အခန်း (၁၂၂) - ငါတို့ဘေးနားက နေရာတစ်ခု
ခြောက်ရက်တိုင်တိုင် ထိုကုလားထိုင်သည် သာမန်ကုလားထိုင်တစ်လက်အတိုင်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။
လူတွေက အပေါ်မှာ ထိုင်ကြသည်။
အဘိုးအိုတစ်ဦးက ရာသီဥတုသာယာသော ကျောက်လှေကားထစ်များကို တက်လာပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် ခေတ္တအနားယူခဲ့သည်။ မိန်းမတစ်ဦးကလည်း ဆုတောင်းနေစဉ်အတွင်း အိပ်ပျော်နေသည့် သမီးငယ်ကို ၎င်း၏ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် မှီအိပ်စေခဲ့သည်။ ဆိုရင်း (Soren) ကမူ သူ၏ဖိနပ်ထဲမှ ကျောက်စရစ်ခဲကို ထုတ်ရန် အဆိုပါကုလားထိုင်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
ထိုကုလားထိုင်ပတ်လည်တွင် မည်သူကမှ ကြိုးတပ်ဆင်ရကောင်းမှန်း မစဉ်းမိကြသေးသည်ကို ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိသည်။
ခုနစ်ရက်မြောက် မနက်ခင်းတွင်တော့ လက်ရန်းတစ်ဖက်ပေါ်၌ ခေါက်ထားသော စောင်တစ်ထည်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။
“မင်းဥစ္စာလား” လို့ ဆိုရင်းကို ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်က အသုံးဝင်မယ်ထင်လို့ တင်ထားခဲ့တာဖြစ်မှာပါ”
“ဘယ်သူလဲ”
သူက တံခါးဘက်သို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“လူအချို့က ပစ္စည်းအချို့ လာပို့နေကြတယ်လေ”
ရေအိုးစင်ဘေးတွင် လတ်ဆတ်သော ပန်းများ ရှိနေသည်။
ခုံတန်းလျားပေါ်တွင်မူ ခေါင်းအုံးငယ်တစ်လုံး တင်ထားသည်။
မည်သူကမှန်းမသိ၊ တံခါးအောက်ခြေမှ လေဝင်လေထွက်ပေါက်ကိုပင် ပြုပြင်ပေးထားကြသေးသည်။
နောက်ဆုံးပြုပြင်ထားမှုကို ကျွန်တော် အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ အနားယူနေစဉ်အတွင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်းကို ရပ်တန့်ထားရန် ကျွန်တော်တို့ကို မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း သူမက သူမ၏ လက်ထိုင်ခုံပေါ်မှနေ၍ စာသင်ပေးရန်မူ အသင့်ရှိနေခဲ့သည်။
ထိုအပတ်အတွင်းမှာပင် သူမက ကျွန်တော်တို့ကို စမ်းသပ်စရာ အသစ်တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။
လူတွေ ဖယ်ခွာသွားပြီးနောက်မှာတောင် တည်ရှိနေနိုင်သည့် အကာအကွယ်အင်းကွက် (Shield) တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်က ချက်ချင်းပင် ၎င်းကို အဘယ်ကြောင့် လိုချင်ရသည်ဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်ကတော့ ပို၍ ခက်ခဲနေခဲ့သည်။
လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲတွင် ကျွန်တော်သည် တိုင်နှစ်တိုင်ကြား၌ အကာအကွယ်အင်းကွက်ငယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သုံးလှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
အင်းကွက်က ကျွန်တော့်နောက်သို့ လိုက်ပါလာသည်။
အယ်လစ္စတားက ၎င်း ရွေ့လျားလာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
“အိုင်တိုင်တွေကတော့ အကာအကွယ်မဲ့နေဆဲပဲ ထင်တယ်၊ အရှင်”
“ငါ သတိထားမိပါတယ်”
အက်ဗလင်က လက်ပိုက်လျက် ဝေးလံသော တိုင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ရှင်က အဲဒါကို ကိုယ်နဲ့အတူ ပါလာရမယ့်ဟာလိုမျိုး ဆက်ဆုပ်ကိုင်ထားတုန်းပဲ”
“သူက ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုလေ”
“အဲဒါကြောင့်ပဲ အခက်အခဲ ဖြစ်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့”
ကျွန်တော် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ပြုံးသည်။
