အခန်း (၁၂၉) - တုံ့ပြန်ခဲ့သော အလုပ်
ကာစတယ်လန် ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ဖန်တီးထားခဲ့သည့် အခန်းသည် အရှေ့ဘက် အလုပ်ရုံ၏ အောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။
ကျွန်တော်သည် ထိုအခန်း၏ အထပ်ကို မကြာခဏဆိုသလို လမ်းလျှောက်ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ကျွန်တော်သည် အမှန်တကယ်တော့ ထိုနေရာ၏ အထပ်တွင် များစွာသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို နင်းမိနေခဲ့သည်ထင်ပါရဲ့။
အီလီနော်က ရှေ့ဆုံးမှ ဆင်းသွားသည်။
တီလ်ဒါက ဆီမီးခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သော်လည်း၊ သူမ နောက်ဆုံး လှေကားထစ်သို့ မရောက်မီမှာပင် နံရံတစ်လျှောက်ရှိ မီးခွက်များက အလိုလို လင်းလာခဲ့ကြသည်။
အောက်ဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ သတ္တုလက်တံများ ဝန်းရံနေသည့် ရှည်လျားသော ကျောက်ခုံပလက်ဖောင်းတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။
တစ်ခုတွင်မူ ကျဉ်းမြောင်းသော ဖြတ်တောက်ရေး ကိရိယာတစ်ခု တပ်ဆင်ထားသည်။
နောက်တစ်ခု၏ အဆုံးတွင်မူ ညှပ်ကိရိယာနှင့် ဆင်တူသည့် အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။
တတိယတစ်ခုမှာမူ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးနေ၏။
အီလီနော် ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် ကာစတယ်လန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ဒီနေရာကို ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပိုင်ဆိုင်ထားတာလဲ”
“ဒီအခန်းက ကျုပ် လက်လှမ်းမီသမျှ မှတ်တမ်းတွေထက်တောင် ပိုပြီး ရှေးကျပါတယ်”
“ကျွန်မ မေးတာ အဲဒါကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး”
“မဟုတ်မှန်းလည်း ကျုပ် သိပါတယ်”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိသည်။
တီလ်ဒါက သူမ၏ ဆီမီးခွက်ကို ချပြီးနေပြီဖြစ်သည်။
ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် မပြီးပြတ်သေးသော ပစ္စည်းအစိတ်အပိုင်းများ ရှိနေသည်။
ကျယ်ဝန်းသည့် ခြေထောက်ပုံစံ တစ်ခု။
အဆစ်နှစ်ခု။
ကာစတယ်လန်က ဝန်တင်စက်ဘောင်တစ်ခု၏ အတွင်းဘက်တွင် ပါဝင်ကြောင်း ရှင်းပြမပြမီအထိ နံရိုးတစ်ချောင်းနှင့် တူနေသည့် အရာတစ်ခု။
အီလီနော်က ထိုအရာကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒါက အခေါင်းပေါቅပဲ”
“အတွင်းဘက်က ဘောင်တွေက ဝန်ကို ထမ်းထားတာလေ”
“ပုံစံကြမ်းကို ကြည့်လို့ ရမလား”
ကျောက်သားပေါ်တွင် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အီလီနော်က ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
တီလ်ဒါလည်း သူမနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။
ခဏအကြာတွင်ပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် သတ္တုထူထဲမှုနှင့် မည်သည့် အစိတ်အပိုင်းများကို အပေါ်ထပ်တွင် ပြုလုပ်နိုင်သည်ဟူသော အကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးနေကြတော့သည်။
ကျွန်တော်သည် ဒုတိယ ပလက်ဖောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ပို၍ သေးငယ်သည်။
လွတ်နေသည်။
“အဲဒါ ခင်ဗျားရဲ့ ပလက်ဖောင်းလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ထိုပလက်ဖောင်းကို ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့ပခုံးများ ထိတွေ့ခဲ့ဖူးပုံရသည့် တိမ်သည့် အရာရာများကို တွေ့ရသည်။
တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းကြောင့် ထိုအရာက သူပြောပြခဲ့သမျှ အရာအားလုံးထက် ထိုရှင်းပြချက်ကို ပို၍ ရုပ်လုံးပေါ်လာစေသလို ခံစားရစေသည်။
