အခန်း ၁၂၁ - အိပ်မက်၏ ဤဘက်ကမ်းတွင်
အော်ရီလီယာက ကုလားထိုင်တစ်လုံး ယူလာပေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ဥယျာဉ်ခန်းမလေးထဲကို ကျွန်တော် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်မိ၏။
ဒီထဲမှာတင် ကုလားထိုင် လေးလုံး ရှိနှင့်ပြီးသား မဟုတ်ပါလား။
"ဒီကိုလား"
"ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင်ဆီကို"
အက်ဗလင်က လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အောက်ချလိုက်သည်။
ခဏမျှ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘာစကားမှ မဆိုမိကြချေ။
ပွင့်ဟနေသော တံခါးများ၏ ဟိုဘက်ဆီမှ နှင်းဆီပန်းများဘေးရှိ ရေမြောင်းကျဉ်းလေးထဲ ဖြတ်စီးဆင်းနေသော ရေစီးသံကို ကြားနေရသည်။ ကျောက်တုံးများပေါ် ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားတိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည့် သေးငယ်သော ရေစီးခတ်သံလေးများကို ကျွန်တော် အတိုင်းသား ကြားနေရ၏။
ကျွန်တော်တို့ သဘောပေါက်နားလည်သွားသည်ကို အော်ရီလီယာက စောင့်ကြည့်နေသည်။
"ကျွန်မတို့ နိုးနေတဲ့အချိန်မှာ လာမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား" ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက မေးလိုက်၏။
"ဟုတ်တယ်"
ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပြန်ချလိုက်ရာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်သွားသည်။
လက်ဖက်ရည် အနည်းငယ် ဖိတ်စင်သွား၏။
"မင်း လာနိုင်လို့လား"
"အဲဒီမှာ ခဏလောက်တော့ ငါ နေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်"
"ဘယ်အချိန်ကတည်းကလဲ"
"သိပ်မကြာသေးပါဘူး... မင်းတို့ကို မပြောပြခင် သေချာချင်လို့ စောင့်နေခဲ့တာ"
သူမက ဖိတ်စင်သွားသော လက်ဖက်ရည်ကွက်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်း လက်ဖက်ရည် သောက်ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ပြောခဲ့သင့်တာပဲ"
ကျွန်တော်တို့ ဝင်းခြံထဲသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
အော်ရီလီယာက စမ်းရေတွင်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး၊ သူမ၏လက်များပေါ်သို့ အလင်းရောင်က ရှင်းလင်းစွာ ကျရောက်နေသည်။
သူမ၏ ပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် ရိုးအီနေပြီ ဖြစ်သည်။
လေပြည်ထဲ လွင့်မျောနေသည့် ဆံနွယ်များ။
လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်ချောင်းများ။
ပြုံးလိုက်သည့်အခါ မျက်ဝန်းထောင့်များတွင် ပေါ်လာတတ်သည့် မျဉ်းကြောင်းငယ်လေးများ။
ဒီနေရာတွင်တော့ ဤအခန်းလေး၏ အပြင်ဘက်မှာ မည်မျှလောက် အားစိုက်ထုတ်ရုန်းကန်ရသည်ကို မေ့လျော့နေဖို့ သိပ်လွယ်ကူလွန်းလှသည်။
"နာကျင်ရမှာလား" ဟု အက်ဗလင်က မေးလိုက်သည်။
"ငါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားလိမ့်မယ်"
"ကျွန်မ မေးတာ အဲဒါ မဟုတ်ဘူးလေ"
အော်ရီလီယာက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
"မနာကျင်ပါဘူး... ရပ်သင့်တဲ့အချိန်မှာ ရပ်လိုက်ရင်ပေါ့"
"ပြီးတော့ မင်း ရပ်မှာလား"
"အင်း၊ ရပ်မှာပေါ့"
ကျွန်တော့်ဇနီးက ထိုစကားကို လက်ခံလိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အော်ရီလီယာ၏ လက်များကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"
"အဲဒီမှာ ရှိနေပေးရင် ရပါပြီ... ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင်လေးကို ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်နေအောင် ထားပေးပါ"
"ဘာမှ အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုဘူးလား"
"လုံးဝ မလိုဘူး"
သူမက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သဖြင့် ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
