ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အထိ ကတ်စတယ်လန်က စောင့်ခဲ့ပါတယ်။
ပြီးမှ သူက ကျွန်တော်တို့ဆီ လာပြီး အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို သူ့ရဲ့ စစ်ဆေးရေးအခန်းဆီ လိုက်လာဖို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်သွားတဲ့အခါ သူ ရှာတွေ့ထားတဲ့ အရာတစ်ခုကို ကြည့်ခိုင်းပါတယ်။
မည်းနက်နေတဲ့ ကျောက်တုံး ပါးပါးလေး တစ်ခုပါ။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ကျွန်တော် သေချာ မသိသေးပါဘူး။”
အဲဒီစကားကပဲ ကျွန်တော့်ကို ကျောကို မတ်သွားစေပါတော့တယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ပန်းချီဆွဲနေရာကနေ မော့ကြည့်လာပါတယ်။
ကတ်စတယ်လန်က စိုးရိမ်ပူပန်တဲ့ဟန် ပြတတ်တာ အလွန်ရှားပါတယ်။
“လေဒီ အော်ရီလီယာရဲ့ ဒုတိယအကြိမ် ပေါ်လာချိန်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဘုရားကျောင်းပတ်လမ်းတစ်ခု အလုပ်လုပ်လာခဲ့ပါတယ်”
ကျွန်တော် ပုခက်စောင့်တဲ့နေရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်လို ပတ်လမ်းမျိုးလဲ”
“သက်သေခံ မှတ်တမ်းတစ်ခုပါ။”
သူက ကျောက်တုံးကို ကမ်းပေးပါတယ်။
အဲဒီကျောက်တုံးက ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးထက်ကို ပိုသေးပါတယ်။
အစွန်းတစ်ဘက်တစ်လျှောက်မှာ ရွှေရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေပါတယ်။
ပျက်စီးနေတဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ကျွန်တော် အရင်ကလည်း မြင်ဖူးပါတယ်။
සාමාන්ယအားဖြင့်တော့ အဲဒီမှတ်တမ်းတွေက အပိုင်းအစတွေကိုသာ ပေးစွမ်းလေ့ရှိပါတယ်။
မျက်နှာမပါတဲ့ နာမည်တစ်ခု။
ဝါကျတစ်ဝက်။
ဘယ်သူမှ စကားမပြောရသေးခင်မှာပဲ ပြိုကွဲသွားတဲ့ အခန်းတစ်ခန်း။
“ဘာတွေ မှတ်တမ်းတင်ထားလဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
“အသစ်အဆန်းတော့ ဘာမှ မပါပါဘူး။ တုံ့ပြန်မှုက ရှိပြီးသား အချက်အလက်တစ်ခုကနေ ထွက်ပေါ်လာတာပါ”
“ဘယ်လောက်တောင် ဟောင်းတာလဲ”
“ပြိုလဲပျက်စီးမှု မဖြစ်ခင်ကတည်းကပါ။”
ကျွန်တော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေက ကျောက်တုံးကို အနည်းငယ် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်မိသွားပါတယ်။
“အဲဒီအချက်အလက်ကို ဝင်ရောက်ကြည့်လို့ မရတော့တာပါ။ အရင်ကတော့ ပျက်စီးမှုက ပြန်ကောင်းလာစရာ မရှိတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာပါပဲ”
“သူ့ရဲ့ ရှိနေမှုက အဲဒါကို ပြောင်းလဲသွားစေတာပေါ့”
“အဲဒါက ခွဲခြားသတ်မှတ်တဲ့ ပုံစံကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့နိုင်လောက်တဲ့အထိ လိုအပ်တဲ့ အပိုင်းတွေကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးနိုင်ခဲ့တယ်”
“အခု ဖတ်လို့ရပြီလား”
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတော့ ရပါတယ်။”
သူ ခေတ္တရပ်သွားပါတယ်။
“သူမ အကျဉ်းချခံခဲ့ရတာနဲ့ ပတ်သက်နေပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့ ကျောက်တုံးကိုင်လျက်နဲ့ အိပ်ခန်းဘက်ကို ပြန်လာခဲ့ကြပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ စုတ်တံကို ချလိုက်ပါတယ်။
ခဏတာလောက် ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြပါဘူး။
