အခန်း (၈) - စည်းတံတိုင်း ရေစမ်းအိုင်
အယ်လစ်စတာ ကေးလ် စားသောက်နေပုံမှာ ခရီးကြမ်းကြီးကို သုံးသီးတင်းလုံး ပင်ပန်းကြီးစွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် တူလှပေသည်။
သူသည် ဂရေးကိပ်၏ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲရှိ စားပွဲရှည်တွင် ထိုင်ရင်း မုယောစပါး စတူးစွပ်ပြုတ် ပန်းကန်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထား၏။ ယူရီယာက လူတိုင်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေး၍ပင် မပြီးသေးမီ သူ၏ ပထမတစ်ပန်းကန်မှာ ပြောင်သလောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယတစ်ပန်းကန်ကျမှ စားချိန် အနည်းငယ် ပိုကြာသွားတော့သည်။
ဘီယာထရစ်က သူ၏ရှေ့တွင် တတိယမြောက် ပန်းကန်လုံးကို လာချပေးလိုက်သည်။
အယ်လစ်စတာက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး “မမကြီး… ကျွန်တော် တသက်လုံး သစ္စာခံပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။
“မိနစ်ပိုင်းလောက်တုန်းကလည်း မင်း ဘုရင်ကြီးကို အဲဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဘုရင်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို စတူးစွပ်ပြုတ်မှ မကျွေးတာ”
“ငါက မြို့တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့တာလေ”
“အဲဒီအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်လို့ မဆုံးပါဘူး မင်းကြီး”
ဘီယာထရစ်က သူ၏ သစ်သားဇွန်းဖြင့် အယ်လစ်စတာကို ချိန်ရွယ်လိုက်ရင်း “ဖြည်းဖြည်းစားစမ်းပါ” ဟု လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ မမကြီး”
ယူရီယာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
အယ်လစ်စတာ ရောက်လာစဉ်က ရေတွင်းဝန်းထဲရှိ လူတိုင်းနီးပါး ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူ မည်မျှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အဆိုပါ ထိတ်လန့်မှုများသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ သူ၏ မြင်းကို မြင်းဇောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြပြီး ရွာသားနှစ်ယောက်က အစာကျွေးကာ အမွှေးအမျှင်များ ဖြီးသင်ပေးနေကြသည်။ အယ်လစ်စတာကိုယ်တိုင်ကမူ ရာထူးအရ အစီရင်ခံစာ မတင်ပြရသေးမီ စားသောက်ရန် မသင့်ဟု ငြင်းဆန်နေသော်လည်း ရေ၊ အစားအစာနှင့် ထိုင်ခုံတစ်ခု ပေးထားခြင်း ခံရသည်။
ယူရီယာက သူ၏ ငြင်းဆန်မှုကို ပယ်ဖျက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သတိပေးစကား ပြောနေရင်း လမ်းဝက်တွင် မေ့လဲသွားမည့်သူ၏ စကားသည် မည်သူ့ကိုမျှ အကျိုးရှိစေမည် မဟုတ်ပေ။
မေရီသည် ယူရီယာ၏ ညာဘက်တွင် စာရင်းစာအုပ်ကို ဖွင့်ကာ ထိုင်နေသည်။ မယ်လိုဒီကမူ သူ၏ ဘယ်ဘက်ရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရင်း အယ်လစ်စတာ ဇွန်းတစ်ချက် ခပ်သောက်လိုက်တိုင်း ဝှက်ထားသော လက်နက်တစ်ခုခု ထွက်လာမည်ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။
တပ်မှူး အီလိုင်ဇာကမူ ထိုသူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။
