စာရင်းစစ်ခန်းမ
အီလီဇာသည် ဖိတ်စာကို နှစ်ခေါိမ်တိုင်အောင် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်လေသည်။
“အတွင်းမှာ သက်သေနှစ်ဦး ပါတယ်ဆိုတာက ခရီးသည် သုံးယောက်တည်း သီးသန့်သွားရမယ်လို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော်က ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ”
မေရီက မြေပုံကို ပို၍ အနားသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။
ရှေးဟောင်းမြောက်ဘက်လမ်းဆုံသည် ခေါင်းလောင်းများအိမ် (House of Bells) ကျော်လွန်၍ လူသူနေထိုင်ရာ ချိုင့်ဝှမ်းမှ လမ်းတက်သွားသည့်နေရာတွင် တည်ရှိသည်။ အမှတ်အသားနှစ်ခုကတော့ မကြာသေးမီက ဆွဲထားသော မြေပုံအသစ်များတွင်ပင် ဆက်လက်ပါရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
တတိယအမှတ်အသားကတော့ ပါမလာပေ။
“ကွဲနေတဲ့ ရုပ်တုကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုတဲ့လား” ဟု အက်ဗလင်က ဖတ်ပြသည်။
“အဲဒီလိုကျောက်တုံးတွေက တစ်ခါတလေ ပြိုကျတတ်ပါတယ်” ဟု အယ်လ်ဒရင်က ဝင်ပြောသည်။
မယ်လိုဒီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အသုံးဝင်လိုက်တာ”
“ခွဲထွက်နေတဲ့ တစ်ခြမ်းကို လိုက်ရှာ느ပြီး နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုလုံး အကုန်ခံမနေရအောင် ကြိုပြောပြတာက တန်ပါတယ်။”
ကက်စတဲလန်က ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေရင်းမှ ဝင်ပြောသည်။
“ဒီလမ်းရဲ့ ဖော်ပြချက်ကို ကိုယ်မှတ်မိပါတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“အဲဒီခန်းမကို ထုံးကျောက်တောင်စွယ်ရဲ့ အရှေ့ဘက်မျက်နှာပြင်မှာ ထွင်းထုဆောက်လုပ်ထားတာပါ။ အနီးဆုံးရောက်တဲ့အခါ ကျောက်သားခုံးတံတားအောက်ကို ဖြတ်သွားရလိမ့်မယ်”
“အတွင်းဘက်ကို ရော မှတ်မိသေးလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတော့ မှတ်မိပါတယ်”
သူ့ကိုပါ ခေါ်သွားသင့်မလားဟု ကျွန်တော် စဉ်းစားမိသည်။
ထို့နောက် ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဆိုရင် အဲဒီအကွာအဝေးကို သွားနိုင်ပါတယ်”
“လိုက်ခဲ့ချင်သလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
မေရီက ဖိတ်စာကို တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ယူရီယာနဲ့ သက်သေနှစ်ဦး။”
“အက်ဗလင်” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် ကက်စတဲလန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“မှတ်တမ်းတွေ ရေးထိုးခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက ခင်ဗျား သိခဲ့တယ်။ အဲဒီမှတ်တမ်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိအောင်လည်း ခင်ဗျား ကူညီပေးခဲ့တယ်။”
“ကျုပ်ရဲ့ လက်ရှိ ကျန်ရစ်နေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်နယ်ပယ်ပြင်ပက ဖြစ်ရပ်တွေအတွက်တော့ ကျုပ် အာမမခံနိုင်ပါဘူး။”
“ခင်ဗျား သိသလောက်ကို ပြောပြပေးပါ”
သူက မေရီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ကော်ပီတွေ ကျွန်မ ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ့မယ်။ ရှင်တို့ လိုအပ်မယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်မ အပြင်မှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်။”
သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ကျုပ်အတွက် အလွန်ပဲ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။”
မယ်လိုဒီက ကျောမှီခုံပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။
“သူ့ကို မြင်းစီးခိုင်းမှာလား”
