အခန်း ၁၂၀ - ကျွန်ုပ် မရှိခိုက်
ဆံပင်ကို တစ်စုံတစ်ယောက် လာဆွဲနေ၍ ကျွန်ုပ် နိုးလာခဲ့သည်။
ခဏတာမျှတော့ သင်္ဘောပေါ်မှာ ရှိနေဆဲဟု ထင်မိသွား၏။
ထို့နောက် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
ဂါရစ်ခ်က ကျွန်ုပ်ဘေးနားရှိ အက်ဗလင်၏ လက်မောင်းကိုမှီကာ ထိုင်နေပြီး၊ သူဖမ်းဆုပ်ထားမိသည့် အရာကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေသည့်အလား ကြည့်နေလေသည်။
ဇနီးသည်ကတော့ ဝင်မတားဘဲ ကြည့်နေ၏။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါရှင်။"
"ငါတော့ ဓားစာခံ အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ ထင်တယ်"
"သူ စောင့်နေတာကြာပြီ"
ကျွန်ုပ်က ဆံနွယ်တစ်မျှင်ကို ညင်သာစွာ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သားဖြစ်သူက နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းဆွဲပြန်၏။
အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်သည်။
"အခုဆို သူက အဲဒီလိုလုပ်တတ်နေပြီ"
"အခုမှပဲ ငါလည်း သိတော့တယ်"
ခေါင်းအုံးများကိုမှီကာ ထထိုင်လိုက်သည်။
သူမက ကလေးကို ကျွန်ုပ်ဆီ ကမ်းပေးလာ၏။
အပြင်ဘက် မြေပြင်ညီရင်ပြင်ထံမှ နံနက်ခင်း၏ ဆူညံသံများ စတင်ထွက်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လှည်းတစ်စီး၏ အသံ။
လူတို့၏ အသံများ။
အဖွင့်ရခက်သည့် တံခါးတစ်ချပ်နှင့် အငြင်းအခုန်ဖြစ်နေသူတစ်ဦး။
ဤသို့ သာမန်ရိုးကျ အသံလေးများကို ကြားရသည်မှာ တစ်ခါမှ ဤမျှ စိတ်ချမ်းမြေ့စရာ မကောင်းခဲ့ဖူးပေ။
မကြာမီမှာပင် ကာရိုးလည်း ကျွန်ုပ်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏ဆံပင်ထက် စောင်စွန်းကို ပိုစိတ်ဝင်စားနေပြီး၊ စောင်စွန်းကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် သူမဘက်သို့ အားသွန်ခွန်စိုက် ဆွဲယူနေတော့သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။
ခဏတာမျှတော့ ကျွန်ုပ်တို့ လေးယောက်သား ခုတင်ပေါ်တွင် နေရာယူထားကြပုံမှာ အရွယ်အစား အကြီးဆုံး လူကြီးနှစ်ယောက်အတွက် နေရာအလွန်ကျဉ်းကျပ်နေသည့် အနေအထားပင် ဖြစ်တော့သည်။
ကျွန်ုပ် ကလေးတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိသည်။
"ငါ အများကြီး လွတ်သွားခဲ့တာပဲ"
"ဟုတ်တယ်"
"ဘာတွေ လွတ်သွားခဲ့တာလဲ"
ဇနီးသည်က စဉ်းစားဟန်ပြုလိုက်သည်။
"ဂါရစ်ခ်က အသံတစ်ချက်ပြုပြီးရင် တစ်ယောက်ယောက် ပြန်ထူးတာကို စောင့်နေတတ်တဲ့ အကျင့် ရသွားပြီ"
"အဲဒါတော့ သူ အရင်ကတည်းက စလုပ်တတ်နေပြီလေ"
"အခုက ပိုပြီး မျှော်လင့်တတ်လာတာ။"
"ကာရိုးကရော"
"သူမကတော့ မေမေက မေရီ့ကို 'ကလေးက ငါတို့အားလုံး ကြည့်နေတဲ့အချိန်ကျမှ လှည့်ပြမှာ သေချာတယ်' လို့ ပြောနေတုန်း နှစ်ခါတောင် ကိုယ်ကို လှိမ့်ပြလိုက်သေးတယ်"
ကျွန်ုပ် ရယ်မောမိသွားသည်။
သို့သော် ထိုရယ်မောသံမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွား၏။
အက်ဗလင်က သတိထားမိသွားသည်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီချလိုက်၏။
"တချို့အရာတွေကိုတော့ ကျွန်မ ချရေးထားပါတယ်"
"ငါ သိပါတယ်"
"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မနက်ခင်းမှာတော့ ရှင် ဒီမှာ ရောက်နေပြီပဲလေ"