ထိုသက်ကြီး စစ်သည်တော် ခန်းမဆောင်ထဲ ဝင်လာကတည်းက စတင်ကာ သူမသည် သူ့ကို မမှိတ်မသုန် အကဲခတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ရှင်က ဂရေးကိပ် အစောင့်တပ်ရဲ့ တပ်မှူးတစ်ယောက်ပါလို့ ပြောနေတာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုလိုက်သည်။
အယ်လစ်စတာက ဇွန်းကို အောက်ချလိုက်ပြီး “ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဖြေသည်။
“ဂရေးကိပ်မှာ တပ်စခန်း မရှိခဲ့တာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ကြာလှပြီ”
“အမိန့်အာဏာနဲ့ အဖွဲ့အစည်းကတော့ တိုင်းပြည် ပျက်သုဉ်းသွားပေမဲ့ ဆက်လက် တည်ရှိနေခဲ့ပါတယ်”
“ဘယ်မှာလဲ”
“နေရာတိုင်းမှာပါ”
အီလိုင်ဇာ၏ မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွား၏။ “ဒါ အဖြေ မဟုတ်ဘူး”
“ဘယ်သူတွေ နားထောင်နေလဲ မသိမချင်း ကျွန်တော် စိတ်ချလက်ချ ပေးနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အဖြေပဲ”
အီလိုင်ဇာက ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
လိုးဖီးလ်မှ မိသားစုများသည် အနီးအနားရှိ စားပွဲများတွင် ထိုင်နေကြသည်။ ကလေးများသည် မိဘများဘေးတွင် ထိုင်ကာ စားသောက်နေကြပြီး ရွာသားများမှာလည်း မီးဖိုချောင်အတွင်း အပြင် ကူးလူးလှုပ်ရှားနေကြသည်။ တကယ့် သီးသန့်စကား ပြောဆိုရန်အတွက် လူများလွန်းလှသည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း အစားကို အရင်ဆုံး ကုန်အောင်စားလိုက်” ဟု သူမက ဆိုလိုက်၏။ “ဒါပြီးမှ ပိုကောင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခု ပေးတာပေါ့”
အယ်လစ်စတာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ယူရီယာက သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်ပြီး—
“မင်းတို့နှစ်ယောက် အရမ်း အဆင်ပြေသွားကြမှာပဲ”
“မပြေနိုင်ပါဘူး” ဟု သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်တူ ပြန်ဖြေကြသည်။
မယ်လိုဒီက သူမ၏ ရေခွက်ကို ကိုင်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
အယ်လစ်စတာ စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ ရာဇပလ္လင်ဆောင် ဘေးရှိ အခန်းငယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ကြသည်။
ထိုအခန်းထဲတွင် ရာဇဝင်တင်မက ပွန်းရာများပါ ထင်ကျန်နေသည့် စားပွဲတစ်ခု၊ မညီမညာ ထိုင်ခုံ ခြောက်လုံးနှင့် လေကြောင်းပြောင်းတိုင်း အခန်းအနှံ့ မီးခိုးများ အပြည့်ထွက်စေသည့် မီးဖိုတစ်ခု ရှိသည်။ မေရီက ပြတင်းပေါက်ကျဉ်းလေးကို ဖွင့်လိုက်သဖြင့် မီးခိုးများ နည်းပါးသွားသော်လည်း အေးစိမ့်မှုကတော့ လျော့ပါးမသွားပေ။
ယူရီယာက မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကို ပြင်ဆင်ရန် စဉ်းစားလိုက်၏။
ထို့နောက် သူ စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။
ပြဿနာများကို တစ်ခုချင်းစီသာ ရှင်းရမည်။
ယူရီယာက လွတ်နေသော ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ညွှန်ပြမချင်း အယ်လစ်စတာသည် မတ်တပ်ရပ်လျက်ပင် ရှိသေးသည်။
“ထိုင်ပါ”
“ကျွန်တော့်အရှင်… ကျွန်တော် မတ်တပ်ရပ်ပြီးပဲ—”
“ထိုင်ပါ”
ထိုသက်ကြီးစစ်သည်တော်မှာ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွား၏။