"ငါ စတင်မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားရင် မင်းတို့ ငါ့ကို လွှတ်ပေးရမယ်နော်... အဲဒီမှာ ဆက်ရှိနေအောင် ဆွဲမထားပါနဲ့"
ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ထားသည့် အဖြေစကားများမှာ နှုတ်ခမ်းဖျားမှာတင် ရပ်တန့်သွားရသည်။
အက်ဗလင်က ဒါကို ရိပ်မိသွားသည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
"ကျွန်မတို့ နားလည်ပါတယ်"
ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ကျွန်တော်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် မေးချင်သည့် အရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးသည်။
ဒီလိုဖြစ်လာတာက ချည်နှောင်မှုတွေ ပြေလျော့လာပြီလို့ ဆိုလိုတာလား။
နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုရင် ပိုကြာကြာ နေနိုင်မှာလား။
တစ်နေ့ကျရင် ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဝင်းခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း ငါတို့ဆီက ရာသီဥတုဆိုးရွားပုံကို သူမ ညည်းညူခွင့် ရလာဦးမှာလား။
ကျွန်တော် မမေးနိုင်မီမှာပင် သူမက ပထမဆုံးမေးခွန်းကို အရင်ဖြေလိုက်သည်။
"ငါ ချည်နှောင်ခံထားရဆဲပါပဲ ယူရီယာ"
"ဒါပေမဲ့ မင်း ပိုပြီး ရောက်ရှိနိုင်လာပြီပေါ့"
"ဟုတ်တယ်"
"မင်းကို တသသ တမ်းတခေါ်ယူနေတဲ့သူတွေ ပိုများလာလို့လား"
"အဲဒါလည်း အထောက်အကူပြုတာပေါ့... အချိန်ကာလကလည်း အထောက်အကူပြုတယ်... ပြန်လည်ရရှိလာတဲ့ ခွန်အားတွေကို အခုဆိုရင် ပိုပြီး တည်ငြိမ်စွာ အသုံးချနိုင်လာပြီ"
သူမက ဥယျာဉ်ခန်းမလေးဆီသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။
"အဲဒီခွန်အား အနည်းငယ်ကို သုံးပြီး ငါ့မိသားစုဆီ အလည်သွားချင်တယ်"
ကျွန်တော် မျိုသိပ်လိုက်ရသည်။
ယခင်က တောင်းဆိုမှုတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးသည်။
ကျွန်တော်တို့ကို သင်ပြပေးပါ။
သူ့ကို ကူညီပေးပါ။
ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ပြောပြပေးပါ။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူမက ကုလားထိုင်တစ်လုံးတည်းကိုသာ တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ အသင့်ပြင်ထားပေးပါ့မယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင်ထဲ မတ်တတ်ရပ်နေသော ကျွန်တော့်ကို အက်ဗလင် လာတွေ့သည်။
ကျွန်တော် နံနက်စာမစားမီကတည်းက ရောက်နှင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက ရေကန်ငယ်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဒုတိယကုလားထိုင်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် တတိယတစ်လုံးကို ဆက်ကြည့်ပြန်သည်။
"လူဘယ်နှစ်ယောက် လာမှာမို့လို့လဲ"
"ဘယ်ဟာက အသက်သာဆုံး ဖြစ်မလဲဆိုတာ မသေချာလို့ပါ"
"ဖူနူးအိအိ ကူရှင်ပါတဲ့ဟာပေါ့"
"ကိုယ်လည်း အစက အဲဒါပဲ စဉ်းစားတာ"
"ဒါဆို ထမင်းစားခန်းက ကုလားထိုင်က ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ"
"လက်တင်ဖို့ နေရာ ပိုကောင်းလို့လေ"
သူမက စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် တစ်လုံးချင်းစီပေါ် ထိုင်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေမိ၏။
နောက်ဆုံးတော့ သူမ ထရပ်လိုက်ပြီး ကူရှင်ပါသော ကုလားထိုင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"အဲဒီတစ်လုံးပဲ"
ကျန်သည့်ကုလားထိုင်များကို ကျွန်တော် ပြန်သယ်သွားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သူမက ကူရှင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် ပြင်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး မရယ်မောမိကြသေးပေ။
မရယ်နိုင်သေးသည့် အချိန်ပင်။
ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင်သည် ဆိုရန်၏ နေ့စဉ်တာဝန်ထဲ ပါဝင်နေသည့်အတွက်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ တံခါးပိတ်ထားသည်ကို မြင်မှ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံရွယ်ထားသည်ကို သူ သိသွားမည်မျိုး မလိုလားသောကြောင့်လည်းကောင်း သူ့ကို ပြောပြထားလိုက်သည်။
သူသည် မထိုင်ဘဲ မတ်တတ်ရပ်လျက် နားထောင်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ပြောပြီးသွားသောအခါ သူက ရေကန်ငယ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီမှာလား ခင်ဗျာ"
"ဟုတ်တယ်"
သူ့မျက်နှာအမူအရာက အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ပထမတော့ အံ့ဩမင်သက်မှု။
ထို့နောက် ပို၍ သတိကြီးစွာ ထားဟန်မျိုး။
"သူမက ကျွန်တော့်ကိုပါ ရှိစေချင်ပါ့မလား"
"သူမက ကျွန်မတို့ကိုပဲ လာတွေ့ချင်တာပါ" ဟု အက်ဗလင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် အဆင်ပြေသွားရင် နောက်တစ်ကြိမ် လာလည်ဖို့အကြောင်း မေးပေးပါ့မယ်"
သူက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
သူ ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ကျွန်တော် သဘောမကျချေ။
သူလည်း ဒါကို သတိပြုမိသွားပုံရသည်။
"အရှင်... ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းရတာကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ပါတယ်"
ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
"ဟုတ်ပါပြီ"
"ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင် လိုအပ်တဲ့သူတွေ ရှိရင်လည်း ဘယ်အချိန်မှ ပြန်ဖွင့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အသိပေးထားလိုက်ပါ့မယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
သူ တံခါးဝသို့ ရောက်သွားပြီးမှ နောက်လှည့်ကြည့်လာသည်။
"မနက်ခင်းတိုင်း အလင်းရောင်က အဖြေပေးသေးရဲ့လားဆိုတာ သိချင်လို့ လှည့်ကင်းမထွက်ခင် နိုးထကြည့်တတ်တာမျိုး ကျွန်တော် မလုပ်တော့ဘူးလို့ သူမကို ပြောပြပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ"
"ငါ ပြောပြပေးပါ့မယ်"
သူ ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့အလုပ်ရှိရာသို့ ပြန်သွားခဲ့၏။
ကုန်လွန်ဖြတ်သန်းရဦးမည့် သာမန်နေ့ရက်တစ်ရက် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
တက်ဆာက နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သည်။
သူမ၏သမီးက စာတစ်စောင်၊ တည်းခိုရန်နေရာတစ်ခုနှင့် မည်သည့်ကုန်တင်လှည်းကို အသုံးပြုရမည်ဆိုသည့် တိကျခိုင်မာသော ညွှန်ကြားချက်များကို ပို့ပေးထားရာ မေရီက ထိုအထဲမှ အချို့အပိုင်းများကို နှစ်ခါပြန် ဖတ်ပြခဲ့ရသည်။
"သူမက သေသေချာချာ စီစဉ်တတ်ပုံရတယ်" ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
တက်ဆာက စာရွက်ကို ခေါက်သိမ်းလိုက်၏။
"သူမက ကိုးနှစ်သမီး အရွယ်တည်းက အဲဒီလို ဖြစ်နေတာပါ"
သူမသည် အရာအားလုံးကို သေတ္တာတစ်လုံးနှင့် အဝတ်အိတ်တစ်လုံးထဲသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
ဗေးလန်တွင် အခြားသူများကြား ရပ်နေခဲ့သည့် သူမကို ကျွန်တော် ပြန်အမှတ်ရမိသည်။
သူမကို ထွက်ခွာခွင့် ပြုသင့်၊ မပြုသင့် အမျိုးသားများ ငြင်းခုံနေကြစဉ် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရပုံကိုပေါ့။
ယခုအခါမှာတော့ သူမ၏ အဓိက စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ သေတ္တာသော့ချိတ်ကလေးက နောက်ထပ် ခရီးတစ်ခေါက်ကို ခံနိုင်ပါ့မလား ဆိုသည်ပင်။
ဂဲရစ်က သေတ္တာချိတ်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် သားရေပြားတစ်စကို သွားယူလာ၏။
"ဒါလေး ကိုင်ထားပေး"
သူမက ကိုင်ထားပေးသည်။
သူမက အက်ဗလင်အား သူမသမီး၏ အိမ်အကြောင်း ပြောပြနေစဉ် သူက အလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။