“ခင်ဗျား မလှုပ်ရှားနိုင်ခင်ကတည်းက ဒီမှာ အိပ်နေခဲ့တာလား”
“နောက်ဆုံး အချိတ်အဆက် မလုပ်ရသေးခင် အချိန်ထိပေါ့”
“ခန္ဓာကိုယ်ကိုရော အစကတည်းက သိနှင့်ပြီးပြီလား”
“တစ်ပိုင်းတစ်စတော့ သိတယ်”
“ခင်ဗျား ပထမဆုံးလုပ်ခဲ့တဲ့ အရာက ဘာလဲ”
သူက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“လက်ချောင်းတွေကို ဆုပ်ခဲ့တာပဲ”
ကျွန်တော် သူ၏လက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သူ့ကို ဆုပ်ကိုင်ခွင့်မပြုမီ သူက ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေသေးသည်။
သူ့အကိုင်အတွယ်က သတိကြီးလှသည်။
ကျွန်တော်တို့၏ ကျောဘက်တွင် တီလ်ဒါက သတ္တုစပ်တစ်မျိုးကို ဝက်စ်မီးယားတွင် ရှာဖွေနိုင်မည်လားဟု အီလီနောကို မေးမြန်းနေသည်။
မီးရောင်များက တဝီဝီ မြည်ဟည်းနေသည်။
ကာစတယ်လန်က ကျွန်တော့်လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
“စစ်ဆေးဖို့လား၊ အရှင်မင်းကြီး”
“မဟုတ်ပါဘူး”
သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းတွေက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
ထို့နောက် သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူ နားလည်သွားပြီဟု ကျွန်တော် ထင်သည်။
အီလီနော်က ပုံကြမ်းကို ဆက်လက်ငြင်းခုံနေစဉ် သူက ကျွန်တော့်ကို ပါဝါ ထိန်းညှိစက် (power regulator) ကို ပြသပေးသည်။
သလင်းကျောက် ပြားတစ်ခုအောက်တွင် လမ်းကြောင်း သုံးခု ရှိနေသည်။
တစ်ခုတွင် နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်သော အလင်းရောင် ရှိသည်။
ကျန်နှစ်ခုကမူ ပို၍ နူးညံ့စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။
“သိုလှောင်ထားတဲ့ အရန်စွမ်းအင်ပါပဲ” ဟု သူက ပထမလမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြရင်း ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ စည်းနှောင်မှုတွေကနေ တစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းလာတဲ့ စွမ်းအင်တွေပေါ့”
ကျွန်တော် ပိုငယ်သော အလင်းရောင်များထဲမှ တစ်ခု လင်းလက်လာသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။
“ဘယ်ဟာက အက်ဗလင်လဲ”
“အနီးဘက်က လမ်းကြောင်းပါ”
“ကျွန်တော့်ဘက်ကနေ ဘယ်လောက်အထိ ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ပြောင်းလဲလို့ ရမလား”
“ရပါတယ်”
ကျွန်တော့်လက်ကို ဘယ်နေရာမှာ ထားရမလဲဆိုတာကို သူ ပြသပေးသည်။
သတိပြုမိလိုက်သည်နှင့် ထိုခံစားချက်က ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်နေမှန်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။
အပြင်ဘက်သို့ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည့် ခံစားချက်မျိုး။
ပြတင်းပေါက်အေးအေးလေးတစ်ခုနားတွင် လက်ဖဝါးမှ အပူချိန်ထွက်သွားသကဲ့သို့ပင်။
ကျွန်တော် ထိုအရာကို ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။
အလင်းတန်းက ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
အခန်း၏ အခြားနေရာများတွင်မူ မည်သည့်အရာမှ ပြောင်းလဲမသွားပေ။
“အရန်စွမ်းအင်က ရဲတိုက်ကို ဆက်ပြီး ထောက်ပံ့ပေးနေဆဲပါပဲ” ဟု ကာစတယ်လန်က ဆိုသည်။
ကျွန်တော် စီးဆင်းမှုကို ပြန်ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သတိကြီးကြီးဖြင့် ပိုတိုးပေးလိုက်သည်။
လမ်းကြောင်းက ပို၍ လင်းလက်လာသည်။
“သရုပ်ပြဖို့အတွက် ဒါ လုံလောက်ပါပြီ”
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို အက်ဗလင်က မနက်ခင်းတစ်ခုလုံး ကုသပေးခြင်းကို လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်—”
“သူမရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကို လျှော့ချနိုင်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ရရှိနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ကျဆင်းသွားတဲ့အခါ ကျုပ်လည်း ဆွဲယူမှုကို ကန့်သတ်ပေးပါတယ်”
“ဂိုလမ် (golem) တစ်ခု ဖန်တီးတာကရော”
“အဆင့်ပေါင်းများစွာနဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးအခန်းကနေ တစ်ဆင့် လွှတ်ထုတ်ပေးတဲ့ စုပုံထားတဲ့ စွမ်းအင်တွေ လိုအပ်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ ကျယ်ဝန်းသော ခြေထောက်ပုံစံဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက် சீက မြန်မြန် ဖြစ်နိုင်မလဲ”
“အစိတ်အပိုင်းတွေကို အရင်ကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဆိုတော့ ပထမဆုံး တည်ဆောက်ရေးဘောင်သစ်ကို ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်အတွင်းမှာ တပ်ဆင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်”
အီလီနော် လှည့်လာသည်။
“ကျောက်တုံးတွေကို မတင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတဲ့ဟာမျိုးလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် အဲဒါနဲ့ပဲ စတင်သင့်တယ်”
တီလ်ဒါက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူက အဆစ်တွေကို လုပ်မလဲဆိုတာကို အရင် ညှိနှိုင်းပြီးမှပေါ့”
အီလီနော်က ပုံကြမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အဲဒါကို ရောက်လာတော့မှာပါ”
ကျွန်တော် သူတို့ကို ကာစတယ်လန်နှင့်အတူ ထားခဲ့လိုက်သည်။
လှေကားနားသို့ ရောက်သောအခါ သူက ကျွန်တော့်နောက်မှ လှမ်းခေါ်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး”
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ပိုကောင်းမွန်တဲ့ ဘောင်တွေ ဖန်တီးလာနိုင်တဲ့အခါ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားချင်ပါတယ်”
ပထမဆုံး သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ဖူးခဲ့ရာ ပလက်ဖောင်းဘေးတွင် ရပ်နေသည့် သူ့ကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သေချာတာပေါ့”
သူက ခညောင်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးစလုံး အနေရခက်မည့် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုမိခင် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့လိုက်သည်။
အက်ဗလင်သည် အိုင်လန်နှင့်အတူ ပထမဆုံး ကြာရှည်သည့် မနက်ခင်းစာသင်ချိန်ကို ပုံကြမ်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။
ဆေးခန်း စားပွဲဝိုင်းတွင် သူမကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။
စိုးရရန်က သူမ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် လက်တစ်ဖက်၏ ပုံကြမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အမည်တပ် ရေးထိုးထားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“တည်ဆောက်ပုံ မှားမှတ်မိနေလို့ပါ”
“ကုသနေတုန်းမှာလား”
“ရှင်းပြနေတုန်းမှာလေ”
စိုးရရန်က စာမျက်နှာကို လက်နှင့် ခေါက်လိုက်သည်။
“အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော်တို့က အရင်ဆုံး ရှင်းပြရတာပေါ့”
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ပြုံးပြသည်။
ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ရဲတိုက်ကို ပေးအပ်နေတာတွေကို ဘယ်လို ထိန်းညှိရမလဲဆိုတာ ကာစတယ်လန် ငါ့ကို ပြတယ်။”
ထိုစကားက သူမကို ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားစေသည်။