ဂါရစ်ခ်က တစ်စုံတစ်ခုကို တောင်းဆိုသလို အသံသေးသေးလေး ပြုလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်မိ၏။
"ဟုတ်တာပေါ့" ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ရောက်နေပြီပဲ"
မွန်းတည့်ပြီးနောက်တွင် အစီရင်ခံစာများ စတင်လာတော့သည်။
ကတိပေးထားခဲ့သည့်အတိုင်း အတိအကျပင်။
မေရီသည် စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ယူဆောင်လျက် ရောက်လာသည်။
ကျွန်ုပ်က ထိုစာအုပ်များကို သံသယမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
"နှစ်အုပ်တည်းလား"
"တစ်အုပ်က ပြီးပြတ်သွားတဲ့ ကိစ္စတွေပါ"
"နောက်တစ်အုပ်ကရော"
"သခင်ကြီး ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့ လိုအပ်နေသေးတဲ့ ကိစ္စတွေပါ"
ကျွန်ုပ်က ဒုတိယစာအုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပထမစာအုပ်ကို ယူလိုက်၏။
ကျွန်ုပ်တို့ စားပွဲတွင် အတူထိုင်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ် မရှိသည့်အချိန်အတွင်း၌လည်း ဂရေးကိပ်သည် တိုင်းနိုင်ငံတစ်ခုပီပီ ဆက်လက် လည်ပတ်နေခဲ့ကြောင်း ပေါ်လွင်နေသည်။
စည်ပိုင်းလုပ်သူ၏ ဆိုင်ခေါင်မိုးကို ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ။
မိသားစုနှစ်စုက ၎င်းတို့၏ အခန်းများထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်သွားကြပြီ။
စာသင်ကျောင်းတွင် ခုံတန်းလျား ရရှိသွားပြီ။
စားကျက်မြေ ဖြတ်သန်းခွင့်နှင့် ပတ်သက်သည့် အငြင်းပွားမှုကိုလည်း နယ်နိမိတ်တစ်လျှောက် အငြင်းပွားသူများနှင့်အတူ လူတစ်ယောက်က လျှောက်ကြည့်စစ်ဆေးပေးပြီးနောက် ပြေလည်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် ဇနီးသည်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
သူမက စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာကို လှန်လိုက်၏။
"ဘာဖြစ်လို့လဲရှင့်"
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"
မေရီ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားသည်။
"သခင်ကြီးမရှိဘဲ ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေပြေ ရှင်သန်နေနိုင်ခဲ့တာကို သဘောကျနေတာပါ"
"ငါက အဲဒီလိုစကားမျိုး မပြောမိအောင် ထိန်းနေတာပါ"
"ဉာဏ်ရှိတာပဲ" ဟု အက်ဗလင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ပြဿနာများလည်း ရှိခဲ့သည်။
မီးဖုတ်ဖိုတစ်ခု ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
လှည်းမောင်းသမားတစ်ဦး လက်ကျိုးသွားခဲ့သည်။
ကျောင်းတွင် ကလေးနှစ်ဦး စကားများ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြရာ ၎င်းတို့၏ မိဘများက ကလေးများအစား စကားဆက်လက် အငြင်းပွားရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။
ထိုကိစ္စကို အက်ဗလင်က ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးခဲ့ရသည်။
"ဘယ်လို ဖြေရှင်းလိုက်တာလဲ"
"ကလေးတွေကို ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးလိုက်တယ်"
"ပြီးတော့ရော"
"ကလေးတွေက အချင်းချင်း တောင်းပန်ပြီးသွားကြပြီလေ"
ကျွန်ုပ် နောက်သို့ မှီလိုက်သည်။
"မိဘတွေကရော"
"သူတို့ကတော့ အချိန်နည်းနည်း ပိုယူလိုက်ရတယ်"
မေရီက နောက်ထပ် စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်ပြန်သည်။
