက်ခတ်ကာ ယူရီယာ၏ ခြေရင်း၌ ခွေခွေလေး ကျသွားလေသည်။
သူက ထိုကြိုးစကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အစောင့်စင်မြင့်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။
လူငယ်တစ်ယောက်က ရဲတိုက်ရင်တားပေါ်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ!”
“ပြင်ဆင်ရမယ့်စာရင်းထဲ ထည့်ထားလိုက်ပါ!” ယူရီယာ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
မေရီက သူမ၏ စာရင်းမှတ်စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်၏။
“ခေါင်းလောင်းကြိုးလား?”
“ခေါင်းလောင်းကြိုးပဲ။”
သူမ ချရေးလိုက်သည်။
ပြင်ဆင်ရမည့်အရာများ၊ ရိက္ခာများ၊ နာမည်များနှင့် ပြဿနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သော စာမျက်နှာများကို ယူရီယာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ “နောက်ထပ် စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ် ထပ်လိုဦးမလား?”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီအနည်းငယ်ကတည်းက နောက်တစ်အုပ် လိုနေခဲ့တာပါ။”
“ဒါဆို အဲဒါပါ စာရင်းထဲ ထည့်ထားလိုက်။”
“နောက်ထပ် စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ မှတ်ရမယ့် လိုအပ်ချက်စာရင်းထဲကို စာရင်းစာအုပ် ထပ်လိုတယ်ဆိုတာမျိုးတော့ ကျွန်မ ထည့်ရေးလို့ မရဘူးရှင့်။”
“ဒါက ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံး စီမံခန့်ခွဲရေးဆိုင်ရာ အကျပ်အတည်း ဖြစ်ပုံရတယ်နော်။”
မေရီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။
ယူရီယာက ပြုံးပြလိုက်၏။
သူမကတော့ မပြုံးပေ။
တံခါးပေါက်အပြင်ဘက်တွင်မူ လူရာပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အနီးဆုံးအုပ်စုက လမ်းတစ်ဖက်မြောင်းမှ အခြားတစ်ဖက်မြောင်းအထိ ပြည့်လျှံနေသည်။ မိသားစုများသည် လက်တွန်းလှည်းများနှင့် လှည်းယာဉ်များဘေးတွင် ရပ်နေကြ၏။ ခရီးသည်များသည် အထုပ်အပိုးများ၊ ခြင်းတောင်းများ၊ ကိရိယာတန်ဆာပလာများနှင့် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်များကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။ အချို့က သံချပ်ကာဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အချို့ကမူ ပခုံးပေါ်တွင် လေးများကို လွယ်ထားကြသည်၊ သို့မဟုတ် ခါးပတ်များတွင် လက်သမားတူများကို ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။
လူအုပ်ထဲတွင် လူသားများက အများစုဖြစ်သော်လည်း ချွန်ချွန်အယ်လ်ဖ်နားရွက်များ၊ ပုပြတ်ပြီး ထွားကြိုင်းသော လူပုပုံစံများ၊ မြေခွေးမျိုးနွယ်များ၊ ကြောင်မျိုးနွယ်များ၊ ယုန်မျိုးနွယ်များနှင့် ယူရီယာ ခွဲခြားမသိနိုင်သော အခြားသူအချို့ကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။
ခဏခဏဆိုသလို နောက်ထပ် သရဖူတစ်ခုစီ ပေါ်ထွက်လာလေ့ရှိသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် ပိုးစုန်းကြူးများကဲ့သို့ စောင့်ဆိုင်းနေသော လူအုပ်ကြားထဲတွင် လှုပ်ရှားနေကြ၏။
ယူရီယာ တံခါးစောင့်တဲ လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ နားထောင်ပေးကြပါဦး!”
စကားပြောသံများ ဆက်လက်ဆူညံနေဆဲပင်။
မယ်လိုဒီက သူ့ဘေးသို့ လျှောက်လာသည်။
“အကူအညီ လိုသလားရှင့်?”
“လိုတာပေါ့။”
သူမ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။
“တိတ်တိတ်နေကြစမ်း!”