ထို့နောက် သူမကိုယ်တိုင် အကာအကွယ်အင်းကွက်ကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
သူမ ဆုတ်ခွာသွားသောအခါ ၎င်းသည် တိုင်နှစ်တိုင်ကြားတွင် ဆက်လက် တည်ရှိနေခဲ့သည်။
ခဏတာပေါ့။
ထို့နောက်မှာတော့ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် ပြိုကျပျက်ပြယ်သွားခဲ့သည်။
အယ်လစ္စတားက ၎င်းကို အကဲခတ်လိုက်သည်။
“ပိုပြီး ဒေသန္တရဆန်တဲ့ ကျရှုံးမှုတစ်ခုပါပဲ”
ကျွန်တော့်ဇနီး ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုညတွင် အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့၏ အတွေ့အကြုံများကို နားထောင်ပေးသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်ကို ဥယျာဉ်နံရံပေါ် တင်ခိုင်းလိုက်သည်။
“အင်းကွက်က နံရံနဲ့ ထိတွေ့နေတဲ့နေရာကို ခံစားကြည့်စမ်းပါ”
ကျွန်တော် လုပ်ကြည့်လိုက်သည်။
နံရံက အေးစိမ့်နေသည်။
၎င်း၏ မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးအောက်မှ ဖိအားတစ်ခုကို သတိရစေသည့် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အခု ဖယ်လိုက်တော့”
ကျွန်တော် အကာအကွယ်အင်းကွက်ကို ရှိရင်းစွဲအတိုင်း ဆက်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ပခုံးကြွက်သားများ တင်းမာလာသည်။
“ယူရီယာ”
“ဗျာ”
“ရှင်က နံရံကိုပါ အတူပါအောင် ခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ”
အက်ဗလင်က မျက်နှာလွှဲသွားသည်။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော် အင်းကွက်ကို လွှတ်ချလိုက်သည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ကျောက်နံရံပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်မျဉ်းကွေးပါးပါးလေးတစ်ခုက ၎င်း၏ဘေးတွင် အခြေကျသွားသည်။
“မင်းက မီးအိမ်တစ်ခုထဲမှာ စွမ်းအားကို ဘယ်လိုချန်ထားခဲ့ရမလဲဆိုတာ သိပြီးသားပါပဲ” သူမက ပြောသည်။ “ဒါက ပုံစံချင်း မတူပေမဲ့ ဒီလုပ်ဆောင်ချက်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို မင်း သင်ယူပြီးသားပါ”
အဲဒါက အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
နံရံက ပေးခဲ့တာထက် ပိုပြီး အကျိုးရှိခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ပိုင်းတွင်မူ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်စီတိုင်းသည် အကာအကွယ်အင်းကွက်တစ်ခုကို ၎င်း၏ပတ်လည်တွင် လမ်းလျှောက်သွားလာနိုင်လောက်သည်အထိ ကြာရှည်စွာ ထားခဲ့နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်အင်းကွက်က အယ်လစ္စတား၏ ဝါဂွမ်းထည့်ထားသော တုတ်သစ်သားဖြင့် သုံးချက်တိုင်တိုင် ရိုက်ချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။
အက်ဗလင်၏ အင်းကွက်ကတော့ တစ်ချက်သာ ခံနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ကျွန်တော့်ဟာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏အင်းကွက်က ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
တိုင်နှစ်တိုင်ကြားရှိ ဗလာဖြစ်နေသော နေရာလွတ်ကို ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးကြည့်ကြသည်။
“ရှင့်ဟာက ပိုပြီး ကြာကြာခံတာပဲ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ရှင့်ဟာက ပိုပြင်းထန်တဲ့ ရိုက်ချက်ကို ခံနိုင်တာပဲလေ”
“ငါတို့များ—”
“ဟုတ်တယ်” သူမက ပြောသည်။
အယ်လစ္စတားက တုတ်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
“အဲဒီဘေးနားမှာ မရပ်ခင် ဆက်ပြောမယ့် အဆိုပြုချက်ကို အရင်ဆုံး ကြားချင်ပါတယ်ဗျာ”
ကျွန်တော်တို့က ရှင်းပြလိုက်သည်။
