အခန်း (၁၂၃) - တံခါးပုံစံ
ကောင်စီအစည်းအဝေးကို အော်ရီလီယာ တက်ရောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားသလားလို့ ပထမဆုံး မေးလာသူကတော့ ဘီထရစ် ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်ဟာ ပစ္စည်းကိရိယာ စာရင်းဇယားကို ငုံ့ကြည့်နေရာကနေ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
“မတက်ဘူး”
“ကောင်းပြီလေ။ အဲ့ဒီအတွက်ဆို ထပ်ပြီး မိတ္တူကူးစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”
စားပွဲတစ်ဖက်ကနေ မေရီက သူမရဲ့ပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်ကတော့ မေရီလောက် မထိန်းနိုင်ရှာပါဘူး။
ဘီထရစ်က ကျွန်တော်တို့ကို စကားဆုံးအောင် စောင့်နေပါတယ်။
ပြီးတော့မှ စာရွက်ပေါ်ကို လက်ညှိုးနဲ့ ခေါက်ပြတယ်။
“ဗေလန်ရဲ့ အခံခံတဲ့ ပစ္စည်းတွေလေ။ အပြည့် ပို့ပေးမှာလား”
“ဟုတ်ကဲ့” ကျွန်တော်က ဖြေလိုက်တယ်။
“ပိုတဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေရော”
“အဲ့ဒါတွေက ဘယ်ဟာတွေက အမှန်တကယ် ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို အီလီနော် အတည်ပြုပေးပြီးရင်ပေါ့”
“အတည်ပြုပြီးပြီလေ”
“ဒါဆိုရင်တော့ ပို့ပေးမယ်”
ဘီထရစ်က မှတ်သားစရာ ရှိတာကို အမှတ်အသား လုပ်လိုက်ပါတယ်။
ဂရေးကိပ်ကို နတ်ဘုရားမတစ်ပါး ရောက်လာတာက ဘယ်သူ့ကိုမှ ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေး အလုပ်တွေကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် မပေးဘူးဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။
အဲဒီအချက်က ကျွန်တော့်ကို စိတ်အေးသွားစေပါတယ်။
သတင်းတွေက ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့လည်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူငယ်ချင်းတွေကို ပြောပြခဲ့ကြတယ်။ လူတွေက ကလေးတွေနဲ့အတူ ဘုရားကျောင်းထဲ ဝင်သွားတာကို မြင်ခဲ့ကြတယ်။ ဟယ်လီနာဆိုရင် အော်ရီလီယာက ဂါရစ်ရဲ့လက်ကို တကယ်ပဲ ကိုင်ခဲ့တာ ဟုတ်သလားလို့ သိချင်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ တားဆီးမေးမြန်းတာကို ခံခဲ့ရပါတယ်။
ဟယ်လီနာက ဟုတ်တယ်လို့ ဖြေခဲ့ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ရောက်တဲ့အခါ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး ရေခွက်ပေါ်မှာ လေထဲပေါ်နေခဲ့ကြတယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောဆိုလာကြပါတော့တယ်။
“အဲ့ဒီလို မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး” လို့ အက်ဗလင်က ရှင်းပြပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့အတွက် မနက်စာ ယူလာပေးတဲ့ မီးဖိုချောင်က ငယ်ရွယ်တဲ့ စားဖိုသည်မလေးရဲ့ မျက်နှာဟာ ရဲတက်လာပါတယ်။
“ကျွန်မ ရည်ရွယ်တာက—”
“ကိုယ့်ဘက်က နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ထပ်ကြားရရင်တော့ မင်းက ဘုရားကျောင်းကို လာလည်တဲ့အချိန်မှာ သူ့သားလေး ကိုယ့်လက်ကို ကိုက်မစားအောင် ထိန်းရတာနဲ့တင် အချိန်ကုန်သွားခဲ့ရတယ်လို့ သူတို့ကို ပြောပြလိုက်ပါ”
ကောင်မလေးက သေချာပေါက်တော့ မသိဘဲ ပြုံးပြပါတယ်။
“သီချင်းဆိုတာရော ဟုတ်လားဟင်”
“အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်တယ်”
“ဩော်”
အမှားပြင်ဆင်ခံလိုက်ရတဲ့ အထဲကနေ တစ်ခုခုတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့တာမို့ သူမ သဘောကျသွားပုံ ရပါတယ်။
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ဇနီးသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“လေထဲ ပေါ်နေတယ် ဟုတ်လား”
“ရှင်တို့သားလေးကို ကျွန်မ အမြန်လွတ်အောင် ဆွဲတင်တဲ့အခါ သူက ငြင်းဆန်တတ်လို့ပါ။ အဲဒီလိုသာ လုပ်ခဲ့ရင် သူ သဘောကျမယ် မထင်ဘူး”