သီးနှံခန့်မှန်းခြေစာရင်းများမှာ ခိုင်မာတိကျဆဲ ဖြစ်သည်။
ဗေလန်အတွက် နောက်ထပ် လိုအပ်သော ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းများကို ဘဲလ်ဒါ၏ အတိုင်းအတာများ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ဩဆယ်လ်မှ စတင် ပို့ဆောင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။
ကျွန်းသားမိသားစုများအနက် သုံးစုမှာ လောလောဆယ်တွင် ဂရေးကိပ်၌ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
အခြားသူများကမူ ၎င်းတို့၏ ဆွေမျိုးများရှိရာသို့ ဆက်လက်သွားရောက်လိုကြသည်။
မည်သူ့ကိုမျှ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ် နာမည်များကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် စာအုပ်ကို ချထားလိုက်၏။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အက်ဗလင်က စားပွဲအောက်မှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်၏ ဒူးခေါင်းကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင် အားပေးလိုက်၏။
ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဂျဲရစ်၏ ချိန်သီးကို ကျွန်ုပ် သွားရောက် ပြန်ပေးခဲ့သည်။
သူသည် အောက်ဘက်လမ်းသွယ်အနီးတွင် အီလီနော်၏ ကျောက်ဆစ်သမားတစ်ဦးနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်နေလေသည်။
ရေမြောင်းတစ်ခုကို စစ်ဆေးရန် လမ်းခင်းကျောက်ပြား အပိုင်းအစတစ်ခုကို ၎င်းတို့ တူးဖော်ထားကြသည်။
ကျွန်ုပ် လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဂျဲရစ်က မော့ကြည့်လာ၏။
ကျွန်ုပ်က ချိန်သီးလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဘဲလ်ဒါက ပြောတယ်၊ မင်းရဲ့ ပုံကြမ်းက အတော်လေး နီးစပ်တယ်တဲ့"
သူက ချိန်သီးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ကြိုးစကို လက်ချောင်းများကြား ဖြတ်သန်းဆွဲယူကြည့်လိုက်၏။
"လမ်းအောက်က ကွေ့တဲ့နေရာကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့လား"
"တွေ့တယ်"
"အောက်ခံ အကာဟောင်းကရော"
"အထောက်အကူဖြစ်ရုံလောက်တော့ ကျန်နေပါသေးတယ်"
သူက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည့် လူများအကြောင်းကို မေးမြန်းလာ၏။
အိုရန်။
ခေါင်မိုးရေကန်ထိန်းသိမ်းသူ၏ မိသားစု။
နာမည်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ မေးယူခဲ့ရသည့် အိမ်နီးချင်းတစ်ဦး။
ကျွန်ုပ် တတ်နိုင်သမျှ ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။
သူက ချိန်သီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း နားထောင်နေခဲ့၏။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဘေးနားရှိ ပွင့်နေသော ရေမြောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီနွေရာသီအတွက် အလုပ်ရှိနိုင်တယ်လို့ အီလီနော်က ပြောတယ်"
"မင်း လုပ်ချင်လို့လား"
"ဟုတ်ကဲ့"
သူ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။
"လောလောဆယ်တော့ပေါ့ဗျာ"
"လောလောဆယ်တော့ပေါ့" ကျွန်ုပ်လည်း သဘောတူလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရိုနာနှင့် နေရီတို့အတွက် ရီဆာ ပေးလိုက်သည့် စာကို သူ့အား ပေးလိုက်၏။