သူမ၏ အသံက လမ်းမတစ်လျှောက် လှိုင်းတံပိုးပမာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
လူအုပ်ကြီး ချက်ချင်း တိတ်ကျသွား၏။
ယူရီယာ နားတစ်ဖက်ကို ပွတ်လိုက်မိသည်။ “အလုပ်ဖြစ်သားပဲ။”
“ရပါတယ်ရှင်။”
သူ ခရီးသည်များဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။
“ငါ့နာမည် ယူရီယာဂရေး ပါ။”
လူအုပ်ကြားထဲတွင် တီးတိုးပြောသံများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်ပဲ…” တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
လူအနည်းငယ် ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။
ထို့နောက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော လူများက လိုက်၍ ဒူးထောက်ကြပြန်သည်။
ယူရီယာ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ဒူးထောက်ဖို့ မလိုပါဘူး။”
ထိုစကားကြောင့် သူတို့ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြပုံရသည်။
တံခါးအနီးရှိ မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူတစ်ယောက်က မော့ကြည့်လာသည်။ “အရှင်က ဘုရင် မဟုတ်ဘူးလားခင်ဗျာ?”
“ဘုရင်တော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့တိုင်းပြည်မှာတော့ ကိစ္စတွေကို နည်းနည်း ကွဲပြားတဲ့ပုံစံနဲ့ လုပ်ဆောင်ကြမယ်။”
အယ်စ္စတားကေးလ်က ယူရီယာ၏ နောက်သို့ ရောက်လာပြီး မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုထံမှ စိတ်ရှည်သည်းခံမှုကို တောင်းခံနေသည့်အလား မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလေသည်။
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူက ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ထားဆဲပင်။ “သရဖူက ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကို လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာတာပါ။”
“ငါ နားလည်ပါတယ်။”
“ကျွန်တော့်မိသားစုမှာ ဒီသရဖူ နိုးထမလာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာတောင် ရှိပါပြီ။”
သူ့ဘေးမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ လက်ဖဝါးကို မြှောက်ပြလာသည်။ “ကျွန်မရဲ့ အဘွားက ဂရေးကိပ် ပြန်လည်နိုးထလာလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်ရှင်။”
အခြားသူများလည်း အော်ဟစ်ပြောဆိုလာကြတော့သည်။
“ကျွန်တော့်မိသားစုက တောင်ဘက်တံတိုင်းကို စောင့်ကြပ်ခဲ့တာပါ!”
“ကျွန်မရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက တော်ဝင်သစ်သီးဥယျာဉ်တွေကို ထိန်းသိမ်းခဲ့တာပါ!”
“ကျွန်တော်တို့ မေးလ်ဟေဗင် ကနေ လာခဲ့ကြတာပါ!”
“ဘားရိုးစ်ခရော့ဆင်း ကနေ တစ်ရက်ခရီး ခြေလျင်လျှောက်လာရတာပါ!”
“ကျွန်တော့်ကလေးတွေ အနားယူဖို့ လိုနေပါပြီ!”
“အစားအသောက် ရှိရဲ့လားဗျာ?”
“တံခါးတွေက လုံခြုံရဲ့လား?”
“ဘုရင်မင်းမြတ်က မိုးကြိုးကို တကယ်ပဲ အမိန့်ပေးနိုင်တာလား?”
မေးခွန်းများက ရောထွေးသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသော အသံဗလံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ယူရီယာက မယ်လိုဒီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမ လေရှူသွင်းလိုက်ပြန်၏။
“နေကြပါဦး,” မေရီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
သူမက လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။
“အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျွန်မတို့ အဖြေမပေးနိုင်ပါဘူး,” သူမ လှမ်းအော်လိုက်၏။ “ဒဏ်ရာရသူတွေ၊ နို့စို့အရွယ်ကလေးတွေ ဒါမှမဟုတ် သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ ပါတဲ့ မိသားစုတွေကို အရင်ဆုံး ဝင်ခွင့်ပြုပါမယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေ အားလုံးကိုတော့ ရောက်လာတဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း မှတ်ပုံတင်ပါမယ်။”
“မှတ်ပုံတင်တယ် ဟုတ်လား?” အမျိုးသားတစ်ဦးက မေးသည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ နာမည်တွေ၊ အတူတူ ခရီးသွားလာတဲ့ လူအရေအတွက်၊ ရှင်တို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေ၊ ရှင်တို့ဆီက ရိက္ခာပစ္စည်းတွေနဲ့ အကူအညီ လိုအပ်ခြင်း ရှိမရှိ ဆိုတာတွေကို သိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်ရှင့်။”
ရှေ့ဆုံးနားမှ ကုန်သည်တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ငါတို့ရဲ့ ရိက္ခာတွေကို ဘာဖြစ်လို့ သိချင်ရတာလဲ?”