အဲဒီနေ့ မနက်ပိုင်းမှာ ဆိုရန်ဟာ ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေတဲ့ လူအုပ်စုငယ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။
အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ရဲ့လယ်ယာမြေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုနဲ့ ရောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးကတော့ သူမရဲ့မောင်အတွက် အကူအညီ တောင်းခံချင်လို့ပါ။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အဝတ်နဲ့ထုတ်ထားတဲ့ ငွေခွက်တစ်ခွက်ကို ယူလာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ဆိုရန်က သူတို့ကို ထိုင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီးနေပါပြီ။
“သူ အခု ဒီမှာ မရှိဘူး” လို့ ဆိုရန်က ပြောနေပါတယ်။
“ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ”
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူးဗျ”
“ဒါပေမဲ့ ရှင်ဘုရင်ကတော့ သိတယ်မို့လား”
မျက်နှာသုံးခုက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာကြပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ခုံတန်းလျားနားမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
“ကျုပ်လည်း အမြဲတမ်းတော့ မသိပါဘူး”
အမျိုးသမီးရဲ့ ပခုံးတွေ ညှိုးကျသွားပါတယ်။
“ရှင် သူမကို ကျုပ်မောင်လေးအကြောင်း မေးပေးလို့ ရမလားဟင်”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“သူက ဆောင်းတွင်းကတည်းက အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့လို့ပါ”
ဆိုရန်က သူမဘက်ကို တိုးသွားပါတယ်။
“သူ့ကို ဘယ်သူ့ဆီမှာမှ ပြသထားတာ မရှိဘူးလား”
“အိမ်မှာပဲ ပြထားဖူးတယ်”
“ဒါဆိုရင် အဲဒီကနေပဲ စကြတာပေါ့”
သူမက သူတို့ ဘယ်မှာ တည်းခိုနေတယ်ဆိုတာကို ပြောပြပါတယ်။
ဆိုရန်က သေချာ နားထောင်ပေးပါတယ်။
ငွေခွက်ကို ကိုင်လာတဲ့ အမျိုးသားက အဝတ်စကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေည်ပေးပါတယ်။
“ဒီဟာကို ထားခဲ့ရမလားခင်ဗျ”
“ခင်ဗျား ပေးချင်လို့လား” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်တယ်။
သူက အောက်ဘက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော့်ဇနီးကတော့ မထားခဲ့စေချင်ဘူး”
“ဒါဆိုရင်လည်း အိမ်ပြန်ယူသွားလိုက်ပါ”
သူက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“သူ့အမေ ပိုင်ခဲ့တာလေ” လို့ သူက ဝန်ခံပါတယ်။
ကျွန်တော်က အဝတ်စဘက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
သူလည်း သေချာဂရုတစိုက်နဲ့ အဝတ်စကို ပြန်ပြီး ထုပ်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီညမှာ မေရီက ကျွန်တော်တို့ကို အသိပေးချက် အတိုစားတစ်ခု ရေးဖို့ ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ လာရောက်လည်ပတ်မှုတွေကို ကြိုတင် ကတိပေးလို့ မရနိုင်ပါဘူး။
ဘုရားကျောင်းကတော့ ဆုတောင်းဖို့နဲ့ တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ဖို့အတွက် ဆက်ပြီး ဖွင့်လှစ်ထားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်သူတိုင်း ဆေးရုံကို သွားရောက်နိုင်ပါတယ်။
အဲဒီအရာတွေ အားလုံးအတွက် ဘယ်လိုအခကြေးငွေမှ ပေးစရာ မလိုပါဘူး။
မေရီက အဲဒါကို အသံထွက်ပြီး ဖတ်ပြပါတယ်။
ပြီးတော့မှ ဘောပင်ကို ချလိုက်တယ်။
“အခုထိတော့ လူတွေက လာမေးနေကြဦးမှာပဲ”
“ဟုတ်တယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
“တချို့ဆိုရင် မျှော်လင့်ချက် ကုန်သွားကြလိမ့်မယ်”
“ကိုယ့်ဘက်က သိပါတယ်”
ဇနီးသည်က သူနာပြုမလေး ကာရိုကို ချော့သိပ်နေတဲ့ အခန်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို အော်ရီလီယာကို ပြောပြသင့်တယ်”
ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီညမှာပဲ ပြောပြခဲ့ကြပါတယ်။
သူမက ကြားဖြတ်မပြောဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နားထောင်နေပါတယ်။
ငွေခွက်အကြောင်း ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို ခဏလောက် မှိတ်လိုက်ပါတယ်။
“အိမ်ကို ပြန်ပို့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“လူတွေက အမြဲတမ်း တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေကြဦးမှာလား”
“တချို့ကတော့ မျှော်လင့်နေကြမှာပဲ”
“အဲဒါက ခင်ဗျားကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသလား”
“ဖြစ်တာပေါ့”
သူမရဲ့အဖြေက ကျွန်တော့်ကို အံ့သြသွားစေပါတယ်။
သူမက အဲဒါကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မ သူတို့ကို ကူညီချင်ပါတယ်။ အဲဒါက ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတိုင်းရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေပေးခြင်းအားဖြင့် အားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ကုလားထိုင်နားကို တိုးသွားပါတယ်။
“ရှင်က မိသားစုဆီကို လာခဲ့တာလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ဒီလိုမျိုး ထပ်ပြီး လာခွင့်ရချင်ပါတယ်”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ပိုင်းမှာတော့ မြို့ရိုးအပြင်ဘက်ကို ထွက်ခဲ့ကြပါတယ်။
ကပ္ပတိန် အီလီဇာက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအနီးက အသုံးမပြုတော့တဲ့ လှည်းတင်းကုပ်ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သင်ခန်းစာအတွက် ရွေးချယ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနေရာမှာ နံရံသုံးဘက်၊ ကျယ်ဝန်းတဲ့ အဝင်ဝတစ်ခုနဲ့ တန်းကို တစ်ယောက်ယောက်က ပြင်ဆင်ပြီးနောက်မှာ အီလီနော်က ခိုင်မာတယ်လို့ ကြေညာထားတဲ့ အမိုးတစ်ခု ရှိပါတယ်။
အထဲမှာတော့ ကောက်ရိုးအိတ် ခြောက်အိတ် ချထားပါတယ်။
မယ်လိုဒီက အိတ်တစ်အိတ်ကို မှီပြီး ထိုင်နေပါတယ်။
“ငါက ထိခိုက်ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်လေ”
“ကြည့်ရတာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိပုံပဲ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
“ကောင်းမွန်တဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူထားရလို့ပါ”
အယ်လစ္စတားက အကာအကွယ်ပါတဲ့ တုတ်ကိုင်ပြီး အဝင်ဝနားမှာ ရပ်နေပါတယ်။
အက်ဗလင်က တံခါးဝကို စစ်ဆေးကြည့်နေပါတယ်။
“ဒီတံခါးကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိန်းထားရမှာလဲ”
“လူအားလုံးကို အပြင်ထုတ်ပေးနိုင်တဲ့အထိ ကြာမယ်” လို့ အီလီဇာက ဖြေပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ကောက်ရိုးအိတ်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒီအိတ်တွေပါ ထည့်ရမှာလား”
“အဲဒါတွေက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိလှတဲ့ ကုန်သည်တွေပေါ့”
မယ်လိုဒီက ခပ်တည်တည်နဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“ခက်ခဲတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ပါပဲ”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်က ရိုးရှင်းပါတယ်။
အဝင်ဝမှာ အတားအဆီးတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပါ။
ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသူတွေကို အကာအကွယ်ရဲ့ နောက်ဘက်ကို ရွှေ့ပါ။
ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ပါ။
တိုင်နှစ်တိုင်ကြားမှာ အကာအကွယ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ဖို့ကို ကျွန်တော်တို့ သင်ယူပြီးသားပါ။ တံခါးဝတစ်ခု ဆိုတာကတော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ နောက်တစ်ဆင့်ပါပဲ။