အိမ်နောက်ဘက်တွင် အခန်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိသည်တဲ့။
ထိုစာ မရောက်လာမီအထိ အပ်ချုပ်ခန်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ပုံရသည်။
"သမီးကတော့ အရှေ့ခန်းမှာ အပ်ချုပ်လို့ ရပါတယ်တဲ့"
"အခြား အစီအစဉ်မျိုး ဖြစ်စေချင်တာလား" ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
တက်ဆာက ခေါက်ထားသော စာရွက်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟင့်အင်း"
သူမ၏ လေသံလေး ပျော့ပျောင်းသွား၏။
"ဒီအစီအစဉ်အတိုင်းပဲ ကျွန်မ ပိုသဘောကျပါတယ်"
ကျွန်တော်တို့ သူမနှင့်အတူ ဂိတ်တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ခဲ့ကြသည်။
မေရီက ခရီးစဉ်၏ ပထမပိုင်းကို စီစဉ်ပေးထားပြီး နောက်ထပ် ကုန်တင်လှည်းသမားက သူမကို မည်သည့်နေရာတွင် လာကြိုမည်ဆိုသည်ကို ရေးမှတ်ပေးထားသည်။
တက်ဆာက စာရွက်ကို စစ်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အိတ်ကို စစ်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် စာရွက်ကို ထပ်စစ်ကြည့်ပြန်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူမက ကျွန်တော်တို့ဘက် လှည့်လာ၏။
"ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး"
"ရောက်ရင် စာရေးလိုက်လေ" ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ စာရေးပါ့မယ်"
"ပြီးတော့ သေတ္တာသော့ချိတ် ခံနိုင်ရဲ့လားဆိုတာလည်း ပြောပြဦး" ဟု ဂဲရစ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
တက်ဆာ ရယ်မောလိုက်သည်။
အသံက တုန်တုန်ယင်ယင် ထွက်ပေါ်လာ၏။
သူမက ကျွန်တော့်ဇနီးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ခေတ္တမျှ သူမက လက်များကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်၏။
အထမ်းသမားနောက်သို့ သူမ လိုက်ပါသွားသည်ကို ကျွန်တော်တို့ ငေးကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ဂဲရစ်က အလွတ်ဖြစ်ကျန်ခဲ့သော နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သေတ္တာက ကောင်းသားပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က သူ့လက်မောင်းကို တွဲခိုလိုက်၏။
"ဟုတ်ပါတယ် ဖေဖေ"
ညနေနှောင်းပိုင်းရောက်တော့ ကျောက်ပြားခင်းရန် တောင်းဆိုလွှာတစ်ခုတည်းကိုပင် ကျွန်တော် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖတ်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
မေရီက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှ ၎င်းကို ဆွဲယူသွားသည်။
"ဒါကို အရှင် မနေ့ကတည်းက အတည်ပြုပေးပြီးသားပါ"
"ကိုယ် လုပ်ပြီးပြီလား"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"ဒါဆို ကိုယ်က တသမတ်တည်း စဉ်းစားတတ်သေးတာပေါ့"
သူမက ကျွန်တော့်ကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။
"အရှင် တကယ် လုပ်ချင်နေတဲ့ တခြားအရာ ရှိနေလို့လား"
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
ဝင်းခြံ၏ ဟိုဘက်ဆီမှ ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင် ခေါင်မိုးကို လှမ်းမြင်နေရသည်။
မေရီက ကျွန်တော့်အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်၏။
"မနက်ဖြန် မနက်မတိုင်ခင် အရှင် အဖြေပေးရမယ့် ကိစ္စ ဒီမှာ ဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး"
"မင်း သေချာလို့လား"
"ကျောက်ပြားခင်းဖို့ တောင်းဆိုလွှာကို အရှင် ထပ်မံ မဖတ်ခင်ကတည်းက ကျွန်မ သေချာနေပြီးသားပါ"
ကျွန်တော် ထရပ်လိုက်သည်။
တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူမက ပို၍တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလာ၏။
"အဆင်ပြေပြေ ပြီးဆုံးသွားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
"ကိုယ်လည်း မျှော်လင့်ပါတယ်"