ကျွန်တော် ထိုအခန်းအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။
လမ်းကြောင်းများအကြောင်း။
ပထမဆုံး တည်ဆောက်ရေးဘောင်အကြောင်း။
ကျွန်တော် ပြောဆိုဆုံးခန်းတိုင်သွားချိန်တွင် သူမသည် ပုံကြမ်းကို ဖယ်ထားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
“ကြည့်ချင်တယ်။”
“နေ့လယ်စာ စားပြီးမှလား”
သူမက ပုံကြမ်းကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်သည်။
“ကျွန်မမှာ ဘာကြောင့် အပိုအရွတ်တစ်ခု ပါနေရတာလဲဆိုတာကို အရင် လေ့လာပြီးမှပေါ့။”
မေရီသည် ပထမဆုံး သက်သေ (First Witness) အကြောင်းကို ရှေးခေတ် လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး သဘောတူစာချုပ်ဟောင်း တစ်ခုထဲတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
၎င်းသည် နယ်နိမိတ် အငြင်းပွားနေခဲ့ကြသည့် တရားရုံး သို့မဟုတ် နယ်မြေသုံးခုနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။
ထိုသက်သေသည် ကြေညာချက်တစ်ခုချင်းစီကို မပျက်မယွင်းဘဲ ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် အခြားသူများ ရရှိခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ မှတ်တမ်းတင်ရန် တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်ပေသည်။
အသုံးဝင်သော ရာထူးတစ်ခုပင်။
အစပိုင်းတွင်မူ အနည်းဆုံးတော့ ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
နောက်ပိုင်း မှတ်တမ်းများတွင်မူ ၎င်းအား အပိုပါဝါ အာဏာများပါ ပေးအပ်ထားခဲ့သည်။
ကိုယ်စားလှယ်များကို အသိအမှတ်ပြုရန်။
အငြင်းပွားနေသော တောင်းဆိုချက်များကို ရပ်ဆိုင်းရန်။
တရားစီရင်မှု ပြီးဆုံးသည်အထိ လုပ်ဆောင်ချက် အချို့ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရန် စသည်တို့ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်သည် ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကူးယူထားသော စာပိုဒ်များကို ဖတ်ရှုခဲ့သည်။
“အငြင်းပွားမှုတွေကို ဘယ်သူက တရားစီရင်တာလဲ”
“စုဝေးနေကြတဲ့ သက်ဆိုင်ရာ အုပ်စုတွေပေါ့လေ၊ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့” ဟု မေရီက ဖြေသည်။
“ဒါဆို သူတို့ တစ်ခါမှ မစုဝေးကြတော့ဘူးဆိုရင်ရော”
မေရီက နောက်ဆုံး စာကြောင်းကို လက်ဖြင့် ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ညွှန်ကြားချက်ကတော့ အဲဒီအတိုင်း ဆက်ရှိနေတာပဲ”
ကျွန်တော် စာမျက်နှာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာသည် ထိုအဖြေ၏ အတွင်းဘက်တွင် လူမျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ရသည်။
သက်ဆိုင်ရာ စာပိုဒ်များကို ဆာဘင်းထံသို့ ကျွန်တော်တို့ ပို့လိုက်ကြသည်။
မယ်လင်ကလည်း ကျောက်ဖော့ (Stoneford) အနီးရှိ ရှေးဟောင်း အိမ်တော်များတွင် မေးမြန်းပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။
ကာစတယ်လန်ကလည်း ထိုရာထူး၏ တံဆိပ်တုံးကို သူ့တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော မှတ်တမ်းများထဲတွင် ရှာဖွေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့တွင် အမည်နာမ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသေးပါ။
ထိုဘွဲ့ကို ယခုတိုင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးဦးက ဆက်ခံထားဆဲဖြစ်ကြောင်း သေချာမှုလည်း မရှိပါ။
သို့သော် တစ်ချိန်ကမူ ၎င်း၏ မှတ်တမ်းများကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့ဖူးသည့် နေရာတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။
လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး သဘောတူစာချုပ်တွင်မူ ထိုနေရာကို သဘောတူညီချက် ခန်းမ (Hall of Accord) ဟု ခေါ်ဆိုထားသည်။
မေရီသည် ထိုအမည်ကို ကျွန်တော်တို့၏ လုပ်ငန်းသုံး မြေပုံပေါ်ရှိ ခေါင်းလောင်းအိမ်တော် (House of Bells) ဘေးတွင် ရေးထွင်ထားလိုက်သည်။
မည်သည့် အမှတ်အသားမှ နောက်မှ လိုက်မလာပေ။
“တည်နေရာကရော” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အခုထိတော့ မသိရသေးပါဘူး”
ကျွန်တော် အလွတ်နေရာလပ်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း ရပ်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကောင်စီထံသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
မဖြေရှင်းနိုင်သေးသော အရာများကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ကျွန်တော် ဖြေရှင်းနိုင်စရာ ရှိသည်များကို လုပ်ဆောင်ရပေမည်။
သုံးရက်မြောက်သော ညတွင် အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်၏ သင်ခန်းစာကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားတွင် ရွှေရောင် ကြိုးမျှင် წက်သတ်သတ်လေး တစ်ခုကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းလှည့်လာချိန်တွင် ထိုအရာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ဘာလဲ”
“ခေါ်သံတစ်ခု ကြားလို့ပါ”
ကျွန်တော်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ကြသည်။
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာထား တင်းမာလာသည်။
“မြို့အောက်ပိုင်းက မိန်းမတစ်ယောက် သူ့ရဲ့ သားဖြစ်သူ လက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားလို့တဲ့”
“ဘယ်နားမှာလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ပုံးလုပ်ငန်းလုပ်တဲ့သူရဲ့ (cooper's yard) ရဲ့ နောက်ဘက်က အပြာရောင် တံခါးတဲ့၊ သူမ အမြဲတမ်း ပြောနေတာ အဲဒါပဲ”
ကျွန်တော့်ဇနီး ထရပ်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်ဆိုးလဲ ဆိုတာ သိနိုင်မလား”
“မသိနိုင်ဘူး”
အော်ရီလီယာက သူမကို ငေးကြည့်သည်။
“သွားမှာလား”
“အင်း”
တွေဝေခြင်း အလျှင်း မရှိပေ။
ကျွန်တော် သူမဘေးမှ ထရပ်လိုက်သည်။
“ငါတို့ကို နှိုးလိုက်ပါ”
အက်ဗလင်၏ လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို ကြိုတင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးသား အနေအထားဖြင့် ကျွန်တော် နိုးလာခဲ့သည်။
ခဏမျှမှာပင် အိပ်ခန်းကြီးသည် ဥယျာဉ်ခန်းမဆောင်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ထူးဆန်းစွာ မှောင်မည်းနေသလို ခံစားရသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။
သူမက ဝတ်ရုံကို ကောက်စွတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော်တို့၏ ဖိနပ်များကို ရှာဝတ်လိုက်သည်။
ပျိုးခင်းခန်း တံခါးဝတွင် အက်ဗလင်က အကူအညီအတွက် ခေါင်းလောင်းထိုးနေစဉ် ကျွန်တော်က သူနာပြုဆရာမကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အမွှာပူးကလေးများက ဆက်လက် အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။
မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အစောင့်တစ်ဦးသည် ဆေးခန်းဆီသို့ ကြိုတင် ထွက်သွားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
စိုးရရန်က လွယ်အိတ်တစ်လုံးကို လွယ်ကာ လှေကားအောက်တွင် ကျွန်တော်တို့နှင့် လာတွေ့သည်။
အီလီဇာက ကုတ်အင်္ကျီကို ခလုတ်တပ်ရင်း ရင်တေရံတံခါးဝတွင် ကျွန်တော်တို့နှင့် လာပူးပေါင်းသည်။
“ဘယ်နားမှာလဲ”
“ပုံးလုပ်ငန်းလုပ်တဲ့သူရဲ့ နောက်ဘက်မှာ” ဟု ကျွန်တော် ဖြေလိုက်သည်။
သူမက မီးခွက်များ ကိုင်ဆောင်ကာ စောင့်နေကြသည့် အစောင့်နှစ်ဦးကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခဲ့ကြသည်။
