အီလီနော်က ကျောက်တုံးပေါ်မှာ မြေဖြူနဲ့ အမှတ်အသားတွေ ခြစ်ပြလိုက်တယ်။
လက်ဝါးကပ်တိုင် သုံးခု။
မြားနှစ်စင်း။
ပြီးတော့ လုံးဝ အရေးမပါဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဝိုင်းထားတဲ့ စက်ဝိုင်းပုံ တစ်ခု။
“အဲ့ဒါကို စလုပ်မယ်” လို့ သူမက ပြောတယ်။
သူ့ရဲ့ အပေါ်ဘက်မှာ ရှိနေတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးကို ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါက ရွေ့သွားနိုင်လို့လား”
“အင်း။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ အဲ့ဒါတွေ ငြိမ်ကျသွားဖို့ နေရာတစ်ခုကို တစ်မနက်လုံး လုပ်နေခဲ့ရတာပေါ့”
ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းထဲမှာ သစ်သားထောက်တိုင်တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ အယ်လ်ဒรင်က ထောက်တိုင်တစ်ခုဘက်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း သပ်ရိုက်ထားတာတွေကို စစ်ဆေးနေတယ်။
အက်ဗလင်ကတော့ မီးခွက်တစ်ခုကိုင်ပြီး ရှင်းလင်းထားတဲ့ တံခါးပေါက်နားမှာ ရပ်နေတယ်။
မေရီကတော့ နောက်ဘက်ကျကျမှာ စောင့်နေပြီး ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့သမျှ ပစ္စည်းတွေ ထည့်ဖို့ သေတ္တာတစ်လုံးကို အဖုံးအုပ်လျက် ကိုင်ထားတယ်။
ဘယ်သူမှ ဓားတစ်လက်မှ မပါလာကြဘူး။
အဲ့ဒီအတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
ဒီအောက်မှာ ထိခိုက်နာကျင်စေနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေက လုံလောက်အောင် ရှိနှင့်ပြီးသားပါ။
ပထမဆုံး ကျောက်တုံးက စိုစွတ်နေတဲ့ မြေကြီးထဲကနေ သွားတစ်ချောင်း နှုတ်လိုက်ရသလိုမျိုး အသံမြည်ပြီး ပြုတ်ထွက်လာတယ်။
ကျွန်တော် ကျောက်တုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မတင်လိုက်တယ်။
အပေါက်ကြားထဲကနေ ဖုန်မှုန့်တွေ ကြွေကျလာတယ်။
“ခင်ဗျားဘက်ကို နည်းနည်းဆွဲလိုက်” လို့ အီလီနော်က ပြောတယ်။
ကျွန်တော် လုပ်လက်စ အနေအထားကို နည်းနည်း ရွှေ့လိုက်တယ်။
ဒီကျောက်တုံးက အခက်အခဲမရှိ ရွှေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ တခြားပစ္စည်းတွေထက် အလေးချိန် ပိုပေါ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အလုပ်ကို လွယ်ကူသွားစေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ ကျိုးနေတဲ့ အစွန်းက ဘေးနားက ကျောက်တုံးနဲ့ ပွတ်တိုက်မိနေတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေတယ်။ ပြင်ဆင်လိုက်တိုင်း အပေါ်ဘက်က ဖိအားတွေ ပြောင်းလဲသွားတယ်။
အက်ဗလင်က ထောက်တိုင်နားမှာ အလုပ်လုပ်နေသူတွေအပေါ်ကို ကာကွယ်ရေး အကာအကွယ်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တယ်။
ကျောက်စအသေးစားလေး တစ်ခုက အကာအကွယ်ကို လာမှန်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လိမ့်ကျသွားတယ်။
သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ရုပ်တုမုခ်ဝဆီမှာပဲ ရှိနေတယ်။
ကျွန်တော့်အကြည့်တွေကတော့ အီလီနော်ဆီမှာပဲ ရှိနေတယ်။
“ချလိုက်တော့”
ကျွန်တော် ကျောက်တုံးကို စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ သစ်သားထောက်တိုင်တွေပေါ် ချလိုက်တယ်။
သူမက အပေါက်ကို သေချာစစ်ဆေးတယ်။
ပြီးတော့ တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“ကောင်းပြီ။ အခု နောက်တစ်ခု”
မနက်ခင်း နောက်ပိုင်းအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဆက်မလုပ်တော့ဘဲ ရပ်လိုက်ကြတယ်။
လမ်းကြောင်း ပွင့်သွားလို့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်လာလို့ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် မသိခင်မှာ အီလီနော်က အရင်သိသွားတာကို ကျွန်တော် သဘောမကျလှပါဘူး။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ခွက်တစ်ခွက် ကမ်းပေးတယ်။