အက်ဗလင်က ကလေးထိန်းခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်။
ကာရိုက သူမ၏ ပခုံးပေါ် မှီအိပ်နေပြီး၊ နိုးနေသေးကာ မိခင်၏ ဝတ်ရုံချိတ်ကလေးကို အာရုံစိုက်နေသည်။
ဂဲရစ်ကတော့ ပါးပြင်ဘေး လက်သီးဆုပ်လေးတင်လျက် အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဝင်လာသောအခါ ကျွန်တော့်ဇနီးက မော့ကြည့်လာသည်။
"အချိန်နီးပြီလား"
"အင်း"
သူမက ကာရိုကို ဟယ်လီနာ့လက်ထဲ မလွှဲပေးမီ ဆံနွယ်လေးများကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့သမီးလေး အိပ်ပျော်သွားသည်ကို ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
မိုက်မဲသော ခဏတာ စိတ်ကူးတစ်ခုဖြင့် ကလေးတွေကိုပါ ခေါ်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားမိ၏။
အော်ရီလီယာသည် အိပ်မက်များထဲတွင် ကလေးများကို ပွေ့ပိုက်ခဲ့ဖူးသည်။
ဒီနေရာမှာ သူမကို ကလေးတွေရဲ့ အသံအစစ်အမှန်တွေကို ကြားစေချင်သည်။
သူတို့ရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်အစစ်ကို ခံစားစေချင်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ထိကိုင်လိုက်၏။
"နောက်တစ်ခေါက်မှပေါ့" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြား ဖြတ်သန်းသွားသော အကြည့်များကို ဟယ်လီနာက ရှင်းပြခိုင်းမနေခဲ့ပေ။
"ကျွန်မတို့ ဒီမှာပဲ ရှိနေပါ့မယ်" ဟုသာ သူမက ပြောလိုက်သည်။
ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင်ထဲတွင် ဖယောင်းနံ့နှင့် ထိုမနက်က တစ်စုံတစ်ယောက် လာတင်ထားသော ပန်းရနံ့တို့ သင်းပျံ့နေသည်။
ထိုအရာနှစ်ခုစလုံးကို ယခင်က အကြိမ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ သတိပြုမိခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ထိုညနေခင်းတွင်တော့ အရာအားလုံးကို ကျွန်တော် သတိထားမိနေသည်။
ခုံတန်းလျားပေါ်က ပွန်းပဲ့နေသော နေရာလေးတစ်ခု။
ဖယောင်းတိုင်၏ မညီမညာ ဖြစ်နေသော အစွန်းထွက်လေး။
ကူရှင်ထဲ ချိတ်မိနေသော ချည်မျှင်စလေးတစ်ခု။
အက်ဗလင်က ထိုချည်မျှင်စကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ရေကန်ငယ်ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
အပြင်ဘက်တွင် ခြေသံများက ဝင်းခြံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဝေးရာသို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။
"အော်ရီလီယာ" ဟု ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်မိသည်။
ကျွန်တော့်အသံက ကျယ်လွန်းနေသလို ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ထပ်ကြိုးစားလိုက်၏။
"ငါတို့ ရောက်နေပြီ"
ခေတ္တမျှ မည်သည့်အရာမှ ပြောင်းလဲမသွားပေ။
အက်ဗလင်၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများကြား ခိုနားနေသည်။
ထို့နောက် ရေပြင်က တုန်ခါသွားသည်။
ရေကန်ငယ်အထက်တွင် အလင်းရောင်များ စုရုံးလာခဲ့သည်။
စစချင်းတွင် မမှိန်မသုန် ဖြစ်နေသဖြင့် ဖယောင်းတိုင်များမှ ရောင်ပြန်ဟပ်နေခြင်းဟုပင် ကျွန်တော် ထင်မှတ်မိသည်။
သို့သော် မီးတောက်များက ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။
ရွှေရောင်အလင်းက ပိုမိုထူထပ်လာသည်။
ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ကုလားထိုင်ဘေးတွင် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အစွန်းအထင်းများက မသဲကွဲသေးပေ။
ပခုံးတစ်ဖက်။
လက်တစ်ဖက်။
အက်ဗလင် အသက်ရှူရပ်သွားသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
အော်ရီလီယာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်၏။
ခဏတာမျှ ထွင်းဖောက်မြင်နေရသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နောက်ကွယ်မှ သစ်သားပန်းပုကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
ထို့နောက် မမြင်ရတော့ပေ။