အက်ဗလင်က ပုံစံကို သတ်မှတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်ကလည်း အဲဒီထဲကို စွမ်းအင်တွေ ပို့လွှတ်လိုက်တယ်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေက တံခါးဘောင်တွေကြားမှာ တည်ငြိမ်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုတ်လိုက်ကြတယ်။
အကာအကွယ်က တည်မြဲနေပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ အယ်လစ္စတားက အဲဒီအကာအကွယ်ကို လှမ်းထုလိုက်ပါတယ်။
ပထမဆုံး ရိုက်ချက်က လှည်းတင်းကုပ်ထဲမှာ တဝေါဝေါနဲ့ ခေါေါင်သံထွက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း အိတ်တစ်အိတ်ဆီကို လှမ်းသွားလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်နောက်ဘက်ကနေ မယ်လိုဒီက “ငါ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူး” လို့ ပြောပါတယ်။
“ခင်ဗျားက ခဏလေးကမှ လျှောက်လာတာလေ”
“ငါ့ရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေက ပိုဆိုးသွားလို့ပါ”
ကျွန်တော်လည်း အိတ်ကို ချထားပြီး သူမနားမှာ ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
အခန်းတစ်ဖက်ကနေ အက်ဗလင်က သူမရဲ့စွမ်းအားနဲ့ အခြားအိတ်တစ်အိတ်ကို မတင်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ အပြင်ဘက်ကနေ အီလီဇာက အသံပေးလိုက်ပါတယ်။
“နောက်ဘက်မှာ မီးခိုးတွေ ထွက်လာပြီ။ ထွက်ပေါက်ကို ပြောင်းလိုက်တော့”
ကျွန်တော်လည်း နောက်ဘက်နံရံဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
ဘယ်လို မီးခိုးမှ မရှိပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့တဲ့ ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးတစ်ခုတော့ ရှိနေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကြတယ်။
မယ်လိုဒီကို ရွှေ့လိုက်တယ်။
ကောက်ရိုးအိတ်လေးအိတ်ကို ရွှေ့လိုက်တယ်။
ပဉ္စမမြောက်အိတ်ကို ရွှေ့တဲ့အခါမှာတော့ အတားအဆီးက ပျက်စီးသွားပါတော့တယ်။
အယ်လစ္စတားက ဝင်လာပြီး ကျွန်တော့်ပခုံးကို တုတ်နဲ့ လာတို့ပါတယ်။
“သေသွားပြီ” လို့ အပြင်ဘက်ကနေ မယ်လိုဒီက လှမ်းအော်ပြောပါတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“မင်းတို့ သိထားသင့်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ”
အက်ဗလင်က အိတ်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော်ထက် ပိုပြီး အသက်ရှူ မြန်နေပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း အဝင်ဝဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
“စွမ်းအင် ပိုလိုတယ်”
အီလီဇာက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပါတယ်။
“မင်းအချိန်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို မှားယွင်းတဲ့ တံခါးနဲ့ အနီးဆုံးလူတွေကို စီစဉ်ပေးနေတာနဲ့ပဲ ကုန်သွားစေခဲ့တာပဲ”
ကျွန်တော် ပါးစပ်ဟလိုက်တယ်။
ပြီးတော့မှ ပြန်ပိတ်လိုက်တယ်။
သူမက နောက်ဘက်ထွက်ပေါက်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“မင်းက ကာကွယ်ရမယ့် နံရံကိုပဲ မြင်တယ်။ မင်းရဲ့ဇနီးကတော့ လူတွေကို ရွှေ့ဖို့ပဲ မြင်တယ်။ ဘယ်သူမှလည်း သူတို့ ဘယ်ကို သွားရမယ်ဆိုတာကို စစ်ဆေးမကြည့်ခဲ့ကြဘူး”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့နဖူးကို နှိပ်နယ်နေပါတယ်။
“ထပ်လုပ်ရဦးမှာလား”
“အနားယူပြီးရင်ပေါ့”
ကျွန်တော်တို့လည်း လှည်းတင်းကုပ်ရဲ့ အရိပ်ကျတဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နေရာလေးမှာ ထိုင်လိုက်ကြတယ်။
မယ်လိုဒီက ရေဘူးကို လှမ်းပေးပါတယ်။
“ငါ့ကို ကောင်းကောင်းကြီး မနိုင်ခဲ့တာပဲ”
“သဘောကျတယ်ဆိုတော့လည်း ဝမ်းသာပါတယ်”