ကက်စတဲလန်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“လှည်းတစ်စီးနဲ့ဆိုရင် ပိုကြိုက်ပါတယ်”
“မြင်းကလည်း သဘောကျမှာပါ။”
ကျွန်ုပ်တို့က ကင်းထောက်များကို ရှေ့မှ ကြိုတင်စေလွှတ်လိုက်သည်။
သူတို့ ခရီးထွက်သွားကြစဉ်အတွင်း အော်ရီလီယာက ထိုဖိတ်စာကို ပြသပေးရန် တောင်းဆိုလာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဖိတ်စာပါ စာသားများကို အိပ်မက်ထဲသို့ ယူဆောင်သွားပြီး ရေပန်းဘေးတွင် သူမအား ဖတ်ပြခဲ့ကြသည်။
ခန်းမအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမက ရာထူးတပ်ဆင်ထားသော ရင်ပြင်ဝင်းရံနံရံဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။
“ငါက တောင်ဘက်တံခါးကနေ ဝင်ခဲ့တာ”
“အထဲမှာ ဘာတွေ ရှိလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ရေကန်တစ်ခု၊ အဖြူရောင် တိုင်လုံးတွေ၊ ပြီးတော့ သူ့ဝင်းနဲ့မဆန့်တော့အောင် ကြီးထွားလာတဲ့ သံလွင်ပင်တစ်ပင် ရှိတယ်”
သူ့လက်ချောင်းလေးတွေက ဘေးဘက်ရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
“အဲဒီအမြစ်တွေ မခွဲထွက်ခင်မှာ လူတွေက ကျောက်ပြားတွေကို ခอก်ထုတ်သင့်တယ်လို့ ငါ တွေးမိခဲ့တာကို မှတ်မိသေးတယ်”
ကျွန်တော် ဆက်စပ်စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
“အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့က ငါ့ကို အထဲကို ခေါ်သွားကြတာပဲ”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ပို၍ တိုးကပ်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီခန်းမက အကျဉ်းစခန်းရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေတာလား”
“စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်တွေကို သက်သေပြုခဲ့တဲ့ နေရာပေါ့။ အခုထိ အဲဒီစည်းကမ်းတွေက တည်ရှိနေသေးသလားဆိုတာတော့ ငါ မပြောပြတတ်တော့ဘူး။”
“ရှင် ကျွန်ုပ်တို့ကို အဲဒီမှာ ဆက်သွယ်လို့ ရနိုင်မလား”
“မင်းတို့ ခေါ်မယ်ဆိုရင် ငါ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်”
သူမက ကျွန်တော့်မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လာသည်။
“ဒါပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတာကို အဖြေပေးတယ်လို့တော့ မှားမတွက်နဲ့လေ”
“မတွက်ပါဘူး”
ကျွန်ုပ်တို့ မထွက်ခွာမီ သူမက နောက်ထပ် သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ပေးခဲ့သေးသည်။
ဒိုင်းမပါဘဲ။
ရေမပါဘဲ။
သူမက လက်ဝါးပေါ်တွင် အလင်းစလေး သုံးခုကို တင်ပေးလိုက်ပြီး အလလယ်က အလင်းစကိုသာ ထိတွေ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ပြောရရင်တော့ လွယ်ကူသလိုပါပဲ။
အဲဒီအလင်းစတွေ လှုပ်ရှားလာတဲ့အထိပေါ့။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေသည်။
ပထမအကြိမ်တွင် ကျွန်တော့် စွမ်းအားက အလင်းသုံးခုစလုံးကို ပွတ်တိုက်မိသွားသည်။
ဒုတိယအကြိမ်တွင်မူ ညာဘက်အလင်းစကို ဖမ်းမိလိုက်သော်လည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်မိသွားသည်။
ရလဒ်က အလင်းစ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
အော်ရီလီယာက စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ကျွန်တော် ထပ်ကြိုးစားကြည့်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွန်တော်က အလင်းစဆီသို့ စွမ်းအားကို ဆွဲမယူဘဲ အလင်းနားတွင်သာ ချည်မျှင်လေးကို ငြိမ်သက်စွာ ထားရှိလိုက်သည်။
ကျန်အလင်းနှစ်ခုကလည်း ခံစားမိလောက်အောင် အနားမှ ဖြတ်သွားကြသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို လုံးဝ မတို့မထိဘဲ ထားလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဒါက ဘာအတွက်လဲ”
