15

အခန်း ၁၅ - အသိအမှတ်ပြုခြင်း

အီလီဇာ အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"စိတ်မချလက်မချ မနေကြနဲ့ဦး။ ဟားဝစ်ရဲ့ စစ်တပ်က ခြောက်မိုင်အကွာလောက်ကို ရောက်နေပြီ"

"ဒီလောက်တောင် မြန်လှလား" ဟု မေရီက မေးလိုက်၏။

"ကင်းထောက်တွေ သတင်းပို့တာတော့ ငါးရာကျော်တယ်တဲ့။ ခြေလျင်တပ်၊ မြင်းတပ်ရယ် မြို့သိမ်းလှည်းတွေပါ ပါတယ်။"

အယ်လီနာက ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော မြို့ရိုးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မြို့သိမ်းလက်နက်တွေပါ ပါလာတာလား"

"မြို့တံခါးထိုးခွဲတဲ့ သစ်လုံးထိုးစက် နှစ်ခုနဲ့ ကျောက်ခဲပစ်စက် လေးခု ပါတယ်။"

ယူရီယာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

ဒီလောက်အင်အားမျိုးကို ဟားဝစ်အနေဖြင့် နာရီပိုင်းအတွင်း စုစည်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အခွန်ကောက်သူများကို လိုးဖီးလ်ထဲ မလွှတ်မီကတည်းကပင် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို သူ ကြိုတင်ကြံစည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူက ဂရေးကိပ်ကို အစကတည်းက သိမ်းဖို့ ကြံထားတာပဲ" ဟု ယူရီယာက ဆိုလိုက်သည်။

အယ်လစ္စတားက ခေါင်းညိတ်ကာ "သရဖူ နိုးထလာတာကြောင့် သူ အစီအစဉ်ကို ပိုအရှိန်မြှင့်လိုက်ရတာ" ဟု ပြောလေသည်။

"သူတို့ရောက်ဖို့ အချိန် ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ"

"နှစ်နာရီ"

အီလီဇာက ခံစစ်ပြင်ဆင်မှုများကို ချက်ချင်း စတင်စီမံတော့သည်။

လေးသည်တော်များသည် အနောက်ဘက်မြို့ရိုးပေါ်တွင် နေရာယူရမည်။ လှံစွပ်တပ်သားများက တံခါးပေါက်များကို စောင့်ကြပ်ရမည်။ အရပ်သားများမှာမူ အတွင်းဘက် ခံစစ်စည်းများနောက်တွင်သာ နေကြရမည် ဖြစ်သည်။ ဟားဝစ်၏ စစ်သားများက မီးသုံး၍ တိုက်ခိုက်လာပါက အရေးပေါ်သုံးနိုင်ရန် သစ်သားအဆောက်အအုံတိုင်း၏ အနီးတွင် ရေပုံးများနှင့် သဲများကို အသင့်ချထားရမည်။

ယူရီယာ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

သူမ ပြောဆိုပြီးဆုံးသည်အထိ မည်သည့်စကားမျှ ကြားဖြတ်မပြောခဲ့ပေ။

"ကျွန်တော့်ကို ဘယ်နေရာမှာ နေစေချင်လဲ"

အီလီဇာက အဖြေမှာ ထင်ရှားလွန်းနေသည့်အလား သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"နေရာတိုင်းမှာပဲ"

သူ ပြုံးလိုက်မိ၏။

"အဲဒီလို ပြောမယ်ဆိုတာ သိနေသားပဲ။"

ယူရီယာသည် နောက်ထပ်တစ်နာရီလုံးကို အင်အားမကုန်ခမ်းစေဘဲ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရင်း ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။

အနောက်ဘက် ရေကျုံးကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းအောင် တူးဆွပေးရင်း ထွက်လာသည့်မြေသားများကို မြို့ရိုးအတွင်းဘက်သို့ လမ်းကြောင်းလွှဲကာ ခိုင်ခံ့သော မြေတောင်ပို့သဖွယ် ဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့သည်။ လေးသည်တော်များ မြင်ကွင်းရှင်းစေရန် အဟန့်အတားများကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့၏။ ဒိုင်းလွှားများကို ပြုပြင်ပြီး တံခါးများကို ပိုမိုကြံ့ခိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးသလို၊ အရပ်သားများ ရပ်ကွက်တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အန္တရာယ်ကင်းစွာ သွားလာနိုင်ရန် လမ်းများတလျှောက် အနိမ့်အတားအဆီးများကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။