“မင်းတို့ရဲ့ စကားပြောဆိုမှုတွေကတော့ ပိုကောင်းလာသင့်တယ်”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ခွက်ထဲမှာ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း သစ်သားတိုင်ကို ကျောမှီလိုက်တယ်။
တံခါးဝကတော့ အခုထိ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။
အဲဒါကို ကြည့်ရင်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ချန်ထားခဲ့ခဲ့တဲ့ အကာအကွယ်ကိုတောင် ခံစားမိသလို ဖြစ်လာပါတယ်။
അဲ့ဒီအကာအကွယ်ရဲ့ ကွေးညွတ်မှု။
အက်ဗလင်က ပုံစံကို သစ်သားမှာ တပ်ဆင်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေ။
ကျွန်တော် ထည့်သွင်းပေးခဲ့တဲ့ စွမ်းအင်တွေ။
မီးခွံတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အော်ရီလီယာ ပြောခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။
အလုပ်က ဆက်ပြီး တည်ရှိနေနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါရဲ့ ချို့ယွင်းချက်ကို ကျွန်တော်တို့ နောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေ လုပ်နေတယ်ဆိုတာကို မစဉ်းစားဘဲ ပိုပြီး သန်မာလာအောင် လုပ်ရမယ့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုအနေနဲ့သာ သဘောထားခဲ့မိပါတယ်။
ဇနီးသည်က ကျွန်တော့်ဒူးကို တွန်းလိုက်ပါတယ်။
“နောက်ဘက်တံခါးကနေ အရင်စမယ် ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ အဝင်ဝကို ရှင့်ဘက်က ထိန်းထားပေး၊ ကျွန်မက လူတွေကို ရွှေ့ပေးမယ်”
“အတားအဆီး မဖြစ်လာမချင်းပေါ့”
“အဲဒီနောက်မှာတော့ နှစ်ယောက်စလုံးပေါ့”
မထရပ်ခင်မှာ အဲဒါကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြီး လုပ်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ မယ်လိုဒီက ဘוםမပြဘဲ ကယ်တင်ခံဖို့ ခွင့်ပြုခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီလို ငြိမ်နေတာက တုတ်နဲ့ထိုးတာထက်ကို ပိုပြီး စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေပါတယ်။
တတိယအကြိမ် ကြိုးစားတဲ့အခါမှာတော့ လူတိုင်း လှည်းတင်းကုပ်ရဲ့ တစ်ဖက်က ကျောက်နံရံနိမ့်လေးဆီကို ရောက်ရှိသွားကြပါပြီ။
အိတ်တွေ အပါအဝင်ပေါ့။
အယ်လစ္စတားလည်း အဝင်ဝကနေ ခဏအကြာမှာ ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။
အီလီဇာက ကျွန်တော်တို့နဲ့ သူ့ကြားက နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့မှ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“အဲဒီလိုဆိုရင် အစောင့်တွေကို သူ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ နေရာလွတ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်”
အက်ဗလင်က ဒူးပေါ်လက်ထောက်ပြီး ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း သူမဘက်မှာ ရပ်ပြီး ပင်ပန်းနေတာထက် ပိုပြီး မပင်ပန်းသလို ဟန်ဆောင်နေလိုက်တယ်။
မယ်လိုဒီက သူမနဲ့ အနီးဆုံးအိတ်ကို စစ်ဆေးကြည့်နေပါတယ်။
“ဒီလူကြီး ကျေးဇူးတင်ရမယ်လို့ ငါထင်တယ်”
“သူ စာရေးလို့ရပါတယ်” လို့ ဇနီးသည်က ပြောပါတယ်။
အယ်လစ္စတား ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
အီလီဇာက ကျွန်တော်တို့အနားကို လျှောက်လာပါတယ်။
“အခုတော့ အဲဒီလိုမျိုး လုပ်တဲ့အခါ ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို အစောင့်တွေကို စတင်သင်ကြားပေးလို့ ရပါပြီ”
ကျွန်တော်လည်း သူမကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါမှ သူတို့ ဘယ်လို ရွှေ့ရမလဲဆိုတာ သိမှာပေါ့”
“ဘယ်အချိန်မှာ ကျိုးတော့မလဲဆိုတာကိုလည်း သိတာပေါ့”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
အကာအကွယ်ဆိုတာက အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း အတူတကွ သင်ယူနေရတဲ့ အရာတစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့မိတာပါ။