ဆက်လျက်ပါနေတဲ့ တံခါးပေါက်ရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ အမွှာနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်မောကျနေတဲ့ အသံအသေးစားလေး ထွက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့မှ မည်းနက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးဆီကို အာရုံပြန်ပြောင်းလိုက်ပါတယ်။
“သူမ သိပြီးပြီလား”
“မသိသေးပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင် မဖွင့်ခင်မှာ သူမကို အရင်မေးကြတာပေါ့။”
ကတ်စတယ်လန်က သဘောတူကြောင်း အသံပြုလိုက်ပါတယ်။
“ရှင်တို့ လုပ်ချင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီးက အခန်းကို ဖြတ်လာပြီး ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာရပ်ပါတယ်။
“အဲဒီအချိန်အထိ မဖွင့်ဘဲ ထားခဲ့လို့ ဖြစ်လာမယ့် အန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသေးလား”
“အဲဒီ အပိုင်းအစထဲမှာ ဘယ်လို လုပ်ဆောင်ချက်မှ ဆက်မရှိတော့ပါဘူး။ မှတ်တမ်းတစ်ခုကိုပဲ ထိန်းသိမ်းထားတာပါ”
ကျွန်တော် အဲဒါကို ယူချင်ခဲ့ပါတယ်။
သူ ပြန်လည်ထုတ်ယူထားပြီးသမျှ စကားလုံးတိုင်းကို တောင်းဆိုချင်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်မယ့်အစား အဲဒါကို သိမ်းဆည်းထားဖို့ပဲ ကျွန်တော် ခွင့်ပြုလိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်သူမှ မတွေ့နိုင်တဲ့ လုံခြုံတဲ့နေရာမှာ သိမ်းထားပေးပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော့်သခင်။”
သူ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာဆွဲပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ထဲက ဘယ်သူမှလည်း အရင်လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ဆက်မလုပ်တော့ပါဘူး။
အဲဒီညက ကျွန်တော်တို့ သူမကို တွေ့တဲ့အခါ အော်ရီလီယာက ရေပန်းဘေးမှာ ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခြေသံကြားတော့ သူမ လှည့်လာပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
ကတ်စတယ်လန်ရဲ့ စကားအတိုင်း အတိအကျ ပြောပြဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။
သက်သေခံ မှတ်တမ်းတစ်ခု။
ခွဲခြားသတ်မှတ်တဲ့ ပုံစံတစ်ခု။
သူမ အကျဉ်းချခံရမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တစ်ခု။
နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ရောက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
သူမက ရေပန်းခုံစွန်းမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲကိုင်တဲ့အထိ ကျွန်တော် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲပါပဲ။
“ရှင်တို့ ဘာတွေ တွေ့ခဲ့လဲ” လို့ သူမက မေးပါတယ်။
“ဘာမှ မတွေ့ရသေးပါဘူး။ ရှင့်ကို အရင်ပြောပြချင်လို့ပါ”
သူမက ကျွန်တော်တို့ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ရှင့်မှာ ခန့်မှန်းချက် ရှိလား”
“ရှိကောင်း ရှိမှာပေါ့။”
သူမရဲ့ ကျောဘက်မှာ ရေတွေ လှုပ်ရှားနေပါတယ်။
သူမက အဲဒီအသံကို ခဏတာမျှ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေပါတယ်။
ပြီးမှ သူမက “စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်” လို့ ပြောပါတယ်။
တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာမယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားခဲ့တာပါ။
ကြီးမားပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့။
ဘုရားသခင်တွေက သူတို့ရဲ့စွမ်းအားကို သူမအပေါ် ဖိနှိပ်ပြကြမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။
စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုတစ်ခု ရှိလိမ့်မယ်လို့တော့ ကျွန်တော် မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။
“သူတို့ ရှင့်ကို မချည်နှောင်ခင်ကလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဘယ်သူတွေက လုပ်တာလဲ”
“ငါဟာ အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာနေပြီလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတဲ့ လူတွေပေါ့။”
သူမရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်နေဆဲပါပဲ။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး သေချာနားထောင်စေခဲ့ပါတယ်။
“သူတို့က ငါ့ဆီကနေ အခွင့်အရေးတချို့ကို စွန့်လွှတ်ခိုင်းတယ်။ သူတို့ အပြစ်ပေးကန့်သတ်ထားတဲ့ လူတွေဆီကနေ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေကို ပြန်သိမ်းခိုင်းတယ်။ ငါ ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတဲ့ နေရာတွေအပေါ်မှာ သူတို့ရဲ့ အာဏာစက်ကို လက်ခံခိုင်းကြတယ်”
“ရှင် ဘာပြန်ပြောခဲ့လဲ”
“ငါ မလုပ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။”
ကျွန်တော် ဆက်စပ်မှုကို စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်လက်ခ្នည်းပေါ်ကို သူမရဲ့ လက်မနဲ့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပါတယ်။
“နောက်ထပ် ဆွေးနွေးမှုတွေလည်း ရှိသေးတယ်”
အက်ဗလင်ရဲ့ မေးရိုးတွေ တင်းမာသွားပါတယ်။
“သူတို့ ရှင့်ကို ထွက်သွားခွင့် ပေးခဲ့လား”
“အစတုန်းကတော့ ပေးခဲ့တာပေါ့။”
“ပြီးတော့ရော”
အော်ရီလီယာက ဥယျာဉ်တံခါးတွေဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“မပေးတော့ဘူး။”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ နောက်တစ်ဖက်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီအချိန်က ဂရေးကိပ် ပြိုလဲခဲ့တဲ့ အချိန်လား”
“အဲဒါထက် စောပါတယ်။”
အဲဒီစကားလုံးက သူမ ရှင်းမပြတဲ့ အရာတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် မေးချင်ခဲ့ပါတယ်။
တစ်ခုခုကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်စိတ်လည်း ဖြစ်မိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်အရာကမှ အသုံးဝင်ပုံ မပေါ်ပါဘူး။
“မှတ်တမ်းကို ကျုပ်တို့ စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရမလား” လို့ အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
“ရပါတယ်။”
“ရှင့်ရော ကျုပ်တို့နဲ့အတူ ကြည့်ချင်သေးလား”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ပြီးမှ ချန့်ဟန်သွားပါတယ်။
“အထဲမှာ ငါ့အနေနဲ့ မေ့ပျောက်သွားတာတွေ ရှိနေနိုင်တယ်”
“ကျုပ်တို့ ရပ်လိုက်လို့ ရပါတယ်”
“ငါ မှားယွင်းပြီး မှတ်မိနေတာတွေလည်း ရှိနိုင်တယ်”
“အဲဒါတွေအတွက်လည်း ရပ်ပေးလို့ ရပါတယ်” လို့ ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြောပါတယ်။
အော်ရီလီယာက သူမကို ခဏတာမျှ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
ပြီးမှ သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို မှီချလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း သူမရဲ့လက်ကို ဆက်ကိုင်ထားခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အစည်းအဝေး မခေါ်ခဲ့ပါဘူး။