“သောက်လိုက်”
“နောက်တစ်ခု ထပ်လုပ်နိုင်သေးပါတယ်”
“ခင်ဗျား ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေသင့်တယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ထဲက ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး ကျွန်တော် ထိုင်ချလိုက်အောင် လုပ်တယ်။
သူမကိုယ်တိုင်လည်း အာရုံစိုက်ထားရလွန်းလို့ မျက်နှာငယ်နေတယ်။
ကျွန်တော်တို့ တစ်မနက်လုံး ဘာမှသိပ်မလုပ်ရဘဲ အချိန်ကုန်ခဲ့ကြတာပါ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျိုးနေတဲ့ လှေကားထစ်အောက်မှာ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အပေါက်တစ်ခု ပွင့်လာခဲ့ပါပြီ။
အဲ့ဒီအပေါက်ကို ကျော်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မီးခွက်အလင်းရောင်က တံခါးတစ်ချပ်ရဲ့ အစွန်းကို ထိုးမိသွားတယ်။
ကြေးဝါတံခါး။
အသက်အရွယ်ကြောင့် ညိုမည်းနေတယ်။
လက်ကိုင်ဘုအပေါ်မှာ သရဖူပုံစံ ရေထွင်းထားတယ်။
နေ့လယ်စာစားချိန်မှာ ကားလ်က ကျွန်တော့်လက်ချောင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး လွှတ်မပေးဘဲ လုပ်နေတယ်။
ကျွန်တော်ပဲ သူမကို ဆက်ကိုင်ခွင့်ပေးထားလိုက်တယ်။
ဂယ်ရစ်က သူမဘေးမှာ လဲလျောက်နေပြီး အဲ့ဒီလှုပ်ရှားမှုကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
သူတို့ရဲ့ ဘိုးအိုက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ထိုင်နေတယ်။
“ကျောက်မှုန့်တွေ” လို့ သူက ပြောတယ်။
“ဘယ်နားမှာလဲ”
သူက ကျွန်တော့်ဆံပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
ကျွန်တော် လွတ်နေတဲ့ လက်နဲ့ ဆံပင်ကို ပုတ်ခါလိုက်တယ်။
“ဟိုဘက်ခြမ်းမှာ”
အက်ဗလင်က လှမ်းလက်နဲ့ ကျွန်တော့်နားရွက်နားက ဖျော့တော့နေတဲ့ အမှုန်အမွှားလေးကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်တယ်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော်တို့ကို ထိုင်ကြည့်နေတယ်။
“ဘာတွေများ တွေ့ခဲ့ကြလဲ”
“တံခါးတစ်ချပ်ပါ”
“ဒါဆို အဲ့ဒီနောက်မှာရော”
“ဘာရှိလဲ မသိရသေးပါဘူး”
သူမ ခေါင်းညိတ်တယ်။
ပြီးတော့ မုန့်ကို ပိုနီးအောင် ရွှေ့လိုက်တယ်။
ဘယ်သူမှ ကျွန်တော်တို့ကို အမြန်လုပ်ဖို့ မတိုက်တွန်းကြပါဘူး။
အဲ့ဒီအတွက်နဲ့တင် နေ့လယ်ခင်းတစ်ခင်းလုံး စားပွဲဝိုင်းမှာ ဆက်ထိုင်နေချင်စိတ်တွေ ဖြစ်မိတယ်။
နောက်တစ်နေ့ ညနေရောက်တော့ အီလီနော်က ကျွန်တော်တို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့တယ်။
လမ်းကြောင်းက ကျဉ်းပေမဲ့ ထောက်တိုင်တွေနဲ့ လုံခြုံအောင် လုပ်ထားပါတယ်။
ကြေးဝါတံခါးက အတွင်းဘက်ကို ပွင့်တယ်။
ကက်စတယ်လန်က တံခါးရှေ့မှာ ရပ်ပြီး သရဖူပုံစံပေါ်ကို လက်တင်လိုက်တယ်။
ဘာမှ ဖြစ်မလာပါဘူး။
သူက အဲဒီအတိုင်း အငြိမ်ကြီး ဆက်ရပ်နေတယ်။
“စွမ်းအင်တွေ ကုန်သွားပြီလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“အင်း”
“ကျွန်တော် ဖြည့်ပေးရမလား”
“ဖွင့်တဲ့ စက်ယန္တရားက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် ထင်တာတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
သူက ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာကို ပြသပေးတယ်။
ကျွန်တော် အေးစက်နေတဲ့ သတ္တုကို ထိတွေ့လိုက်တယ်။
ပါးလွှာတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခုက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေအောက်မှာ ဖြတ်သန်းသွားတယ်။
တံခါးထဲကနေ ဘာတစ်ခုခု မြည်သံထွက်လာတယ်။
ကက်စတယ်လန်က လက်ကိုင်ဘုကို လှည့်လိုက်တယ်။