အပြာရောင် တံခါး သုံးခု ရှိနေသည်။
ပထမတံခါးတွင် မည်သူမျှ ဖြေကြားခြင်း မရှိပေ။
ဒုတိယတံခါးတွင် သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြတင်းပေါက်ငယ်ကို ဖွင့်ကာ ပုံးလုပ်ငန်းလုပ်သူ၏ နေရာသည် ကျွန်တော်တို့ ကျော်လာခဲ့သည့် နောက်ဘက်တွင် ရှိကြောင်း အသိပေးသည်။
ထို့နောက် ငိုသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
မည်သူမျှ စကားမဆိုရသေးမီ အက်ဗလင်က လှည့်လိုက်သည်။
တတိယတံခါးသည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားတစ်ခု၏ အဆုံးတွင် ရှိနေသည်။
အမျိုးသားတစ်ဦးက လက်စွပ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေလျက် တံခါးကို ဖွင့်ပေးသည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့အား စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မလွှတ်လိုက်ရပါဘူး—”
“အော်ရီလီယာက ခင်ဗျားကို ကြားလိုက်ရလို့ပါ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “ဝင်လို့ ရမလားဟင်”
ထိုအမျိုးသမီး နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။
အခန်းတွင်းတွင် ကောင်လေးတစ်ဦး စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်နေသည်။
သူ့အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်ခန့် ရှိပေမည်။
သူ့လက်ကို အစ်မဖြစ်သူက တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိကိုင်ထားသည့် အဝတ်စုတ်တစ်စဖြင့် ပတ်ထားသည်။
ကြေမွနေသည့် ဆီမီးခွက်အသေးစားလေး တစ်ခု မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည်။
စိုးရရန်က သူ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သူ့အမည်မှာ ဖန် (Fen) ဖြစ်သည်။
သူသည် မီးခွက်ကို လှမ်းယူရန် စားပွဲခုံပေါ်သို့ တက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ခုံက ယိုင်နဲ့သွားခဲ့သည်။
သူ့အမေက သူ ဒီထက် ပိုသိသင့်သည်ဟု အဆက်မပြတ် ရှင်းပြနေသည်။
ဖန်ကလည်း သူ တောင်းပန်ပါတယ်ဟု ထပ်တလဲလဲ ပြောနေသည်။
အက်ဗလင်၏ မေးခွန်းများကို နားထောင်နိုင်စေရန် နှစ်ဦးစလုံးကို ခဏတာ ရပ်တန့်ပေးရန် စိုးရရန်က တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်တွင် နေရာလွတ်အောင် ရှင်းပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့ လိုအပ်မည့် နေရာတွင် မီးခွက်ကို ကိုင်ပေးထားလိုက်သည်။
ဒဏ်ရာက ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ နက်သည်။
အက်ဗလင်က စိုးရရန်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
သူက ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမ၏ လက်များဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကိုယ် လမ်းပြပေးမယ်”
သူမ၏ လက်ချောင်းများအောက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စုဝေးလာသည်။
သူမ၏ ပခုံးများ တည်ငြိမ်သွားသည်ကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
ကောင်လေးက သူမ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“နာမှာလား ဟင်”
“ဘာမှ မလုပ်ခင် အရင်ပြောပြမှာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူတို့ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြသည်။
စိုးရရန်က သူ၏ ပိုမိုကြီးမားသော အတွေ့အကြုံဖြင့် လိုအပ်သည်များကို ကိုင်တွယ်သည်။
အက်ဗလင်က သူညွှန်ပြသည့်အတိုင်း လိုက်လုပ်ပြီး သူလက်ကို ဖယ်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ စွမ်းအင်ကို ဆက်လက် ထိန်းထားပေးသည်။
တစ်ကြိမ်တွင် သူမ ရပ်တန့်သွားသည်။