“ခင်ဗျားတို့ဆီကနေ သိမ်းယူတာမျိုး မလုပ်ဘဲ စနစ်တကျ စီစဉ်နိုင်ဖို့အတွက်ပါ,” ယူရီယာက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူမှာ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။
မေရီက ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။
“တရားဝင် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အစောင့်တစ်ယောက်ကလွဲလို့ ဒါမှမဟုတ် အသက်ဘေးကနေ ကာကွယ်ဖို့ကလွဲရင် တံခါးအတွင်းမှာ ဘယ်လက်နက်ကိုမှ ဆွဲထုတ်ခွင့် မရှိပါဘူး။ အငြင်းပွားမှု မှန်သမျှကို ကပ္ပတိန် အီလီဇာ ဆီ တင်ပြရပါမယ်။ အစားအစာနဲ့ ခိုလှုံရာနေရာကို လိုအပ်ချက်အလိုက် ခွဲဝေပေးပါမယ်။”
လူပုအမျိုးသမီးတစ်ဦးက လက်ထောင်လိုက်သည်။ “ဘယ်သူက လိုအပ်ချက်ကို ဆုံးဖြတ်မှာလဲ?”
မေရီ တွေဝေသွား၏။
ယူရီယာက ဝင်ဖြေပေးလိုက်သည်။
“ဒီညအတွက်တော့ မေရီနဲ့ သူမကို ကူညီပေးနေတဲ့သူတွေက ဆုံးဖြတ်ပါမယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ ပိုကြီးတဲ့ ကောင်စီတစ်ခုကို ငါတို့ ဖွဲ့စည်းကြမယ်။”
လူပုအမျိုးသမီးက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့မှာ ကောင်စီ မရှိဘူးပေါ့?”
“ငါ မနေ့ကမှ ရောက်တာလေ။”
လူအုပ်ကြီး ငြိမ်ကျသွားသည်။
သူဟာ ဟာသတစ်ခု လုပ်လိုက်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရယ်မောလိုက်၏။
သို့သော် သူ ဟာသလုပ်နေခြင်း မဟုတ်မှန်း သိသွားကြတော့သည်။
လူပုအမျိုးသမီးက စိုက်ကြည့်လာသည်။
“ရှင်က ဘုရင်ဖြစ်တာ တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာလား?”
“ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့်တော့ ဟုတ်တာပေါ့။”
“ပြီးတော့ ရှင်က ငါတို့အားလုံးကို တံခါးတွေ ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်ပေါ့?”