လုပ်ငန်းတစ်ခုစီသည် ယခင်တစ်ခုထက် စွမ်းအင်ကုန်ကျမှု ပိုမိုနည်းပါးလာခဲ့သည်။

မြေသားနှင့် သူ အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

လက်အောက်ရှိ ကျောက်တုံးများသည်ပင် သူ့စကားကို အားတက်သရော နားထောင်ချင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ရဲတိုက်ကြီးဆီသို့ သူ အာရုံလှမ်းပို့လိုက်တိုင်း ဂရေးကိပ်ကလည်း သူ့ထံသို့ ပြန်လည်လှမ်းလင့်တုံ့ပြန်နေသယောင် ရှိ၏။

ရဲတိုက်စောင့်ကြပ်သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်က နှုတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဤခံတပ်ကြီးကမူ သူ့အမိန့်ကို တုံ့ပြန်နေပေသည်။

အရုဏ်မတက်မီ အချိန်အနည်းငယ်အလိုတွင် အနောက်ဘက်လမ်းမပေါ်၌ မီးတုတ်ရောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် စည်းစနစ်ကျသော အတန်းလိုက်များအဖြစ် လယ်ကွင်းများတစ်လျှောက် တန်းစီဖြန့်ကြက်လာကြသည်။

ဟားဝစ်၏ တပ်မတော်သည် အဝါရောင်အလံများအောက်တွင် ရှေ့သို့ချီတက်လာလေပြီ။

ယူရီယာသည် အီလီဇာ၊ အယ်လစ္စတား၊ အက်ဗလင်၊ မေရီနှင့် မယ်လိုဒီတို့နှင့်အတူ မြို့တံခါးစောင့်မျှော်စင်ထိပ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

ရန်သူတို့သည် မြှားပစ်အကွာအဝေး၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။

စစ်သားများသည် လမ်းမနှင့် လယ်ကွင်းများတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ သံချပ်ကာမြင်းတပ်များက ဘေးတောင်ပံများတွင် နေရာယူထားကြပြီး၊ မြို့သိမ်းလက်နက်တပ်ဖွဲ့များက ခြေလျင်တပ်၏ နောက်ဘက်တွင် နေရာချထားကြသည်။ ဧရာမ သစ်သားဘီးကြီးများ တပ်ဆင်ထားသော ကြီးမားလှသည့် တံခါးထိုးခွဲစက်ကြီးများသည် ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှိမ့်တက်လာကြသည်။

အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သူကြီးတစ်ဦး ရှေ့သို့ မြင်းစီးထွက်လာခဲ့သည်။

"ဂရေးကိပ်မှာ နေထိုင်သူတို့!" သူက အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ငါတို့ မင်းတို့ကို သက်ညှာခွင့် ပေးခဲ့ပြီးပြီနော်!"

ယူရီယာ မြို့ရိုးထိပ်ကနေ ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ သံတမန်က ကျွန်တော်တို့ကို ဆယ့်နှစ်နာရီ အချိန်ပေးခဲ့တာ။ အခုမှ ခြောက်နာရီပဲ ရှိသေးတယ်လေ။"

စစ်သူကြီးက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြန်ပြောသည်။ "မင်းတို့ ငြင်းပယ်လိုက်ကတည်းက အချိန်ကုန်သွားပြီ!"

"အချိန်ဆိုတာ အဲဒီလို သဘောမဟုတ်ဘူးဗျ။"

ဂရေးကိပ်ဘက်မှ ခုခံသူတချို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

စစ်သူကြီးက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

"ယူရီယာဂရေးနဲ့ ဒီပုန်ကန်မှုရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကို လက်နက်ချခိုင်းလိုက်စမ်း။ ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံးကိုတော့ အိမ်ပြန်ခွင့်ပေးမယ်!"

ယူရီယာ၏ နောက်ဘက်ရှိ အခြေချစခန်းထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါ ငါတို့အိမ်ပဲဟေ့!"