သူမ အသက်တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။
တကယ့်ကို ကြားနိုင်လောက်သည့် အသက်ရှူသံအစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။
"အို..." ဟု သူမက ညည်းတွားလိုက်၏။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိကြသည်။
သူမဆီ ပြေးသွားဖို့ ကျွန်တော် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသည်။
ဒူးထောက်လိုက်ဖို့။
ကျွန်တော် နိုးထလာသည့်အခါ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ကျန်ရစ်နေသည့် အမိုးအောက်မှာ သူမကို မြင်တွေ့ရခြင်းက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ရှိကြောင်း ရှင်းပြမည့် စကားလုံးများကို ဆိုလိုက်ဖို့ပေါ့။
သို့သော် ကျွန်တော်သည် ဇနီးသည်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်းသာ မတ်တတ်ရပ်နေမိခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင်လေးထဲ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
သူမ၏ အကြည့်က ဖယောင်းတိုင်များနှင့် ပန်းများကို ကျော်ဖြတ်သွား၏။
ထို့နောက် မပြီးစီးသေးသော သူမ၏ ရုပ်တုငယ်လေးဆီတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
"ဒီကို လာပါဦး" ဟု သူမက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင်က သူမဆီ အရင်ဆုံး ရောက်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက သူမလက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။
ကျွန်တော့်ဇနီးထံမှ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဂဲရစ်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲ ပထမဆုံးအကြိမ် ထည့်ပေးခဲ့စဉ်က ထိုအသံမျိုးကို ကျွန်တော် တစ်ကြိမ် ကြားခဲ့ဖူးသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာသည်။
ကျွန်တော် သူမ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ထိတွေ့လိုက်မိသည်။
နွေးထွေးနေသည်။
ကျွန်တော့်လက်မအောက်တွင် သွေးခုန်သံတစ်ခု ရှိနေသည်။
သူမ ထိုင်ချလိုက်၏။
ကုလားထိုင်က ကျွီခနဲ အသံမြည်သွားသည်။
၎င်းသည် အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လွန်းသော အသံတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော် ငိုတောင် ငိုချင်သွားမိသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ ဝတ်ရုံအနားစများကို မထိခိုက်အောင် သိမ်းဆည်းရင်း ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်က ခုံတန်းလျားကို အနားဆွဲကပ်လိုက်၏။
အော်ရီလီယာက ကူရှင်ကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်သည်။
"ရွေးချယ်မှု ကောင်းသားပဲ"
"ကျွန်တော့်ဇနီးက သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီး ရွေးထားတာလေ"
"ကုလားထိုင် သုံးလုံးတောင် စမ်းကြည့်တာ" ဟု အက်ဗလင်က ဝင်ပြောသည်။
"မင်းကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေချင်လို့ပါ"
"ငါ သက်သောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်"
သူမက ကျွန်တော်တို့လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော်တို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ ထိုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သတ္တုပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ပြုတ်ကျသွားဟန်တူသည်။
ဝေးကွာလှသော အသံတစ်ခုက တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်၏။
အော်ရီလီယာက ထိုအသံဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပြုံးလိုက်၏။
"ငါ တစ်နေရာတည်းမှာပဲ ရှိနေတဲ့အခါ အခန်းရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဘယ်လောက်တောင် အရာတွေ အများကြီး ဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုတာ မေ့နေခဲ့တာပဲ"