“ခင်ဗျားတို့က ခရီးဝေးကြီး လာခဲ့ကြတာပဲဟာ။”
“အဲဒါက မေးခွန်းအတွက် အဖြေမဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်ပါတယ် မဟုတ်ဘူး,” ယူရီယာ ဝန်ခံလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အကြောင်းပြချက်ပဲလေ။”
သူမ၏ တင်းမာသော မျက်နှာထားက အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။
သူမ ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“ငါ့နာမည်က ဒက်ဂနာ ဖော့ဂျ်ဟတ် ပါ။ ငါ့အိမ်ထောင်စုမှာ လူပု နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက် ပါတယ်။ ပေ လေးလုံး၊ သတ္တုတွင်းတူး ကိရိယာတွေ၊ လက်သမား ကိရိယာတွေ၊ သံတွေတင်ထားတဲ့ လှည်းနှစ်စီး၊ သံမှိုစည်ပိုင်း ခြောက်လုံးနဲ့ ဆယ့်နှစ်ရက်စာ လုံလောက်တဲ့ အစားအစာတွေကို ငါတို့ ယူလာခဲ့ကြတယ်။”
ယူရီယာ သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ပေ လေးလုံးတောင် သယ်လာတယ် ဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တယ်လေ။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“ဂရေးကိပ်ရဲ့ ပန်းပဲဖိုက ဘာတွေကျန်နေသေးလဲဆိုတာ ငါတို့ မသေချာလို့ပေါ့။”
“ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။ အဲဒါတွေကို သယ်လာနိုင်တာကိုလည်း ငါ တကယ် အထင်ကြီးမိတယ်။”
ဒက်ဂနာက စိတ်ဆိုးသလို ကြည့်လာသည်။ “ဒါတွေက ခရီးဆောင် ပေ တွေပါဟဲ့။”
ပေတစ်ခုကို ခရီးဆောင်အဖြစ် မည်သည့်အရာက အဆင်ပြေစေသနည်းဆိုသည်ကို ယူရီယာ မသိသော်လည်း ထပ်မမေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“မေရီ၊ ဒက်ဂနာတို့ အိမ်ထောင်စုကို ပန်းပဲဖိုနားမှာ နေရာချပေးလိုက်။”
“မှတ်ထားပြီးပါပြီ။”
“သူတို့ကို အရင် ဝင်ခွင့်ပေးလို့ရမလား?” ယူရီယာက မေးသည်။
မေရီက ကလေးငယ်များပါသော မိသားစုများဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
“ချက်ချင်း ခိုလှုံရာ လိုအပ်နေတဲ့သူတွေ ဝင်ပြီးမှ ရပါမယ်။”
ဒက်ဂနာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “တရားမျှတပါတယ်။”
တံခါးများ ပွင့်သွားလေပြီ။
အရှေ့ဘက် မုခ်ခုံးအောက်တွင် မှတ်ပုံတင်ခြင်း စတင်ခဲ့သည်။
မေရီသည် စာရင်းစာအုပ်ကို တင်ထားသော စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသည်။ လိုးဖီးလ်ဒ် ဒေသခံနှစ်ဦးက သီးခြားစာရွက်များပေါ်တွင် နာမည်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် ကူညီပေးနေကြ၏။ မယ်လိုဒီက ရောက်လာသူအသစ်များကို ရင်ပြင်၊ မြင်းဇောင်းများ၊ မီးဖိုချောင်များ သို့မဟုတ် နေရာလွတ်အခန်းများဆီသို့ လမ်းညွှန်ပေးနေသည်။
အီလီဇာက ဝင်ပေါက်တိုင်းတွင် စစ်မှုထမ်းဟောင်းများကို တာဝန်ချထားသည်။
အယ်စ္စတားက ရဲတိုက်တံတိုင်းပေါ်မှ စောင့်ကြည့်နေ၏။
ယူရီယာကမူ အကြီးမားဆုံး ပြဿနာ ပေါ်ပေါက်လာသည့် နေရာတိုင်းဆီသို့ သွားရောက်ဖြေရှင်းပေးနေသည်။
ပထမဆုံး ပြဿနာမှာ ရေပြဿနာ ဖြစ်သည်။
နိုးထလာသော ရေပန်းသည် သောက်သုံးရန်အတွက် လုံလောက်သည်ထက် ပိုသော်လည်း ရင်ပြင်အလွန်သို့ ဆက်သွယ်ထားသော ရေမြောင်းများသည် မြေကြီးများနှင့် ပြိုကျနေသော ကျောက်တုံးများကြောင့် ပိတ်ဆို့နေခဲ့သည်။ လူများသည် ရေကန်ပတ်လည်တွင် တန်းစီ၍ စောင့်နေကြရ၏။
ယူရီယာ မြောက်ဘက် ရေမြောင်းဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူသည် စိုစွတ်နေသော ကျောက်တုံးပေါ်သို့ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ဖိကပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အာရုံခံစားမှုကို ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။