အခြားသူများကလည်း တစ်ပြိုင်နက် ထောက်ခံအော်ဟစ်ကြတော့သည်။

စကားသံများသည် ပျံ့နှံ့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူထောင်ပေါင်းများစွာက ထပ်တလဲလဲ အော်ဟစ်ကြလေတော့သည်။

"ဒါ ငါတို့အိမ်ပဲ!"

"ဒါ ငါတို့အိမ်ပဲ!"

မြို့ရိုးတစ်လျှောက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့သည်။

ထောင်ချီသော လက်ဖဝါးများပေါ်တွင် သရဖူသင်္ကေတများ တောက်ပလာကြ၏။

စစ်သူကြီး၏ မြင်းမှာ ကြောက်လန့်တကြား ခြေလှမ်းနောက်ဆုတ်သွားသဖြင့် သူ အနိုင်နိုင် ပြန်လည်ထိန်းကျောင်းလိုက်ရသည်။

ယူရီယာ လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်၏။

သူ့လက်ပေါ်ရှိ သရဖူသင်္ကေတသည် အခြားသူများအားလုံးထက် ပိုမိုတောက်ပစွာ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ရဲတိုက်ကြီးကလည်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

နံရံများ၊ မျှော်စင်များ၊ လမ်းမများနှင့် ရေမြောင်းများတစ်လျှောက် ရွှေရောင်အလင်းများ ဖြာထွက်စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ စစ်တပ်ကြီး၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါမြည်ဟည်းလာလေသည်။

စစ်သူကြီးက ဂရေးကိပ်ကို ကြောင်ငေးကြည့်လိုက်မိသည်။

"မင်း... မင်းက ဘာကောင်လဲ"

ယူရီယာ ထိုမေးခွန်းကို အချိန်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

သူသည် တစ်ချိန်က စက်ဘီးလေးစီးပြီး အလုပ်သွားခဲ့ရသည့် အထီးကျန်လူငယ်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အခုလည်း သူက ထိုလူသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

အာဏာနှင့် စွမ်းအားများက သူ့မူလသွင်ပြင်ကို ဖျောက်ဖျက်မပစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများကလည်း သူ့နေရာတွင် အစားထိုးမဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ချေ။

"ငါ့နာမည် ယူရီယာဂရေး" သူ ဆိုလိုက်သည်။ "ဒီလူတွေဟာ ဂရေးကိပ်ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိတယ်။ မင်း စစ်တပ်ကို ခေါ်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်လှည့်ထွက်သွားလိုက်ပါ။"

စစ်သူကြီးက ဓားကို မြှောက်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ရှေ့တက်ကြ!"

စစ်စည်သံများ ညံသွားသည်။

ရှေ့တန်းတပ်ဖွဲ့များ ရှေ့သို့ စတင်ချီတက်လာကြ၏။

ယူရီယာ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဓားသွားတစ်လျှောက် လျှပ်စီးကြောင်းများ တွန့်လိမ်ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။

စစ်မြေပြင်အထက်တွင် မိုးတိမ်များ စတင်ဖွဲ့တည်လာတော့သည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွဲ့တည်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။

ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ကြီး ကြည်လင်နေခဲ့ရာမှ နောက်တစ်ခဏ၌ ကြယ်ရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ အမှောင်ထုက လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

မြို့ရိုးများမှ ဖုန်မှုန့်များပင် လွင့်စင်ကျလာသည်အထိ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခွင် မိုးခြိမ်းသံများ တုန်ခါမြည်ဟည်းသွားတော့သည်။ ဟားဝစ်၏ အလံများ စုတ်ပြတ်လွင့်ထွက်မတတ် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး၊ မြင်းများသည်လည်း လည်ကတ္တီပါကြိုးများကို ဆောင့်ဆွဲကာ ကြောက်လန့်တကြား ခြေဆောင့်နေကြသည်။

ရန်သူ့စစ်တပ်၏ ချီတက်မှု အရှိန်နှေးကွေးသွား၏။

အက်ဗလင် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

"မင်း... မင်း မုန်တိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဖန်တီးလိုက်တာလား။"