သူက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုပြီး အဝေးကို ဆုတ်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် ပထမဆုံးအကြိမ်တွင် လုပ်ဆောင်ချက်နှစ်ခု ဆုံတွေ့သည့်အခါ အင်းကွက်က တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ရပ်လိုက်ပြီး အစကနေ ပြန်စကြသည်။
ဒီတစ်ခါတွင်မူ အက်ဗလင်က ပုံစံကို သတ်မှတ်ပေးပြီး ကျွန်တော်က စွမ်းအားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်။
အကာအကွယ်အင်းကွက်က အထိုင်ကျသွားသည်။
မှိန်ဖျော့သော ရွှေရောင်မျဉ်းကွေးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
သူမတစ်ယောက်တည်း လုပ်ခဲ့စဉ်ကထက် ပိုမိုတောက်ပမနေပေ။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးသား နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။
အင်းကွက်က ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင်။
အယ်လစ္စတားက ၎င်းကို ဝင်တိုက်လိုက်သည်။
တစ်ချက်။
နှစ်ချက်။
တတိယအကြိမ် ရိုက်ချက်တွင်မူ ကျွန်တော့်နံရိုးအောက်မှ ဆွဲငင်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“ပြီးဆုံးသွားပါစေတော့”
ကျွန်တော်က စွမ်းအားများ ထပ်မံဖြည့်တင်းရန် လက်လှမ်းပြင်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။
စတုတ္ထမြောက် ရိုက်ချက်က ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။
အယ်လစ္စတားက တုတ်ကို ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ တိုင်များကို စိုက်ကြည့်လျက် ရပ်နေမိကြသည်။
“အဲဒါ…” ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြောသည်။ “ပိုကောင်းလာတယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အင်းကွက်၏ သက်တမ်းက တစ်မိနစ်ထက်ပင် ပိုတိုသွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ပင်ပန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
သို့တိုင်အောင် ထိုခဏတာလေးအတွင်းမှာပင် ကျွန်တော်တို့ ကာကွယ်ပေးနေရသည့်အရာဆီမှ ခေတ္တခဏ ဖယ်ခွာသွားနိုင်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော် ရဲတိုက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော် ဘာကို တွေးနေသည်ကို သိနေသည်။
“သူတို့ ကြီးလာတဲ့အခါကျရင်ပေါ့” သူမက ပြောသည်။
“ငါတို့ ဒါကို သေသေချာချာ နားလည်သွားတဲ့အခါမျိုးပေါ့လေ”
“အင်းပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့်ကို မှီတွယ်လာသည်။
အယ်လစ္စတားက တိုင်များကို နောက်သို့ ရွှေ့ရန် မတောင်းဆိုမီ ကျွန်တော်တို့ကို အချိန်အနည်းငယ် ပေးထားခဲ့သည်။
ဘယ်လ်ဒါ (Belda) ၏ တိုင်းတာချက်စာရင်းများက ဗေလန် (Veylan) မှ လာသည့် နောက်ဆုံး သင်္ဘောနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဘီရာ (Bera) ထံမှ စာတစ်စောင်လည်း ပါလာသည်။
ယာယီရေလှောင်ကန်က ဆက်လက် လည်ပတ်နေဆဲပင်။ ရွာအောက်ပိုင်းမှ လူများက ပိုမိုကြီးမားသော အမိုးပါသည့် ရေစုကန်အတွက် နေရာတစ်ခုကို သဘောတူညီခဲ့ကြပြီး အော်ရန် (Orren) က ငှားရမ်းထားသော အလုပ်သမား ခြောက်ဦးနှင့်အတူ အုတ်မြစ်များကို စတင်ရှင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဘယ်လ်ဒါက ရေကာပစ္စည်းများကို ပိုလိုချင်နေသည်။
ထို့အပြင် ကျွန်းပေါ်တွင် မည်သူကမှ တောင်းဆိုထားခြင်းမရှိသည့် ကိရိယာတစ်ခု ခန့်မှန်းခြေစာရင်းထဲတွင် အဘယ်ကြောင့် ပါဝင်နေရသည်ကို အီလီနော် (Eleanor) အား ရှင်းပြပေးရန်လည်း သူမက လိုလားနေသည်။
အီလီနော်က ထိုအပိုင်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