ကတ်စတယ်လန်က ဘုရားကျောင်းဘေးက အခန်းငယ်လေး တစ်ခန်းကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပါတယ်။
မေရီက စာရွက်တွေ ယူလာခဲ့ပါတယ်။
သူမကို ဆက်ရှိနေပေးဖို့ အက်ဗလင်က တောင်းဆိုခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြောဆိုကြတဲ့အခါ အော်ရီလီယာကလည်း သဘောတူခဲ့ပါတယ်။
စကားလုံးတိုင်းကို မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဖို့ မကြိုးစားဘဲ နားထောင်ပေးနိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက် လိုအပ်နေလို့ပါပဲ။
ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီကိစ္စမှာ အတော်လေး ညံ့ဖျင်းနေခဲ့ပါပြီ။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ခင်းမှာ ဂါရစ်ရဲ့ ကုလားထိုင်အသစ်ကို ဘုရားကျောင်းထဲ သယ်လာခဲ့ပါတယ်။
သူက လက်ရန်းတစ်ဖက်အောက်က နှင်းဆီပန်းကို ပုံဖော်ပြီးစီးသွားပါပြီ။
လူတစ်ယောက်က အစပိုင်းမှာ သတိမထားမိဘဲ အဲဒီအပေါ်မှာ လက်ချောင်းတွေ တင်ထားနိုင်လောက်တဲ့အထိ သေးငယ်ပါတယ်။
ရေကန်ဘေးမှာ ကုလားထိုင်ချဖို့ သူ့ကို ကျွန်တော် ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။
သူ နောက်ဆုတ်လိုက်ပါတယ်။
“ဒီလိုဆို ရပြီလား”
“ရပါပြီ။”
သူက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ အက်ဗလင်ကို ကြည့်ပါတယ်။
“ငါ့ကို လိုသေးလား”
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူ့ဆီ သွားပါတယ်။
“ဒီအပိုင်းအတွက်တော့ မလိုပါဘူး”
သူက သူမရဲ့ နဖူးကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
“အင်းလေ။”
သူတို့ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားကြလဲဆိုတာကို မမေးဘဲနဲ့ပဲ သူ ထွက်သွားပါတယ်။
အဲဒီအတွက်လည်း ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ထိုင်လျက်သား ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
ဂါရစ် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ ကုလားထိုင်တစ်ဝိုက်မှာ ရွှေရောင်တွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း စုဝေးပြီး ပုံစံဖော်လာပါတယ်။
သူမရဲ့လက်က ထွင်းထုထားတဲ့ နှင်းဆီပန်းပေါ်ကို ကျရောက်သွားပါတယ်။
ခဏတာလောက် သူမက အဲဒါကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကတ်စတယ်လန်ဆီ ပင့်တင်လိုက်ပါတယ်။
နံရံပေါ်က သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတစ်ဖက်က မှိန်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
သူ နောင်တရတဲ့ဟန် လုပ်ပြတာကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။
“ကျွန်တော့်သခင်မ။”
“ဟေး၊ ကတ်စတယ်လန်။”
သူ့မျက်လုံးက ပိုလို့ မှိန်ကျသွားပါတယ်။
“ကျွန်တော် ဆက်ပြီး မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့—”
“ရပါတယ်။”
သူ ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
အော်ရီလီယာက သူ မော့ကြည့်လာတဲ့အထိ စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။
“ရှင် တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းသိမ်းခဲ့တာပါပဲ”
“ရှင်းပြလို့မရတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ရှိနေပါတယ်”
“ငါ သိပါတယ်။”
သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက နှင်းဆီပန်းပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ထောက်ထားပါတယ်။
“ကျန်ရစ်နေတာတွေကို ကျေးဇူးပြုပြီး ပြပေးပါ”
