တံခါးအလွန်က မြက်ခင်းပြင်မှာ ရေစိုနေဆဲပင်။
အော်ရီလီယာ ဦးဆုံးပြောခဲ့သော စကားက ဤသို့တည်း။
သူမသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်ရင်း မိမိ၏ ဂါဝန်စကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ရယ်မောလိုက်၏။
“ဒီထောင့်စွန်းက ဘယ်တော့မှ ခြောက်သွေ့တယ်ဆိုတာ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင်တောင် မေ့နေလိုက်တာ”
အက်ဗလင်က သူမဘေးနားရှိ လမ်းကလေးပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။
“ဒါ ဘယ်လိုသစ်ပင်လဲ”
“သစ်တော်သီးပင်လေ”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
အရွက်စိမ်းတို့ကြားတွင် သစ်တော်သီး အစိမ်းနုလေးများ ပုန်းကွယ်နေကြသည်။
အော်ရီလီယာက အသီးတစ်လုံးကို လက်ဖြင့် တို့ထိလိုက်၏။
“ငါ့သားက ဒီသစ်သီးတွေကို မကြိုက်ဘူး”
“ချဉ်လွန်းလို့လား”
“မှည့်တောင် မမှည့်သေးဘဲ စားကြည့်မိလို့လေ”
“အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ဖြစ်ရပေမယ်ပေါ့”
“သူက ဥယျာဉ်မှူးကို အပြစ်တင်တာပေါ့”
မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်စများ တလက်လက် တောက်ပနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်၍ လျှောက်လာကြရာ ဥယျာဉ်နံရံနိမ့်နိမ့်လေး အနီးတွင် ခုံတန်းလျားတစ်ခု ရှိနေသည်။
တစ်ဖက်ခြမ်းက မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်နေ၏။
အော်ရီလီယာက ပိုမြင့်နေသည့် တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမဘေးရှိ နေရာကို လက်ဖြင့် ပုတ်ပြသည်။
အက်ဗလင်လည်း သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။
ကျွန်တော်မူကား ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်လက်စွပ်ကို ဆွဲကိုပ်လိုက်သည်အထိ မတ်တပ်ရပ်လျက်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
ပွင့်နေသော တံခါးဝအလွန်တွင် ဥယျာဉ်ဧည့်ခန်းဆောင် ရှိနေသည်။
ရေပန်းကို ကျွန်တော် လှမ်းမြင်နေရဆဲပင်။
အလွန်တရာ နီးကပ်လှသော အကွာအဝေးပါတကား။
သို့သော်လည်း ကျွန်တော်ကမူ ထိုနေရာကိုသာ ဆက်၍ ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ခု ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်မလဲ” နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဘာမျှ ဖြတ်သန်းပေါ်လာခြင်း မရှိပါ။
“ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီလဲဆိုတာကို ငါ လေ့လာရတော့မှာပေါ့”
“ဒီနှောင်ကြိုးက ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သေးလား”
“ခန်းမကြီးက အဲဒီသက်သေခံချက်ကို ပိတ်သိမ်းလိုက်ပြီလေ။ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုနဲ့ အဲဒါကို ဆက်သုံးလို့တော့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒါက အတိအကျ—”
“ငါ သိပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူမဆို တစ်ခုခု အသစ်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားကောင်း ကြိုးစားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအပိုင်းကတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ ယူရီယာ”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဘေးတွင် အက်ဗလင်က သူမ၏ ပခုံးများကို နံရံပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။
လသာဆောင် ရေကာသားများပေါ်သို့ မိုးစက်များ ပုတ်ခတ်သံကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ နိုးထလာကြသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော် နားစွင့်နေခဲ့မိ၏။
ထို့နောက် ထထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြုံးနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဘာလဲဟင်”
“မင်း စစ်ဆေးနေတာ မဟုတ်လား”