ပတ္တာတွေက တကျွီကျွီနဲ့ အသံမြည်လာတယ်။
ဒါ့အပြင် သက်သေခံခန်းမဆောင်လည်း ပွင့်လာခဲ့တယ်။
အထဲက အခန်းက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုသေးငယ်ပါတယ်။
ခမ်းနားတဲ့ စားပွဲကြီးတွေ မရှိပါဘူး။
ကျောက်မျက်ရတနာတွေ စီခြယ်ထားတဲ့ စာရင်းဇယားတန်းတွေလည်း မရှိပါဘူး။
နံရံသုံးဘက်မှာ ကျောက်သား ဗီရိုတွေနဲ့ ဗလာဖြစ်နေတဲ့ မီးခွက်တင်ခုံအောက်က စားပွဲခုံကျဉ်းကျဉ်းလေး တစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်။
ဗီရိုတစ်လုံးက ပွင့်လျက်သား ကျနေတယ်။
အထဲက ပစ္စည်းတွေက ဖုန်မှုန့်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။
နောက်ဗီရိုတစ်ခုကတော့ ပိတ်လျက်သား ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့ အပေါ်ထောင့်စွန်းမှာ အကွဲကြောင်းတစ်ခု ရှိနေတယ်။
မေရီက စားပွဲခုံနားမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
အဲ့ဒီမှာ ခွက်တစ်ခွက် ရှိနေတယ်။
သာမန်ခွက်တစ်ခွက်ပါ။
ခွက်ရဲ့အတွင်းဘက်မှာ အညိုရောင် အကွင်းကြောင်းတစ်ခု ထင်နေတယ်။
သူမက သူမရဲ့ သေတ္တာကို မချခင် အဲဒီခွက်ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဘယ်ကနေ စကြမလဲ”
ကက်စတယ်လန်က အရှေ့ဘက်နံရံဆီ လှည့်လိုက်တယ်။
“နောက်ဆုံးနှစ်တွေတုန်းက ဒီမှာ သိမ်းဆည်းခဲ့ကြတာ”
မှတ်တမ်းအချို့က ပျောက်ဆုံးနေပါတယ်။
တစ်ချိန်တုန်းက အမိုးကနေတဆင့် ရေစိမ့်ဝင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။
သစ်သားသေတ္တာတွေက စိုစွတ်ပျော့ပြောင်းသွားပြီး ပုံပျက်ကုန်ကာ ပြန်ခြောက်သွားတဲ့အတွက် ဘာမှန်းတောင် မမှတ်မိနိုင်တော့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ပါးလွှာတဲ့ သက်သေခံကျောက်ပြားလေးတွေကတော့ အတော်လေး ပျက်စီးမှုနည်းပါးစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
မေရီက ကျောက်ပြားတစ်ခုချင်းစီကို မရွှေ့ခင် အမှတ်စဉ် အသီးသီး တပ်ထားလိုက်တယ်။
ကက်စတယ်လန်က အညွှန်းစာတမ်းတွေထဲက ကျန်နေသေးတာတွေကို ဖတ်ပြနေချိန်မှာ အက်ဗလင်က မီးခွက်ကို ကိုင်ပေးထားတယ်။
နယ်နိမိတ် သဘောတူစာချုပ်။
မြောက်ပိုင်း တပ်စခန်းအတွက် ခန့်အပ်လွှာ။
ရိက္ခာသိုလှောင်မှုဆိုင်ရာ ကြေညာချက်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့လက်က ရပ်တန့်သွားတယ်။
“ဘာလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“သံတမန်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ရဲ့ အကြောင်းပါ”
သူက စာတမ်းအောက်ခြေက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ စင်ပေါ်က ဖုန်မှုန့်တွေကို ဖွတ်ချလိုက်တယ်။
“လေဒီ အော်ရီလီယာကို ခေါ်ယူခဲ့တဲ့ အစည်းအဝေးအတွက်ပါပဲ”
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီစာတမ်းသေတ္တာကို အပေါ်ထပ်ကို သယ်လာခဲ့ကြတယ်။
အထဲမှာ ကျောက်ပြားလေးခု ပါရှိပါတယ်။
နှစ်ခုက ကွဲအက်နေတယ်။
ကက်စတယ်လန်က ကိုင်ဆောင်တဲ့ နေရာမှာ ထည့်လိုက်တဲ့အခါ စတုတ္ထမြောက် ကျောက်ပြားက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပေးပါဘူး။
စတုတ္ထမြောက် ကျောက်ပြားကတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးထလာတယ်။
စားပွဲခုံအထက်မှာ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ရှေးဟောင်း ကောင်စီခန်းမကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
ပြည့်စုံနေတယ်။
အခု လက်ရှိမှာ ပြတင်းပေါက်တွေ ရှိနေတဲ့နေရာတွေမှာ အဲ့ဒီတုန်းကလည်း ပြတင်းပေါက်တွေ ရှိနေပါတယ်။
နံရံရဲ့ ရင်းနှီးပြီးသား ကွေးနေတဲ့ ပုံစံ။
ဒါပေမဲ့ အလံတွေကတော့ ကွာခြားနေပြီး အဲဒီအောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ လူကလည်း ကျွန်တော် စိတ်ကူးကြည့်နိုင်တာထက် ပိုကြာအောင် သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။
သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေတယ်။
ရှေးဟောင်း မှတ်တမ်းထဲမှာ သူ့ကို ကလေးဘဝတုန်းက ကျွန်တော် မြင်ဖူးခဲ့ပါတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ သား။
သူ့လက်တစ်ဖက်မှာ စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားတယ်။
နောက်လက်တစ်ဖက်ကတော့ စားပွဲပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေတယ်။
“ပြန်ဖတ်ပြပါ” လို့ သူက ပြောတယ်။
ပုံရိပ်ရဲ့ အစွန်းတစ်ဖက်ကနေ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
“အော်ရီလီယာ မင်းဆက်မှ အော်ရီလီယာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စုဝေးရောက်ရှိနေကြသူများဆီသို့”
ဘုရင်က ခဏတာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့မှ ပြန်ဖွင့်တယ်။
“ဆက်ဖတ်ပါ”
“ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်တို့၏ ခေါ်ယူမှုနှင့်အတူ ပေးပို့လာသော တောင်းဆိုချက်များကို လက်ခံရရှိကြောင်း ဝန်ခံပါသည်”
မှတ်တမ်းပုံရိပ်က တဖျပ်ဖျပ် တုန်ခါသွားတယ်။
မေရီက သူမရဲ့ စာမျက်နှာပေါ်ကို ကိုင်းညွတ်သွားတယ်။
“ကျွန်ုပ်တို့၏ မိခင်ကို ချုပ်နှောင်ခြင်းအား ကျွန်ုပ်တို့ လက်မခံပါ။ ဤမင်းဆက်မှ မည်သည့်သံတမန်မျှ ၎င်းကို သဘောတူညီခွင့် အာဏာ မရှိပါ”
ကျွန်တော် အသက်ရှူရပ်သွားတယ်။
မိန်းမပျိုက ဆက်ဖတ်တယ်။
“ကျွန်ုပ်တို့၏ တံဆိပ်တော်အောက်တွင် ခရီးသွားလာကြသူများသည် သင်တို့၏ တောင်းဆိုချက်များကို နားထောင်နိုင်သည်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အဖြေကို ပေးပို့နိုင်သည်၊ އަދင် သူမအား ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ပေမည်။ သို့ရာတွင် သူမ၏ အမည်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အမည်ဖြင့်ဖြစ်စေ မည်သည့်ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုမှုကိုမျှ ပြုလုပ်ပိုင်ခွင့် မရှိပါ”
စားပွဲအောက်မှာ အက်ဗလင်ရဲ့လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာတွေ့တယ်။
ဘုရင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ထပ်ပြောပါ။ နောက်ဆုံး வாကျကို”
သူမက အဲဒီစာကြောင်းကို ထပ်ဖတ်ပြတယ်။
သူက စကားလုံးတိုင်းကို သေချာ နားထောင်နေတယ်။
နောက်ထပ်လည်း ရှိသေးတယ်။
သံတမန်တွေရဲ့ နာမည်တွေ။
သူတို့ရဲ့ ခရီးသွားလာရေးအတွက် စီစဥ်ထားတာတွေ။
အော်ရီလီယာက မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုကြာအောင် ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံထားရတဲ့အတွက် ကုထုံးဆရာတစ်ဦးကပါ အဖော်လိုက်သွားရမယ်ဆိုတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေ။
မြင်းအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလားလို့ ဘုရင်က မေးတယ်။
ဘယ်သူကမှန်းမသိဘူး “ဟုတ်ကဲ့ပါ” လို့ ဖြေလိုက်တယ်။
သူက စာရွက်စာတမ်းကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ သူေပးလာတဲ့ တံဆိပ်တုံးကို ယူလိုက်တယ်။
ခဏလောက်တော့ သူ့လက်တွေ တုန်ယင်နေတယ်။
ဖယောင်းပေါ်ကို သရဖူပုံစံ ဖိနှိပ်မချခင်မှာ စားပွဲခုံကို ထောက်ပြီး သူ့လက်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်တယ်။
“သူ့ကို အိမ်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ကြပါ” လို့ သူက ပြောတယ်။
ပုံရိပ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ဘယ်သူမှ ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ ခုံကို မထိကြပါဘူး။