သူသည် သူ၏ ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို ချက်ချင်းပင် သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။
ဆေးပေးခန်းတွင် အာဝင်၏ ဘဲလေးမှာ အချိန်ဇယားတစ်ခုအတိုင်း အကျင့်ရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကံဆိုးစွာပင် ထိုအချိန်ဇယားမှာ အာဝင်၏ အချိန်ဇယား မဟုတ်ပေ။
ဘီထရစ်၏ အချိန်ဇယားသာ ဖြစ်နေသည်။
ထိုငှက်ကလေးက သိုလှောင်ရုံမှူးမလေးနောက်သို့ ရင်ပြင်တစ်လျှောက် တကောက်ကောက် လိုက်ပါနေစဉ် နက်ဆာက ဤအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်အား ရှင်းပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အာဝင်က တံခါးဝမှနေ၍ ကြည့်နေ၏။
"ငါ ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ မရှိခဲ့တာပါ"
"ရက်အနည်းငယ်ထက်တော့ အများကြီး ပိုပါတယ်" ဟု နက်ဆာက ဆိုသည်။
"အဲဒါ အဓိက မဟုတ်ဘူးလေ"
ဘီထရစ်က သူတို့အနီးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဘဲလေးကလည်း ရပ်တန့်သွား၏။
အာဝင်က စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန် ကြည့်လိုက်သည်။
"နင် သူ့ကို အစာကျွေးနေတာလား"
"ဟုတ်တယ်လေ"
"အပိုတွေပါ ကျွေးတာလား"
"ဘဲတစ်ကောင်အတွက် ဘယ်လောက်ဆိုတာ အပိုဖြစ်သွားတာလဲ"
မည်သူကမျှ ချက်ချင်း အဖြေမပေးနိုင်ကြချေ။
ထိုငှက်ကလေးက အသံသေးသေးလေး ပြုလိုက်ပြီး ဘီထရစ်၏ ခါးစည်းစကို စစ်ဆေးနေတော့သည်။
ဤအငြင်းပွားမှုက ဘုရင့်ဆုံးဖြတ်ချက် လိုအပ်လာမည့်အခြေအနေသို့ မရောက်မီ ကျွန်ုပ် အသာ ထွက်ခွာလာခဲ့လိုက်သည်။
စာသင်ခန်းအနီးတွင် ကေးလ်က ကျွန်ုပ်ကို လာရှာသည်။
ခရီးစဉ်အကြောင်းကို အလုပ်သင်များအား ပြောပြပေးနိုင်မလားဟု သူက မေးလာ၏။
ကျွန်ုပ် တွန့်ဆုတ်သွားမိသည်။
"ဘယ်အပိုင်းကိုလဲ"
"ရေသွင်းမြောင်းအလုပ်တွေအကြောင်း။ မင်းဆန္ဒရှိရင်တော့ အကျဉ်းချထားတဲ့ အဆောက်အအုံအကြောင်းပေါ့။ ကောင်လေးကို စစ်ဆေးဖို့ ဘီရာက နေရာလွတ်လိုနေချိန်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာမျိုးပေါ့"
ကျွန်ုပ်က ပွင့်နေသော တံခါးမှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် ရေးဆွဲထားသော ပန်းချီကား ချိတ်ဆွဲထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ရင်ပြင်ကို ပိတ်ဆို့နေသည့် ကျွန်ုပ်၏ ပုံရိပ်သေးသေးလေးက ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲပင်။
"ငါ ပြောပြနိုင်ပါတယ်"
"ဘယ်တော့လဲ"
"မနက်ဖြန်ပေါ့"
ကေးလ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက "မင်း ပြန်ရောက်လာတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ဟု ပြောလေသည်။
စကားလုံးများက ရိုးရှင်းလှသည်။
အိမ်ပြန်ရောက်ကတည်းက ထိုစကားမျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုစကားများက ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားကို မထင်မှတ်ထားသော နေရာများမှ လာရောက် ထိခတ်ဆဲပင် ဖြစ်၏။
"ငါလည်း ဝမ်းသာပါတယ်"
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းကို ဒိုင်းအကာအကွယ်အကြောင်း ရှင်းပြရင်း ကျွန်ုပ် ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။
ဒိုင်းကို မည်သို့ဖန်တီးရမည်ဆိုသည့် နည်းလမ်းမဟုတ်။
၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်က အဘယ်ကြောင့် အရေးကြီးခဲ့ရသနည်း ဆိုသည့်အချက်ကို ဖြစ်သည်။
