နီရစ်က ကျွန်တော့်လက်ထဲက ကျောက်တုံးကို ယူမသွားခဲ့ပါ။
သူမက အဲဒီကျောက်တုံးကို ငေးကြည့်နေသည်။
ပြီးမှ လူမရှိဘဲ ဟာနေတဲ့ ကုလားထိုင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ပြင်ဆင်ချက်တစ်ခုကိုသာ သွင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီခန်းမကြီးက အဲဒီအမှားကို ဘာလဲဆိုတာ အမည်တပ်ပြခိုင်းလိမ့်မယ်”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ပြပါ့မယ်”
“သေချာတာပေါ့၊ သက်သေအထောက်အထားကို မူလအတိုင်း လက်မခံဘူးဆိုရင်ရော”
“အဲဒီလို ငြင်းပယ်တာကိုပါ မှတ်တမ်းတင်ထားပေးပါ”
သူမက စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ အပြုံးငယ်တစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားပြောတာတော့ သိပ်လွယ်နေသလိုပဲ”
“မဟုတ်ပါဘူး” အက်ဗလင်က ဝင်ပြောသည်၊ “ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေရမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
နီရစ်က သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကြေးတံတားကို လှမ်းကိုက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့လည်း သံရုံးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေနဲ့ စတင်ခဲ့ကြတယ်။
ကာစတယ်လန်က သက်သေကျောက်တုံးကို ၎င်းရဲ့ တပ်ဆင်ရာခုံပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။
စားပွဲခုံရဲ့ အထက်နားမှာ အလင်းရောင်တွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မင်းကြီးဟောင်းကြီးက ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ တစ်ဖန် ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီ။
သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာမရသေးတဲ့ လက်တစ်ဖက်က သစ်သားပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲစွာ တင်ထားလျက်ရှိသည်။
စာရေးက သံရုံးရဲ့ အာဏာစက်နယ်ပယ် ကန့်သတ်ချက်တွေကို ဖတ်ပြလေသည်။
တောင်းဆိုချက်များကို နားထောင်ရန်။
ငြင်းပယ်ချက်ကို ပေးပို့ရန်။
အော်ရီလီယာ ပြန်လာဖို့ကို လုံခြုံစေရန်။
သူ့နာမည်နဲ့ ဘယ်လို ကျမ်းကျိန်မှုမှ မလုပ်ရ။
သူ့ဘက်က ဘယ်လို သဘောတူညီချက်မှ မပေးရ။
နီရစ်က သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း နားထောင်နေခဲ့ရာ လက်ဆစ်တွေပင် ဖြူေဖျာ့လာသည်အထိ ဖြစ်နေသည်။
မှတ်တမ်းအဆုံးသတ်သွားတဲ့အခါ သူမက ဗဟိုပြားဘက်ကို လှည့်လာသည်။
“သရဖူရဲ့ သက်သေခံချက်ကို ထောက်ခံဖို့ တင်ပြထားတဲ့ အာဏာအာဏာစက်ကို ပြသပါ”
စကားလုံးတွေ ပေါ်လာသည်။
ပထမစာကြောင်းကို ကျွန်တော် ဖတ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဒုတိယစာကြောင်းပေါ့။
ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အက်ဗလင်က တည်ငြိမ်သွားသည်။
မူလညွှန်ကြားချက်ကို ဖြတ်တောက်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
စနစ်တကျ မဟုတ်ဘဲ အကြမ်းပတမ်း ဖြတ်ထားခြင်းမျိုး။
နာမည်တွေက ရှိနေဆဲပင်။
တံဆိပ်တုံးကလည်း ရှိနေဆဲပင်။
ညီလာခံရှေ့မှောက်မှာ လာရောက်ရပ်တည်ပိုင်ခွင့်ကလည်း ရှိနေဆဲပင်။
သံတမန်တွေ မလုပ်ရမယ့်အရာတွေကို ဖော်ပြထားတဲ့ အရာမှန်သမျှ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ပြောင်းလဲထားတဲ့ စာသားရဲ့အောက်မှာ အခြားလက်တစ်ဖက်က ကောက်ချက်ချချက်တစ်ခုကို ဖြည့်စွက်ရေးသားထားခဲ့သည်။
အပြည့်အဝ အာဏာကို လက်ခံရရှိပြီးဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဟာနေတဲ့ ကုလားထိုင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ပြည့်စုံတဲ့ စာရွက်စာတမ်း အစစ်အမှန်ကို ဒီထဲကို အရင်က တစ်ခါမှ မသွင်းခဲ့ဘူးလား”
နီရစ်က လိုက်လံရှာဖွေသည်။
သူမရဲ့ ကြေးတံတားအောက်မှာ အလင်းရောင်တွေ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ပထမအချက်ရဲ့ အောက်ဘက်မှာ ပိုသေးငယ်တဲ့ မှတ်တမ်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထောက်ခံချက်စာရင်းများကို သီးသန့် ထိန်းသိမ်းထားရှိသည်။