ကျွန်တော် ကက်စတယ်လန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါ အတုမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”
“ခန်းမဆောင်ရဲ့ အမှတ်အသားတွေနဲ့ ကိုက်ညီပါတယ်။ သက်သေခံ စီစဥ်ချက်လည်း မပျက်မယွင်း ရှိနေပါတယ်”
“ပြင်ဆင်ဖန်တီးထားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား”
“ဘာပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက္ခဏာမှ မတွေ့ရပါဘူး”
သူ ဒီထက်ပိုခိုင်မာတဲ့ စကားမျိုး ပြောပေးစေချင်ခဲ့တာပါ။
သံသယဝင်စရာ နေရာလေးတောင် မကျန်ရစ်စေမယ့် စကားမျိုးပေါ့။
မေရီက သူမရဲ့ ခေါင်းကို မော့လိုက်တယ်။
“သံတမန်အဖွဲ့ရဲ့ မှတ်တမ်းနဲ့ ပေးပို့မှုမှတ်တမ်းကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သင့်တယ်”
“အင်း” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
သူမရဲ့ အသံတွေ တုန်ရီနေတယ်။
ကျွန်တော် ပူးကပ်နေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ကို အရမ်းတင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။
ကျွန်တော် လက်ချောင်းတွေကို လျော့လိုက်တယ်။
သူမက လက်ကို မလွှတ်ပေးပါဘူး။
ပေးပို့မှုမှတ်တမ်းကလည်း ဆက်လက်ရှင်သန် ကျန်ရစ်နေပါတယ်။
မြင်းအတွက် ပြေစာကလည်း ရှိနေပါတယ်။
သံတမန်ရဲ့ အာဏာကို သီးခြားကျောက်ပြားတစ်ခုပေါ်မှာ ကူးယူဖော်ပြထားပြီး ကောင်စီဝင်နှစ်ဦးက သက်သေခံလက်မှတ် ထိုးထားကြပါတယ်။
အသုံးအနှုန်းတွေကလည်း ကိုက်ညီနေတယ်။
တောင်းဆိုချက်များကို နားထောင်ရန်။
ငြင်းပယ်ချက်ကို ပေးပို့ရန်။
သူမ၏ ပြန်လာမှုကို လုံခြုံစေရန်။
ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုမှု မရှိရ။
သဘောတူညီချက် မရှိရ။
ညဉ့်ဦးယံ ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့က အဆိုပါမှတ်တမ်းတွေကို ဘုရားကျောင်းက ပျက်စီးနေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းဘေးမှာ တင်ထားလိုက်ကြတယ်။
တစ်ဖက်မှာတော့ အော်ရီလီယာရဲ့ မင်းဆက်က တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်လို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတစ်ခုမှာ ပြောဆိုခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကြောင်း။
နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ သူမရဲ့ မင်းဆက်က တကယ်တမ်း ပေးပို့ခဲ့တဲ့ အဖြေတို့ ဖြစ်ပါတယ်။
အက်ဗလင် ကျွန်တော့်ဘေးကို ရောက်လာတဲ့အထိ အဲဒါတွေကို ကျွန်တော် ရပ်ကြည့်နေမိတယ်။
“အခု သူမကို ပြောပြလို့ရပြီ”
“အင်း”
ဒီလောက်အထိ အိပ်စက်ချင်စိတ် ပြင်းပြခဲ့ဖူးတာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ကို ပန်းဥယျာဉ်ခန်းမဆောင်မှာ ဆီးကြိုတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မပြောရသေးခင်မှာတင် သူမ တစ်ခုခု ရှာတွေ့ခဲ့ပြီဆိုတာကို သိနေခဲ့တယ်။
သူမ အသင့်ပြင်ဆင်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
အဲဒါက ရင်နာစရာ ကောင်းလှပါတယ်။
သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်လောက်တဲ့ အနီးအနားမှာ ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်တယ်။
“ခင်ဗျားရဲ့သား ပို့လိုက်တဲ့ အဖြေကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့ပြီ”
သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ အေးစက်သွားတယ်။
“ဘာတဲ့လဲ”
ကျွန်တော် စပြောဖို့ ကြိုးစားတယ်။
စကားလုံးတွေက သေချာ ထွက်မလာဘူး။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ကုလားထိုင်ဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
“သူ ငြင်းပယ်ခဲ့ပါတယ်”