အကျဉ်းချထားသည့် အဆောက်အအုံ၏ လှေကားထစ်များကို ပျဉ်ချပ်ပေါ်တွင် ကျွန်ုပ် ပုံဆွဲပြနေစဉ် အလုပ်သင်များက နားထောင်နေကြသည်။
ဘီရာ၏ တည်နေရာ။
ကလေးများ။
အစောင့်။
ကျွန်ုပ် ချန်လှပ်ထားခဲ့သော ဝင်ပေါက်နေရာ။
၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးက ဆေးဆရာမကို ကိုယ်စားပြုထားသည့် အမှတ်အသားလေးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"အကယ်၍ ဆရာမသာ နေရာရွှေ့လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
"ငါကလည်း သူမနဲ့အတူ လိုက်ရွှေ့ရမှာပေါ့"
"ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ"
"သူမကို စောင့်ကြည့်ရမယ်။ သူမ စကားပြောတာကို နားထောင်ရမယ်"
ထိုမိန်းကလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
"အစောင့်ကို စောင့်ကြည့်နေရင်းနဲ့လား"
"ဟုတ်တယ်"
သူမက ပုံကြမ်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
"အဲဒါ တော်တော်ခက်မယ့်ပုံပဲနော်"
"တကယ်လည်း ခက်ခဲ့တာပေါ့"
ကေးလ်က ဗီရိုဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူက ဤအဖြေကို ထိုအတိုင်းပင် ရှိနေစေခဲ့သည်။
ထူးထူးခြားခြားပင် ကျွန်ုပ်လည်း အဖြေကို ထပ်မံဖြည့်စွက် မပြင်ဆင်တော့ပေ။
သင်ခန်းစာပြီးဆုံးသွားသောအခါ အလုပ်သင်လူငယ်မလေးတစ်ဦးက အခြားသူများ ထွက်သွားသည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။
သူမက ကျောက်သင်ပုန်းကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ထား၏။
"သခင်ကြီး ကြောက်ခဲ့သလားဟင်"
ကျွန်ုပ် မြေဖြူခဲကို ချထားလိုက်သည်။
"ကြောက်ခဲ့တာပေါ့"
"အစောင့်ကို ကြောက်တာလား"
"မှားသွားမှာကို ကြောက်ခဲ့တာ"
သူမ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် ပုံပေါ်သွားသည်။
ထို့နောက် ထိုသို့ စိတ်သက်သာရာရသွားမိသည့်အတွက် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွား၏။
"ဒီလောက် အစွမ်းအစရှိတဲ့သူတွေကျတော့ မကြောက်တော့ဘူးလို့ သမီး ထင်ထားတာ"
ကျွန်ုပ်က စားပွဲကို မှီလိုက်သည်။
"ငါကတော့ ကြောက်နေတုန်းပဲ"
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ အခြားသူများကို လိုက်ရှာရန် ထွက်သွားတော့သည်။
ကေးလ်က သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေ၏။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ လက်အင်္ကျီပေါ်မှ မြေဖြူမှုန့်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"အသုံးဝင်တဲ့ သင်ခန်းစာပဲ"
"အသုံးဝင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်တာပါပဲ"
"သူမအတွက်တော့ အသုံးဝင်သွားတာ သေချာတယ်"
အပြင်ဘက်တွင် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို လာကြိုသည်။
သူမသည် အီလီယန်နှင့် လေ့ကျင့်မှုမှ ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"
"ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေနိုင်မယ့် အချက်တချို့ကိုတော့ ဝန်ခံလိုက်ရတာပေါ့"
"ဒါဆိုရင်တော့ လူတိုင်းအတွက် ထူးခြားတဲ့ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်သွားတာပေါ့"
ကျွန်ုပ် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဥယျာဉ်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြ၏။