မယ်လိုဒီက သူ၏ဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး “သူ့မှာ စည်းကမ်းတစ်ခု ရှိတယ်” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“စည်းကမ်းဟုတ်လား”
“စကားပြောချိန် ငါးမိနစ်ထက် ပိုကြာမယ်ဆိုရင် လူတိုင်း ထိုင်ခုံတစ်ခုစီ ရရမယ်တဲ့”
အယ်လစ်စတာက ယူရီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး ဥပဒေပဲ” ဟု ယူရီယာက ပြောလိုက်၏။
မေရီက သူမ၏ ငှက်မွှေးကလောင်ကို မြှောက်လိုက်ရင်း “ဒါ တရားဝင် ဥပဒေ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ထောက်ပြသည်။
“ဥပဒေ ဖြစ်သင့်တာပေါ့”
“လူတွေကို ထိုင်ခိုင်းဖို့အတွက်တင်နဲ့ ဥပဒေတွေ ပေါက်ကရ ထုတ်လို့ မရပါဘူး”
“ငါက ဘုရင်လေ။ ဘုရင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဥပဒေပြုတာကိုတော့ လူတိုင်း သဘောတူကြမှာပါပဲ”
အီလိုင်ဇာက ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ “ထိုင်ပါ အယ်လစ်စတာ” ဟု ဆို၏။
သူ ထိုင်လိုက်သည်။
ယူရီယာက ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်ပြီး—
“သရဖူအကြောင်းကနေ စပြောစမ်းပါဦး”
အယ်လစ်စတာက သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
ရွှေရောင် သင်္ကေတမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါ်ထွက်လာ၏။
“မင်းက ဒါကို ခေါ်ထုတ်လို့ရတာပေါ့” ဟု ယူရီယာက ဆိုလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဖော်ပြနိုင်တာပါ။ ခေါ်ထုတ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကတော့ သိပ်မမှန်ပါဘူး”
“ဒေါ်ဒေါ်ရိုးဝမ်လည်း အဲဒီလိုမျိုး ပြောဖူးတယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့ သာမန်လူတွေထက် သူမ ပိုနားလည်တာပေါ့”
“ဒါက ဘာလဲ”
အယ်လစ်စတာက ထိုအမှတ်အသားကို ကြည့်လိုက်၏။
“သရဖူဆိုတာ သစ္စာဆိုချက်၊ မှတ်တမ်းတစ်ခုနဲ့ ကတိကဝတ်တစ်ခုပါ”
“ဒါက အရာသုံးခု ဖြစ်နေပြီလေ”
“ဒါကို အရာအများကြီး ဖြစ်လာအောင် ဖန်တီးခဲ့တာပါ”
“ဘယ်သူ ဖန်တီးခဲ့တာလဲ”
“ကျန်ရှိနေတဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတိုင်းကနေ နာမည် ပယ်ဖျက်ခံထားရတဲ့ အမည်မသိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဂရေးကိပ်ရဲ့ ပထမဆုံးသော အုပ်စိုးသူတွေ ဖန်တီးခဲ့ကြတာပါ”
မေရီ၏ ငှက်မွှေးကလောင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ပယ်ဖျက်ခံထားရတယ် ဟုတ်လား”
“တမင်တကာ ပယ်ဖျက်ခဲ့ကြတာပါ”
အယ်လစ်စတာက သူ၏ လက်ဝါးကို အပြည့်အဝ ဖြန့်လိုက်သည်။
“ရှေးအကျဆုံး ပုံပြင်တွေအရ ဂရေးကိပ်ကို တည်ထောင်သူဟာ အပိတ်ပုံစံ သရဖူကို ဆောင်းခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ အခြားသော အုပ်စိုးသူတွေလိုပဲ အင်အားနဲ့ အကြောက်တရားကို သုံးပြီး အုပ်ချုပ်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီနောက် တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီသရဖူကို ဖျက်ဆီးပြီး အခုလိုမျိုး ပြန်လည်ဖန်တီးခဲ့ကြတာပါ”