အော်ရီလီယာက သူမကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“သူက ခนဗျားကို ချုပ်နှောင်ထားတာကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာပါ” လို့ ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြောတယ်။ “သံတမန်တွေ အဲ့ဒါကို သဘောတူဖို့ သူ တားမြစ်ခဲ့ပါတယ်။ သူ အဲဒီစာကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ်နေတာကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့ရတယ်”
ခဏလောက်တော့ အော်ရီလီယာ နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိတော့သလို ဖြစ်သွားတယ်။
ပြီးတော့မှ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ရီလာတယ်။
“သေချာရဲ့လား”
“ပေးပို့ချက်နဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ “ကိုက်ညီနေပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာတယ်။
“သူ့ရဲ့ စကားတွေက ဘယ်လိုလဲ”
ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် မှတ်မိသမျှ စကားလုံးတွေ အားလုံးပေါ့။
နောက်ဆုံး အပိုင်းကို ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် ရပ်လိုက်ရတယ်။
အော်ရီလီယာက စောင့်နေတယ်။
“ခင်ဗျားကို အိမ်ပြန်ခေါ်ခဲ့ပါလို့ သူ ပြောခဲ့တယ်”
သူ့ရဲ့ မျက်နှာ ပုံစံ ပျက်ယွင်းသွားတယ်။
အက်ဗလင်က သူမကို ဖက်ပေးလိုက်တယ်။
သူမ ငိုကြွေးနေချိန်မှာ ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ဆက်ထိုင်နေပြီး လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေးတယ်။
အဲဒါက တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ကြော့ရှင်းနေတာမျိုး ဘာမှ မရှိပါဘူး။
သူမရဲ့ အတွင်းက တစ်ခုခု ပြိုလဲသွားသလိုမျိုး သူမ ရှေ့ကို ကိုင်းကျသွားတယ်။
မှတ်တမ်းထဲက ပုံရိပ်ကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိတယ်။
တံဆိပ်ခတ်တဲ့အပေါ်မှာ တုန်ယင်နေတဲ့ သူ့ရဲ့လက်။
သူ့ရဲ့လက်လှမ်းမမီတဲ့ နေရာဝေးဝေးတစ်နေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း ထჯိုင်နေပြီး သူက သူမကို အဲ့ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ဖို့ သဘောတူခဲ့လေသလားလို့ တွေးပူနေတဲ့ သူမ။
ဘယ်ဘက်က ပိုပြီး ရင်နာစရာ ကောင်းလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လို့ မရတော့ပါဘူး။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဆက်မတွေးတော့ပါဘူး။
အဲဒီအစား တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။
အချိန်အတော်ကြာတော့မှ အော်ရီလီယာက ကျောမှီလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က သူမကို ပဝါတစ်ထည် ပေးလိုက်တယ်။
သူမ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး ပန်းဥယျာဉ်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“သူ ငါ့ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်”
“အင်း”
“ငါ တကယ် သိပါတယ်”
ကျွန်တော် သူမနားကို ပိုတိုးသွားတယ်။
သူမက ပဝါကို လက်နှစ်ဖက်ကြားမှာ တင်းတင်း ဆုပ်ညှစ်ထားတယ်။
“ဒါပေမဲ့ သူက သူ့နိုင်ငံကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်လို့ သူတို့ ပြောကြတာ”
အဲဒီစာကြောင်းကို သနားကြင်နာတတ်သလို၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သလို၊ မလွှဲမရှောင်သာသလို ဘယ်လိုမျိုး အသံထွက်အောင် လုပ်ခဲ့ကြမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။
ချစ်ခြင်းမတရားနဲ့ သူ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုအောက်မှာ ရှိနေတဲ့ လူတွေဟာ တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု အပြန်အလှန် တိုင်းတာနှိုင်းယှဉ်ရုံပဲ ရှိသလိုမျိုးပေါ့။
“သူ ခင်ဗျားကို လာခေါ်ခိုင်းခဲ့တယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်တယ်။