ယူရီယာ မိုးတိမ်များကို ခံစားသိရှိနေရသည်။

တိမ်တိုက်များအတွင်း ရေငွေ့များ စုပြုံလာကြသည်။ မမြင်နိုင်သော လေစီးကြောင်းများတစ်လျှောက် လေပြင်းများ ဝဲကတော့ထိုး လှည့်ပတ်နေကြ၏။ သွေးကြောများထဲတွင် သွေးစီးဆင်းနေသကဲ့သို့ အမှောင်ထုထဲတွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ ပြေးလွှားနေကြသည်။

ဤမုန်တိုင်းကို ဖန်တီးရခြင်းသည် ဂရေးကိပ်လက်နက်တိုက်မှ ပထမဆုံးလက်နက်ကို ပြုပြင်ခဲ့ရစဉ်ကထက်ပင် စွမ်းအင်ကုန်ကျမှု ပိုနည်းနေခဲ့သည်။

သူ ရာသီဥတု၏ သဘောတရားကို နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အလုံးစုံတော့ မဟုတ်သေး။

သို့သော် လုံလောက်ရုံမျှတော့ နားလည်ခဲ့ပြီ။

ဟားဝစ်၏ စစ်သူကြီးက နောက်ထပ် အမိန့်တစ်ခုကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မြို့သိမ်းလက်နက်တပ်ဖွဲ့များ စတင်ပစ်ခတ်လိုက်ကြ၏။

ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး လေးတုံး လေထဲသို့ ပျံတက်လာခဲ့သည်။

ဂရေးကိပ်၏ ခုခံစစ်သည်များ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

ယူရီယာ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ကျောက်တုံးကြီးများ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

၎င်းတို့သည် စစ်မြေပြင်အထက် ကောင်းကင်တွင် တန့်ရပ်နေခဲ့ကြသည်။

လက်နက်ကိုင်တပ်သားများ အံ့အားသင့်စွာ ကြောင်ငေးကြည့်နေကြ၏။

ယူရီယာ လက်ချောင်းများကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ကျောက်တုံးကြီးများသည် ညင်သာစွာ အောက်သို့ဆင်းသက်လာပြီး အနောက်ဘက် ရေကျုံးရှေ့တွင် တန်းစီလျက် အိန္ဒြေရရ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၏။

"ဒါ သတိပေးတာပဲ ရှိသေးတယ်!" ယူရီယာ အော်ပြောလိုက်သည်။

စစ်သူကြီး၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့ပြီ။

သူက ဓားဖြင့် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြကာ—

"လေးသည်တော်များ!"

လေးမြှား ရာပေါင်းများစွာ မြှောက်တက်လာကြသည်။

"ပစ်!"

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မြှားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ယူရီယာ မြှားတစ်စင်းချင်းစီ၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားသိရှိနေရသည်။

သစ်သား။

သံမဏိ။

ရွေ့လျားမှု။

သူ ၎င်းတို့ကို တစ်စင်းချင်းစီ လိုက်မတားဆီးခဲ့ပေ။

လေထု၏ လားရာကို ပြောင်းလဲပေးရန်သာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

လေပြင်းတစ်ချက်က ပြေးဝင်လာသော မြှားမိုးကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့၏။

မြှားအားလုံး လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားကြသည်။

ရာနှင့်ချီသော မြှားများသည် လေထဲတွင် လည်ထွက်သွားပြီး ဟားဝစ်၏ စစ်တပ်ရှေ့ရှိ မြေကွက်လပ်ထဲသို့ မည်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်စေဘဲ ကျရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိပ်ဖူးများက မြေကြီးထဲ စိုက်ဝင်လျက် မျဉ်းဖြောင့်သဖွယ် ညီညာစွာ စီတန်းကျရောက်သွားခြင်းပင်။

မည်သည့်ဘက်ကမျှ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟရဲကြပေ။

ယူရီယာ လက်ကို အောက်သို့ ပြန်ချလိုက်သည်။

သူသာ အလိုရှိပါက ထိုမြှားများကို ပြန်လည်လှည့်ပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

စစ်သည်များ၏ အလယ်သို့ လျှပ်စီးများ ပစ်လွှတ်ကာ သုတ်သင်ပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုစွမ်းအားမျိုး သူ့တွင် ရှိနေသည်။

စွမ်းအင်များ စောင့်ကြိုနေသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။

သို့သော် သူ ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ဘဲ သူ့တူတံဆိပ်ကို မြို့ရိုးထိပ်ခုံဆီသို့ ရိုက်နှက်ချလိုက်သည်။