“အစွန်းကို ဆုံးရှုံးတော့မယ်”
“ဒါဆိုရင် လျှော့ချလိုက်”
သူမ လုပ်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်း ကျဉ်းသွားသည်။
သူမ၏ အသက်ရှူသံ တည်ငြိမ်သွားသည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြိုးစားအားထုတ်နေရမှုများကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
သွေးထွက်ခြင်း နှေးကွေးလာသည်ကိုလည်း ကျွန်တော် မြင်တွေ့နေရသည်။
ဖန်၏ အစ်မဖြစ်သူက အသံမထွက်ဘဲ ငိုကြွေးနေသည်။
ကျွန်တော် သူမအား သန့်ရှင်းသော အဝတ်စ တစ်စ ပေးလိုက်သည်။
သူမက ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ မောင်လေးကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် စိုးရရန်က “လုံလောက်ပြီ” ဟု ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က အလင်းရောင်ကို မှေးမှိန်သွားစေလိုက်သည်။
လက်က ဆက်လက် အဝတ်စည်းနှောင်ရန် လိုအပ်နေဆဲပင်။
ဖန်လည်း နက်ဖြန်မနက်ကျလျှင် ထပ်မံ ပြသရန် လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ့မိခင်ကမူ အရင်ကကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ သူ့ကို ကြည့်နိုင်တော့သည်။
စိုးရရန်က နောက်ဆက်တွဲ ဘာတွေ ဆက်လုပ်ရမည်ကို ရှင်းပြသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီး နောက်သို့ မှီထိုင်ချလိုက်သည်။
စားပွဲအောက်တွင် သူမ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေသည်။
ကျွန်တော် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်သို့ ခဏမျှ မှီထားလိုက်သည်။
“ရှင်တို့ လာခဲ့ကြတာပဲ” ဟု ဖန်၏ မိခင်က ပြောသည်။
အက်ဗလင် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့လို့ အဲဒီအတိုင်း အော်မိသွားတာပါပဲ”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကောင်လေးဆီသို့ တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်သည်။
“မနက်ကျရင်လည်း သူ အကူအညီ ရပါလိမ့်မယ်”
ထိုအမျိုးသမီးက လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်တော်တို့ အိမ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
စိုးရရန်က အိတ်ကို လွယ်ထားသည်။
ကျွန်တော်က မီးခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ကြားမှ လမ်းလျှောက်လာရာ ရဲတိုက်ဝင်းသို့ မရောက်မချင်း စကားအနည်းငယ်သာ ပြောနိုင်လောက်အောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဒီညတော့ ကျွန်မ အရင်ကထက် ပိုလုပ်နိုင်ခဲ့တယ်”
စိုးရရန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“အရင်ကဆိုရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့လောက်ဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူမ သူမ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အပြုံးလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ရှင် လုပ်ခဲ့တဲ့ အစိတ်အပိုင်းကို ကျွန်မ သင်ယူချင်တယ်”
“သင်ယူရမှာပေါ့” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ဒီညတော့ မဟုတ်သေးဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီညတော့ အိပ်ရာဝင်ပြီး အနားယူသင့်ပါပြီ”
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့လည်း သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ အဝတ်အစားလဲနေစဉ် ကားလ် (Carol) နိုးလာသည်။