ကာစတယ်လန်က ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“ကန့်သတ်ချက်တွေကို သီးသန့်စာရင်းတစ်ခုအနေနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့ကြတာပဲ”
နီရစ်က တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ပြပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အတိုကောက်လုပ်ထားတဲ့ ဗားရှင်းရဲ့ဘေးမှာ ညွှန်ကြားချက်အပြည့်အစုံ ပေါ်လာသည်။
သူတို့က အစကတည်းက ဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ။
ငြင်းပယ်ချက်။
ကန့်သတ်ချက်များ။
ကျမ်းကျိန်မှု ပြုလုပ်ခြင်းကို တားမြစ်ချက်။
သူတို့ရဲ့သားဖြစ်သူ ငြင်းပယ်ခဲ့တာ သေချာရဲ့လားလို့ အော်ရီလီယာ မေးခဲ့တာကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်မိသည်။
ခဏတာလောက်မှာတော့ စာသားတွေကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း မမြင်ရတော့ဘူး။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို လာတို့သည်။
ကျွန်တော် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
ပြီးမှ နီရစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိတ္တူကို ယုံကြည်မှုနဲ့ပဲ လက်ခံပေးစရာ မလိုပါဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူမရဲ့ အသံက သီသီးလေးသာ ထွက်လာသည်။
“ခန်းမမှာ သူ့ဘာသာသူ အသင့်ရှိပြီးသားပါ”
နီရစ်က ပြားရဲ့အောက်ဘက်က ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အမှတ်အသားပေါ်မှာ တံတားကို ထောက်လိုက်သည်။
“သံရုံးရဲ့ အာဏာစက် ဖော်ပြချက်အပေါ် ပြင်ဆင်ချက်တစ်ခု သွင်းပါ”
ခန်းမက ဖျော့တော့တဲ့ စာလုံးတွေနဲ့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာသည်။
အမှားကို ဖော်ပြပါ။
သူမက စာရွက်စာတမ်းနှစ်ခုကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အာဏာအပြည့်အဝကို မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တင်သွင်းထားတဲ့ စာတမ်းက ကန့်သတ်ထားတဲ့ အာဏာကိုသာ ပေးအပ်ထားပြီး အကျဉ်းချခံရမှု သို့မဟုတ် ကျမ်းကျိန်မှုကို သဘောတူခွင့်ပြုဖို့ အတိအလင်း တားမြစ်ထားပါတယ်”
အလင်းရောင်က တုန်ရီသွားသည်။
နောက်ထပ် ငြင်းပယ်မှုတစ်ခု ထပ်လာဦးမယ်လို့ ကျွန်တော် ခဏတာ ထင်လိုက်မိသေးသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခြေရင်းဘက် တစ်နေရာရာကနေ ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုချက်။
နီရစ်က သူမရဲ့ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ခဏတာလေးပါပဲ။
ပြီးတော့ သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
“အပြည့်အစုံပါတဲ့ စာတမ်းကို သက်သေခံချက်နဲ့ ပူးတွဲပါ”
နောက်ထပ် ခေါင်းလောင်းသံတစ်ချက်။
အတိုကောက် စာသားတွေက မှေးမှိန်သွားသည်။
အပြည့်အစုံပါတဲ့ ကြေညာချက်ကတော့ ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင်။
အခန်းတွင်းသို့ အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဗဟိုပြားကနေ လှိုင်းလုံးငယ်လေးတွေလို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်ကို မြောက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အဲဒီလှုပ်ရှားမှုကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“စောင့်ဦး”
သူ သူမရဲ့ အကာအကွယ်အတားအဆီးကို မဖန်တီးဖြစ်တော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားသည်။
ဘာမှ ကျွန်တော်တို့ကို လာမထိပါဘူး။
ဘာကိုမှလည်း ခုခံကာကွယ်ဖို့ မလိုအပ်သေးပါဘူး။
ကျောက်တုံးထဲမှာ သရဖူကို ပတ်ရံထားတဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့ မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ကွေးညွတ်သွားသည်။
ကိုယ့်ဆီကို ပြန်လည် လှည့်လာတဲ့ အဲဒီအပိုင်းကို ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်သည်။
ချည်နှောင်ကန့်သတ်ထားချက်။
အဲဒါရဲ့ဘေးမှာ ပိုပါးလွှာတဲ့ အရာတစ်ခုက ပြေလျော့လာစပြုသည်။
စားပွဲခုံပေါ်မှာ စာလုံးတွေ ပေါ်လာသည်။
သက်သေခံချက်တွင် ပြသထားသော အာဏာစက် မရှိပါ။