“ရှင်လည်း အဲဒါပဲ လုပ်နေတာပဲလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူမက လက်ကို ဆန့်တန်းပေးသည်။
ကျွန်တော် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်ဖဝါးများမှာ သာမန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေကြပြီ။
အလင်းရောင်လည်း မရှိတော့ပါ။
အရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်လာမည့် အအေးဓာတ်လည်း မရှိတော့ပေ။
ခက်ခဲလှသော တစ်ရက်တာက ချန်ထားခဲ့သည့် အမှတ်အသားများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မြင်းတစ်ကောင်ကို မီးဖိုဆောင်တံခါးအနီးမှ ဖယ်ရှားပေးရန် ကြိုးပမ်းနေသည်။
မယ်လိုဒီ၏ အသံကလည်း ထိုအချေအတင် ပြောဆိုမှုထဲသို့ ပါလာ၏။
ထိုမြင်းကသာ ပို၍ အနိုင်ရနေပုံ ရပေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဝတ်စုံလဲ ဝတ်ကြသည်။
နဲရစ်မှာ အိပ်ရေးあまり မဝထားပုံ ပေါ်သည်။
ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ကျန်ရှိနေသေးသော မိတ္တူများကို သူမ သယ်ဆောင်လာစဉ်ကပင် ကျွန်တော် အကဲခတ်မိလိုက်သည်။
မေရီက မိတ္တူတစ်စောင်ချင်းစီကို စစ်ဆေးနေ၏။
ကာစတယ်လန်က တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ချက်များကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် နဲရစ်က ပို၍ ပါးလွှာသော အထုပ်ငယ်တစ်ခုကို ချထားပေးလိုက်သည်။
“ကျန်တဲ့ သက်သေခံချက်တွေပါ”
ကျွန်တော် အထုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အမည်တွေလား”
“ရာထူးတွေပေါ့။ နာမည်အချို့လည်း ပါပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါတွေကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေပေါ့”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးသို့ ရွေ့လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ပိတ်သိမ်းခဲ့သော စာရင်းအောက်တွင် အမှတ်အသား လေးခု ရှိနေသည်။
နှစ်ခုက သက်တမ်းတိုးထားပြီး ဖြစ်၏။
တစ်ခုမှာမူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ထိန်းသိမ်းသူ၏ အမည် မပါရှိပေ။
နောက်ဆုံးတစ်ခုတွင်မူ ကျွန်တော် မှတ်မိနေသော တံဆိပ်တစ်ခု ပါရှိနေသည်။
အာဗာ၏ နေမင်းတံဆိပ်ပင်တည်း။
ကျွန်တော် ငြိမ်ကျသွားသည်။
နဲရစ်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေ၏။
“ဒီမှာ ရှိတဲ့အတိုင်း ကျွန်မ မိတ္တူကူးထားတာပါ။ တခြားနေရာတွေမှာ ဘယ်ဟာတွေက ဆက်ပြီး အာဏာသက်ရောက်နေသေးလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ မပြောတတ်ဘူး”
ကာစတယ်လန်က ထိုအထုပ်ကို သေသေချာချာ ယူလိုက်သည်။
“လေဒီ အော်ရီလီယာ သက်သေပြနိုင်တာတွေနဲ့ ဒါတွေကို ကျွန်ုပ်တို့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လို့ရပါတယ်”
ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို သိမ်းဆည်းခွင့် ပေးလိုက်သည်။
တစ်ပိုင်းတစ်စတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် ကျန်ရှိနေသေးသည်များ ရှိသေးသဖြင့် ယခုပြီးသွားသည်များကို အလဟဿ ဖြစ်သွားအောင်တော့ ကျွန်တော် လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။
မထွက်ခွာမီ နဲရစ်က ကျွန်ტော့်ကို စကားပြောလိုကြောင်း ပြောလာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် သံလွင်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေကြ၏။
ကျွန်ုပ်တို့ကြားရှိ အရွက်များမှ မိုးစက်များ ကျဆင်းနေသည်။
“ဆိုင်းငံ့ထားတဲ့ တခြားစာရင်းတွေကိုပါ ကျွန်မ စစ်ဆေးချင်ပါတယ်”
“အားလုံးကိုလား”
“ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုများနေလို့ပါ”
သူမက ခန်းမဆောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မြေယာ အငြင်းပွားမှုတွေ၊ ယုံကြည်အပ်နှံထားပေမဲ့ မထုတ်ပေးရသေးတဲ့ လုပ်ခလစာတွေ၊ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်လို့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့တဲ့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှု ကန့်ကွက်ချက်တွေပေါ့”