သစ်တော်ပင်များတွင် အရွက်များ ပိုမို ဝေဆာလာခဲ့ပြီ။
ကျွန်ုပ် ထိုအပင်များဘေးတွင် ရပ်လိုက်မိသည်။
"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ"
ဇနီးသည်က မော့ကြည့်လာသည်။
"တိတ်တဆိတ်ပဲ ဖြစ်သွားတာ နေမှာပေါ့"
"ငါတို့ ဒါတွေကို စိုက်တုန်းက ငါ ဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာလေ"
"ဟုတ်တယ်လေ"
"သိပ်မကြာသေးသလိုပဲ"
သူမက ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးပေါ်သို့ သူမ၏ ပခုံးကို မှီတွယ်ထားလိုက်သည်။
အရိပ်ကောင်းကောင်း မပေးနိုင်သေးသည့် သစ်ကိုင်းငယ်လေးများအောက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ခေတ္တမျှ ရပ်နေခဲ့ကြ၏။
ထို့နောက် သူမက "ရှင့်ကို ပြစရာတစ်ခု ရှိတယ်" ဟု ပြောလာသည်။
၎င်းမှာ သေးငယ်သော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲတွင် ဖြစ်သည်။
သစ်သားတိုင်နှစ်တိုင်က အနည်းငယ် ခွာ၍ စိုက်ထူထားသည်။
မြေဖြူမျဉ်းကျဉ်းကျဉ်းတစ်ခုက ထိုတိုင်နှစ်တိုင်ကို ဆက်စပ်ထား၏။
အယ်လစ္စတားက နံရံဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ကို မြင်သောအခါ သူက အက်ဗလင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
ဇနီးသည်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
"ဟိုမှာ သွားရပ်နေနော်"
ကျွန်ုပ် ရပ်နေလိုက်သည်။
သူမက တိုင်များကြားသို့ လျှောက်သွားပြီး ဒိုင်းတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းက သူမရှေ့တွင် ကွေးညွတ်ပေါ်ပေါက်လာ၏။
ကျွန်ုပ် နောက်ဆုံးမြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ဒိုင်းထက် ပိုမို ကြီးမားနေသည်။
သိသိသာသာကြီး မဟုတ်သော်လည်း။
ကျွန်ုပ် သတိထားမိလောက်အောင်တော့ ဖြစ်သည်။
အယ်လစ္စတားက အစွပ်စွပ်ထားသော တုတ်ရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချဉ်းကပ်လာသည်။
အက်ဗလင် ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
လှည့်ထွက်လိုက်သည်။
ရိုက်ချက်ကို အပြင်ဘက်အစွန်းတစ်လျှောက် လျှောတိုက်သွားစေခဲ့၏။
ထို့နောက် မန္တန်ဖွဲ့စည်းမှုကို မပြိုပျက်စေဘဲ မြေဖြူမျဉ်းပေါ်မှတစ်ဆင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
အယ်လစ္စတားက ဘက်ပြောင်းတိုက်ခိုက်သည်။
သူမကလည်း လိုက်ပါလှုပ်ရှား၏။
ဒိုင်းက ခိုင်မြဲစွာ တည်တံ့နေဆဲပင်။
ကျွန်ုပ် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။
ဒိုင်းအလင်းရောင် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။
"ဘယ်လိုလဲ"
ကျွန်ုပ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ဒါကို လုပ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"
"ရှင် မရှိတဲ့အချိန်တုန်းကပေါ့"
ကျွန်ုပ် အယ်လစ္စတားကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
သူက လက်ပိုက်လိုက်၏။
"သူမ အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ခဲ့တာပါ"
ဇနီးသည်၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်အားရမှုနှင့်အတူ အနည်းငယ် မဝံ့မရဲဖြစ်ဟန် ပေါ်နေသည်။
ထိုဒုတိယခံစားချက်ကို ကျွန်ုပ် ကောင်းစွာ နားလည်ပါသည်။