ဒါပေမဲ့ တခြားလူတွေ အများကြီးကလည်း ဒါကို နားလည်ထားဖို့ လိုအပ်နေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာပါတော့တယ်။
ကျွန်တော်တို့လည်း လမ်းမတွေဘက်ကနေ ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။
နေ့လယ်ခင်းရဲ့ အပူချိန်ကြောင့် ကျောက်တုံးတွေ နွေးနေပြီး တံခါးအချို့လည်း ပွင့်နေပါတယ်။
အသစ်ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်တစ်အိမ်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဂျယ်ရစ်က ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို ပြုပြင်နေပါတယ်။
သူ့ရဲ့သမီးလေး နယ်ရီကတော့ ဒူးပေါ်မှာ စာရွက်တစ်ရွက်တင်ပြီး လှေကားထစ်ပေါ်မှာ ထိုင်နေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ကို မြင်တဲ့အခါ သူမက မော့ကြည့်လာပါတယ်။
“ကျွန်မရဲ့ အဒေါ်က သစ်ပင်က အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲ လို့ ပြောတယ်”
“ရက်ဆာရဲ့ သစ်ပင်လား”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“မုန်တိုင်းက နောက်ဖေးစည်းရိုးရဲ့ တစ်ဝက်ကို ယူသွားပေမဲ့ သစ်ပင်ကတော့ ကိုင်းတစ်ကိုင်းတောင် သိပ်မကျိုးသွားဘူး တဲ့”
“ကောင်းတဲ့ သတင်းပဲ ထင်တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
ဂျယ်ရစ်က သူ့ရဲ့ကိရိယာကို ချလိုက်ပါတယ်။
“အချိန်ရှိရင် ရိုနာက အိမ်ထဲမှာ ရှိတယ်”
အချိန်နည်းနည်းတော့ ရှိပါတယ်။
သူက ဘေးကို ဖယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ အထဲကို မဝင်ခင် တံခါးဝကို ကြည့်ဖို့ သတိရလိုက်ပါတယ်။
စင်ပေါ်မှာ ခွက်တွေ ရှိနေပါတယ်။
ပြတင်းပေါက်အောက်မှာ စားပွဲတစ်လုံး ရှိပါတယ်။
ကြမ်းပြင်နဲ့ သိပ်ပြီး မကိုက်ညီတဲ့ ကော်ဇောတစ်ထည် ရှိပါတယ်။
ရိုနာက သေတ္တာတွေအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။
အက်ဗလင်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ အခန်းတွေထဲမှာ တောင်းတွေကို ရှောင်ပြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့ရတာ ပတ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမကို ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
“ကလေးတွေလေ” လို့ ဇနီးသည်က ရှင်းပြပါတယ်။
ရိုနာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီအရာတွေက လိုအပ်တဲ့အချိန်ရောက်ရင် ဘယ်တော့မှ ရှိမနေတတ်ဘူး”
အေဗင်က စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး လှေတစ်စင်းကို ရေးဆွဲနေပါတယ်။
သူက အဲဒါကို ကျွန်တော့်ကို ပြပါတယ်။
ဒေါရန်ရဲ့ သင်္ဘောထက်တော့ ရွက်တွေ ပိုပါတယ်။
“မြန်မယ့်ပုံပဲ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်”
“ကပ္ပတိန်က သဘောတူရဲ့လား”
“ကျွန်တော်က ကပ္ပတိန်လေ”
အဲဒါနဲ့တင် ပြီးသွားပါတယ်။
အက်ဗလင်က ရိုနာနဲ့ စကားပြောနေတုန်းမှာ ဂျယ်ရစ်က ပြတင်းပေါက်ဘောင် ဘယ်လို ကွေးသွားတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော့်ကို ပြပါတယ်။
“အများစုကိုတော့ ပြုပြင်လို့ ရပါတယ်”
“သစ်သားတွေ ထပ်လိုဦးမလား”
“နည်းနည်းတော့ လိုမယ်”
သူက အနည်းငယ် တွေဝေသွားပါတယ်။
ပြီးတော့မှ သူ့ရဲ့မိသားစုဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒီဆောင်းတွင်းကုန်တဲ့အထိတော့ ကျွန်တော်တို့ နေဖြစ်မယ် ထင်တယ်”
ကျွန်တော်လည်း စောင့်နေလိုက်တယ်။
“ရိုနာက သူတွေ့ထားတဲ့ အလုပ်ကို သဘောကျတယ်။ ကလေးတွေလည်း အဆင်ပြေနေကြပြီ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ ကြည့်ရမှာပေါ့”
“ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ”
သူ့ရဲ့ပခုံးတွေ ပြေလျော့သွားပါတယ်။
ကျွန်တော်သာ ဒီ့ထက်ပိုပြီး တစ်ခုခု လုပ်ပေးဖို့ သူ့ဘက်က စောင့်နေခဲ့တယ်ဆိုတာကို မသိခဲ့ပါဘူး။