“အပွင့်ပုံစံ သရဖူပေါ့” ဟု ယူရီယာက ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ အုပ်ချုပ်သူ တစ်ဦးတည်းဆီမှာပဲ မကိန်းဝပ်နိုင်တဲ့ အာဏာရဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုပေါ့”
အီလိုင်ဇာက လက်ပိုက်လိုက်ရင်း “လှပတဲ့ သင်္ကေတတွေက ဆိုးရွားတဲ့ အုပ်ချုပ်သူတွေကို မတားဆီးနိုင်ပါဘူး” ဟု ဆို၏။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အယ်လစ်စတာက ပြန်ဖြေသည်။ “ပြည်သူတွေကပဲ တားဆီးနိုင်တာပါ”
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ အဲဒီသရဖူကို ကြောက်ရတာလဲ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သရဖူဟာ ဂရေးကိပ်ရဲ့ ပြည်သူတွေကို မှတ်မိနေလို့ပါပဲ။ ဝေးကွာမှုကော၊ နယ်နိမိတ်အသစ်တွေ၊ ဘွဲ့တံဆိပ်အသစ်တွေနဲ့ ပြန်လည်ရေးသားထားတဲ့ သမိုင်းတွေကပါ အဲဒီ အသိအမှတ်ပြုမှုကို မချေဖျက်နိုင်ခဲ့ပါဘူး”
ယူရီယာက လော့ဒ်ဟားဝစ်၏ လိုးဖီးလ်နယ်မြေဆိုင်ရာ တောင်းဆိုမှုကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
“သူ့အနေနဲ့ နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်နိုင်ပေမဲ့ ဒီနယ်မြေဟာ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ကြောင်း သရဖူက သဘောတူအောင်တော့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးပေါ့”
“မှန်ပါတယ်”
“တစ်ယောက်ယောက်က ဒီသရဖူ တံဆိပ် ပါနေပေမဲ့ ဂရေးကိပ်ကို ဆန့်ကျင်ရင်ော ဘာဖြစ်မလဲ”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”
ယူရီယာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဘာမှ မဖြစ်ဘူး ဟုတ်လား”
“သရဖူက သစ္စာခံမှုကို စေခိုင်းခြင်း မရှိပါဘူး။ အဲဒီ ပိုင်ဆိုင်မှုက နာကျင်စရာ သို့မဟုတ် မလိုချင်စရာ ဖြစ်လာရင်တောင်မှ ဂရေးကိပ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်တည်မှုကို စောင့်ရှောက်ပေးရုံပါပဲ”
“ဒါက အဆင်မပြေလှဘူးပဲ”
“အဲဒီလို ဖြစ်အောင်ကို ဖန်တီးထားခဲ့တာပါ”
မေရီက စာရင်းစာအုပ်မှ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး “အဆင်မပြေတဲ့ မှော်စွမ်းအားမျိုးကို ဘာလို့ ဖန်တီးတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ဘုရင်က ပြည်သူတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ သုံးလို့ မရအောင်လို့ပါ။”
ယူရီယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထိုအဖြေကိုမူ သူ နားလည်ပေသည်။
အယ်လစ်စတာက ဆက်ပြောလိုက်၏။
“သရဖူဟာ တိုင်းပြည်ဟောင်းရဲ့ အနွယ်တော်တွေကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်သလို ပြည်သူသစ်တွေကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုနိုင်ပါတယ်။ ဂရေးကိပ် ပြိုကွဲသွားကတည်းက အဲဒါမျိုး မဖြစ်ခဲ့တာ ကြာလှပါပြီ”
“ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တယ်လေ” ဟု ယူရီယာက ဆိုလိုက်သည်။
အယ်လစ်စတာ ငြိမ်ကျသွား၏။
“လိုးဖီးလ်မှာလား”
“အချို့လူတွေကတော့ အနွယ်တော်တွေ ဖြစ်ကြပြီး အချို့ကျတော့ မဟုတ်ကြဘူး”
“ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် အမှတ်အသား ရခဲ့တာလဲ”
“အယောက် ပေါင်းများစွာပဲ”
အယ်လစ်စတာ၏ လက်မှာ သူ၏ သရဖူတံဆိပ်ပေါ်သို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။