နီရစ်က ပြားဆီကနေ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ကာစတယ်လန်က ဖြေကြားသည်။
“ခန်းမအနေနဲ့ သံတမန်ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို လုံလောက်တယ်လို့ ဆက်လက် သတ်မှတ်လို့ မရတော့ပါဘူး”
ကျွန်တော် သရဖူဆီကနေ အကြည့်မခွာဘဲ ဆက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ရှိနေဆဲပဲလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက်က နှေးကွေးစွာ ရောက်ရှိလာသည်။
အာဏာစက် အတည်ပြုချက် လိုအပ်ပါသည်။
အဲဒီအောက်မှာ စားပွဲခုံပေါ်က တိမ်ပျံနေတဲ့ သရဖူက ပိုတောက်ပလာသည်။
အရင်ကလို ဖိတ်ခေါ်ချက်မျိုးပါပဲ။
သင့်လက်ကို ဒီမှာ တင်ပါ။
လုပ်ဆောင်ပြီးသမျှကို လက်ခံပါ။
ကျွန်တော် အဲဒါဆီကနေ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
“မလုပ်ဘူး”
အလင်းရောင်က စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
အက်ဗလင်က စာရေးသားချက်ပေါ်ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“သက်သေခံချက်ကို တရားဝင်ဖြစ်စေဖို့ ဘယ်သူ့ဘက်ကမဆို အမြဲတမ်း တောင်းဆိုနေတာပဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ထိန်းသိမ်းဖို့ ညွှန်ကြားခံထားရတဲ့ အရာဖြစ်နေလို့ပါပဲ” လို့ ကာစတယ်လန်က ပြောသည်။
ကျွန်တော် မှတ်တမ်းသေတ္တာဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းကြီး သိလိုက်ရတဲ့အခါ ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သူ့ကို ပြလိုက်ပါ”
ကျွန်တော်တို့ ငြင်းပယ်မှုကို ပြန်လည်ပြသခဲ့ကြသည်။
သံတမန်က အစောင့်တွေရဲ့ ကြားမှာ ရပ်နေသည်။
မင်းကြီးက တာဗင်ရီးဒ်အကြောင်းကို မေးမြန်းနေသည်။
ဝန်ခံချက်က ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့ စာကို။
ပေးပို့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့လို့ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့တဲ့ စာရေးကို။
မြို့က ခြိမ်းခြောက်ခံခဲ့ရတယ်လို့ သံတမန်က ပြောတဲ့အခါ နီရစ်ဆီက အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်။
ကျန်တာတွေကို သူမ ဆက်လက် နားထောင်နေတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေခဲ့သည်။
မင်းကြီးက သဘောတူညီချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
သံရုံးရဲ့ အာဏာစက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
သဘောတူညီမှု မှန်သမျှကို ပယ်ချလိုက်သည်။
ပြီးတော့ စာတမ်းကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ်လိုက်သည်။
ရုပ်ပုံလွှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ နီရစ်က သူ ရပ်နေခဲ့တဲ့နေရာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ကျွန်မရဲ့ အဖေက ဒီအိမ်ကြီးက ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းပေးတယ်လို့ ကျွန်မကို ပြောပြဖူးတယ်”
ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေကြပါ။
သူမက သူမရဲ့ လက်ဖဝါးနဲ့ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်သည်။
ပြီးမှ ပြားဘက်ကို ပြန်လှည့်လာသည်။
“လက်ခံရရှိထားတဲ့ ရုပ်သိမ်းမှုကို ပြသပါ”
အဲဒါက ရပ်တန့်နေတဲ့ ငြင်းပယ်ချက်ရဲ့ အောက်ဘက်မှာ တည်ရှိနေသည်။
မပျက်မယွင်းဘဲ။
လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး၊ ချည်နှောင်ခံထားရတဲ့ ပါတီဆီကနေ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး ဂရေးအိမ်တော် ပြန်လည်တည်ထောင်မှုကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ရပ်ဆိုင်းထားခဲ့သည်။
နီရစ်က အဆိုပါ မှတ်တမ်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖတ်ရှုသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။
“အိမ်တော်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ပြီးပြီ”
“လက်ခံရေးစခန်းက ခေါင်းလောင်းအိမ်တော်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အာဏာစက်ကို အတည်ပြုပေးခဲ့ပြီးပါပြီ”