ဂရေးကိပ်ထံမှ ရေခဲပြင်ကြီး စတင်ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။

၎င်းသည် အဖြူရောင်မျဉ်းများအဖြစ် ဖြာထွက်ကာ ဟားဝစ်၏ စစ်သားများကို မထိခိုက်စေဘဲ သူတို့ခြေထောက်အောက်မှ ဖြတ်သန်းသွားပြီး စစ်မြေပြင်တစ်လျှောက် အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။ နှင်းခဲများသည် မြို့သိမ်းလှည်းများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဘီးများတစ်လျှောက် တွယ်တက်သွားတော့သည်။

သစ်သားများ အက်ကွဲညည်းတွားသံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သတ္တုများ အက်ကွဲသွားကြ၏။

တံခါးထိုးခွဲစက်များသည် မြေပြင်တွင် ခဲသွားခဲ့သည်။ ကျောက်ခဲပစ်စက်များသည်လည်း ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ အသုံးမဝင်သော ရုပ်တုကြီးများပမာ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

မြင်းတပ်မှ မြင်းများမှာမူ အန္တရာယ်ကင်းလျက် ရှိနေဆဲပင်။

စစ်သားများသည်လည်း ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဂရေးကိပ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြုလုပ်ထားသော အရာမှန်သမျှသာ ပိတ်မိပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်သူကြီးသည် ပျက်စီးသွားသော သူ၏ မြို့သိမ်းလက်နက်တန်းကြီးကို မင်သက်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

ယူရီယာသည် ဓားကို မုန်တိုင်းဆီသို့ ညွှန်ပြကာ မြှောက်လိုက်၏။

လျှပ်စီးများက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ရာနှင့်ချီသော လျှပ်စီးကြောင်းကြီးများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ချလာခဲ့တော့သည်။

၎င်းတို့သည် ဟားဝစ်၏ စစ်တပ်ပတ်ပတ်လည်ရှိ လယ်ကွင်းထဲသို့ ကျရောက်ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် စစ်သားတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မထိမှန်ခဲ့ပေ။

မြေပြင်သည် မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြူဖွေးသော မီးတောက်စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။ မိုးခြိမ်းသံသည် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားတစ်ခုအဖြစ် သက်ရောက်လာလေ၏။ လူများ ဒူးထောက်လဲကျကုန်ကြသည်။ မြင်းများသည် သခင်များ၏အောက်တွင် ဝပ်တွားသွားကြ၏။ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး ဒိုင်းများနှင့် လက်နက်များ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကုန်ကြသည်။

အလင်းရောင်များ လွင့်ပြယ်သွားသောအခါ စစ်တပ်တစ်ခုလုံး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မီးခိုးထွက်နေသော ဖန်သားစက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု ဝန်းရံဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စစ်သား ငါးရာခန့်သည် ထိုစက်ဝိုင်းအတွင်း၌ ပိတ်မိနေကြ၏။

လမ်းကြောင်းပိတ်ဆို့သွားကြပြီ။

လက်နက်မဲ့သွားကြပြီ။

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီ။

ယူရီယာသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့အသက်ရှူသံမှာ မှန်ကန်ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။

သူ့လက်များ တုန်ယင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မုန်တိုင်းသည် နောက်ထပ်အမိန့်တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် လှည့်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အီလီဇာသည် သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသူမှာ လူသားတစ်ယောက် ဟုတ်သေးရဲ့လားဟု မသေချာတော့သည့်အလား သူ့ကို ကြည့်နေမိသည်။

အယ်လစ္စတားမှာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

မေရီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေခဲ့၏။

မယ်လိုဒီက "အရမ်း မိုက်တာပဲ..." ဟု တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အက်ဗလင်ကမူ ဘာစကားမျှ မဆိုနိုင်ရှာပေ။

အောက်ဘက်တွင်မူ ဟားဝစ်၏ စစ်သူကြီးက သံခမောက်ကို ချွတ်လိုက်သည်။

သူ့လက်ထဲမှ ဓားမှာလည်း မြေပေါ်သို့ လျှောကျသွားခဲ့ပြီ။

"မင်း... မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ" သူက မေးလိုက်၏။

ယူရီယာ မုန်တိုင်းကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

မိုးတိမ်များ ကွဲလွင့်သွားကြ၏။

နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံးသော အရုဏ်ဦးအလင်းရောင်သည် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခွင်သို့ ဖြာကျလာခဲ့သည်။