“သူတို့ကို အရှင် ဘာတောင်းဆိုခဲ့လို့လဲ”
“ဘာမှ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး”
“ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ”
ယူရီယာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲ”
“သရဖူဟာ သစ္စာဆိုပြီးမှပဲ ပြည်သူသစ်တွေကို အသိအမှတ်ပြုတာပါ”
“သစ္စာဆိုတာမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး”
“အမှတ်အသားတွေ မပေါ်လာခင် လတ်တလောမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ”
ယူရီယာက ရွာလယ်ကွင်းပြင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်အနေနဲ့ ဘာလုပ်ပေးနိုင်တယ်၊ ဘာမလုပ်ပေးနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ သူတို့ကို ပြောခဲ့တယ်။ သရဖူက ငါ့ကို နာခံဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်”
“ပြီးတော့ရော”
“ဒီတိုင်းပြည်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်တည်မှုဆိုတာ သူတို့ကိုယ်တိုင် လက်ခံရမယ့် အရာပါလို့ ငါပြောခဲ့တာ”
အယ်လစ်စတာက သူ့ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
“ဘာလို့လဲ”
“အဲဒါက သစ္စာဆိုချက်ပဲလေ”
“ငါ သူတို့ကို ဘာမှ သစ္စာဆိုဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး”
“အရှင်က ဒီတိုင်းပြည်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်တည်မှုကို နာခံမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကတိပေးခဲ့တာပါ။ ပြည်သူတွေကလည်း အဲဒီကတိကို လက်ခံခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်”
“အဲဒါက အကျုံးဝင်တာပေါ့”
“သရဖူအတွက်တော့ အကျုံးဝင်တာပေါ့ အရှင်”
မယ်လိုဒီက ပြုံးလိုက်ပြီး “ပြည်သူ ဖြစ်ဖို့ မလိုပါဘူးလို့ ပြောပြီးမှ ပြည်သူတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာပေါ့” ဟု ဆို၏။
“နင် အဲဒီလို ပြောလိုက်တော့လည်း ရှုပ်ထွေးနေသလိုပဲ”
“ရှုပ်ထွေးတာ အမှန်ပဲလေ”
မေရီက စာရင်းစာအုပ်ထဲတွင် စာတစ်ကြောင်း ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။
ယူရီယာက စာအုပ်ကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး “ဘာရေးလိုက်တာလဲ” ဟု မေး၏။
“ယူရီယာ့ကို မှတ်တမ်းမတင်ဘဲ စကား မပြောခိုင်းရ”
“ဒါက မတရားဘူးလို့ ခံစားရတယ်”
“ဒီမိန့်ခွန်းက မှော်ဝင် ပတ်သက်မှုပေါင်း မြောက်မြားစွာကို ဖန်တီးပေးခဲ့တာလေ”
“ဒါပေမဲ့လည်း မတရားပါဘူး”
အယ်လစ်စတာ၏ မျက်နှာမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည့်နှယ် ငေးငိုင်သွားသည်။
“သရဖူက ပြည်သူသစ်တွေကို ပြန်လည် လက်ခံနေပြီဆိုရင် ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စုတွေလည်း ဒါကို ခံစားသိရှိနိုင်မှာပါ”
“ဘာကို ခံစားသိရှိတာလဲ”
“ကြီးထွားလာမှု၊ ဦးတည်ရာနဲ့ ဂရေးကိပ်ဟာ အတိတ်က အမှတ်တရတစ်ခု သက်သက် မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ သေချာရေရာမှုမျိုးကိုပေါ့”
“အဲဒီတော့ လူတွေ အများကြီး ထပ်ရောက်လာတော့မယ်လို့ ပြောတာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဘယ်လောက်တောင်လဲ”
