အခန်း ၁၁၉ - အပြန်လမ်း
ကျွန်ုပ်တို့သည် နံနက်ပိုင်းဒီရေနှင့်အတူ ဗေးလန်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဆိပ်ကမ်းဝ၌ ထွက်ခွာခွင့်ပိတ်ပင်ထားသူများ စာရင်းကိုကိုင်ကာ ရပ်တောင့်နေမည့်သူ မရှိတော့ပေ။
နောက်ဆုံးကြိုးခွေကို သင်္ဘောပေါ်တင်သည့်အချိန်အထိ ကင်းတပ်မှူးသည် ဆိပ်ခံတံတားပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
သူ့ဘေးတွင် ကောင်စီဝင် တီရန်က ကောင်စီ၏ မှတ်တမ်းများအတွက် မိတ္တူစာရွက်စာတမ်းတွဲကို ကိုင်ထားလေသည်။
ဘယ်လ်ဒါသည် အော်ရန်နှင့် အခြားလုပ်သားများနှင့်အတူ အနည်းငယ်အလှမ်းဝေးသောနေရာ၌ ရပ်နေ၏။
ကျွန်ုပ်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြသည်။
ထို့နောက် ရွာအောက်ပိုင်းဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်၏။
ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးလုပ်ငန်းများ။
ကျန်ရစ်ခဲ့ကြမည့် လူများ။
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သင်္ဘောက ဆိပ်ခံတံတားမှ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် မခွာမီမှာပင် သူမ ကျောခိုင်းလှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
စတင်လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်များ ရှိနေပေသည်တကား။
ဖာရာသည် ကျွန်းကလေး ကျွန်ုပ်တို့၏နောက်ကွယ်တွင် မျဉ်းမည်းလေးတစ်ခုအသွင် ပြောင်းသွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
သူမ၏မိခင်မှာမူ လီယိုကို ရင်ခွင်ထဲသိပ်ကာ အနီးအနားတွင် ထိုင်နေလေသည်။
ဒိန်းသည် သင်္ဘောသားများ သွားလာမှုကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေဘဲ သူ၏ခြေထောက်ကို ဖြန့်ဆန့်ထားနိုင်မည့် နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ထားသည်။
ပထမတစ်နာရီအတွင်း မည်သူမျှ စကား သိပ်မပြောကြပေ။
ကျွန်ုပ်သည် သင်္ဘောလက်ရန်းနားတွင် ဒိုရန်နှင့်အတူ ရပ်နေခဲ့သည်။
ကပ္ပတိန်က ကလေးများဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။
"ဒီတစ်ခါ ခုနစ်ယောက်ပေါ့။"
"ဟုတ်ပါတယ်။"
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် ရှေ့တည့်တည့်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်လေသည်။
ခေတ္တမျှတော့ ထိုစကားကပင် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် လုံလောက်နေခဲ့သည်။
အပြန်ခရီးက ပို၍နှေးကွေးခဲ့သည်။
ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် လေကြောင်းပြောင်းသွားသဖြင့် ကျွန်ုပ်လိုလားသလောက် ခရီးမတွင်တော့ပေ။
ကျွန်ုပ် တမ်စင်ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် မမေးမီကပင် သူမက မေးခွန်းကို ရိပ်မိနေနှင့်ပြီ။
"မရဘူး။"
"ငါ ဘာမှတောင် မပြောရသေးပါဘူး။"
"ရွက်ဖျင်တဲကို ကြည့်နေတာလေ။"
"ငါ နည်းနည်းလောက် ကူပေးလို့ရတာပဲကို။"
"လေကြောင်းပြောင်းနေတဲ့ကြားက သင်္ဘောကို လမ်းကြောင်းမှန်အောင် ထိန်းဖူးလို့လား။"
"မထိန်းဖူးဘူး။"
"ဒါဆိုရင် သူ့ရာသီဥတုရဲ့ ပြဿနာတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မဖြစ်ချင်ရင် ဒိုရန်နဲ့ အရင်သွားပြော။"
ကျွန်ုပ် ပဲ့ကိုင်စင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကပ္ပတိန်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြည့်နေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေ၏။
သူက ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဆွေးနွေးဖြစ်ကြသည်။
တော်တော်လေး ကြာကြာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြခြင်းပင်။
နောက်ဆုံးတွင်မူ သူညွှန်ကြားသည့် ခရီးတိုလေးတစ်ခုအတွင်း၌ ကျွန်ုပ် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူ ခန့်မှန်းတွက်ချက်နိုင်ပြီး ကျွန်ုပ်ကို ရပ်တန့်ခိုင်းနိုင်မည့် တည်ငြိမ်သော တွန်းအားတစ်ခုကို ကျွန်ုပ် ဖြည့်တင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ လက်မြှောက်ပြလိုက်သောအခါ ကျွန်ုပ် စွမ်းအားကို လွှတ်လိုက်သည်။