"ငါ ခင်ဗျားတို့ကို တစ်ခု သဘောပေါက်စေချင်တယ်" ယူရီယာ ဆိုလိုက်သည်။ "ငါသာဆို ခင်ဗျားတို့ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်လို့ ရခဲ့တယ်။"

စစ်သူကြီးက သူ့စစ်သားများကို ဝိုင်းရံထားသည့် ဖန်သားပြင်ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ—

"ဟုတ်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ အဲဒီလို မလုပ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။"

ထိုစကားသံသည် စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

"ခင်ဗျား လူတွေကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားပါ။ ဂရေးကိပ်ဟာ မတရားတဲ့အမိန့်ကို နာခံခဲ့ရတဲ့ သာမန်စစ်သားတွေကို မသတ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ သူတို့ကို ပြန်ပြောပြလိုက်။ ဟားဝစ်ကိုလည်း သွားပြောလိုက်ပါ... ငါ့အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိတဲ့လူတွေကို ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်လာမယ်ဆိုရင် သူ့စစ်တပ်ဟာ ငါတို့နယ်စပ်ကိုတောင် ဖြတ်ကျော်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့။ ပြီးတော့ သူ မတရားသိမ်းထားတဲ့ မြေတွေကိစ္စ လာဆွေးနွေးဖို့ မကြာခင် ငါကိုယ်တိုင် သူ့ဆီ လာလည်မယ်လို့လည်း သွားပြောလိုက်ဦး။"

စစ်သူကြီးသည် ကြောက်လန့်နေသော သူ၏ စစ်သားများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွား၏။

"ဆုတ်ခွာကြ..."

မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။

သူ အသံကုန် ထပ်အော်လိုက်ရသည်။

"ဆုတ်ခွာကြစမ်းဟေ့!"

စစ်တပ်ကြီးသည် ရေခဲရိုက်ခံထားရသော မြို့သိမ်းလက်နက်ကြီးများကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြရသည်။

စစ်သားများသည် ကျန်ရှိနေသေးသော မာနအပိုင်းအစများကို ဆွဲကျုံးယူဆောင်ကာ အနောက်ဘက်လမ်းမအတိုင်း စတင်ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။ လူအများအပြားမှာ ဂရေးကိပ်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လှည့်ကြည့် လုပ်နေကြ၏။ တချို့မှာ မြို့ရိုးတစ်လျှောက် တောက်ပနေသော သရဖူသင်္ကေတများကို ငေးမောကြည့်ရှုနေကြသည်။

တချို့ဆိုလျှင် ပြုတ်ကျကျန်ခဲ့သော လက်နက်များကိုပင် ပြန်မကောက်ရဲတော့ဘဲ ထားပစ်ခဲ့ကြလေသည်။

ဂရေးကိပ်မှ ပြည်သူများသည် နောက်ဆုံးသော အဝါရောင်အလံ တောင်ကုန်းများနောက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ အခြေချစခန်းတစ်ခုလုံး အောင်ပွဲခံသံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ရွှင်လန်းအားရစွာ ကြွေးကြော်သံများသည် မြို့ရိုးများပေါ်မှသည် လှိုင်းတံပိုးပမာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။

ယူရီယာ ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်သည်။

မုန်တိုင်း လွင့်ပြယ်သွားခဲ့ပြီ။ စစ်မြေပြင်မှာ လုံခြုံသွားခဲ့ပြီ။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်မဆုံးရှုံးခဲ့ပေ။

ထိုအခါမှသာ မျှော်စင်ပေါ်ရှိ လူအားလုံး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို သူ သတိထားမိတော့သည်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ" သူ မေးလိုက်မိ၏။

အီလီဇာ အရင်ဆုံး သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"ရှင် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို အနိုင်ယူလိုက်တာလေ။"

"ကျွန်တော် အကူအညီတွေ ရခဲ့တာပါပဲ။"

"ဘယ်သူ့ဆီကလဲ"

"မြို့ရိုးက ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့လို့လေ။"