“ဘာတွေ လိုအပ်လို့လဲ”
“ရှေးဟောင်းပုံစံတွေကို ဖတ်တတ်တဲ့ အခြားသူတစ်ယောက် လိုပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ အမိုးအကာအောက်မှာ ထားခဲ့လို့ရမယ့် လုံလောက်တဲ့ အကူအညီပေါ့”
ကျွန်တော် မေရီဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက လှည်းအနီးရှိ အစောင့်တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်။
“စတုန်းဖอร์ดကနေ ဘယ်သူတွေ လာနိုင်မလဲဆိုတာကို ငါ မေးပေးမယ်။ ပြုပြင်ရေးကိစ္စတွေကိုတော့ သီးခြားစီ စီစဉ်လို့ရတာပေါ့”
နဲရစ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့၏ မှတ်တမ်းကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော မိတ္တူတစ်စောင်ကို ထုတ်ပေးလာသည်။
“ဒါက အော်ရီလီယာအတွက်ပါ”
ကျွန်တော် လက်ခံယူလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နဲရစ်”
သူမက သူမ၏ သော့တွဲများကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒါမျိုးကို အစောပိုင်းကတည်းက လုပ်ပေးခဲ့ရင် ကောင်းသားလို့ ဆန္ဒပြုမိပါတယ်”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ဆန္ဒပြုပါတယ်”
မိုးထဲတွင် ပြန်ရသည့် ခရီးစဉ်က ပို၍ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
မည်သူမျှ များစွာ ညည်းညူခြင်း မရှိကြပါ။
ကာစတယ်လန်က ရေစိုခံပုဆိုးအောက်တွင် လှည်းသမားဘေးမှ လိုက်ပါလာပြီး ထိုသူ့မျက်နှာပေါ်သို့ မိုးမကျစေရန် ပုဆိုးစွန်းတစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ ကာပေးထားသည်။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော်ကမူ အသံကျယ်ကျယ် မပြောဘဲ စကားပြောနိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးတွင် အတူစီးလာခဲ့ကြသည်။
ပြိုလဲနေသော ကျောက်တိုင်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ သူမက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“နဲရစ် ဆက်နေမယ်လို့ ထင်လား”
“ခန်းမမှာလား”
“အင်းလေ”
“သူ နေချင်နေမယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ထိုအချက်ကို စဉ်းစားနေသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်သွားတုန်းက သူ အရမ်း ကြောက်နေပုံရတယ်”
“သူ့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိတာပေါ့”
“ဒါတောင် သူ ကူညီပေးခဲ့သေးတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့နော်တွင် လမ်းကျဉ်းသွားသော နေရာ၌ ကပ္ပတိန် အီလီဇာက လက်ကို မြှောက်ပြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း အရှိန်လျှော့လိုက်ကြသည်။
နဲရစ်က ကြေးတံချောင်းကို တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ကိုင်ကာ ကျောက်ပြားရှေ့တွင် ရပ်နေပုံကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်၊ “သူ ကူညီပေးခဲ့တာပေါ့”
ခေါင်းလောင်းများအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အီဒရစ်က သူမ၏ လက်များကို သုတ်နေဆဲဖြစ်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ကို စောင့်ခိုင်းထားသည်။
ထို့နောက် ရလဒ်ကို လာရောက် နားထောင်လေသည်။
မေရီက ပိတ်သိမ်းကြောင်း အကြောင်းအရာကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
အီဒရစ်က ကြားဖြတ်မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေ၏။
မေရီ ဖတ်ပြ၍ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးကြီးက မှတ်တမ်းခန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီမှာရော ပေါ်လာမှာလား”
ကျွန်ုပ်တို့လည်း အတည်ပြုရန်အတွက် သွားကြည့်ကြသည်။
ကျွန်တော် သရဖူပုံစံကို ထိလိုက်သည်။
မှတ်တမ်း ပေါ်လာ၏။