ကာစတယ်လန်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သေတ္တာထဲကနေ ကူးယူထားတဲ့ တုံ့ပြန်ချက်စာကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
နီရစ်က အဲဒီအမှတ်အသားကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
စားပွဲခုံက အဲဒါကို လက်ခံလိုက်သည်။
ကျွန်တော် မထိရသေးဘဲနဲ့တောင် ကျွန်တော့်လက်အောက်က သရဖူက တစ်ဖန် ပြန်လည် တောက်ပလာသည်။
ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကွဲပြားတဲ့ စာလုံးတွေ ပေါ်လာသည်။
အထောက်အထား စစ်ဆေးမှုကို ရယူနိုင်ပါသည်။
အက်ဗလင်က အဲဒါတွေကို အသံထွက်ပြီး ဖတ်ပြသည်။
ပြီးတော့ ကာစတယ်လန်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“အထောက်အထား သက်သေသက်သက်ပဲလား”
သူက ပထမစာကြောင်းအောက်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာနေတဲ့ ပိုသေးငယ်တဲ့ လိုင်းတွေကို သေချာလေ့လာကြည့်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ သက်သေခံချက်ကို လက်ခံတာမျိုး မပါဘူး”
ကျွန်တော် နီရစ်ဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
“အငြင်းပွားနေတဲ့ သဘောတူညီချက်ကို လက်မခံဘဲနဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် အသစ်မလုပ်ဘဲနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထောက်အထားကို တင်ပြတယ်ဆိုတာကို မှတ်တမ်းတင်ပေးပါ”
သူမ မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် လက်ကို ချလိုက်သည်။
ခန်းမကြီးက ကျွန်တော့်ကို သိသည်။
ခေါင်းလောင်းသံ မမြည်ခင်ကတည်းက ကျွန်တော် အဲဒါကို ခံစားလိုက်ရသည်။
စွမ်းအင်တွေက ကျွန်တော့်အရေပြားပေါ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေကို နာကျင်စေလောက်အောင် အေးစိမ့်သွားစေသည်။
အဲဒီအောက်မှာ သရဖူက တုံ့ပြန်လာသည်။
အနီးအနားမှာ အခြားသော မှော်လုပ်ငန်းတွေလည်း ရှိနေသေးသည်။
သူတို့ရဲ့ အစွန်းတွေကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေရသည်။
တစ်ခုက ဗဟိုပြားဘက်ကို ဆွဲငင်နေသည်။
နောက်တစ်ခုကတော့ နံရံတွေကို ကျော်လွန်ပြီး လက်လှမ်းနေသလိုပဲ။
ကျွန်တော် သူတို့ကို တစ်ပါတည်း မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။
အော်ရီလီယာရဲ့ ရွှေ့လျားနေတဲ့ အလင်းစလေးတွေက ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲကို ပြန်ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော် ထိတွေ့ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ အရာကိုပဲ။
ကျွန်တော် ဖြေကြားပေးဖို့ သဘောတူထားခဲ့တဲ့ မေးခွန်းကိုပဲ။
အအေးဓာတ်က ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
ထိုစဥ် စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။
ဂရေးအိမ်တော်၏ အာဏာစက် အတည်ပြုပြီးပါပြီ။
ကျွန်တော် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ဆိုင်းငံ့ထားတာကနေ ရုတ်သိမ်းမှုကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ” ဟု နီရစ်က ပြောသည်။
ခန်းမကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ငြိမ်သက်သွားတာ မဟုတ်ပါ။
လုံးဝကို တိတ်ဆိတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြတင်းပေါက်က လေတိုက်သံတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကာစတယ်လန်ရဲ့ အရိုးအဆစ်တွေ ပွတ်တိုက်သံတောင် ကျွန်တော့်ဆီ မရောက်လာတော့ပါ။
အက်ဗလင်ရဲ့ အသက်ရှူသံတောင်မှ အလှမ်းဝေးသွားသလို ခံစားရသည်။
ဗဟိုပြားထဲမှာ အလင်းရောင်တွေ ပြန့်နှံ့သွားသည်။
အဲဒီထဲမှာ သရဖူက အချက်ငါးချက်အဖြစ် ကွဲထွက်သွားသည်။
အဲဒါကို ပတ်ရံထားတဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့ မျဉ်းကြောင်းက တင်းကျပ်လာသည်။
ကျွန်တော့် နံရိုးအောက်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ဆွဲငင်ခံနေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုစဥ် အော်ရီလီယာရဲ့ အသံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။
စကားလုံးတွေ မဟုတ်ပါ။
ပြင်းပြင်းရှူလိုက်တဲ့ အသက်ရှူသံတစ်ခု။
“အော်ရီလီယာ?”