အက်ဗလင်က ပျိုးခင်းခန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“ငါ သွားလိုက်မယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်သမီးလေး နိုးနေပြီး အိမ်မျက်နှာကျက်ကို အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ချီလိုက်သောအခါ သူမက ကျွန်တော့် ကော်ိုလာစကို ဆွဲကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို მისခန်းဆီသို့ ပွေ့ချီသွားပြီး မှိန်ဖျော့နေသည့် မီးခွက်နားတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ရေတစ်ခွက်နှင့်အတူ ကျွန်တော်တို့ဆီသို့ ရောက်လာသည်။
ကားလ်က သူမ၏ လက်စွပ်ကို စစ်ဆေးနေစဉ် သူမက ကျွန်တော့်ကို မှီထားလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြောသည်။
“အော်ရီလီယာက သွားဖို့ ကျွန်မကို ယုံကြည်ပေးခဲ့တယ်”
“အင်း”
“ကျွန်မ အသုံးဝင်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူမ တကယ် တောင်းဆိုလာတဲ့အခါ ဘယ်လို ခံစားရမလဲဆိုတာကို ကျွန်မ သေချာ မသိခဲ့ဖူးဘူး”
ကျွန်တော် သူမ၏ ဆံပင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
“ရှင် တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့တာပဲလေ”
ကားလ်က အသံလေး တစ်ချက်ပြုသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ ပါးပြင်ကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သမီးငယ်လေး တစ်ဖန် ပြန်အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ ကျွန်တော်တို့ သုံးဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
ခေါင်းလောင်းအိမ်တော်မှ သတင်းစကားသည် မွန်းတည့်ချိန် မတိုင်မီ အချိန်ခဏလေးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အီလီဇာ၏ အစောင့်တစ်ဦးက ကျောက်ဖော့မှတစ်ဆင့် ၎င်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
နံနက်စာ စားနေစဉ် စားပွဲက နှစ်ကြိမ်မြောက် မြည်ಹည်းသွားပြီးနောက် အီဒရစ်က သူ့ကို လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မေရီက သူ၏ စာစောင်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
စကားလုံးအချို့ ရှိနေသည်။
သူက ၎င်းတို့ကို အတိအကျ ကူးယူရေးသားခဲ့သည်။
သူမက ၎င်းတို့ကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
“သက်တမ်းတိုးထားသော တရားစီရင်မှုအတွက် သဘောတူညီချက် ခန်းမ (Hall of Accord) တွင် အငြင်းပွားနေသော အာဏာပိုင်ကို တင်ပြရန် လိုအပ်သည်”
ကျွန်တော် မြေပုံဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အမည်ဘေးရှိ လွတ်နေသော နေရာလပ်ကို။
“အဲဒါပဲလား”
မေရီက စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး”
ဆင့်ခေါ်စာ၏ အောက်ဘက်တွင် လမ်းညွှန်ချက် ဖော်ပြချက် ရှိနေသည်။
မှတ်တိုင် သုံးခု။
ရှေးဟောင်း မြောက်ပိုင်း ကူးတို့ဆိပ်မှ အကွာအဝေး တစ်ခု။
နှင့် နောက်ဆုံး စာကြောင်း တစ်ကြောင်း။
သယ်ဆောင်လာသူသည် သက်သေ နှစ်ဦးနှင့်အတူ တက်ရောက်နိုင်ပါသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူမ၏ လက်က ယခုအခါ တည်ငြိမ်နေပြီဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဘယ်နားမှာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိပြီပေါ့”
ကျွန်တော် နောက်ဆုံး စာကြောင်းကို တစ်ကြိမ် ထပ်ဖတ်လိုက်သည်။
မြေအောက် မှတ်တမ်းတိုက်ထဲသို့ ကျွန်တော်တို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြစဥ်ကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဂရေးကိပ် (Greykeep) ထက် ကျော်လွန်သော အရာတစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ကို တုံ့ပြန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ကာစတယ်လန်နှင့် အီလီဇာကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် မြေပုံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။