ရုပ်သိမ်းခြင်းဖြင့် ပိတ်သိမ်းပြီး။
ဂရေးကိပ်၏ တံဆိပ်အောက်တွင် သဘောတူညီချက် တစ်စုံတစ်ရာ မကျန်ရှိတော့ပေ။
အီဒရစ်က ကုလားထိုင်နောက်ကျောကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ထိုင်ချလိုက်၏။
ခဏတာမျှ သူမ မကျန်းမမာ ဖြစ်သွားလေသလားဟု ကျွန်တော် ထင်လိုက်မိသည်။
သို့သော် ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ သူမ ရယ်မောလာပါတော့သည်။
“ဒီလို အဟောင်းစားကြီးက တစ်နေ့ကျရင် တစ်ခုခု အသုံးဝင်တာကို ပြောပြလိမ့်မယ်လို့ ငါ့ဘိုးဘိုး ပြောဖူးတယ်”
မယ်လိုဒီက စားပွဲဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“သည်းခံတတ်တဲ့ လူကြီးပဲ”
“ငါ့ကို မမွေးခင်ကတည်းက သူက ဆုံးသွားပြီလေ”
“အဲဒါကတော့ တော်တော်ကြီးကို သည်းခံနိုင်တာပဲ”
အီဒရစ်က ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း မိတ္တူတစ်စောင်ကို သူမထံတွင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
အိမ်တွင် မုန့်ဖုတ်ဆန်း မွှေးကြိုင်နေသည်။
တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျွန်တော် အာရုံခံမိလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကယ်ရယ်ကို ပွေ့ချီထားရင်း ဟယ်လီနာ ထွက်ပေါ်လာရာ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ကျွန်တော် သတိမထားမိတော့ပေ။
အက်ဗလင်က သူတို့ထံသို့ အစောဆုံး ရောက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သمီးငယ်လေးက ဝမ်းသာအားရ အသံပြုလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ဂါရစ်က သူ့နာမည်ပေးထားသည့် ကလေးငယ်ကို ပခုံးပေါ်တင်လျက် ရောက်ရှိလာ၏။
ကျွန်တော့်ယောက္ခမက ကလေးငယ်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးသည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ”
“ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ”
သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူ့အမူအရာ ပြောင်းသွား၏။
“ဘယ်လောက်ထိလဲ”
“နှောင်ကြိုးရဲ့ ကျွန်ုပ်တို့အပိုင်းက ကုန်ဆုံးသွားပြီ”
ဟယ်လီနာက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကယ်ရယ်ကို သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ပွေ့ထားရင်း သူမ၏ မိခင်ပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ တံခါးဝ အခန်းငယ်လေးမှာ လူပြည့်ကျပ်သွားခဲ့သည်။
မေရီက ကျွန်ုပ်တို့ပတ်လည်ရှိ ဝန်ထမ်းများကို လမ်းညွှန်ပြသပေးနေ၏။
မည်သူမျှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖယ်ရှားပေးရန် မတောင်းဆိုကြပါ။
ပထမဆုံး ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်ကြီးက လက်သမားရုံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေသည်။
၎င်းက ကစတယ်လန်ထက် ပို၍ မြင့်မားပြီး ပို၍လည်း ကိုယ်ထည်ကြီးမားသည်။
၎င်း၏ လက်များမှာ အလဲအလှယ် လုပ်နိုင်သော တပ်ဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြီးဆုံးထားသည်။
တစ်ခုမှာ ကရိန်းချိတ် ပါရှိပြီး၊
နောက်တစ်ခုမှာမူ တီလ်ဒါက ဆက်သွယ်မှုကို စစ်ဆေးနေဆဲဖြစ်ကာ လက်ကောက်ဝတ်နေရာတွင် ပွင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
အယ်လီနော်က အဆောက်အအုံ မပြီးသေးချိန်များတွင် ကျွန်တော် သံသ័យဝင်ရလေ့ရှိသော အပြုံးဖြင့် အနီးတွင် ရပ်နေသည်။
“ကြည့်ရတာ မျှော်လင့်ချက် ရှိပုံပဲ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ရှိတာပေါ့”
“လှုပ်ရှားဖူးပြီလား”
“ခုထိတော့ မလှုပ်သေးဘူး”
ကာစတယ်လန်က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
တီလ်ဒါက သူမ၏ ကိရိယာများကို သိမ်းလိုက်၏။
ဂိုလမ်၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်နှာပြင်ပြားနောက်ဘက်တွင် အလင်းရောင်များ စုဝေးလာသည်။
ခြေတစ်ဖက် မြောက်တက်လာ၏။
ထို့နောက် ပြန်ချလိုက်သည်။