အိမ်ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို တွဲထားပါတယ်။
“ဆောင်းတွင်းကုန်တဲ့အထိတဲ့လား” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒီနောက်မှာ သူတို့ ပြန်သွားကြမယ်လို့ ထင်လား”
“မသိဘူးလေ”
ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ ကလေးနှစ်ယောက်က ပြားချပ်တဲ့ သစ်သားပြားတစ်ခုကို နှစ်ယောက်သား ပူးပြီး သယ်လာကြပါတယ်။
ဘယ်ဘက်က ပိုလေးလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငြင်းခုံဖို့အတွက် သူတို့ ရပ်လိုက်ကြတယ်။
ဇနီးသည်က သူတို့ကို ကြည့်နေပါတယ်။
“အရင်ဆုံး လာလည်ကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“မဆုံးဖြတ်ခင်မှာပေါ့”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
သစ်သားပြား ကျော်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ ဘေးမှာ ရပ်နေလိုက်ကြတယ်။
ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးက သူမကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြပါတယ်။
ဘယ်သူမှလည်း ကျွန်တော့်ကို သတိမထားမိကြပါဘူး။
အက်ဗလင်ကတော့ အလွန်တရာ ဝမ်းသာနေပုံ ရပါတယ်။
ရဲတိုက်ကို ရောက်တဲ့အခါ ဂါရစ်က အော်ရီလီယာရဲ့ ကုလားထိုင်အတွက် လုပ်ကိုင်နေပါတယ်။
နေ့လယ်ခင်း အလင်းရောင် ကောင်းတဲ့ အလုပ်ရုံအနီးက တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ သူက မပြီးသေးတဲ့ ဘောင်ကို ယူလာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီပေါ်မှာ ဘယ်လို သရဖူမှ ထွင်းထុပ္ထားတာ မရှိပါဘူး။
ထွက်ပေါ်လာမယ့် နေမင်းကြီးလည်း မရှိပါဘူး။
သူ့ရဲ့ဓားအောက်မှာ ပွင့်စပြုနေတဲ့ နှင်းဆီပန်းငယ်လေး တစ်ပွင့်သာ ရှိပါတယ်။
သူက မော့ကြည့်လာပါတယ်။
“မနက်ခင်းက ပင်ပန်းလာလို့လား”
“မယ်လိုဒီက နှစ်ခါ သေသွားလို့လေ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
“တကယ်လား”
“နေ့လယ်စာ စားဖို့တော့ ပြန်ရှင်လာပါတယ်”
သူက ဒါက အလွန်တရာ သဘာဝကျသလို ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကုလားထိုင်လက်တံကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“လှလိုက်တာ”
“မပြီးသေးပါဘူး”
“သိပါတယ်”
ချောမွေ့တဲ့ သစ်သားကို သူမ ထိတွေ့နေတာကို သူက ကြည့်နေပါတယ်။
ပြီးတော့မှ နူးညံ့တဲ့ ပွတ်သပ်အဝတ်စ အစအနလေးကို ထုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“ရှင်တို့ ဆက်နေမယ်ဆိုရင်ပေါ့”
သူမက အဲဒါကို ယူလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း တစ်ဖက်မှာ ထိုင်ပြီး သူ ကျွန်တော့်ကိုလည်း တစ်ခု ပေးလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်ပါတယ်။
အလင်းရောင် ပြောင်းလဲလာတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။
ဂါရစ်က နှင်းဆီပန်းကို ပုံဖော်နေပါတယ်။
အက်ဗလင်က လက်တံတစ်ဖက်ကို ချောမွေ့အောင် လုပ်နေပါတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ အခြားတစ်ဖက်ကို လုပ်နေပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါဘူး။
အဲဒီနောက်မှာ မယားဖခင်က “သူ ပြောခဲ့တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ စဉ်းစားနေမိတယ်” လို့ ပြောလာပါတယ်။
“ဘယ်အပိုင်းကိုလဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
“ဒီမှာ မင်းရဲ့ ရယ်သံကို ကြားချင်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းကိုလေ”
ဇနီးသည်ရဲ့ လက်လှုပ်ရှားမှု နှေးကွေးသွားပါတယ်။
ဂါရစ်ကတော့ သစ်သားပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ထားပါတယ်။
“မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက မင်းကို မမြင်ရသေးခင် အိမ်ထဲမှာ မင်းရဲ့အသံကို အရင်ကြားရတတ်တယ်။ မင်း သေးသေးလေး ရှိတုန်းကလေ”