ဆွဲငင်အားက ပိုပြင်းထန်လာသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
အခန်းထဲက အသံတွေက တစ်ခါတည်းနဲ့ အကုန်လုံး ပြန်ရောက်လာသည်။
ပြတင်းပေါက် တံခါးရွက်တစ်ခုက တဖုန်းဖုန်း ရိုက်ခတ်လာသည်။
တံခါးတွေရဲ့ ဟိုဘက် တစ်နေရာရာကနေ အီလီဇာက ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
“အပြင်မှာပဲ နေခဲ့ပါ” လို့ ကျွန်တော် ပြန်အော်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ ရပ်နေကြတုန်းပါ”
အဲဒီအချိန်အတွက်တော့ အဲဒါပဲ ကျွန်တော် ကတိပေးနိုင်ပါတော့တယ်။
စားပွဲခုံက ကျွန်တော်တို့ကို နောက်ထပ် အဖြေတစ်ခု ပေးလာသည်။
ရုပ်သိမ်းမှုကို လက်ခံရရှိပြီးပါပြီ။
သရဖူ၏ သက်သေခံချက် ရပ်စဲရမည်။
အဲဒီအောက်မှာ ဒုတိယစာကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ချည်နှောင်ကန့်သတ်ချက်က အခြားသက်သေများလက်အောက်တွင် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အမြန်ပဲ ဖတ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ဖတ်သည်။
ဒါက သူမကို အကုန်လုံး လွတ်မြောက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီအပိုင်းလေးတော့ ပြီးဆုံးသွားနိုင်ပါတယ်။
မှောင်မိုက်တဲ့ ကွင်းဆက်က ဆက်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဘာလို့ မရပ်သေးတာလဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးသည်။
ကာစတယ်လန်က ပြားရဲ့ ဘက်ခြမ်းဆီကို ရွေ့သွားသည်။
“သရဖူရဲ့ သက်သေခံချက်က ကန့်သတ်ချက်ရဲ့ ထောက်ပံ့မှု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့တာလေ။ တခြားမှော်လုပ်ငန်းတွေက အဲဒီအလေးချိန်ကို ဆက်ခံနေကြလို့ပါ”
ကျိုးနေတဲ့ လှေကားထစ်ကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်မိသည်။
အောက်ဘက်က တစ်စုံတစ်ရာကို ဖယ်ရှားလိုက်တဲ့အခါ ကျောက်တုံးတွေ ရွေ့သွားတာမျိုးပေါ့။
“ခန်းမအနေနဲ့ အဲဒါကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်ပေးလို့ ရမလား”
နီရစ်က တံတားနဲ့အတူ အမှတ်အသားတွေကို လိုက်ရှာသည်။
“သက်သေခံချက်တစ်ခုကို ပိတ်သိမ်းဖို့အတွက် ပြဋ္ဌာန်းချက်တစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်”
“သုံးလိုက်ပါ”
သူမ သုံးလိုက်သည်။
ဆွဲငင်အားက ပြေလျော့သွားသည်။
နည်းနည်းတော့ ဟုတ်သွားပါတယ်။
ပြားနဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကြားမှာ ရွှေရောင် အပ်ချည်မျှင်ပါးလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် ဖန်တီးခဲ့တာ မဟုတ်ပါ။
အဲဒါက ကျွန်တော့်အရေပြားပေါ်က သရဖူပေါ်မှာ မှီရပ်နေသည်။
အဲဒီဘေးမှာပဲ နောက်ထပ် အပ်ချည်မျှင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပိုပြီး နွေးထွေးတဲ့။
ရင်းနှီးေနတဲ့။
“အော်ရီလီယာ” ဟု ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမရဲ့ အသံက ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
“ဒီမှာပါ”
သူမက ထူထဲတဲ့ တံခါးတစ်ချပ်ရဲ့ ဟိုဘက်ခြမ်းမှာ ရပ်နေသလိုမျိုး အသံထွက်လာသည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ သားရဲ့အဖြေကို ရရှိပြီးပါပြီ”
“ငါ သိပါတယ်”
သူမရဲ့ အသံက တုန်ရီနေသည်။
မှောင်မိုက်တဲ့ ကွင်းဆက်က တစ်ဖန် ပြန်လည် ရွေ့လျားလာသည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုက တင်းကျပ်သွားသည်။
“ဘာတွေ လိုအပ်သေးလဲ” လို့ သူမက မေးသည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပြီးမှ အော်ရီလီယာက ဖြေသည်။
“အဲဒါတွေ တူညီတဲ့နေရာမှာ ပြန်မပိတ်သွားအောင် တားပေးပါ”
သူမ ဆိုလိုတဲ့နေရာကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