“မင်းက ငါ့ရဲ့ ချည်နှောင်မှုတစ်ပိုင်းကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ။ ခန်းမထဲမှာဆိုရင် ဒီလိုစွမ်းအားတွေ အများကြီး အနီးကပ် ရှိနေနိုင်တယ်”
ကျွန်တော်က အလင်းစလေးပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။
“အဲဒါကို မလှုပ်ခိုင်းခင် ဘယ်အလင်းစက တုံ့ပြန်နေလဲဆိုတာကို အရင်ခွဲခြားတတ်အောင် သင်ယူပါ”
သုံးရက်မြောက် မနက်ခင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ဖန်း၏ မိခင်က ဆေးရုံဆောင်သို့ မှတ်စုစာတိုတစ်ခု လာပို့ပေးခဲ့သည်။
သူ့လက်က သက်သာလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူ ဘာမှ မတက်တော့ကြောင်း အက်ဗလင် သိစေလိုသည်။
“မကြာသေးခင်ကမှပေါ့” ဟု ဆိုရင်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုမှတ်စုကို သူမ၏ အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
အမွှာညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကတော့ အဘိုးအဘွားများနှင့် သူနာပြုတို့နှင့်အတူ ဂရေးကိပ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
မနက်မိုးလင်းခါနီးတွင် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို နှုတ်ဆက် အနမ်းပေးခဲ့သည်။
ကာရိုက အပျင်းပြေ ငိုယိုတော့မည့်ဟန်ဖြင့် နိုးလာသည်။
ဂါရစ်ကတော့ လုံးဝ မနိုးလာပေ။
တံခါးဝတွင် ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်လက်စွပ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“စတုန်းဖอร์ดကနေ သတင်းစကား ပို့ပေးပါဦး”
“ပို့ပေးပါမယ်”
သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူမက တစ်ခုခုကို ထပ်ပြောတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
သို့သော် ထိုသို့မလုပ်ဘဲ သူမ၏ သမီးဖြစ်သူကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူတို့ဘေးတွင် စောင့်နေလိုက်သည်။
ကက်စတဲလန်က မေရီနှင့် မှတ်တမ်းသေတ္တာများနှင့်အတူ လှည်းပေါ်တွင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ပထမဆုံး ရပ်နားရာနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် သူက ပြုပြင်ရန်လိုအပ်နေသော လ้อးဘီးဝက်ဝံကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဒုတိယအကြိမ် ရပ်နားချိန်တွင်မူ လှည်းသမားက အဘယ်ကြောင့် ဘယ်ဘက်ရှိမြင်းကို ပို၍ သဘောကျရသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
လှည်းသမားက ရှင်းပြလေသည်။
ကက်စတဲလန်က နန်းတွင်းမော်ကွန်းတိုက်ထဲတွင် ပါဝင်သင့်သည့် အဖြေတစ်ခုကို နားထောင်နေသကဲ့သို့ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှနေ၍ ၎င်းတို့ကို ကြည့်နေသည်။
“သူ ပျော်နေပုံပဲ”
“အဲဒီလို ထင်ပါတယ်”
ရှေ့ဆုံးတွင် မယ်လိုဒီက အီလီဇာနှင့်အတူ မြင်းစီး၍ လိုက်ပါလာသည်။
နောက်ဘက်တွင်မူ အစောင့်အကြပ်များက လမ်းတစ်လျှောက် တန်းစီ၍ လိုက်ပါလာကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့က စစ်တပ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ကို မြင်သမျှလူတိုင်းက မြောက်ဘက်သို့ မှားယွင်းရောက်လာသည့် ခရီးသည်များဟု မှားနိုင်စရာ လုံးဝမရှိပေ။
ခေါင်းလောင်းများအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အီဒရစ်က ကင်းထောက်များ၏ အစီရင်ခံစာကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ကွဲထွက်နေသော ကျောက်တုံးကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြိုကျနေပြီ ဖြစ်သည်။
အယ်လ်ဒရင်က ခဏတာ ကျေနပ်သွားဟန် ပြုလိုက်သည်။
တံခါးခုံးကတော့ ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲပင်။