ထိုအသံက ဝင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ပယ်ရင်းက ပြုံးလိုက်သည်။
အယ်လီနော်က ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ကာစတယ်လန်က သူမကို ကြည့်သည်။
“လမ်းလျှောက်တဲ့ ပုံစံခွဲကနေ စမယ်”
“ဟုတ်တယ်” သူမက ပြောသည်၊ “ပြီးတော့ အဲဒါကိုပေါ့”
ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်း ဝင်းကို ဖြတ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း။
သေသေချာချာ။
၎င်း ရပ်သွားသောအခါ ကစတယ်လန်က ၎င်း၏ ပတ်လည်ကို လျှောက်သွားကာ ဒူးဆစ်များကို စစ်ဆေးသည်။
အက်ဗလင်က ကယ်ရယ်ကို ပခုံးပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေစေလျက် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“အဲဒါကို ဖန်တီးရာမှာ ကျွန်ုပ်တို့ ကူညီခဲ့တာလား”
“အင်း”
သူမက သူမ၏ လွတ်နေသော လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် စက်ရုပ်ဘောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
သူမ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိနေ၏။
ဒီရဲတိုက်ကြီးက ကျွန်ုပ်တို့ဆီကနေ ဘာတွေများ တိတ်တဆိတ် ယူဆောင်သွားခဲ့လဲဆိုရင် ကျွန်ုပ်တို့ သတိတောင် မထားမိလိုက်ပါဘူး။
ခုတော့ ၎င်းက နေရောင်ခြည်အောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေကာ ကျွန်ုပ်တို့ မဆောက်ရသေးသော အိမ်များအတွက် ကျောက်တုံးများကို ရွှေ့ပြောင်းပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အယ်လီနော်က နောက်တစ်စုံးအတွက် ဆွေးနွေးနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက ထိုဆွေးနွေးမှုကို ကျွန်တော့်ထံမှ ကတိကဝတ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲမီ ကျွန်တော် ရှောင်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
သုံးရက်မြောက်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အော်ရီလီယာ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘုရားကျောင်းဆောင်တွင် ဆုံတွေ့ရန် ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ကလေးများကို ခေါ်လာခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ဆိုရန်က ရေကန်စပ်အနီးတွင် အဝတ်စသစ်တစ်ထည်ကို ခင်းပေးနေသည်။
သူ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။
အက်ဗလင်က သူ့ကို တားလိုက်သည်။
“သူက ရှင့်ကိုပါ ခေါ်ခိုင်းတာပါ”
သူက သူမကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်၏။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူ ထိုင်ချလိုက်သည်။
အရမ်းကို သေသေချာချာပေါ့။
အော်ရီလီယာ ပေါ်လာသောအခါ သူ တစ်ဖက် ထပ်မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
သူမက သူ့ကို ပြုံးပြသည်။
“ဆိုရန်”
ခဏတာမျှ သူ သုံးဖူးသမျှ စကားလုံးအားလုံးကို မေ့သွားပုံ ရနေသည်။
ထို့နောက် သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“လေဒီ”
သူမက လက်ကို ဆန့်တန်းပေးသည်။
သူ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း သူတို့အတွက် အချိန်အနည်းငယ် ပေးလိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင်က ကယ်ရယ်ကို ပန်းများ ပြသနေချိန်တွင် ကျွန်တော် ဂါရစ်နှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
သူတို့ ပြောနေသည်များကို ကျွန်တော် အကုန်မကြားရပါ။
သို့သော် ဆိုရန် တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်သံကိုမူ ကြားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အော်ရီလီယာ၏ လက်က သူ့လက်ပေါ်တွင် ရောက်နေသည်။
သူမက ယခုအခါ စကားပြောနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လှည့်သွားနိုင်လောက်သည်အထိ သူ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရ၏။