“ထောင်ပေါင်းများစွာ… သောင်းပေါင်းများစွာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
ယူရီယာ နောက်သို့ မှီချလိုက်၏။
သူ၏ အောက်မှ ထိုင်ခုံမှာ ကျီကျီကျည်ကျည် အသံပင် ထွက်သွားသည်။
“ဂရေးကိပ်မှာ လူပေါင်း သောင်းနဲ့ချီ ဆံ့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“မဆံ့ပါဘူး”
“သူတို့ကို ကျွေးမွေးဖို့ အစားအစာလည်း မရှိဘူး”
“မရှိပါဘူး”
“ဒီညတောင် လူသုံးဆယ်လောက်ကို နည်းနည်းစီ ကျွေးနိုင်တာ”
“ကျွန်တော် သတိထားမိပါတယ်”
“သရဖူက သူတို့ကို လှမ်းမခေါ်အောင် တားမှ ရမယ်”
အယ်လစ်စတာက ခေါင်းခါလိုက်၏။
“သရဖူက လှမ်းခေါ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဂရေးကိပ် သက်ဝင်ရှင်သန်နေပြီဆိုတာကိုပဲ သူတို့ကို ပြောပြတာပါ။ အဲဒီသတင်းအချက်အလက်ကို သုံးပြီး ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာကတော့ သူတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါပဲ”
“နောက်ထပ် သတင်းစကားတစ်ခု ထပ်ပို့လို့ ရမလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အရှင်ရဲ့ မှော်စွမ်းအားက အရာတော်တော်များများကို စွမ်းဆောင်နိုင်ပုံ ရပါတယ်”
“ဘယ်လို ပို့ရမှာလဲ”
“ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။ အရှင်က အခြား မှော်မန္တန်တွေကို ဘယ်လို သုံးခဲ့တာလဲ”
ယူရီယာ သူ၏ နဖူးကို ပွတ်လိုက်မိသည်။
“ငါ ဖြစ်ချင်တဲ့ အရာကို တွေးလိုက်တာနဲ့ အလိုလို ဖြစ်သွားတာပါပဲ”
အီလိုင်ဇာက သူ နဖူးကို နှိပ်နေသည်ကို သတိထားမိသွား၏။
“ခေါင်းကိုက်လို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး… အကျင့်ပါပဲ”
“တော်သေးတာပေါ့၊ မင်း လဲကျ မေ့မေ့သွားလို့မှ မဖြစ်တာ”
“စိုးရိမ်ပေးတာ ကျေးဇူးပါပဲ”
“မင်း အစည်းအဝေးလုပ်နေတုန်း ရဲတိုက်တစ်ခုလုံးကို ပြင်ဆင်ပစ်မှာစိုးလို့ စိုးရိမ်တာပါ”
ယူရီယာက မီးခိုးထွက်နေသည့် မီးဖိုဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ မီးခိုးခေါင်းတိုင်အကြောင်း တွေးနေတာ”
“မီးခိုးခေါင်းတိုင်အကြောင်း မတွေးပါနဲ့ဦး”
“နားလည်ပါပြီ”
မေရီက အယ်လစ်စတာဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး “ရေစမ်းအိုင် နိုးထလာလို့ ငါတို့မှာ အချိန်ပိုနည်းသွားပြီလို့ ဘာလို့ ပြောတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုသက်ကြီး စစ်သည်တော်၏ မျက်နှာမှာ တည်တံ့လေးနက်သွားသည်။
“ဂရေးကိပ်ရဲ့ ရေစမ်းအိုင်ဟာ ရဲတိုက်ရဲ့ ရှေးအကျဆုံး စည်းတံတိုင်း ကာကွယ်ရေးစနစ်တွေထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါ”
“ရေက ကာကွယ်ရေးစနစ် ဟုတ်လား” ဟု မယ်လိုဒီက မေးလိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်မှာတော့ အရာရာတိုင်းနီးပါးဟာ စည်းတံတိုင်း ကာကွယ်ရေးစနစ်တွေပါပဲ”
“မီးဖိုချောင်ကရော ကာကွယ်ရေးစနစ် ဖြစ်ခဲ့တာလား”
“သမိုင်းမှတ်တမ်း အတော်များများအရတော့… ဟုတ်ပါတယ်”
မယ်လိုဒီ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွား၏။ “အစားအသောက်က အရေးပါတယ်။ ငါ သိတာပေါ့”
စကားဝိုင်း လမ်းကြောင်း မလွဲသွားမီ အယ်လစ်စတာက ဆက်လက် ပြောကြားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။