မိမိအတွက် အရေးပါသော လူတစ်ဦးအား မည်သည့်အရာများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ကို အတိအကျ မြင်တွေ့စေလိုသည့် ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။
"အရမ်းတော်တာပဲ" ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွား၏။
ကျွန်ုပ် သူမ၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"ပြီးတော့ အယ်လစ္စတားရဲ့ဘက်မှာသာ ငါ ရပ်နေရရင်တော့ ဒီလောက် သက်သောင့်သက်သာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"
"အဲဒီလို ဖြစ်သင့်တာပေါ့"
"ဟုတ်တာပေါ့"
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ကျွန်ုပ်ကို နမ်းရှိုက်လိုက်၏။
အယ်လစ္စတားကတော့ လေ့ကျင့်ရေးလက်နက်များကိုသာ စိတ်ဝင်စားဟန် ပြုနေတော့သည်။
ထိုညတွင် အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံးကို အတူတကွ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
ခရီးစဉ် စတင်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အခြားတစ်ယောက် အဘယ်ကြောင့် မရှိသနည်းဟု မည်သူကမျှ ရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့ပေ။
သူမသည် ဥယျာဉ်မုခ်ခုံးအောက်တွင် ရပ်နေလေသည်။
အက်ဗလင်က သူမဆီသို့ အရင်ဆုံး သွားရောက်ခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်၏။
ထို့နောက် ပခုံးပေါ်မှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
"မင်း ကြည့်ရတာ ပိုနေကောင်းလာတဲ့ပုံပဲ"
"အစာဝဝလင်လင် စားထားရလို့ပါ"
"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ထားတာ"
သူမက ဇနီးသည်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သောအခါ ကျွန်ုပ်၏ လက်များကို ဆွဲယူကာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။
ဒဏ်ရာ ရှိမရှိ စစ်ဆေးခြင်း မဟုတ်။
အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်ုပ် မမြင်နိုင်သော အရာတစ်ခုခုကို စစ်ဆေးနေခြင်းပင်။
"ရေသွင်းမြောင်း အလုပ်ကရော" ဟု သူမက မေးလာသည်။
ထိုစဉ်က မည်သို့ ခံစားခဲ့ရသည်ကို ကျွန်ုပ် ပြောပြလိုက်သည်။
ရေတံခါးနောက်ကွယ်မှ ဖိအား။
အခြားသူများက ပျဉ်ပြားကို ရွှေ့နေစဉ် ထိန်းထားပေးရသည့် လိုအပ်ချက်။
ရေစီးကို ဒလဟော မဖြစ်စေဘဲ ညင်သာစွာ စီးဆင်းစေရန် ထိန်းကျောင်းရသည့် ခက်ခဲမှု။
သူမက နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
"မင်းဟာကရော"
ဇနီးသည်က ဒိုင်းအကြောင်းကို ရှင်းပြသည်။
သူမ၏ ဆရာမက ပြုံးလိုက်၏။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး သင်ခန်းစာဆီကို တစ်ခုခု ပြန်သယ်လာနိုင်ခဲ့ကြတာပဲ"
ကျွန်ုပ်တို့သည် လေ့ကျင့်ခန်းအသစ်ဖြင့် မစတင်ခဲ့ကြပေ။
အော်ရီလီယာက လေ့ကျင့်ခန်းဟောင်းတစ်ခုကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့အား ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
ရေပုံးလေ့ကျင့်ခန်းပင် ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်က စားပွဲကို ကြည့်လိုက်၏။
"ရန်သူဟောင်းကြီးပေါ့" ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်ရှည်တဲ့ ရန်သူဟောင်းကြီးပါ" ဟု အော်ရီလီယာက ပြန်ဖြေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ မ မလိုက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်က အလေးချိန်ကို ထိန်းထားပေး၏။