အပြင်ဘက်တွင် ရေးတတောက်တောက်ဖြင့် ရာသီဥတုက လင်းထိန်နေသည်။
လှည်းတစ်စီး ဖြတ်သွားသည်။
လူနှစ်ဦးက မည်သည့်နေရာတွင် ကုန်ချရမည်ကို အငြင်းပွားရန် ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ဆိုရန် စကားပြောပြီးဆုံးသောအခါ အော်ရီလီယာက သူတို့ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမ ထရပ်လိုက်၏။
အက်ဗလင်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကြိုးစားကြည့်ချင်သေးလား”
“အင်း”
ဘုရားကျောင်း တံခါးဝက အလှမ်းအဝေးကြီး မဟုတ်ပေ။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်စွပ်စွန်းများမှ ရွှေရောင်အမျှင်စလေးများ လွင့်ပျံထွက်လာခြင်း မရှိဘဲ အခန်းကို ဖြတ်သွားသည်။
ကျွန်တော်ကမူ အဲဒါတွေ ပါလာမလားဟု ဆက်ကြည့်နေမိဆဲပင်။
သူမက တံခါးဘောင်အောက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်က ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထောက်ထား၏။
အပြင်ဘက်တွင် နေရောင်ခြည်က လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။
သူမက ခြေတစ်ဖက်ကို နေရောင်ထဲသို့ ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ဖက်ကိုပါ ချလိုက်၏။
ဆိုရန်က ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်နားတွင် ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ခဏတာမျှ ရေးတတောက်တောက်အောက်ရှိ မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။
ထို့နောက် ခြင်းတောင်း خਾਲစ်ကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်တန့်သွားသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွား၏။
အော်ရီလီယာက သူမကို လှမ်းကြည့်သည်။
“မင်္ဂလာပါ”
ထိုအမျိုးသမီးက ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
ပြန်ပိတ်လိုက်၏။
ထို့နောက် “ရှင်လည်း မင်္ဂလာပါရှင်” ဟု အားယူပြောလိုက်ရသည်။
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်၍ လျှောက်လာကြသည်။
ဥယျာဉ်လမ်းကြောင်းအောက်ဘက်သို့ ကျွန်ုပ်တို့ ချက်ချင်း မရောက်ကြပေ။
အော်ရီလီယာက ရေပန်းနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။
နွေးထွေးနေသော ကျောက်တုံးပြင်တစ်ခုနားတွင် ရပ်၏။
လက်သမားရုံမှ သံတူရိုက်သံကို ကြားရသောအခါတွင်လည်း ရပ်လိုက်သည်။
လူတွေက သတိထားမိလာကြသည်။
အချို့က ဦးညွှတ်ကြ၏။
အချို့မှာမူ တိတ်တဆိတ် ငေးကြည့်နေကြသည်။
ကလေးမလေး တစ်ဦးက သူမ၏ မိခင်ကို ထိုအမျိုးသမီးကြီးက ဘာကြောင့် အရောင်လက်နေရတာလဲဟု မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုပြောရမလဲ မသိဘူးကွယ်” ဟု မိခင်ဖြစ်သူက တိုးတိုးလေး ဖြေသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်စွပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“နည်းနည်းပါပဲလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ကလေးမလေးက ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချေမွထားပြီးသား ပန်းတစ်ပွင့်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။
အော်ရီလီယာက လက်ခံယူလိုက်သည်။
ဥယျာဉ်လမ်းသို့ ရောက်ချိန်တွင် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပန်း သုံးပွင့်နှင့် မည်သူမှ မသိရသေးသော အပင်ငယ်၏ ကိုင်းခက်တစ်ကိုင်း ပါလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သစ်တော်သီးပင်များက ကျွန်ုပ်တို့ စိုက်ပျိုးခဲ့ကြသည့် နေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
သေးငယ်သည်။
စိမ်းစိုနေသည်။
မွန်းလွဲပိုင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ အလေးအနက်ထားခဲ့ကြခြင်းအပေါ် လုံးဝ သတိမထားမိကြပေ။
ဖန်ရစ်က အနီးနားတွင် ခုံတန်းလျားတစ်ခု ထားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာ ထိုင်လိုက်၏။