"အဲဒီမြို့ရိုးကို ရှင်ပဲ ပြန်ဆောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ကင်းထောက်တွေက ကြိုသတိပေးခဲ့လို့ပါ။"

"စစ်တပ်လာနေတာကို ဒီကနေတင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတာပဲဟာ။"

"အယ်လီနာက ခံစစ်ကို စီစဉ်ပေးခဲ့တာလေ။"

"ရှင်က အဲဒီခံစစ်တွေဆီ မရောက်ခင်မှာတင် တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို အကုန်တားဆီးပစ်ခဲ့တာလေ။"

ယူရီယာ နောက်ထပ် ငြင်းချက်ထုတ်စရာ စကား ရှာမရတော့ပေ။

မယ်လိုဒီက သူ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပြေးဖက်လိုက်သည်။

"ရှင် တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ!"

သူ နောက်သို့ပင် လန်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

မေရီကမူ အနားသို့ ပိုမိုသတိထား ချဉ်းကပ်လာကာ—

"ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရဘူးမလား"

"ဟုတ်ကဲ့ မရပါဘူး။"

"ခေါင်းမကိုက်ဘူးလား"

"မကိုက်ပါဘူး။"

"မူးဝေတာရော မရှိဘူးလား"

"လုံးဝ မရှိပါဘူးဗျာ။"

နောက်ဆုံးမှ အက်ဗလင် လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် မီးခိုးထွက်နေသော ဖန်သားစက်ဝိုင်းကြီး၊ အေးခဲနေသည့် မြို့သိမ်းလက်နက်များနှင့် ဆုတ်ခွာသွားသော စစ်တပ်ကြီးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီကိုလာခဲ့တာ... မင်းဟာ သရဖူနဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့ပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။

ယူရီယာ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ "အဲဒီတော့ကော..."

"မင်းမှာ ငါမြင်ဖူးသမျှ အုပ်စိုးသူတွေအားလုံးထက် ပိုမိုကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေတယ်။"

"အဲဒါက မေးခွန်းရဲ့ အဖြေ မဟုတ်သေးဘူးလေ။"

"ဟုတ်တယ်၊ မဟုတ်သေးဘူး။"

သူမသည် အောက်ဘက်တွင် အောင်ပွဲခံနေကြသော ပြည်သူများဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အဲဒီကွင်းပြင်ထဲက စစ်သားအားလုံးကို သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။"

"ဟုတ်ပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ မင်း မသတ်ခဲ့ဘူး။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ မသတ်ခဲ့ဘူး။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ယူရီယာ မြို့ရိုးထိပ်ခုံပေါ် လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်ရင်း—

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ကျွန်တော့်လူတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အဲဒီလောက်အထိ လုပ်စရာ မလိုလို့ပဲလေ။"

အက်ဗလင်သည် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ လေဒီ အက်ဗလင် ဗေးလ်ဝုဒ်သည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ချလိုက်တော့သည်။

သူမ၏ သက်တော်စောင့် ခြောက်ဦးကလည်း အနောက်မှ ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။

သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် သရဖူသင်္ကေတတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ငါ အသိအမှတ်ပြုပါတယ်" သူမ၏ အသံသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသော လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ "ယူရီယာဂရေးကို ဂရေးကိပ်ရဲ့ ရွေးချယ်ခံ အရှင်သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပါတယ်။"

မြို့ရိုးများတစ်လျှောက် သရဖူသင်္ကေတများသည် တောက်ပစွာ လင်းလက်သွားကြ၏။

ရဲတိုက်ကြီး၏ အောက်နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရွှေရောင်မျက်လုံးကြီးသည် အပြည့်အဝ ပွင့်ဟလာခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်း စက်ယန္တရားကြီးများ လှုပ်ရှားလည်ပတ်လာခဲ့ကြ၏။

ထို့နောက် လူတိုင်း ကြားနိုင်လောက်သည့် နေရာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရဲတိုက်စောင့်ကြပ်သူ၏ စကားသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အသိအမှတ်ပြုမှုကို လက်ခံအတည်ပြုသည်။"

အနောက်ဘက် မုခ်ဦးတံခါးကြီး ပွင့်ဟသွားလေတော့သည်။