ကတ်စတယ်လန်က ခွက်တိမ်လေးတစ်ခုထဲမှာ ကျောက်တုံးကို တင်ပြီး ဖွင့်ပြလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအပေါ်မှာ အလင်းရောင်တွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
အစတုန်းကတော့ စားပွဲတစ်ခုကိုပဲ မြင်ရပါတယ်။
စားပွဲရှည်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အဝေးဘက်အစွန်းကတော့ ဖျော့တော့တဲ့ ဝိုးတဝါးအထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
နောက်တော့ လက်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။
လက်ရှည်အကျီစွန်း။
ကုလားထိုင်ရဲ့ အစွန်း။
ခြောက်သွေ့ပြီး အက်ကွဲသံကြီးနဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
“—အိမ်တော်ရဲ့ သဘောတူညီချက်နဲ့ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ပြီး ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်”
ရုပ်ပုံပျက်သွားပါတယ်။
ပြန်ပေါ်လာပါတယ်။
စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ရှေ့မှာချလျက်နဲ့ လူတစ်ယောက်က စားပွဲဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
သူ့မျက်နှာက ပုံစံမပေါ်လာပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ တံဆိပ်ကတော့ ထင်ရှားပါတယ်။
כת ရာဇသံတံဆိပ်ကို ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်ပါတယ်။
ဂရေးကိပ်ရဲ့ ရာဇသံတံဆိပ်ပါ။
ကျွန်တော့်ဘေးက အက်ဗလင်က လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာကတော့ မလှုပ်မယှက်ပါပဲ။
အသံက ဆက်ထွက်လာပါတယ်။
“— အမည်စာရင်းပါ သက်သေတွေက သူတို့ရဲ့ တောင်းဆိုပိုင်ခွင့်ကို မစွန့်လွှတ်မချင်း၊ သို့မဟုတ် အာဏာစက်က—”
တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
ရုပ်ပုံက ပါးလွှာတဲ့မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြိုကွဲပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
ကတ်စတယ်လန်က ခွက်ကို ညှိလိုက်ပါတယ်။
ခဏတာလောက်မှာ နောက်ထပ်လက်တစ်ဖက်ကို ကျွန်တော်တို့ မြင်လိုက်ရပါတယ်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ပါ။
လက်စွပ် တစ်ကွင်းမှ မပါပါဘူး။
“ဘယ်လို သဘောတူညီချက်မှ မပေးခဲ့ပါဘူး”
အော်ရီလီယာရဲ့ အသံပါ။
မှတ်တမ်းက သယ်ဆောင်လာတဲ့ ပုံစံအရ ပိုပြီး ငယ်ရွယ်တယ်ဆိုတာကို သိသာစေပါတယ်။
ဒေါသထွက်နေပါတယ်။
ရှင်းလင်းပြတ်သားနေပါတယ်။
ပျက်စီးနေတဲ့ ရုပ်ပုံက ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
စာရွက်စာတမ်းဘေးက လူက ထပ်ပြောပါတယ်။
“ရှင့်အိမ်တော်က အကြောင်းပြန်ပြီးသားပါ”
“ငါ့ဘက်ကနေ ဘာမှ အကြောင်းမပြန်ခဲ့ပါဘူး”
ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းတဲ့ အသံပေါက်ကွဲသံတစ်ခု အခန်းထဲမှာ ပျံ့နှံ့သွားပါတယ်။
ပြီးတော့ မှတ်တမ်းက မှောင်မိုက်သွားပါတော့တယ်။
မေရီက စာရေးတာကို ရပ်လိုက်ပါတယ်။
ခွက်ရဲ့အထက်က ဗလာဖြစ်နေတဲ့ နေရာလပ်ကို ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တံဆိပ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်တော်။
အော်ရီလီယာအပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့တာတွေကို တရားဝင်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးပေးခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေပါ။
“သူက ဘယ်သူလဲ”
“သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို ကျွန်တော် ရှာမရတော့ပါဘူး” လို့ ကတ်စတယ်လန်က ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာဘက်ကို လှည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျောက်တုံးကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“မိသားစုထဲက ဘယ်သူကများ သဘောတူခဲ့တာလဲ”
“ငါ တစ်ခါမှ မသိခဲ့ရပါဘူး။”
အဲဒီအဖြေက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခတ်လာပါတယ်။
“သူတို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်လို့ ငါ့ကို ပြောခဲ့ကြတာပဲ”
“ပြီးတော့ ရှင့်ကို ယုံကြည်စေခဲ့တာပေါ့”
“တချို့ရက်တွေမှာပေါ့။”
အဲဒီအခါကျမှ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါတယ်။
“တချို့ရက်တွေကျတော့လည်း သူတို့ အဲဒီလို ဖြစ်စေချင်နေကြတယ်လို့ ငါ ထင်မိတာပါပဲ။”
သူမတစ်ယောက်တည်း အဲဒီမသေချာမရေရာမှုတွေနဲ့အတူ ထჯိုင်နေရတာကို တွေးမိရုံနဲ့တင် ကျွန်တော် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာပါတယ်။
နှစ်တွေနဲ့ချီပြီးပေါ့။
ကျွန်တော် နားလည်နိုင်တာထက် ပိုကြာတဲ့ အချိန်တွေအထိပေါ့။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ကုလားထိုင်ကို ပိုနီးအောင် ရွှေ့လိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ကျုပ်တို့ ရှာကြည့်ကြတာပေါ့”
အော်ရီလီယာက ပျောက်ကွယ်စပြုလာပါပြီ။
ဒီလိုအချိန်ဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော် မုန်းပါတယ်။
ပြောစရာ မေးခွန်းတွေက ကျွန်တော့်ပါးစပ်ဝမှာ ပြည့်ကြပ်နေပါတယ်။
မပြီးဆုံးသေးတဲ့ သူမရဲ့ ဝါကျကို ကတ်စတယ်လန်လည်း ကြားခဲ့ရပါတယ်။
‘အာဏာစက်က’ ဆိုတဲ့ စကားစုပါ။
အဲဒီစကားလုံးတွေထဲက အရာတစ်ခုက အရေးပါကောင်း အရေးပါလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ အော်ရီလီယာရဲ့ လက် sleeves က ရွှေရောင်တွေအဖြစ် ပြေလျော့စပြုနေပါပြီ။
“နောက်ရက်မှ ဆက်ကြတာပေါ့” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမ အံ့သြသွားပုံ ရပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် အဲဒီလို တားနိုင်ခဲ့လို့ တော်သေးတယ်လို့ ထင်ရလောက်အောင်ကို မောပန်းနေပုံ ပေါ်ပါတယ်။
“အင်းလေ။”
မေရီက သူမရဲ့ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
ကတ်စတယ်လန်က ခွက်ကို မှိန်ချလိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်ရဲ့ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်ပါတယ်။
ပြီးမှ ကျွန်တော့်ဆီ လက်လှမ်းလာပါတယ်။
“ဒီအရာက ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာကို ဒီညတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်မချနဲ့ဦး”
“မချပါဘူး။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
ကျန်တဲ့အပိုင်းတွေကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။
ဒေါသထွက်တာက သယ်ဆောင်ရ ပိုလွယ်ကူလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ မသေချာမရေရာမှုကို သစ္စာဖောက်မှုတစ်ခုအဖြစ် မပြောင်းပစ်လိုက်ပါနဲ့။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
သူမ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ဆက်လျက်ပါနေတဲ့ အခန်းဆီကို ရွှေ့လာခဲ့ကြပါတယ်။
မေရီက သူမရဲ့ မှတ်စုတွေကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်လိုက်ပါတယ်။