အက်ဗလင်က ရေကို ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းထားပေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မုခ်ခုံးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြ၏။
ပထမအကွေ့တွင် သူမ၏ ချိန်ညှိမှုကို ကျွန်ုပ် ခံစားမိသည်။
ကျွန်ုပ်ကလည်း ထိုအလိုက် လိုက်ပါလှုပ်ရှားပေးလိုက်၏။
ဒုတိယအကွေ့တွင် သူမက ကျွန်ုပ်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားမိသည်။
ရေပြင်က အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
ထို့နောက် ငြိမ်သက်သွား၏။
ကျွန်ုပ်တို့ မုခ်ခုံးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ရေပုံးကို အောက်သို့ ချထားလိုက်ကြ၏။
ရေမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ဖိတ်စင်ခဲ့သည်။
ခဏတာမျှ မည်သူကမျှ စကားမပြောကြပေ။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က စတင်ရယ်မောတော့သည်။
ကျွန်ုပ် အော်ရီလီယာကို ကြည့်လိုက်မိ၏။
သူမလည်း ပြုံးနေခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ နိုးလာသောအခါ ပြတင်းပေါက်ကို မိုးရေစက်များက ညင်သာစွာ လာရောက်ရိုက်ခတ်နေသည်။
ကာရိုးကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက် လာရောက်ပြီး ယနေ့အတွက် အစီအစဉ်များကို ဆွေးနွေးသင့်ပြီဖြစ်ကြောင်း အသံပြု၍ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အသိပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် အရင်ဆုံး ထလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်၏။
"ဒီမှာပဲ မနက်စာ စားကြမလား"
"ကောင်းတာပေါ့"
"ပြီးတဲ့အထိ ဘာအစည်းအဝေးမှ မရှိဘူး မဟုတ်လား"
"ခေါင်မိုးပြိုမကျဘူးဆိုရင်တော့ မရှိပါဘူး"
"အီလီနော်တော့ ဒေါသထွက်နေတော့မှာပဲ"
"ခေါင်မိုးကိုလား"
"အစပိုင်းမှာတော့ ဟုတ်မှာပေါ့"
ကျွန်ုပ် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သမီးလေးကို သွားချီရန် လျှောက်သွားလိုက်၏။
ကျွန်ုပ် သူမကို မ ချီလိုက်စဉ်မှာပင် ဂါရစ်ခ်လည်း နိုးလာတော့သည်။
ဒါကတော့ ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်ပင် မဟုတ်ပါလား။
ကျွန်ုပ်က တံခါးဝမှတစ်ဆင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"အကူအညီ နည်းနည်းလောက် ပေးပါဦးလား"
အက်ဗလင်က လျှောက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ပုခက်နှစ်ခုကြားတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဆုံဆည်းလိုက်ကြ၏။
သူမက သားလေးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်က ကာရိုးကို ပခုံးပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ တင်ထားလိုက်၏။
အပြင်ဘက်တွင် မိုးရေက သစ်ပင်ငယ်လေးများကို ရေလောင်းပေးနေသည်။
အခန်းတွင်း၌မူ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကလေးများကို ပွေ့ချီကာ မနက်စာစားရန် လျှောက်လှမ်းရင်း၊ သူတို့လေးများက ကျွန်ုပ်တို့အား မည်သို့သော နံနက်ခင်းမျိုးကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးရန် ကြံရွယ်ထားကြသည်ကို စတင် ရှာဖွေသိရှိကြရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။