ယင်းကို ကျော်လွန်သွားသောအခါတွင် တံခါးများ မပျက်မစီးရှိနေပြီး မီးခိုးခေါင်းတိုင် တစ်ခုမှ မီးခိုးထွက်နေသော အဆောက်အအုံတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်လျက် ရှိသည်။
ကင်းထောက်များကို မည်သည့်အစောင့်ကမှ လာရောက်တားဆီးခြင်း မရှိပေ။
သူတို့ လှမ်းခေါ်သောအခါတွင်လည်း မည်သူကမှ ပြန်လည်မဖြေကြားခဲ့ပေ။
အီလီဇာက ထိုအပိုင်းကို နှစ်ခေါိမ်တိုင်အောင် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
“ခြေရာတွေရော တွေ့ရလား”
“လှည်းတစ်စီးစာခြေရာရယ်၊ ဖိနပ်ရာ အများအပြား တွေ့ရတယ်လို့ မင်းရဲ့လူက ပြောတယ်” ဟု အီဒရစ်က ဆိုသည်။
“မကြာသေးခင်ကမှလား”
“အဲဒီလိုပဲ ပြောတာပဲ”
ကျွန်တော် ကက်စတဲလန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူ့အကြည့်များက ဘေးခန်းရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ကျရောက်နေသည်။
“မဆက်သွားခင်မှာ... ဒီအသိအမှတ်ပြုချက်ကို အရင် စစ်ဆေးကြည့်ချင်ပါတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ရပ်ခဲ့ဖူးသည့်နေရာတွင် သူ ရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်က လက်ဝါးကို ရာထူးတပ်ဆင်ထားသည့်နေရာတွင် တင်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတုံ့ပြန်မှုကို ပြသပေးရန် စားပွဲကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ဖိတ်စာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကက်စတဲလန်က ပို၍ တိုးကပ်သွားသည်။
သို့သော် သူ မထိတွေ့ခဲ့ပေ။
“ဟောဒီမှာ” ဟု သူက ဆိုသည်။
စာသားများအောက်တွင် အလှဆင်အဖြစ်သာ ထင်မှတ်ခဲ့မိသော အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသည်။
បញ្တိစင်း မတ်စင်းဖြင့် ဖြတ်သန်းထားသော စက်ဝိုင်းကျဉ်းကျဉ်းလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ဒါ ဘာလဲ”
“လက်ခံရယူတဲ့ အစောင့်ရဲ့ အမှတ်အသားပဲ”
“ဒါက ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘယ်သူပို့လိုက်မှန်း ဖော်ပြနေတာလား”
“အစောင့်တစ်ဦးက တုံ့ပြန်မှုကို ဝင်ရောက်လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုပေးနေတာပါ”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
လူတစ်ယောက်။
ကျွန်ုပ်တို့ ပို့လိုက်သည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မြင်ခဲ့သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်လည်ဖြေကြားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ထိုအချက်က ရှေ့ဆက်ရမည့်ခရီးကို ပုံစံပြောင်းသွားစေသည်။
ပို၍ လုံခြုံသွားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေတော့သည်တော့ မဟုတ်တော့ပေ။
နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ တောင်စွယ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဒီခန်းမက အကျဉ်းစခန်းတစ်ခုလို လုံးဝ မတွေ့ရပေ။
တောင်စောင်းအောက်တွင် အဖြူရောင်ကျောက်တုံးများ မတ်မတ်ထွက်ပေါ်နေသည်။
နိမ့်သောနံရံများက အပြင်ဘက်ရင်ပြင်ကို ဝင်းရံထားသည်။
ပျက်စီးနေသော ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းသံလွင်ပင်ကြီးတစ်ခုက အခက်အလက်များ ဖြန့်ကျက်ထားသည်။
သံလွင်ရွက်လေးတွေက လေထဲတွင် လှုပ်ရှားနေကြသည်။
အော်ရီလီယာ၏ သံလွင်ပင်။
ကျွန်တော် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ရပ်၍ ငေးကြည့်နေမိသည်။
အမြစ်တွေက အနိုင်ယူသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျောက်ပြားတစ်ထောင့်က ကျွန်တော့် ဒူးဆစ်အထိပင် မြင့်တက်လာအောင် တွန်းကန်ထားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
“ဒါက...”