အက်ဗလင်က ကယ်ရယ်ကို ပွေ့ချီရင်း သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ၊ ကျွန်တော်က ဂါရစ်နှင့်အတူ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ အော်ရီလီယာက သစ်ပင်တစ်ပင်မှသည် နောက်သစ်ပင်တစ်ပင်ဆီသို့ ငေးကြည့်နေသည်။
“ဘယ်ဟာက ဘယ်သူ့ဟာလဲ”
ကျွန်ုပ်တို့ ပြသပေးလိုက်ကြသည်။
သူမက အရွက်တစ်ွက်ကို စစ်ဆေးရန် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“ကြည့်ရတာ ကောင်းသားပဲ”
“ဖန်ရစ်က သူတို့ကို ရေလောင်းတဲ့ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ့ရဲ့ အယူအဆတွေ ရှိနေတယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ရှိသင့်တာပေါ့”
“သူ အဲဒါတွေ အကုန် ပြောပြဖူးတယ်”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ ကျေနပ်သွားပုံ ရသည်။
လမ်းကြောင်းအတိုင်း ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်။
အောက်ဘက် မီးဖိုဆောင်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးသော နေရာတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ၏ နာမည်ကို မသိရသေးမီ သူမ၏ မျက်နှာကို ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်သည်။
သူမ၏ အကြည့်များက အော်ရီလီယာဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်ဆီသို့ ရောက်လာ၏။
“လေဒီ၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မအမေရဲ့ ရောဂါက တစ်ခါတလေ ပြန်ဖြစ်လာလို့ပါ”
အက်ဗလင်က ကယ်ရယ်ကို ကျွန်တော့်ဘက်သို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
“ဆေးခန်းကို သွားပြပြီးပြီလား”
“သူက ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်း လုပ်ဖို့ မကြိုက်လို့ပါ”
“ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ လိုက်လာမလား”
ထိုအမျိုးသမီးက အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကယ်ရယ်၏ ခေါင်းကို နမ်းလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။
ဒီအချိန်ဆို အိုင်လင်းက ဆဆေးခန်းထဲမှာ ရှိနေဦးမှာပါ။
အက်ဗလင်လည်း သိသည်။
ကျွန်တော်လည်း သိ၏။
“အခန်းထဲမှာ စောင့်နေမယ်” သူမက ကျွန်ტော့်ကို ပြောသည်။
ထို့နောက် ထိုအမျိုးသမီးနှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“သူ တကယ်ပြောတာပဲ” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုပ်ထားသည်။
ကယ်ရယ်ကမူ အစီအစဉ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းအပေါ် သူမ မကျေမနပ်ဖြစ်ရမည် လားဟူ၍ စဉ်းစားနေပုံ ရသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်များကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
“ကိုင်ကြည့်လို့ ရမလား”
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော်တို့၏ သားငယ်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သေသေချာချာ တင်ပေးလိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့ကိုယ်အလေးချိန်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အပြည့်အဝ ကျရောက်စေလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်များက သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထား၏။
သူမက သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
အရောင်လွင့်ပျယ်သွားခြင်း မရှိပါ။
အနွေးဓာတ် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းလည်း မရှိပေ။
ဂါရစ်က သူမ၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ဆံပင်အမျှင်လေး တစ်စကို ဆွဲကိုပ်လိုက်၏။
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကူညီရန် သွားနေစဉ်တွင် ကျွန်တော်က သူမဘေး သစ်တော်သီးပင်အောက်တွင် ထိုင်နေမိသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့၏ မွန်းလွဲပိုင်းကို ဤသို့ပင် ကုန်ဆုံးစေခဲ့ကြတော့သည်။