“ဒီကိုးက စာလုံးပေါင်း သေချာမရေးထားတာပဲ”
ဘီထရစ် (Beatrice) က သူမ၏လက်ကို ဖြန့်တန်းလိုက်သည်။
သဘောထားကွဲလွဲမှုက စားပွဲ၏ တစ်ဖက်သို့ ရွေ့သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ဆက်ဖတ်နေလိုက်သည်။
ကောင်စီ၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးက ဒုတိယမြောက် ပိုင်ဆိုင်မှုအိမ်မှ သက်သေများကို စတင်စစ်ဆေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကာဗန် (Carven) ကတော့ ရာထူးမှ ဆိုင်းငံ့ခံထားရဆဲပင်။ ထွက်သွားခဲ့ကြသည့် လူအချို့က သူတို့၏ ပစ္စည်းဥစ္စာများကို နောက်မှ လိုက်ပို့ပေးစေလိုကြသည်။
အချို့ကလည်း ပြန်လာပါက ထပ်မံ၍ အလုပ်ခိုင်းစေခြင်း ခံရမည်လော ဟူသည်ကို သိလိုကြသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှနေ၍ ထိုစာကြောင်းများကို လိုက်ဖတ်နေသည်။
“သူတို့ ရောက်လာတဲ့အခါ ကောင်စီရဲ့ သတ်မှတ်ချက်စာတမ်းတွေကို ပို့ပေးသင့်တယ်” သူမက ပြောသည်။ “ပြီးတော့ တကယ်ဖြစ်ပျက်နေတာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘီရာရဲ့ ဖော်ပြချက်ကိုပါ ပူးတွဲပေးပေါ့”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဤနေရာတွင် ဘဝသစ်များကို စတင်နေကြသည့် လူများ ရှိနေကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိမ်ပြန်ရန် အိပ်မက်မက်နေဆဲဖြစ်သော လူများလည်း ရှိနေကြသည်။
ကျွန်တော်တို့က သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် နေရာလွတ်ပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။
ဘီရာက အာဝင်း (Arwen) အတွက် သီးသန့်စက္ကူစုတ်စလေးတစ်ခုကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို ဆေးခန်းသို့ ယူသွားပေးလိုက်သည်။
အာဝင်းက ဗီရိုဘေးတွင် ရပ်ရင်း ၎င်းကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ကျွန်မရဲ့ တပည့်လေးက သူမကို ပိုပြီး ခဏခဏ ထိုင်ခိုင်းသင့်တယ်လို့ ပြောတယ်တဲ့”
“သူမ ပြောတာ မှားလို့လား”
“မမှားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင် သူမနဲ့ အတူနေရတာ ပိုပြီး ခက်ခဲလာလိမ့်မယ်”
သူမက စာစက္ကူလေးကို သေချာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။
“ကလေးတွေ နေကောင်းရဲ့လားလို့ ဘီရာ ပြောသေးလား”
“ကောင်းပါတယ်”
အာဝင်း၏ မျက်နှာပေး ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
ခဏတာမျှဆိုသလို သူမသည် သာမန်အချိန်များထက် ပို၍ အသက်ကြီးသွားသလို ထင်ရသည်။
ထို့နောက် ဘေးခန်းမှ လူတစ်ဦးက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
သူမက စာကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ထွက်သွားလေသည်။
နောက်နှစ်ညအကြာတွင် အော်ရီလီယာက သူမ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြခဲ့သည်။
သူမ ထိုသို့ပြောလာချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့က ဥယျာဉ်ခန်းထဲတွင် ရှိနေကြသည်။
အက်ဗလင်က ဂါရစ် (Garrick) က စောင်ကိုဆွဲကိုင်ရင်း အရုပ်ဆီသို့ တွားသွားရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြိုးပမ်းမှုကို ပြောပြနေလေသည်။
“သူက ငါးအရုပ်ကို ပိုနီးလာအောင် ဆွဲယူနေတာလေ” သူမက ပြောသည်။ “ပြီးတော့ အဲဒါနဲ့တင် အပြည့်အဝ ကျေနပ်နေပုံပဲ”
“သဘာဝကျတဲ့ နည်းလမ်းပါပဲ” အော်ရီလီယာက ပြန်ပြောသည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“မနက်ဖြန် မွန်းလွဲပိုင်းဆိုရင် သူတို့အတွက် အဆင်ပြေမလား”
ကျွန်တော် ခွက်ကို လှည့်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ပြေပါတယ်”