သရဖူက မှေးမှိန်သွားပေမဲ့ ကျန်နေတဲ့ ကွင်းဆက်က ဟနေတဲ့ကြားထဲကို ဆက်လက် ဆွဲဆန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
နေရာယူဖို့ ကြိုးစားနေတာ။
အမြဲတမ်း ချည်နှောင်ခံထားရသမျှကို ဆက်လက် ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။
ကျွန်တော် အဲဒါဆီကို လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ဆွဲဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။
အစွန်းနှစ်ခုကြားမှာ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ မှော်လုပ်ငန်းတစ်ခုကို ကျွန်တော် ထည့်လိုက်သည်။
ဖိအားက ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ချော်ထွက်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရွေ့လာသည်။
“ပုံစံကို ကျွန်မ သတ်မှတ်ခွင့်ပြုပါ”
ကျွန်တော် သူမကို ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ရွှေရောင်တွေက ကျွန်တော့်ဆီကနေ ကွေးညွတ်သွားသည်။
သေးငယ်တဲ့။
တိကျတဲ့။
နီရစ်က ခန်းမရဲ့ လွှတ်ပေးမှုကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး အဖွင့်ကို အတူတူ ထိန်းထားလိုက်ကြသည်။
ကာစတယ်လန်က သူမရဲ့ဘေးမှာ ရပ်ပြီး ပြောင်းလဲနေတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို ဖတ်ပြနေသည်။
သူ့ရဲ့ အသံက ကျွန်တော် လိုက်နာရမယ့် တည်ငြိမ်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေသည်။
သူ ကိုယ့်ဘာသာ လက်တွေ ဖန်တီးခဲ့တာကို ဘယ်တုန်းကမှ ဒီလောက်အထိ ကျေးဇူးတင်မိတာ မရှိခဲ့ဖူးပါ။
စွမ်းအားက ပိုကြီးထွားလာသည်။
ကျွန်တော့်ပခုံးတွေ ပူစပ်လာသည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပေမဲ့ သူမရဲ့ မှော်လုပ်ငန်းကတော့ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေဆဲပင်။
ကျွန်ტော့်မှာ ရှိသမျှ အကုန်လုံးကို ပေါင်းထည့်ချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား အစွန်းတွေကို ကွာဟနေစေဖို့ လောက်ငုံရုံလေးသာ ကျွန်တော် ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ဟိုဘက်ခြမ်းမှာ ရွေ့လျားနေသည်။
ကျွန်တော် သူမကို အခု ခံစားမိနေရပြီ။
တည်ရှိမှုတစ်ခုက စုစည်းလာနေသည်။
လက်ကောက်ဝတ်တစ်ခုက နောက်ကို ဆုတ်သွားသည်။
ရွှေရောင်ချည်မျှင်က တုန်ရီသွားသည်။
ထိုစဥ် သရဖူက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မှော်လုပ်ငန်းထဲကို တစ်စုံတစ်ရာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
နွေးထွေးမှု။
နှင်းဆီရနံ့။
လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာတို့သည်။
“လွှတ်လိုက်တော့” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ လွှတ်လိုက်ကြသည်။
အသံက အလွန်တရာ သေးငယ်လှသည်။
မှတ်စုတစ်ခုတည်းလိုမျိုး။
မှောင်မိုက်တဲ့ ကွင်းဆက်က ကျောက်တုံးထဲကို ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားသည်။
ဗဟိုပြားက မှေးမှိန်သွားသည်။
ကျွန်တော် စားပွဲခုံကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို မှီထားသည်။
ခဏတာလောက်အထိ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မပြောနိုင်ကြပါဘူး။
ပြီးမှ ကာစတယ်လန်က နောက်ဆုံးမှတ်တမ်းကို ဖတ်ပြသည်။
“ဂရေးအိမ်တော်ရဲ့ သက်သေခံချက်ကို ရုပ်သိမ်းခြင်းဖြင့် ပိတ်သိမ်းလိုက်ပါပြီ။ အဲဒီသရဖူအောက်မှာ ဘယ်လို သဘောတူညီချက်မှ ဆက်လက် အကျုံးဝင်ခြင်း မရှိတော့ပါ”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ပိတ်လိုက်ပြီလား”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ အရှင်မင်းသား”
နီရစ်က ကြေးတံတားကို ချလိုက်သည်။