ပြီးတော့ အဲဒါကို ထပ်ပြောပြဖို့ ကျွန်တော့်ကို တောင်းဆိုတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ထပ်ပြောပြလိုက်တယ်။
သူမ မေးမှသာ တခြားမှတ်တမ်းတွေ အကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှု။
သဘောတူတယ်ဆိုတဲ့ အဆိုပြုချက်။
သူမရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ အခြေအနေ။
သူမ နားထောင်နေစဉ်မှာ သူမရဲ့ မျက်နှာပေးတွေ ပြောင်းလဲသွားတယ်။
ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုက ရှိနေဆဲပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီဘေးမှာ ပိုပြီး ထက်ရှတဲ့ တစ်ခုခုက ရပ်တည်နေတယ်။
“သူတို့က သံတမန်အဖွဲ့ကို အသုံးချခဲ့ကြတာပဲ”
“အဲ့ဒီလို ထင်ရပါတယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ “ဘယ်သူ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ မသိရသေးပါဘူး”
“တကယ်ရော သံတမန်က သဘောတူခဲ့ရဲ့လားဆိုတာလည်း မသိရသေးဘူး” လို့ ကျွန်တော် ထပ်ပြောတယ်။ “ဘယ်သူက သူတို့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး လိမ်ညာခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
အော်ရီလီယာ နှေးကွေးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“အဲ့ဒီတံဆိပ်တော်က သူတို့ရဲ့ စကားတွေကို မင်းဆက်ရဲ့ စကားတွေအဖြစ် တင်ပြခွင့်ပြုလိုက်သလို ဖြစ်သွားစေတာပေါ့”
“သူတို့ရဲ့ အာဏာစက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ရင်တောင်မှပေါ့”
“လက်ခံချင်တဲ့ ဘယ်သူ့အတွက်မဆိုပေါ့လေ”
“ဒါဆို ချည်နှောင်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ရော”
သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။
“အဲဒါကတော့ ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိအောင် လုပ်ရမယ်”
သူမ ထရပ်လိုက်ပြီး ပွင့်နေတဲ့ တံဆိပ်တံခါးတွေဆီ လျှောက်သွားတယ်။
ကျွန်တော်တို့လည်း လိုက်သွားကြတယ်။
ခဏလောက်တော့ သူမ ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ စုဝေးလာတယ်။
သူမ အလင်းရောင်ကို ဆင့်ခေါ်တာကို ကျွန်တော် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။
ဒါကတော့ လုံးဝ ကွာခြားနေတယ်။
အဲဒီအောက်မှာ ပါးလွှာတဲ့ အမည်းစက်မျဉ်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး အရမ်းပါးလွှာလွန်းလို့ သာမန်နားမှာသာ မရပ်နေရင် ကျွန်တော် လွတ်သွားနိုင်ပါတယ်။
အဲဒီမျဉ်းက သူမရဲ့ အရေပြားကို မထိဘဲနဲ့ ဖြတ်သန်းသွားတယ်။
အော်ရီလီယာ သေချာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်တယ်။
“ဟောဒီမှာ”
ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအင်က မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ တက်လာတယ်။
သူမ ခေါင်းလှည့်လာတယ်။
“ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်ပါ”
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတယ်။
အမည်းစက်မျဉ်းက အော်ရီလီယာရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကနေ ကွေးထွက်သွားပြီး လေထုထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
“ဒါက ချည်နှောင်မှုတွေထဲက တစ်ခုလား” လို့ ကျွန်တော့်ဇနီးက မေးတယ်။
“အင်း”
“အရင်တုန်းကရော ဒါကို ပြလို့ရလား”
“ဒီလောက်ထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းတော့ မပြနိုင်ခဲ့ဘူး”
အော်ရီလီယာ အဲဒါကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်နေတယ်။
“ငါ့ကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ အရာကို တွန်းလှန်ရင်းနဲ့ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ။ အဲ့ဒါရဲ့ ပုံစံထက် အလေးချိန်ကို ပိုပြီး သိခဲ့ရတယ်”