“သူတို့ နိုးနေမယ်ဆိုရင်ပေါ့လေ”
“သူတို့ မနိုးရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ ခေါ်လာလို့—”
“ယူရီယာ”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“သူတို့ နိုးနေမှာပါ”
အက်ဗလင် တွေဝေသွားသည်။
“အမေနဲ့ အဖေပါ လာလို့ရမလား”
အော်ရီလီယာ အံ့သြသွားပုံရသည်။
ထို့နောက် ဝမ်းသာသွားသည်။
“ကောင်းတာပေါ့၊ လာစေချင်ပါတယ်”
ဟယ်လီနာ (Helena) က ဖိတ်ကြားချက်ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ လက်ခံခဲ့သည်။
ဂါရစ်က သူပြုပြင်နေသော အဆစ်တံခါးကို ခေတ္တရပ်ပြီး မော့ကြည့်ရလောက်အောင်ပင် ထိုသို့ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းမှာ ထူးဆန်းနေသည်။
အက်ဗလင်က အချိန်ကို ထပ်ပြောပြလိုက်သည်။
သူမ၏အမေက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် ထိုင်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က အဆစ်ကို ဘေးသို့ ဖယ်ချလိုက်သည်။
“နှစ်ယောက်စလုံးလား”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ အဖေ”
သူက လက်ပေါ်ရှိ အမာရွတ်တစ်ခုကို လက်မဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ဘာတွေ ယူသွားရမလဲ”
ကျွန်တော် ပန်းများကို တွေးမိသည်။
ပူဇော်စရာတစ်ခုခုပေါ့။
ထုလုပ်ထားသည့် အရာတစ်ခုခုပေါ့။
ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်မချရသေးမီ အက်ဗလင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ကိုယ်တိုင်တွေပါပဲ”
ဟယ်လီနာက သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ လက်ကို လှမ်းကိုပ်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာကိုမှ ထပ်မံ အကြံပြုမနေတော့ပေ။
မြွှာညီအစ်ကိုနှစ်ဦးက မွန်းလွဲပိုင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး သဘောထား မတိုက်ဆိုင်ကြပေ။
ဂါရစ်က ပျော်ရွှင်တက်ကြွစွာဖြင့် နိုးလာသည်။
ကရိုလ် (Carol) ကမူ သူမ အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် နိုးလာသည်။
ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို အစာကျွေးကြသည်။
အဝတ်အစား လဲပေးကြသည်။
ငါးအရုပ်နှစ်ရုပ်လုံးကို ရှာကြသည်။
တစ်ရုပ်က ကုလားထိုင်အောက် ရောက်သွားသည်။
ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
ဘုရားရှိခိုးကျောင်းသို့ ရောက်ချိန်တွင် ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်၌ စိုစွတ်နေသည့် အစွန်းအထင်းတစ်ခု ပါလာပြီး အက်ဗလင်၏ ဆံပင်များကလည်း တစ်ဖက်တွင် အပ်ချည်ထိုးအပ်များ လွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာက ၎င်းကို ပြင်ဆင်ပေးရန် လှမ်းလုပ်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“ပြန်ဖြစ်သွားဦးမှာပါပဲ”
သူမ၏အမေက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင်မူ ကုလားထိုင်က ရေအိုးစင်ဘေး၌ တည်ရှိနေသည်။
စောင်က လက်ရန်းပေါ်တွင် ခေါက်ထားလျက်အတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။
ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ ထိုင်ကာ စောင့်နေကြသည်။
ကရိုလ်က ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲတွင် ညည်းညူနေသည်။
ကျွန်တော် သူမ၏ ဦးခွင်ထိပ်လေးကို နမ်းလိုက်သည်။
“သိပါတယ် ကလေးရယ်”
ရေပြင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ဂါရစ်က အရင်ဆုံး သတိထားမိလိုက်သည်။
သူ့အကြည့်များက ရေအိုးစင်ဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်။
ရွှေရောင်များက ကုလားထိုင်ဘေးတွင် စုဝေးလာကြသည်။