ကတ်စတယ်လန်က ရှင်းလင်းစွာ ပြန်ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေကိုပဲ ပြန်ပြောပြပါတယ်။
အသံတွေ ပျက်သွားတဲ့နေရာတွေမှာတော့ ကွက်လပ်တွေ ချန်ထားခဲ့ပါတယ်။
ထိန်းသိမ်းကန့်သတ်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဝါကျကို ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်ကြည့်နေမိပါတယ်။
“သူမ အခုထိ ချုပ်နှောင်ခံထားရဆဲ ဖြစ်တာ ဒါကြောင့်များ ဖြစ်မလား”
“ချည်နှောင်မှုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုခုကို ဖော်ပြနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” လို့ ကတ်စတယ်လန်က ပြောပါတယ်။
“အဲဒါကို ငါ ပယ်ဖျက်လို့ ရမလား”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါတယ်။
သူမ တစ်ခုခု မပြောခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ဆက်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်သူ့မဆို ဂရေးကိပ်ရဲ့ အာဏာစက်ကို သုံးခဲ့မယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီအာဏာစက်က အခု ရာဇပလ္လင်ဆီကို ရောက်သွားပြီဆိုရင်လေ—”
“ဘာတွေကို လက်ခံခဲ့ကြလဲဆိုတာကို ကျုပ်တို့ သေချာ မသိသေးပါဘူး” လို့ ကတ်စတယ်လန်က ပြောပါတယ်။ “သို့မဟုတ် ဘယ်လိုစွမ်းအားက သဘောတူညီချက်ကို အကျိုးသက်ရောက်စေခဲ့လဲဆိုတာကိုပေါ့”
ကျွန်တော် ကျောမှီလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီမှာ ရှိနေပါတယ်။
ကိုင်စရာ လက်ကိုင်တံတစ်ခုလို ပုံစံပေါ်နေတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့။
ဆွဲလိုက်ရင် ဘာမှ ပွင့်လာမလားဆိုတဲ့ သေချာမှုတော့ မရှိပါဘူး။
မေရီက စာမျက်နှာကို ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ပေးပါတယ်။
“တံဆိပ်ကနေ စပြီး ရှာကြတာပေါ့”
သက်သေခံမှတ်တမ်းတွေကို အရင်က ဘယ်မှာ သိမ်းဆည်းခဲ့ဖူးလဲဆိုတာကို ကတ်စတယ်လန် မှတ်မိနေပါတယ်။
ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ကောင်စီအခန်းတွေရဲ့ အောက်ဘက်မှာပါ။
ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အများပြည်သူဆိုင်ရာ တိုက်တွေထဲမှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
တော်ဝင်ကြေညာချက်တွေရဲ့ မိတ္တူတွေကို တက်ရောက်လာသူတွေရဲ့ အမည်စာရင်းတွေနဲ့အတူ သိမ်းဆည်းထားခဲ့တဲ့ သီးသန့်အခန်းတစ်ခုထဲမှာပါ။
“အခုထိ ရှိသေးရဲ့လား” လို့ အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
“ဝင်ပေါက်ကတော့ ရှိနေပါသေးတယ်။”
“အဲဒီနောက်မှာ ဘာတွေ ရှိလဲ”
“ပြိုကျသွားတဲ့ အနောက်ဘက်လှေကားက ကျောက်တုံးတွေက လမ်းကြောင်းရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပိတ်ဆို့ထားပါတယ်။ အဲဒီလွန်က ကိစ္စတွေအတွက်တော့ သေချာတဲ့ စစ်ဆေးချက် မရှိပါဘူး”
ကျွန်တော် ဇနီးဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ဘယ်သူတွေ လိုက်လာဖို့ လိုမလဲဆိုတာကို အစကတည်းက စဉ်းစားနေခဲ့ပါပြီ။
“အီလီနော်” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
“ပြီးတော့ ကျုပ်တို့ မရွှေ့ခင်မှာ မှတ်တမ်းတွေကို စစ်ဆေးပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်ပေါ့” လို့ မေရီက ထပ်ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
အခြားသူတွေရဲ့ ဘဝအကြွင်းအကျန်တွေကို ရှာဖွေဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ လနဲ့ချီပြီး အချိန်ကုန်ခဲ့ရပါပြီ။
ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ်ရဲ့ နောက်ကွယ်က နာမည်တစ်ခု။
ပစ္စည်းတွေ ဆက်လက်သိုလှောင်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ ခိုလှုရာနေရာတစ်ခု။
ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ ကတိကဝတ်တစ်ခု။
အခုတော့ အော်ရီလီယာ တစ်ခါမှ ဖတ်ခွင့်မရခဲ့ဖူးတဲ့ အရာတစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခြေအောက်မှာ ရှိနေနိုင်ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အောက်ကို ဆင်းသွားခဲ့ကြပါတယ်။
အီလီနော်က မီးအိမ်တစ်လုံး ကိုယ်စီ ကိုယ်ပါ ယူလာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် တစ်ကြိမ်ထက်ပိုပြီး ဝင်ရောက်ဖူးခြင်းမရှိခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတတ္က ကတ်စတယ်လန်က ကျွန်တော်တို့ကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားပါတယ်။
အဲဒီလမ်းဆုံးမှာ သာမန်တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေပါတယ်။
အဲဒီတံခါးကို ကျော်သွားတဲ့အခါ လေထုထဲမှာ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ အေးစက်နေတဲ့ အင်္ဂတေရနံ့တွေ ရနေပါတယ်။
အနောက်ဘက်လှေကားက စင်္ကြံလမ်းပေါ်ကို ကြီးမားဆိုးရွားတဲ့ အပိုင်းအစတွေနဲ့ ပြိုကျပိတ်ဆို့နေပါတယ်။
အီလီနော်က အနီးဆုံး တုံးကြီးဘေးမှာ ဝင်ထူးထိုင်လိုက်ပါတယ်။
မတွေးမိခင်မှာတင် ကျွန်တော် အဲဒီရဲ့ အလေးချိန်ကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
“အဲဒါကို ကျွန်တော် မနိုင်နိုင်တယ်”
“နိုင်မှာပါပဲ။”
သူမက မီးအိမ်ကို မြှင့်တင်လိုက်ပါတယ်။
ပြိုကျနေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေအထက်မှာ ကျန်ရစ်နေတဲ့ ရေကန်ခုံးအောက်တစ်လျှောက် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
“ဘာတွေပါ လိုက်ပြိုလာနိုင်လဲ”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ သိရအောင် ဒီတစ်ရက်တော့ အချိန်ပေးပါ”
သူမ ရေကန်ခုံးကို စစ်ဆေးနေတုန်းမှာ ပိတ်ဆို့နေတဲ့ လမ်းကြောင်းဘေးက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ပြားချပ်ချပ်နံရံလေးပေါ်က ဖုန်မှုန့်တွေကို ကျွန်တော် သုတ်ဖယ်လိုက်ပါတယ်။
စာလုံးတွေ ပေါ်လာပါတယ်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ လောက်ငှပါတယ်။
မေရီက အဲဒါတွေကို ကူးယူဖို့ ဒူးထောက်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်ကနေ ငုံ့ဖတ်ပါတယ်။
“တော်ဝင်အမိန့်အရ သက်သေခံ ပြုစုထားတဲ့ ကြေညာချက်များ။”
ပြိုကျနေတဲ့ လှေကားဘက်ကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျောက်တုံးတွေကြားက မှောင်မည်းမှုတွေല്ലാതെ ဘာမှ မမြင်ရပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ရာက တစ်ဖက်တစ်ချက်ကနေ ပြောဆိုနေသလိုမျိုး ကျွန်တော် နားစွင့်နေမိပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေကြားထဲ ထိုးထည့်လိုက်ပါတယ်။
“တံခါးကို တွေ့ပြီ”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ဘက်ကနေ အီလီနော်က တိုင်းတာတဲ့ တုတ်တံတစ်ခု တောင်းလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ လက်ထောက်ဖြစ်သူ ဝင်လာနိုင်ရန်အတွက် ကျွန်တော် ဘေးကို ဖယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ပြီးမှ ပိုနေတဲ့ မီးအိမ်ကို ယူပြီး သူမ အလင်းရောင် လိုအပ်တဲ့နေရာမှာ လင်းပေးထားခဲ့ပါတယ်။