ရေမြောင်းသည် တံတိုင်းအောက်မှ ကွေ့ဝိုက်သွားပြီး ရှေးဟောင်း ရေစစ်ခန်းကို ဖြတ်သန်းကာ အတွင်းရဲတိုက် အပြင်ဘက်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းမများအောက်ရှိ ရေပြွန်ငယ်များအဖြစ် ခွဲထွက်သွားသည်။ အများစုမှာ ပိတ်ဆို့နေကြပြီ ဖြစ်၏။
သူသည် ဤမျှ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မပြင်ဆင်ဖူးခဲ့ပေ။
မနေ့ကသာဆိုလျှင် စနစ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်း၍ စွမ်းအားကို အတင်းအကျပ် တွန်းပို့မိပေလိမ့်မည်။
ယနေ့တွင်မူ သူသည် နားထောင်နေခဲ့သည်။
ရေသည် အတားအဆီးကို ဖိတွန်းနေသည်။
၎င်းက သွားလိုသည့် နေရာကို သူ့အား ပြသနေ၏။
ယူရီယာက ရေစီးကြောင်းကို ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန် အားပေးကူညီလိုက်သည်။
နုန်းမြေများ ပြေလျော့သွားသည်။ အမြစ်များသည် အက်ကြောင်းများထဲမှ ပြန်ဆုတ်သွားကြ၏။ ပြုတ်ကျနေသော ကျောက်တုံးများသည် ရေစီးဆင်းနိုင်ရုံမျှ အနည်းငယ် ရွေ့လျားသွားသည်။ ရေစီးကြောင်းက အရှိန်ရလာပြီး အမှိုက်သရိုက်များကို ပွင့်နေသော ရေဆင်းတွင်းကြီးဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားလေသည်။
မြောက်ဘက် ရေမြောင်း ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ။
ရှေးဟောင်း အများသုံး ရေပန်းတစ်ခုမှ ရေများ စတင်စီးဆင်းလာချိန်တွင် တံတိုင်းအလွန်မှ အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ယူရီယာ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
ဤအားစိုက်ထုတ်မှုသည် သူ့အတွက် စွမ်းအင် သိပ်မကုန်ခမ်းစေခဲ့ပေ။
သူသည် အရှေ့ဘက် ရေမြောင်းဆီသို့ ဆက်သွားလိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အချိန်တစ်ဝက်မျှဖြင့် ပြင်ဆင်မှုကို ပြီးမြောက်စေခဲ့၏။
တောင်ဘက် ရေစနစ်က ပို၍ ရှုပ်ထွေးသည်။ အပိုင်းတစ်ခုမှာ လုံးဝ ပြိုကျပျက်စီးနေသဖြင့် ယူရီယာသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးများမှ အထောက်အပံ့သစ်များကို ဖန်တီးပေးခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရခြင်းသည်ပင်လျှင် မနေ့ညနေက ပထမဆုံး အိပ်ခန်းကို ပြင်ဆင်ခဲ့ရသည်ထက် ပိုမိုလွယ်ကူနေသလို ခံစားရသည်။
သူ၏ မှော်စွမ်းအင်က ရေမြောင်းများ၏ ပုံစံကို မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သို့မဟုတ် သူကိုယ်တိုင် မှတ်မိနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
အနောက်ဘက် ရေလိုင်းကို သူ ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီးချိန်တွင် ဂရေးကိပ်၏ နေရာတိုင်းလိုလို၏ အောက်ဘက်တွင် ရေများ လှုပ်ရှားစီးဆင်းနေသည်ကို သူ အာရုံခံနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မေရီက ရင်ပြင်ထဲတွင် မျက်လုံးမှိတ်၍ ရပ်နေသော သူ့ကို လာတွေ့သည်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
“ရေပန်းသံတွေကို နားထောင်နေတာ။”
သူမ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။
“ဒါကို အသံထွက်ပြောလိုက်တော့ နည်းနည်း ထူးဆန်းသလို ဖြစ်သွားတယ်နော်။”
“ရှင် မှော်ပညာကို အရမ်းသုံးလိုက်မိတာလား?”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“ရှင် ရေစနစ် လေးခုလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီလေ။”
“ဟုတ်တယ်လေ။”
“ပြီးတော့ကော?”
“ငါ အကောင်းကြီးပါပဲ။”
မေရီက သူ့ကို သံသယမျက်လုံးဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ယူရီယာ လက်တစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်၏။ “ဘယ်နှစ်ချောင်းလဲ?”