ရွှေရောင်အလင်းတန်း ပိုတောက်ပလာတယ်။
ခဏတာအတွင်းမှာပဲ အမည်းစက်တွေထဲမှာ တစ်ခုခု ပေါ်လာတယ်။
အမှတ်အသား ငါးခု။
သရဖူတစ်ခု။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သရဖူ။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မွှန်ထူလာတယ်။
ကျွန်တော် မလှုပ်ရှားနိုင်ခင်မှာတင် အော်ရီလီယာက အလင်းရောင်ကို မှေးမှိန်သွားစေတယ်။
အမှတ်အသားကလည်း အဲဒီနဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
သူမ လက်ကို ချလိုက်တယ်။
“အခုတော့ ဘယ်ကစရမလဲဆိုတာ ငါတို့ သိပြီ”
မနက်မိုးလင်းခါနီးမှာ ကျွန်တော် နိုးလာတယ်။
အက်ဗလင်လည်း နိုးနေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အဲဒါကို မြင်ခဲ့ရရဲ့လားလို့ မမေးကြပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား ရဲတိုက်ကြီးရဲ့ အသံတွေကို နားထောင်ရင်း လဲလျောက်နေလိုက်ကြတယ်။
အောက်ထပ်တစ်နေရာမှာ တံခါးပိတ်သံ။
ပိုက်လိုင်းတွေထဲမှာ ရေလှုပ်ရှားသံ။
ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာ ကားလ် စတင်လှုပ်ရှားလာတဲ့ အသံ။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာတယ်။
“ငါတို့ အခြေအနေ အပြည့်အစုံ လိုအပ်တယ်”
“အင်း”
“ပြီးတော့ သံတမန်အဖွဲ့ရဲ့ ပြန်လာမှုလည်း လိုတယ်”
“သူတို့ တကယ် ပြန်လာခဲ့ကြတယ်ဆိုရင်ပေါ့”
သူမ ခေါင်းညိတ်တယ်။
ကျွန်တော် မှောင်မည်းနေတဲ့ အမိုးကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
လပေါင်းများစွာကြာအောင် ကျွန်တော် တိုက်ိုက်နိုင်မယ့် အရာတစ်ခုကို လိုချင်ခဲ့တာပါ။
ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ့် တံခါးတစ်ချပ်။
ဆွဲဖြုတ်ရမယ့် သံကြိုးတစ်စင်း။
အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သရဖူက သူမရဲ့ အကျဉ်းထောင်အဖြစ် ဖန်တီးခံထားရတာကို တွေ့ခဲ့ရပြီ။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ဆက်ပြီး ဖျက်ဆီးချင်နေဆဲပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်တဲ့အခါမှာ သူမကို တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ လုံလုံခြုံခြုံ ရှိနေစေချင်ပါတယ်။
မနက်စာစားပြီးတဲ့နောက် မေရီက ကျွန်တော်တို့ကို လာတွေ့တယ်။
အော်ရီလီယာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြသခဲ့တာတွေကို သူမကို ပြောပြလိုက်တယ်။
သူမ နားထောင်ပြီးတော့ စာအုပ်အသစ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
ကက်စတယ်လန်က ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။
လမ်းကြောင်းက လုံခြုံဆဲဖြစ်ပြီး အလုပ်တွေ ဆက်လုပ်နိုင်တယ်ဆိုပြီး အီလီနော်က သတင်းပို့ပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော် အခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီး။
ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ။
လူတိုင်း သေဆုံးသွားပြီလို့ ခေါ်ဆိုခဲ့တဲ့ နေရာကနေ အိမ်တစ်หลังကို တည်ဆောက်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးခဲ့တဲ့ လူတွေ။
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
“သံတမန်အဖွဲ့ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို အရင်စမယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
မေရီက သူမရဲ့ ဖောင်တိန်ကို မှင်ထဲ နှစ်လိုက်တယ်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ မနက်ခင်း ခေါင်းလောင်းသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတော့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ အလုပ်စလုပ်ခဲ့ကြတယ်။