ဟယ်လီနာ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ လက်စွပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
အော်ရီလီယာက ဒီတစ်ခါတွင် ပို၍ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က သူမ၏ပခုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေရဆဲဖြစ်သော ခဏတာလေးတော့ ရှိနေသေးသည်။
ထို့နောက် သူမ ရှိနေတော့သည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ လေးဦးကို လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် အခန်းထဲသို့ ကျွန်တော်တို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် အတွေးတိုင်းလိုလိုကို သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ကြသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အို” ဟု သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
ကရိုလ် ညည်းညူသံ ရပ်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက ဟယ်လီနာကို နာမည်တပ်၍ နှုတ်ဆက်သည်။
ထို့နောက် ဂါရစ်ကို နှုတ်ဆက်သည်။
ကျွန်တော့်ယောက္ခမကြီး ထရပ်လိုက်သည်။
သူသည် လေးစားဖွယ်ကောင်းသည့် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြင်ဆင်လာခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ၎င်းကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာရမှန်း မသိတော့ဟန် ရှိနေသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏လက်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
“ရှင်တို့ကို ကျေးဇူးတင်ချင်နေတာ ကြာပြီ”
“ဘာအတွက်ကြောင့်လဲ ခင်ဗျ”
“ပုခက်တွေအတွက်ပေါ့”
သူက သူ့ရဲ့မြေးလေးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမကို ပြန်ကြည့်သည်။
“လုပ်ရတာ ဝမ်းသာစရာပါပဲဗျာ”
“သိပ်ပြီး သိတာပေါ့”
သူမက နွေးထွေးလှသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သဖြင့် သူ့မျက်နှာသွင်ပြင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဟယ်လီနာက အော်ရီလီယာ၏ တစ်ဖက်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ သမီးလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူမကလည်း ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပါတယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီး မျက်လုံးများကို အောက်သို့ လျှောချလိုက်သည်။
သူမ ပြုံးနေသည်ကို ကျွန်တော် သိနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ကုလားထိုင်ပတ်လည်တွင် အနီးကပ် ထိုင်လိုက်ကြသည်။
အော်ရီလီယာက သူ၏လက်ချောင်းငယ်လေးများကို ထိတွေ့နေစဉ် အက်ဗလင်က ဂါရစ်ကို ပွေ့ချီထားသည်။
သူက သူမ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ခိုင်မာစွာဖြင့်ပေါ့။
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး”
သူက သူမ၏မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ပြုံးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ မျက်နှာလွှဲမသွားပေ။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
ကရိုလ်က သူမ စောင့်ရတာ တော်တော်ကြာပြီဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရသည်။