ကျွန်တော် ဆိုရန်၏ စကားကို သတိရသွားသည်။
သူမကို ပြောပြလိုက်၏။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်တော့်လက်ကို ညင်သာစွာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
"ဝမ်းသာလိုက်တာ"
"သူ စာပြန်သင်နေပြီ... ပြီးတော့ အာဝင်နဲ့လည်း ငြင်းခုံနေကြတယ်" ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
"ဘာကိစ္စနဲ့လဲ"
"တပည့်တွေ အဖြေမဖြေနိုင်ခင်မှာ သူက ဝင်မကူညီဘဲ စောင့်ပေးတဲ့ အချိန်လုံလောက်ရဲ့လားဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လေ"
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာသည်။
ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။
"ကျွန်တော် မပါပါဘူးနော်"
"အင်းပါ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ဟုတ်မှာပေါ့"
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုရယ်သံလေးက ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင်ကျဉ်းလေးထဲ ပျံ့လွင့်သွား၏။
အော်ရီလီယာက မျက်လုံးများကို ခေတ္တမှိတ်ထားပြီး နားထောင်နေခဲ့သည်။
သူမ မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ အောက်မျက်တောင်ဖျားများတွင် မျက်ရည်စများ တွဲခိုနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
"ဒီနေရာမှာ အဲဒီအသံလေးကို ငါ ကြားချင်ခဲ့တာ"
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များပေါ်သို့ ခေါင်းငုံ့ချလိုက်သည်။
ပထမဆုံး လက္ခဏာက အော်ရီလီယာ၏ လက်အင်္ကျီအနားစွန်းတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ရွှေရောင်ချည်မျှင်တစ်ခု ပြေလျော့သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွား၏။
ကျွန်တော် မြင်လိုက်သည်။
သူမလည်း မြင်လိုက်သည်။
"အချိန်တန်ပြီ"
'ဒီလောက် မြန်မြန်ကြီးလား'။
ကျွန်တော် မတားဆီးနိုင်မီ ထိုစကားလုံးက ရင်ထဲမှ တိုးထွက်လာသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ပါးကို ထိကိုင်လိုက်၏။
"ငါ တတ်နိုင်ရင် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လာဦးမှာပါ"
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲရှိ အရာအားလုံးက အချိန်ထပ်ဆစ်ချင်နေသော်လည်း ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။
နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုလောက်။
နောက်ထပ် တစ်မိနစ်လောက်။
အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
"လာလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
အော်ရီလီယာက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ သူမ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်နဖူးကိုပါ နမ်းရှိုက်၏။
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက နွေးထွေးနေသည်။
"ကုလားထိုင်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ရွှေရောင်အလင်းများ ပါးလျသွားသည်။
ခဏတာမျှ သူမ၏လက်က ကိုယ်အလေးချိန် လုံးဝမရှိသလောက်ဖြင့် ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ် ခိုနားနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။
ကျွန်တော်တို့ ရှိရင်းစွဲအတိုင်းသာ ဆက်လက်ရပ်နေမိကြသည်။
ဖယောင်းတိုင်များပင် သိပ်မတိုသွားသေးပေ။
အပြင်ဘက်တွင်တော့ ဝင်းခြံသည် ၎င်း၏ ညနေခင်း အလုပ်များကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ကူရှင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ထိုင်သွားခဲ့သော နေရာလေးတွင် အနည်းငယ် ချိုင့်ဝင်နေသော နေရာလေးတစ်ခု ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။
အက်ဗလင်က လက်လှမ်းကာ ထိုနေရာလေးပေါ်သို့ လက်ဖဝါးတင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်လာ၏။