သူမရဲ့လက်က ဆက်ကိုင်မထားနိုင်လောက်အောင် တုန်ရီနေသည်။
သူမက အဲဒါကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ခေါ်တဲ့အခါ အီလီဇာ ဝင်လာသည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်သည်။
မှေးမှိန်နေတဲ့ ပြားကို ကြည့်သည်။
အဲဒီအောက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ နီရစ်ကို ကြည့်သည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သရဖူကို ချည်နှောင်မှုကနေ ဖယ်ရှားလိုက်ကြတာပါ”
ကျန်တာတွေကို မပြောခင်မှာ ကျွန်တော် အသက်ရှူဖို့အတွက် ခေတ္တ ရပ်လိုက်ရသည်။
“သူမက တခြားတစ်စုံတစ်ရာနဲ့ ဆက်ပြီး ချည်နှောင်ခံထားရဆဲပဲ”
“ဒါပေမဲ့ ဒီအပိုင်းကော”
“ပြီးဆုံးသွားပါပြီ”
အီလီဇာက တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ပြီးတော့ အက်ဗလင်ရဲ့ တံတောင်ဆစ်အောက်ကို လက်တစ်ဖက် ခံပေးလိုက်သည်။
“ထိုင်ပါ”
ကျွန်တော့်ဇနီးက နာခံလိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီလောက် အဆင်မပြေလှပါဘူး။
မယ်လိုဒီက ရေဘူးတစ်ဘူးကို ကိုင်ပြီး တံခါးဝမှာ ပေါ်လာသည်။
သူမက အစွန်ဆုံးမှာ ဟာနေတဲ့ ကုလားထိုင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူ့မှ မသုံးဘူးမလား”
“မသုံးပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ”
သူမက အဲဒါကို ကျွန်တော့်ဆီ ဆွဲယူလာသည်။
၎င်းရဲ့ ခြေထောက်တွေက ကျောက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ စူးရှတဲ့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာစေသည်။
ဘယ်သူမှလည်း ဝင်မပြောကြပါဘူး။
နီရစ်က မိတ္တူတွေကို သူမကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ခဲ့သည်။
သူမက အဲဒီလို လုပ်ဖို့ တင်းခံနေခဲ့တာ။
မေရီက သူမနဲ့အတူ အပြင်ခန်းမှာ ထိုင်ပြီး စာကြောင်းတိုင်းကို လိုက်နှိုင်းယှဥ်ပေးနေသည်။
မူလ သက်သေခံချက်။
အမှားဖြစ်ကြောင်း သက်သေအထောက်အထား။
ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ရုပ်သိမ်းမှု။
ပိတ်သိမ်းခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်း။
ဘယ်အရာမှ ခြစ်ထုတ်ပစ်တာမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး။
နောက်မှ လာမယ့် ဘယ်သူမဆို ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို မြင်တွေ့နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့ အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ ကျွန်တော် သံလွင်ပင်အောက်မှာ ရပ်နေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ခွက်တစ်ခွက်နဲ့အတူ ကျွန်ტော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ ရွက်ဖျားတွေကို ငေးကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ နဖူးကို ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ လာမှီထားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ဟာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်တဲ့ မင်းကြီးရဲ့အဖြေကို သယ်ဆောင်ရင်း မြောက်ပိုင်းကို လာခဲ့ကြတာ။
နောက်ဆုံးတော့ အဲဒါက သူ့ရဲ့အမေဆီကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီညက အဲဒီမှာပဲ ဆက်နေခဲ့ကြတယ်။
ဘယ်သူမှလည်း မြင်းဆက်မောင်းဖို့ အကြံမပေးကြပါဘူး။
နီရစ်က အသုံးမပြုရသေးတဲ့ အခန်းတွေကို ဖွင့်ပေးခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့လူတွေက လှည်းတွေပေါ်ကနေ အိပ်ယာခင်းတွေကို သယ်လာခဲ့ကြသည်။
မေရီ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ လာချပေးတဲ့ အစားအစာကို ကျွန်တော် စားလိုက်သည်။
အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ပြန်ပြောပြနိုင်ဖို့အထိ ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့ပါဘူး။
အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါမှာတောင် ကျွန်တော်က အက်ဗလင်ရဲ့လက်ကို ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက ရင်ပြင်တော်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သူ့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ပတ်လည်မှာ ဘယ်လို အလင်းရောင်မှ မရှိတော့ပါ။
အဲဒါကို ဖြတ်သန်းနေတဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့ မျဉ်းကြောင်းလည်း မရှိတော့ပါ။
သူမက ကျွန်တော်တို့ကို မြင်တာနဲ့ လျှောက်လာသည်။
ပြီးတော့ ပြေးလာလေသည်။
သူမ ပြေးတာကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါ။
အက်ဗလင်က သူမဆီကို အရင်ဆုံး ရောက်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးကို အရမ်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖက်တွယ်လိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော် ယိုင်လဲသွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
ခဏလောက်အထိ သူမ ဘာမှ မပြောဘဲ ဆက်ဖက်ထားခဲ့သည်။
သူမ တုန်ရီနေတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေရသည်။
ပြီးတော့ သူမ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေ ပွင့်သွားသည်။
ပြန်ဆုပ်လိုက်သည်။
သူမနှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ခဲ့ရဖူးတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ဖြစ်နေသလိုမျိုး သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို နှေးကွေးစွာ လှည့်ကြည့်နေသည်။
“ပျောက်သွားပြီ” ဟု သူမ ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ငိုသည်။
ပြီးတော့ တစ်ဖန် ပြန်ရယ်ပြန်သည်။
ရေပန်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာ တံခါးပေါက်တစ်ခု ပွင့်လျက်ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် အဲဒီတံခါးကို သိသည်။
အဲဒီထဲကနေ ဘာကိုမှ မမြင်ရဘဲနဲ့ အဲဒါကို အကြိမ်ကြိမ် ကျွန်တော် ငေးကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။
အခုတော့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
စနစ်တကျ မရှိလှတဲ့ မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းလေး။
သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်က နိမ့်တဲ့ နံရံတစ်ခု။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်သည်။
“ဥယျာဉ်ရဲ့ အဲဒီအပိုင်းက ကျွန်မနဲ့ ဝေးကွာနေခဲ့တာ အရမ်းကို ကြာပြီလေ”
“ခင်ဗျား သွားလို့ရပြီလား”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ပါးပြင်ကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။
“သွားချင်ရဲ့လား”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်တွေကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ နှေးကွေးစွာ လျှောက်သွားကြသည်။
ဝင်ပေါက်နားမှာ သူမ ရပ်သွားသည်။
ခြေတစ်လှမ်း။
အဲဒါပါပဲ လိုအပ်တာက။
သူမ လှမ်းလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သစ်ကိုင်းတွေဆီကို မျက်နှာမူလျက် ရပ်နေသည်။
လေညင်းတစ်ချက်က သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကြားကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်မှာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ မေးခွန်း ဘာမှ မရှိတော့ပါ။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ နောက်ကနေ ဥယျာဉ်ထဲကို လိုက်ဝင်သွားလိုက်သည်။