“ဟုတ်တယ်”
သူမက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို လာတို့သည်။
ထို့နောက် တံခါးဘက်သို့ လှည့်သွားကြသည်။
တံခါးပေါက်အောက်တွင် မိန်းမတစ်ဦး စောင့်နေသည်။
သူမက ရိုးရိုးညိုရောင်ဂါဝန်ပေါ်တွင် မီးခိုးရောင် ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
လက်စွပ်တစ်ဖက်တွင် မုန့်ညက်များ ပေကျံနေသည်။
ခါးတွင် သော့ခလောက်စွပ်ထားသော သော့ကွင်းတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။
“ရှင်တို့ စောကြပါလား” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဖိတ်စာမှာ အချိန် အတိအကျ မပါဘူးလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်။ များသောအားဖြင့် မပါတတ်ပါဘူး”
သူမ၏ အကြည့်များက အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“သယ်ဆောင်လာသူနဲ့ သက်သေတွေသာ အတွင်းခန်းမထဲကို ဝင်ခွင့်ရှိပါတယ်”
အီလီဇာက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“ရှင်က ဘယ်သူလဲ”
“နေရစ်။ ဒီအိမ်ရဲ့ အစောင့်ပါပဲ”
“ဒါဆို ပထမသက်သေက ရော”
ထိုမိန်းမ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ရှင်တို့ အထဲကို ဝင်သင့်ပါတယ်”
“အဲဒါက သူမရဲ့ မေးခွန်းကို မဖြေတာနဲ့ တူနေတယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
နေရစ်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ ပြန်ကြည့်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်... မဖြေခဲ့ပါဘူး”
သူမက အီလီဇာအား အပြင်ဘက်ခန်းများကို လိုက်ပြသည်။
မီးဖိုးချောင်။
ကုန်လှောင်ခန်း။
ကျဉ်းမြောင်းသော ကုတင်တစ်လုံးပါရှိသည့် အိပ်ခန်း။
ဘောင်များ ဖောင်းကြွနေသော ပြတင်းပေါက်တံခါးများပါရှိသည့် အသုံးမပြုသော အခန်းနှစ်ခန်း။
မေရီက ကျွန်ုပ်တို့ အပြင်ဘက်တွင် ထားခဲ့သော ကော်ပီမှတ်တမ်းများနှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီက ရင်ပြင်ဝင်းတံခါးနားတွင် နေရာယူလိုက်သည်။
ကက်စတဲလန်က ပို၍ သေးငယ်သော မှတ်တမ်းသေတ္တာကို မတင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့် ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။
နေရစ်နောက်သို့ မလိုက်မီ အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမတို့ သွားမည့်နေရာကို သူမ သိသည်။
ဘာတွေသယ်ဆောင်လာသည်ကိုလည်း သူမ သိသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်ုပ်တို့ အကူအညီတောင်းသံကို ကြားသည်နှင့် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ စည်းကမ်းချက်များက သူမကို အပြင်မှာ တားဆီးထားနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ အလွန်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
အတွင်းခန်းမက ပို၍ အေးစက်နေသည်။
မြင့်မားသော ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် ရှည်လျားသော စားပွဲရှည်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
အဆုံးစွန်ဘက်တွင်မူ အလွတ်ဖြစ်နေသော ကုလားထိုင်တစ်လုံး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
၎င်း၏နောက်ဘက်တွင် ကြမ်းပြင်မှနေ၍ မျက်နှာကြက်အထိ မြင့်တက်နေသော ကျောက်ပြားသုံးချပ် ရှိနေသည်။
အလယ်ကျောက်ပြားထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။
သရဖူကို မမြင်ရမီကပင် ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို အေးစက်စက် အသိအမှတ်ပြုမှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်လက်က တလက်လက် တောက်ပလာသည်။
နေရစ်က ၎င်းကို သတိထားမိသွားသည်။
သူမ လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဒါဖြင့်ရင် တကယ်ပဲလား”
“ဘာကိုလဲ”
“သရဖူ ပြန်ရောက်လာပြီလို့ ကြေညာချက်မှာ ပါတာလေ”
ကျွန်တော် အလွတ်ဖြစ်နေသော ကုလားထိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူက အဲဒါကို စီရင်ဆုံးဖြတ်ပေးရမလဲ”
သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်းထားလိုက်သည်။
“ပထမသက်သေကပေါ့”
“သူတို့ ဘယ်မှာလဲ”
“ကျွန်မ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ပထမသက်သေဆိုတာ မရှိခဲ့ဖူးပါဘူး”
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပြတင်းပေါက်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေတိုးသံကိုသာ ကြားနေရသည်။
“ဒါဆိုရင် ဘယ်သူက ငြင်းဆိုမှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ခန်းမကြီးကပေါ့”
“ဘယ်သူ့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်နဲ့လဲ”
“ရာထူးရဲ့ နောက်ဆုံး လက်ရှိပိုင်ရှင်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်နဲ့ပေါ့”
ကျွန်တော် တောက်ပနေသော ကျောက်ပြားကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာသည် အလွတ်ဖြစ်နေသော ကုလားထိုင်တစ်ခုမှ စီရင်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ ဒါကို ဖျက်သိမ်းလို့ ရမလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးသည်။
“မရပါဘူး”
“ဘယ်လို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြပေးလို့ ရမလား”
နေရစ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
ကျွန်တော် ကျွန်ုပ်တို့၏ သေတ္တာကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“အော်ရီလီယာရဲ့ သား ပို့လိုက်တဲ့ ငြင်းဆိုချက်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ယူလာခဲ့တယ်။ သံတမန်ရဲ့ အာဏာကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကြောင်း အထောက်အထားလည်း ပါပါတယ်။ နှစ်ခုစလုံးကို သက်သေပြုထားပြီးသားပါ”
သူမ၏ မျက်လုံးများက သေတ္တာဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်မ ဖြေကြားခဲ့တာပေါ့”
နေရစ်က ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမသည် သူမ၏ ဖခင်ထံမှ သော့များကို ဆက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း သူ့အဒေါ်ထံမှ ဆက်ခံခဲ့ခြင်းပင်။
သူတို့သည် အမိုးကို ကောင်းမွန်အောင် ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသည်။
လက်ခံရေးစားပွဲကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည်။
ခရီးသည်များက ကြေညာချက်များ ယူဆောင်လာသောအခါတွင် စာရင်းသွင်းခဲ့ကြသည်။
မျိုးဆက်တစ်ခုနှင့်တစ်ခု သွားလာမှုများ ပို၍ နည်းပါးလာခဲ့သည်။
“အော်ရီလီယာအကြောင်းကို ဘာတွေ သိထားလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ရှေးဟောင်း θေဝါဒဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုတစ်ခု ဖြေရှင်းမပြီးသေးဘဲ ကျန်နေခဲ့တယ်ဆိုတာကိုပေါ့”
“သူမကို ဆက်လက် ဖမ်းဆီးထားဆဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိခဲ့လား”
နေရစ်က အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မှတ်တမ်းစာအုပ်မှာတော့ ချုပ်နှောင်မှုက ဆက်လက်တည်ရှိနေတယ်လို့ ပါပါတယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီး၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားသည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျား ဘာလို့ မမေးခဲ့တာလဲ”
“ကျွန်မ အဖေကို မေးဖူးပါတယ်။ သူကတော့ ခန်းမကြီးက စီရင်ချက်တွေကိုပဲ ထိန်းသိမ်းတာဖြစ်ပြီး အသစ်ဖန်တီးတာ မလုပ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်”
ထိုမိန်းမ၏ လက်နှစ်ဖက် တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်ကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ ကြေညာချက် ရောက်လာတဲ့အခါမှာ ကျွန်မ ဘဝမှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့အတိုင်း မှတ်တမ်းစာအုပ်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်”
သူမက မော့ကြည့်လာသည်။