"သူမ ဒီကို ရောက်ခဲ့တယ်နော်"
"ဟုတ်တယ်"
ကျွန်တော် စကားတွေ အများကြီး ဆက်ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း။
မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
ကျွန်တော့်ဇနီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သဖြင့် ကျွန်တော်လည်း သူမနှင့်အတူ ထရပ်လိုက်သည်။
ပြန်လျှောက်နိုင်သည့် အင်အား မရမချင်း ကျွန်တော်တို့သည် ထိုလွတ်နေသော ကုလားထိုင်ဘေးတွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထွေးပွေ့ထားမိကြသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စာစားချိန်တွင် ကျွန်တော် သတင်းစကားကို စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။
ဘာသတင်းမှ မရရှိခဲ့ပေ။
စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စက် မရေရာမှု အနည်းငယ်ကို လျှို့ဝှက်သိုဝှက်ထားရင်း ကောင်စီအစည်းအဝေးကို ကျွန်တော် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။
မွန်းတည့်ချိန်ရောက်တော့ ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင် တံခါးအနီးတွင် ရပ်နေသော ကျွန်တော့်ကို အက်ဗလင် လာတွေ့သည်။
"သူမကို အနားယူခွင့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ"
"ပေးထားပါတယ်"
"ရှင် အပြင်မှာ ရပ်နေတာပဲကို"
"ဒါကလည်း အနားပေးနေတာပဲလေ"
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ ထမင်းစားရန် ထွက်လာခဲ့ကြ၏။
ထိုညတွင် အိပ်စက်ခြင်း ရောက်ရှိလာသောအခါ ဥယျာဉ်ခန်းမလေးက စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက ဒူးပေါ် စောင်တစ်ထည်တင်လျက် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော် အခန်းကို ဖြတ်ပြီး အလောတကြီး လျှောက်သွားမိသည်။
သူမက မော့ကြည့်လာ၏။
"ငါ ပင်ပန်းလိမ့်မယ်လို့ ပြောပြီးသားလေ"
"ကျွန်တော် သိပါတယ်"
"ထိုင်ပါဦး"
ကျွန်တော် ထိုင်ချလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်၏။
ခေတ္တမျှ အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ မျက်နှာများကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ အမူအရာ ပျော့ပျောင်းသွား၏။
"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်"
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲက တင်းကျပ်နေသော အဖုအထစ်ကြီးက နောက်ဆုံးတော့ ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ သူမအား ကုလားထိုင်အကြောင်း ပြောပြခဲ့ကြသည်။
ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ဆိုရန်က ထိုကုလားထိုင်ဘေးတွင် မည်သို့ ရပ်နေခဲ့ပုံ။
သူ မည်သို့ ပြုံးကာ သစ်သားလက်တင်ကို ထိတွေ့ပြီး နောက်ထပ် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် သွားယူခဲ့ပုံတို့ကိုပေါ့။
အော်ရီလီယာက နားထောင်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် မီးဖိုဘေးက လွတ်နေသော နေရာဆီသို့ သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
"နောက်တစ်ခေါက်ကျရင်..." ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ကလေးတွေ နေကောင်းနေမယ်၊ မင်းတို့လည်း သဘောတူမယ်ဆိုရင်..."
သူမ စကားရပ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ငါတို့အားလုံး နိုးနေတဲ့အချိန်မှာ ကလေးတွေနဲ့ တွေ့ဆုံချင်ပါသေးတယ်"
ဂဲရစ်၏ လက်သီးဆုပ်လေးကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိသည်။
ကာရို၏ လက်လှမ်းယူတတ်သော အကျင့်လေးကိုလည်းကောင်း။
ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင်ထဲတွင် စောင့်ကြိုနေမည့် ကုလားထိုင်ကိုလည်းကောင်း။
"သူတို့ရဲ့ ငါးရုပ်လေးတွေကိုပါ ကျွန်တော်တို့ ယူလာခဲ့ပါ့မယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။