သူမက အသံထွက်လာရာဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်သွားပြီး တောင်းဆိုသည့်ပုံစံလေးဖြင့် အသံပြုလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ပိုပြီး တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ၊ မင်းလည်း ပါတာပေါ့” အော်ရီလီယာက သူမကို ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်သမီးလေးက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လက်ခံလိုက်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းကို သူမ၏ပါးစပ်ဆီသို့ ဆွဲယူရန် ကြိုးစားသည်။
“အစားထိုးစရာ တစ်ခုခု ယူလာခဲ့တယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ကောက်ကြောင်းမကျ ဟန်ချက်မညီသော ငါးအရုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ၎င်း၏ ကောက်ကွေးနေသော မျက်လုံးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းမွန်တဲ့ သတ္တဝါလေးပါပဲ”
“သူ့အကိုကလည်း အတူတူပါပဲ၊ ထူးခြားပါတယ်” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ကျွန်တော် ကရိုလ်ကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်လျက် အော်ရီလီယာ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်သမီးလေး၏ လက်က သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
အက်ဗလင်က မြွှာညီအစ်ကိုတို့၏ မနက်ခင်းအကြောင်း ပြောပြနေစဉ် ကျွန်တော်တို့ ထိုအတိုင်း ဆက်ရှိနေကြသည်။
ဂါရစ်က ဘယ်ပြတင်းပေါက်ကို ကြိုက်သလဲဆိုတာမျိုးပေါ့။
ကရိုလ်က အရင်းနှီးဆုံး ခြေသံများကို ကြားတဲ့အခါ သူနာပြုအခန်းတံခါးကို ဘယ်လို စောင့်ကြည့်နေတတ်လဲဆိုတာမျိုးပေါ့။
ကလေးနှစ်ဦးစလုံး အိပ်မပျော်တဲ့အခါ ဟယ်လီနာ သုံးတတ်တဲ့ သီချင်းလေးအကြောင်းကိုလည်း ပြောပြကြသည်။
“ဘယ်လို သီချင်းလဲ” အော်ရီလီယာက မေးသည်။
ဟယ်လီနာ အနည်းငယ် ရှက်သွားပုံရသည်။
“ရှေးဟောင်းသီချင်းလေး တစ်ပုဒ်ပါ”
“ဆိုပြပါလားရှင်”
ယောက္ခမဖြစ်သူက ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် စတင်ဆိုလေတော့သည်။
သူမ၏အသံက တိုးညှင်းနေသည်။
အိမ်ပြူတင်းစွန်းအောက်က ရွှေပဒုံးငှက်လေးတစ်ကောင်နဲ့ မျက်လုံးမှိတ်သင့်တဲ့ ကလေးငယ်တစ်ဦးအကြောင်း ဖြစ်ပေမည်။
ဂါရစ်က အက်ဗလင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အေးအေးလူလူ အနားယူနိုင်လောက်သည်အထိ ၎င်းကို မကြာခဏ ကြားဖူးနေခဲ့သည်။
ကရိုလ်ကတော့ အော်ရီလီယာကို ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။
စာအုပ်ထဲတွင် မှတ်တမ်းမပါဘဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မိဘတစ်ဦးထံမှ နောက်မိဘတစ်ဦးထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သည့် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ကျွန်တော့်ဘိုးဘေး နားထောင်နေသည်ကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။
ဟယ်လီနာ ဆိုလိုဏ်ဆုံးသွားသောအခါ အော်ရီလီယာက သူမ၏လွတ်နေသောလက်ဖြင့် ပါးပြင်ကို သုတ်လိုက်သည်။
“အရမ်း သာယာနာပျော်စရာ ကောင်းတာပဲ”
သူတို့အားလုံး လိုချင်တာထက်ကို သူမက ပိုပြီး စောစော ပင်ပန်းလာခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ရွှေရောင်များ လျော့ရဲလာမည့်အစား ကျွန်တော်က အရင်ဆုံး သတိထားမိလိုက်သည်။
သူမ၏ အသက်ရှူသံထဲမှ အနည်းငယ် မောပန်းနေပုံရသည့် ပုံစံမျိုးပေါ့။
ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ ပို၍ နက်နက်နဲနဲ မှီချသွားသည့်ပုံစံမျိုးကိုပေါ့။
အက်ဗလင်လည်း ၎င်းကို မြင်လိုက်သည်။
“ရှင် အနားယူသင့်ပါပြီ”
အော်ရီလီယာက ကလေးများကို လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူမက ဂါရစ်၏ လက်ချောင်းလေးများကို နမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမ၏လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ပေးလိုက်သောအခါ ကရိုလ်က ကန့်ကွက်သံပြုသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ტော့်သမီးလေး၏ နဖူးကို နမ်းနိုင်လောက်သည်အထိ တိုးကပ်လာသည်။