ရွက်ဖျင်က နဂိုအတိုင်း ပြန်ငြိမ်သွား၏။
ဒိုရန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဒီလောက်ဆို အဆင်ပြေသွားပါပြီ။"
ကျွန်ုပ်မှာ မဆီမဆိုင် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်သွားရသည်။
တမ်စင်က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လာ၏။
"အခုတော့ အဲဒါကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်တော့။"
ကျွန်ုပ်လည်း ဆက်မစွက်ဖက်တော့ပေ။
သင်္ဘောပေါ်တွင် လုပ်စရာ သာမန်ကိစ္စလေးများ ရှိနေသေးသည်။
ရေစည်ပိုင်းတစ်ခုကို ရွှေ့ပြောင်းရန် လိုအပ်နေသည်။
ကလေးတစ်ယောက်က လူကြီးလက်နှင့် အလွယ်တကူနှိုက်မရသည့် နေရာထဲသို့ ခွက်တစ်လုံးကို ပြုတ်ကျစေခဲ့သည်။
အောက်ထပ်တွင်မူ မလုံသောတံခါးဂျက်တစ်ခုက တဂျောက်ဂျောက်မြည်ကာ လူတွေကို အိပ်ရာက နိုးစေနေသည်။
ကျွန်ုပ် တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးခဲ့သည်။
ကိရိယာတန်ဆာပလာတစ်ခု ငှားရမ်းပြီး တံခါးဂျက်ကို ပြင်နေစဉ် မယ်လိုဒီ ရောက်လာသည်။
"ရှင်က အသုံးဝင်လာသားပဲ။"
"ငါ အရင်ကတည်းက အသုံးဝင်ခဲ့တာပါ။"
"တစ်ခါတလေကျရင် ပြန်ပြင်ဆောက်ရတဲ့ အသုံးဝင်မှုမျိုး ဖြစ်နေတတ်တာကိုး။"
ကျွန်ုပ် ချိတ်ဆက်မှုကို ကျပ်အောင် ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
စမ်းကြည့်လိုက်၏။
တံခါးက ပိတ်လျက်သား ငြိမ်နေသည်။
မယ်လိုဒီ စောင့်ကြည့်နေ၏။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ပြန်ပြင်ဆောက်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။"
"အောင်မြင်မှုတစ်ခုပဲလေ။"
သူမက နံရံကို မှီလိုက်သည်။
"နေကောင်းရဲ့လား။"
ကျွန်ုပ် လက်ထဲက ကိရိယာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ မေးခွန်းက နောက်ပြောင်ချင်သည့် သဘောမပါဘဲ အမှန်တကယ် မေးလာခြင်းပင်။
"ပင်ပန်းတာပေါ့။"
"ဟုတ်မှာပေါ့။"
"ပြီးတော့ အိမ်ပြန်ရောက်ချင်လှပြီ။"
သူမ၏ မျက်နှာထားက နူးညံ့သွားသည်။
"ကျွန်မလည်း အတူတူပါပဲ။"
စတုတ္ထမြောက်ညနေခင်းတွင် အန်းနက်က သူမသမီးလေးကို ရေချိုးပေးနေစဉ် လီယိုကို ခေတ္တစောင့်ကြည့်ပေးနိုင်မလားဟု လာမေးသည်။
ထိုကောင်လေးမှာ အနားယူရန် ပြောဆိုခံရသည်ကို မကြိုက်နိုင်လောက်အောင် နေပြန်ကောင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။
သူက ကျွန်ုပ်ကို မသင်္ကာသလို အကဲခတ်ကြည့်နေ၏။
"ဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို အိပ်တော့လို့ ပြောမလို့လားဟင်။"
"ချက်ချင်းကြီးတော့ မပြောပါဘူး။"
သူက ထိုစကားကို သဘောကျလက်ခံသွားပုံရသည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ပတ်လည်ရှိ သင်္ဘောကိုယ်ထည်ထံမှ တကျွီကျွီမြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။
ခေတ္တမျှတော့ သူက ကျွန်ုပ်၏လက်များကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
"ဟိုအိမ်မှာတုန်းက ဦးလေးက လေထုကို မာသွားအောင် လုပ်ခဲ့တာလား။"
"ဟိုအိမ်မှာတုန်းကလား။"
သူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ။"
"လှေတစ်စင်းလုံးပတ်လည်မှာရော အဲဒီလို လုပ်လို့ရလား။"
"နေရာအနည်းငယ်လောက်တော့ ရနိုင်မယ်ထင်တယ်။ စမ်းတော့ မစမ်းကြည့်ဖူးသေးဘူး။"
"ဘာလို့ မစမ်းတာလဲဟင်။"
"အဲဒါကို စမ်းသပ်နေတုန်း လှေပေါ်မှာ လူတွေ ရှိနေမှာမို့လို့ပေါ့။"
လီယိုက ထိုစကားကို စဉ်းစားကြည့်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
သူ့စိတ်သဘောထားလေးကို ကျွန်ုပ် သဘောကျမိသွားသည်။
သူက ဂရေးကိပ်အကြောင်း မေးလာသည်။
မြို့ရိုးများအကြောင်း။
မြို့တံခါးများအကြောင်း။
မြင်းတွေ ရှိသလားဆိုသည်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ ကလေးများက မြင်းစီးနိုင်ကြပြီလားဆိုသည်များကို မေးတော့သည်။