“တစ်ချောင်း။”
“ဒါဆို ငါ တကယ် အကောင်းကြီး ရှိသေးတာ သေချာတာပေါ့။”
သူမက ထိုဟာသကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
“ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“ကျွန်မတို့ဆီမှာ နေရာထိုင်ခင်း ပြဿနာ ပေါ်နေပြီ။”
နေရာထိုင်ခင်း ပြဿနာကို အတွင်းတံတိုင်းပေါ်မှ လှမ်းမြင်နေရသည်။
ရဲတိုက်ကို ဝန်းရံထားသော မြေကွက်လပ်တွင် လူရာပေါင်းများစွာ ပြည့်နှက်နေသည်။ မိသားစုများသည် ညီညာသော မြေနေရာရသည့် နေရာတိုင်းတွင် စခန်းငယ်များ ဖွဲ့စည်းထားကြ၏။ လှည်းများကို လေကာအဖြစ် အသုံးပြုကြပြီး စောင်များကို တဲများအဖြစ် သုံးထားကြသည်။
နောက်ထပ် ခရီးသည်များလည်း ဆက်လက်ရောက်ရှိလာဆဲပင်။
“ဘယ်လောက်တောင် ရှိပြီလဲ?” ယူရီယာက မေးလိုက်သည်။
“ရှစ်ရာ့လေးဆယ့်သုံးယောက် မှတ်ပုံတင်ပြီးပါပြီ။”
“ဒီနေ့တင်လား?”
“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနာရီအတွင်းမှာတင်ပါ။”
“ပြီးတော့ အပြင်ဘက်မှာကော?”
“အဲဒီအရေအတွက်ရဲ့ အနည်းဆုံး နှစ်ဆလောက် ရှိမယ်။”
ယူရီယာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
ဂရေးကိပ်တွင် ယနေ့မနက်ပိုင်းက နေထိုင်သူ သုံးဦးသာ ရှိခဲ့သည်။
ယခုမူ သူ့မျက်စိရှေ့မှာပင် မြို့ငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ငါတို့ နေစရာအမိုးအကာတွေ လိုအပ်တယ်။”
“ကျွန်မတို့မှာ အစီအစဉ်တစ်ခု လိုအပ်တာပါ,” မေရီက ပြင်ပေးလိုက်သည်။ “ရှင်သာ လူတွေ ရပ်နေတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ အဆောက်အအုံတွေ စတင်ဖန်တီးလိုက်မယ်ဆိုရင် လမ်းတွေ၊ ရေနုတ်မြောင်းတွေ၊ ရေတွင်းတွေ၊ အလုပ်ရုံတွေ ဒါမှမဟုတ် ခံစစ်နေရာတွေဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“အချက်ကျကျ တွေးတတ်တာပဲ။”
သူမက သူ့ကို ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
လူအချို့က စားပွဲပတ်လည်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။
ဒက်ဂနာ ဖော့ဂျ်ဟတ် က လူပုများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သောမတ်စ် က လိုးဖီးလ်ဒ် ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဘီထရစ် က မီးဖိုချောင်များကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အီလီဇာ နှင့် အယ်စ္စတားတို့က လုံခြုံရေးအတွက် ရပ်တည်နေကြသော်လည်း ထိုတာဝန်ကို အတူတကွ မျှဝေယူရသည့်အပေါ် မည်သူကမျှ ကျေနပ်ပုံမရချေ။
မျက်မှန်တပ်ထားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက စာရွက်ချပ်ကြီးတစ်ခုကို ဖြန့်လိုက်သည်။
“ဒါ အယ်လီနော စတုန်းဟန်း ပါ,” မေရီက ပြောပြသည်။ “သူမက ဗိသုကာပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ။”
ယူရီယာ သူမကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
“တကယ့် ဗိသုကာပညာရှင်လား?”
အယ်လီနောက သူမ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ “အဲဒါကတော့ ရှင် တကယ် လို့ သတ်မှတ်တဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့။”
“မြို့တစ်မြို့ကို ပုံစံထုတ်ဆွဲပေးနိုင်မလား?”
“ရပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားက ဂရေးကိပ်မှာ အရေးအကြီးဆုံးလူပဲ။”
ဘီထရစ်က ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။
“အရေးအကြီးဆုံးတွေထဲက တစ်ယောက် ပေါ့။”
မုန့်ဖုတ်သမားကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။