“မင်း ငြူစူလို့ ရပါတယ်” ဟု သူမက ကလေးကို ပြောလိုက်သည်။
ကရိုလ်လည်း ငြူစူပါတော့သည်။
သူမ ပျောက်ကွယ်သွားစဉ် အော်ရီလီယာ ရယ်မောသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကုလားထိုင် လွတ်သွားပြီးနောက်မှာတောင် ထိုအသံလေးက ခဏတာမျှ ဆက်လက် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ဟယ်လီနာက ဂါရစ်ကို ပွေ့ချီလာသည်။
သူမ၏ခင်ပွန်းက ကျွန်တော်တို့သားလေး၏ ခြေထောက်အောက်တွင် လက်တစ်ဖက်ခံကာ ဘေးမှ လိုက်ပါလာသည်။ တကယ်တော့ သူတို့အတွက် အထူးတလည် အကူအညီ မလိုပါဘဲနဲ့ပေါ့။
အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော်က နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။
ကရိုလ်က ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျောက်လှေကားထစ်များနား ရောက်သောအခါ ဂါရစ် ရပ်သွားသည်။
သူက ပွင့်နေသောတံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူမအတွက် ကုလားထိုင်တစ်ခု လုပ်ပေးသင့်တယ်”
အက်ဗလင်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားသည်။
“အဖေ၊ သူမက အဲဒီကုလားထိုင်ကို သဘောကျတယ်လေ”
“အင်း၊ သိပါတယ်”
သူက ဘုရားရှိခိုးကျောင်းဘက်ကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီမှာ ထိုက်တန်တဲ့ဟာမျိုးပေါ့ကွာ”
ဟယ်လီနာက သူမ၏လက်ကို သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
မည်သူမျှ မငြင်းကြပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် အက်ဗလင်က သူမ၏ ပုံဆွဲစာအုပ်ကို သူနာပြုအခန်းထဲသို့ ယူလာခဲ့သည်။
သူမက ထိုကုလားထိုင်ကို ဆွဲလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သည်။
သို့မဟုတ် အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာကိုပေါ့။
သို့သော် သူမက လက်များကို စတင်ဆွဲလေသည်။
ဟယ်လီနာက ဂါရစ်၏ လက်စွပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပုံမျိုး။
ကျွန်တော်တို့သားလေး၏ လက်ချောင်းလေးများ။
ကရိုလ်က အော်ရီလီယာကို ဘယ်လိုမှ မလွှတ်တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားသလိုမျိုး ပုံစံမျိုးတွေပေါ့။
ခဲတံ ရွေ့ရှားနေသည်ကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ရှင် ရေးမှာလား”
“ရေးဖြစ်မယ် ထင်တယ်”
သူမ ခေတ္တရပ်သွားသည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာ၏လက်ဘေးတွင် ကောက်ကွေးနေသော ငါးအရုပ်ကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။
မြွှာညီအစ်ကိုတို့ အိပ်ပျော်နေစဉ် ကျွန်တော် စောင်ဘေးနားရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။
ခဏတာမျှဆိုသလို အခန်းထဲတွင် သူတို့၏ အသက်ရှူသံနှင့် အက်ဗလင်၏ ခဲတံသံတို့သာ ရှိနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဇနီးက မော့ကြည့်လာသည်။
“သူမရဲ့ လက်စွပ်က ဘယ်အရောင်လဲ”
“ခရင်မ်အရောင်လေ။ လက်ကောက်ဝတ်နားမှာ ရွှေရောင်ပါသေးတယ်”
“အဲဒီလို ထင်သားပဲ”
သူမက မှတ်စုလေးတစ်ခု ရေးမှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမ၏ကုလားထိုင်ကို မှီချလိုက်သည်။
“သူမကို မေးကြည့်လို့ ရပါတယ်”
အက်ဗလင်၏ ခဲတံ ရပ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမ၏လက်ကို ကျွန်တော့်ဆံပင်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” သူမက ပြောသည်။
“ငါတို့ မေးလို့ရတာပေါ့”