“ကျွန်မက သိပ်ပြီး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ဟုတ်တယ်”
သူ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီနောက် မင်း ကြီးပြင်းလာတယ်။ နေရာတွေ အများကြီးကို သွားတယ်။ အိမ်က ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်”
ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူက ကုလားထိုင်ကို ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို နည်းနည်း လှည့်လိုက်ပါတယ်။
“သူ လာစရာနေရာတစ်ခု ရှိနေတာကို ငါ ဝမ်းသာပါတယ်”
အက်ဗလင်က ရှေ့ကို ကိုင်းပြီး သူ့ရဲ့ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
သူကတော့ နှင်းဆီပန်းကို စစ်ဆေးနေဟန် ဆောင်နေပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း လုံးဝ ချောမွေ့နေတဲ့ သစ်သားနေရာကိုပဲ ဆက်ပြီး ပွတ်သပ်နေလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီညမှာ အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုအကြောင်းကို မေးပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့လည်း လှည်းတင်းကုပ်အကြောင်း ပြောပြကြတယ်။
နောက်ဘက်တံခါးအကြောင်း။
မယ်လိုဒီရဲ့ မသေချာလှတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မှုအကြောင်း။
သူမ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့မှ တတိယအကြိမ် ကြိုးစားတဲ့အခါမှာ ဘာတွေ အောင်မြင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို အက်ဗလင် ရှင်းပြတာကို နားထောင်နေပါတယ်။
“ကောင်းပြီလေ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
ဇနီးသည်က သဘောကျပြီး ပင်ပန်းနေတဲ့ပုံစံနဲ့ နောက်ကို မှီချလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ပန်းဥယျာဉ်ခန်းရဲ့ အပြင်ဘက်က ရင်ပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ရေတံခွန်ပုံစံ လှေကားထစ်က ပွင့်နေပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ အော်ရီလီယာ ဒီကနေ ဘယ်နေရာတွေအထိ သွားလို့မရနိုင်ဘူးလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် စဉ်းစားမိပါတော့တယ်။
အိပ်မက်ရဲ့ တစ်ဖက်က အမှောင်ထزوجကို မဟုတ်ပါဘူး။
သူမ မှတ်မိနေတဲ့ သာမန်နေရာတွေကိုပါ။
လမ်းမတစ်ခု။
အခန်းတစ်ခု။
တစ်ချိန်က တစ်ယောက်ယောက် သူမကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ဖူးတဲ့ ဥယျာဉ်နေရာတစ်ခု။
“ခင်ဗျား ပိုပြီး ကြာကြာ နေနိုင်တဲ့အခါ ဘယ်ကို သွားချင်လဲ” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်ပါတယ်။
သူမ ခဏလောက် ငြိမ်သွားပါတယ်။
ပြီးတော့မှ အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အောက်ဘက်က ဥယျာဉ်ကို ထင်ပါတယ်”
“သစ်တော်သီးပင်တွေကို သွားကြည့်မလို့လား”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒါတွေက အခုထိ အရမ်း သေးသေးလေးတွေပဲ ရှိသေးတယ်”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ကလေးတွေကို ခေါ်သွားလို့ ရတယ်လေ”
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့လက်တွေကို ပေါင်ပေါ်မှာ ပستတ်စုလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါကို သဘောကျမှာပါ”
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီမြင်ကွင်းကို စိတ်ထဲမှာ ပုံဖော်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ရေခွက်တွေ မရှိတော့ဘူး။
ကုလားထိုင်ဘက်မှာ စောင့်နေတာတွေ မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော်တို့အားလုံးအတွက် လုံလောက်တဲ့ ကျယ်ဝန်းတဲ့ လမ်းလေးတစ်ခုပဲ ရှိပါတော့တယ်။
“ခင်ဗျားကို လမ်းပြပေးပါမယ်” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်ပါတယ်။