“ဘယ်သူမှ ရောက်လာကြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့မိဘူး”
ကျွန်ုပ်တို့က မှတ်တမ်းများကို သူမအား ပြသခဲ့ကြသည်။
ကက်စတဲလန်က ကျောက်တုံးတစ်ုံးချင်းစီကို ကျွန်ုပ်တို့ ယူလာခဲ့သော အထိုင်ခုံပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
ရှေးမင်းကြီးက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
သံတမန်က ဝန်ခံခဲ့သည်။
ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းချက်ကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခဲ့သည်။
နေရစ်က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ စောင့်ကြည့်နေသည်။
သတင်းပို့သူ၏ တောင်းဆိုချက်သည် ခေါင်းလောင်းများအိမ်ရှိ မတ်ရပ်ကျောက်တုံး၏ ငြင်းဆိုချက်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံချိန်တွင် သူမက အလယ်ကျောက်ပြားဆီသို့ လှည့်သွားသည်။
“အဲဒီ မှတ်တမ်းက ဒီမှာ ရှိပါတယ်”
ကျွန်တော် ရှေ့သို့ တိုးကပ်သွားသည်။
“ငြင်းဆိုခံရတဲ့ ပို့ဆောင်ချက်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဒါဆို ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြပါ”
သူမက ထရပ်လိုက်ပြီး အလွတ်ကုလားထိုင်ဘေးမှ ကြေးပိုက်တံရှည်တစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။
ကျောက်ပြားအောက်ရှိ အပေါက်ငယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ၎င်းကို ထိုးထည့်လိုက်စဉ် သူမ၏ လက်များ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
ကျောက်သားပြင်ပေါ်တွင် အလင်းတန်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
စာကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဟောဒီမှာ ရှိနေပြီ။
ရှေးဟောင်းကြေညာချက်။
၎င်းရောက်ရှိလာခြင်း။
၎င်းကို ငြင်းပယ်ခြင်း။
နှင့် ငြင်းပယ်ချက်အောက်တွင် ညွှန်ကြားချက်တစ်ခု ပါရှိနေသည်။
ကက်စတဲလန်က ၎င်းကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
“ဂရေးအိမ်တော်မှ ပေါ်ပေါက်လာသော အငြင်းပွားမှုများကို ထိုအိမ်တော်၏ အာဏာ ပြန်လည်မထူထောင်မချင်း ချည်နှောင်ခံထားရသူထံမှ ဖုံးကွယ်ထားရမည်”
ကျွန်တော် ထိုစာသားများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“သူတို့က တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြတာပဲ” ဟု အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ပြီးတော့ အဖြေထုတ်မှုကို ကြားနာဖို့အတွက် တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ရမယ်ဆိုတဲ့ အခြေအနေကို ဖန်တီးခဲ့ကြတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
နေရစ်က နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။
သို့သော် ကက်စတဲလန်က ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေဆဲပင်။
“နောက်ထပ် မှတ်တမ်းတစ်ခု ရှိနေပါသေးတယ်”
အလင်းတန်းများ ပြောင်းလဲသွားသည်။
နောက်ပိုင်းမှ ညွှန်ကြားချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထိုရာထူးအောက်တွင်ပင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြန်လည်ထူထောင်ရေး တောင်းဆိုချက်များသည် ဤခန်းမတွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စစ်ဆေးအတည်ပြုချက်ကို ခံယူရမည်။
ကျွန်တော် တောက်ပနေသော ကျွန်တော့်လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒီ စစ်ဆေးအတည်ပြုဖို့အတွက် ဘာတွေ လိုအပ်လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
နေရစ်က စားပွဲ၏ အစွန်ဆုံးဘက်သို့ ညွှန်ပြသည်။
ကျောက်သားထဲတွင် သရဖူပုံစံ ရေတိမ်ကို ထွင်းထုထားသည်။
ဘေးတွင်မူ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ဖွင့်ထားသည့်ပုံစံ ရှိနေသည်။
သက်သေ အမှတ်အသားများ။
အက်ဗလင်က ကက်စတဲလန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒီပုံစံက ရင်းနှီးပြီးသားပါပဲ”
ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။
အေးစက်မှုက ကျွန်ტော့်ထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။
သရဖူတစ်ဝိုက်တွင် အခြားစွမ်းအားများ လှုပ်ရှားလာကြသည်။
မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ပတ်နေသော စက်ဝိုင်းတစ်ခု။
ဝေးရာသို့ ဆန့်ထွက်သွားသော ချည်မျှင်တစ်ခု။
ကျွန်တော် မမြင်နိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုဆီသို့ ဆွဲငင်နေသည့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အရာတစ်ခု။
အော်ရီလီယာ၏ လက်ဝါးပေါ်ရှိ အလင်းစ သုံးခုကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဘာကိုမျှ မထိသေးပေ။
“လိုအပ်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပြပါ” ဟု ကျွန်တော် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
စားပွဲက ပို၍ တောက်ပလာသည်။
ကျွန်တော့်လက်အောက်တွင် စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။
‘ဂရေးအိမ်တော်၏ အတည်ပြုချက်ကို ရယူပါ’
“ခဏနေပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ကျွန်တော် ရပ်တန့်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
“အဲဒါကို ရယူရမယ်တဲ့လား” ဟု သူမက ထပ်ပြောသည်။
ကက်စတဲလန်က ကျွန်တော့်ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
အလင်းတန်းက သူ့ကြေးဝါမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသည်။
“အဲဒါက လက်ရှိတည်ရှိနေတဲ့ အတည်ပြုချက်အတွက် တာဝန်ယူမှုကို လက်ခံလိုက်တာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
“သူမကို ချည်နှောင်ဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ အတည်ပြုချက်ကိုပေါ့” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
နေရစ်က စားပွဲကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျုပ်က ဒါက ခင်ဗျားတို့ကို သက်သေပြခိုင်းနေတာလို့ ထင်ခဲ့တာ...”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို ထင်ခဲ့တာပဲ”
ကျွန်တော် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
သရဖူအလင်းက အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီး၏ လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာတွေ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အထောက်အထားကို ယူလာခဲ့ကြသည်။
မှန်ကန်သော နေရာကိုလည်း ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ခန်းမက ပေးအပ်သည့် တစ်ခုတည်းသော လုပ်ဆောင်ချက်က ကျွန်တော် ငြင်းပယ်ရန် ရောက်လာခဲ့သည့် သဘောတူညီချက်ကိုပင် ကျွန်တော် ဆက်ခံရမည့်အရေးကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။
ကျွန်တော် အလွတ်ဖြစ်နေသော ကုလားထိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နေရစ်၏ ခါးပတ်ပေါ်ရှိ သော့များကို ကြည့်လိုက်သည်။
“စာရင်းသွင်းချက်ထဲက အမှားကို ဘယ်သူက ပြင်ဆင်လို့ ရနိုင်မလဲ”
သူမ တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။
“အစောင့်က ခန်းမထဲမှာ သက်သေပြုထားတဲ့ အမှားကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်ပါတယ်”
“ပထမသက်သေ မရှိရင်တောင်မှလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက စီရင်ချက်အသစ် မဟုတ်ဘဲ မှတ်တမ်းအမှား ဖြစ်ရပါမယ်”
ကျွန်တော် ကျွန်ုပ်တို့၏ သေတ္တာကို ထပ်ဖွင့်လိုက်သည်။
အတွင်းတွင် အော်ရီလီယာ၏ သား ပို့လိုက်သော စာသားများ ရှိနေသည်။
သူ့၏ ငြင်းဆိုချက်။
သံတမန်၏ အာဏာ ကန့်သတ်ချက်များ။
ခန်းမကြီးက သူမထံမှ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော အဖြေ။
ကျွန်တော် ပထမဆုံး ကျောက်တုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မှားယွင်း မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့တာတွေကနေ စပြီး စတင်ကြတာပေါ့”