"မစီးနိုင်ကြသေးဘူး။"
"ဘာလို့လဲဟင်။"
"ကလေးပေါက်စလေးတွေပဲ ရှိကြသေးတာကိုး။"
သူက ကလေးများအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည့်ပုံစံ ပေါက်သွား၏။
"ဒါဆို သူတို့ ဘာလုပ်တတ်လဲဟင်။"
ကျွန်ုပ်က စတင်ပြုံးပြတတ်ပုံမှ စပြောပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် လူးလိမ့်တတ်ပုံ။
ပြီးနောက် ပြန်မပေးတော့မည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပစ္စည်းများကို လှမ်းဆွဲတတ်ပုံများအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
အန်းနက် ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင်မူ ကျွန်ုပ်သည် အဝတ်ငါးရုပ်များအကြောင်းနှင့် ကလေးထိန်းအခန်း ပြတင်းပေါက်တစ်ခု၏ အလွန်အမင်း အရေးပါပုံများအထိကိုပါ ရှင်းပြပြီးနေလေပြီ။
သူမသည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ နားထောင်နေခဲ့သည်။
လီယိုက သူ့အမေကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
"ဘုရင်ကြီးရဲ့ ကလေးတွေက ဘာမှ သိပ်မလုပ်တတ်သေးဘူးတဲ့ အမေ။"
သူ့မိခင်က မျက်လုံးကို ခေတ္တမျှ မှိတ်ချလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ရယ်မောမိသွား၏။
"ဟုတ်တယ်၊" ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ အဲဒါလေးတွေနဲ့တင် အကြီးအကျယ် သဘောကျနေရတာပဲကွ။"
ထိုညတွင် ကျွန်ုပ် အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အခန်းများအကြောင်း ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာ၏ ဥယျာဉ်အကြောင်း မဟုတ်သလို၊
စာသင်ခန်းအကြောင်းလည်း မဟုတ်ပေ။
ပြတင်းပေါက်နားက ကုလားထိုင်နှင့် ထိုကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အက်ဗလင်အကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။
ခဏမျှတော့ သူမ ရောက်လာသည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်မှတ်မိသွားသည်။
သို့သော် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ် သူမ၏အသံကို မကြားရမီမှာပင် အိပ်မက်က အခြားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။
နံရံဆီသို့ လက်လှမ်းဆန့်လျက်သားဖြင့် ကျွန်ုပ် နိုးလာခဲ့သည်။
အခန်းတွင်း၌ မှောင်မည်းနေ၏။
ကျွန်ုပ်တို့အောက်တွင် ရေလှိုင်းများ လှုပ်ခတ်နေသည်။
စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မှုကို အသက်ဝဝရှူနိုင်သည်အထိ လျော့ပါးသွားစေရန် ကျွန်ုပ် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေခဲ့မိသည်။
ထို့နောက် အိပ်ရာမှထကာ သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တက်သွားလိုက်၏။
အီလီဇာသည် လက်ရန်းနားတွင် ရပ်နေသည်။
သူမက ကျွန်ုပ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
"အိပ်မပျော်ဘူးလား။"
"မပျော်တော့ဘူး။"
သူမက ကျွန်ုပ်ရပ်ရန် နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။
နောက်တစ်ကြိမ် ကင်းအလှည့်အပြောင်း မတိုင်မီအထိ ကျွန်ုပ်တို့ ကြယ်များကို ငေးကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ဆဌမမြောက်နေ့ ညနေခင်းတွင် မီးပြတိုက် ပေါ်လာခဲ့သည်။
မီးရောင် သုံးချက်လက်သွားသည်။
ခေတ္တရပ်သွား၏။
နောက်ထပ် သုံးချက် ထပ်လက်သည်။
ဒိုရန်က ထိုကုန်းစွယ်အမည်ကို မပြောမီကပင် ၎င်းသည် မည်သည့်နေရာဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ် သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
သို့သော်လည်း သူက 'ဩဆယ်လ်' ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သောအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်ုပ်၏ ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။
လူများ အောက်ထပ်မှ တက်လာကြသည်။
အန်းနက်က လီယိုကို ပွေ့ချီထား၏။
ဖာရာသည် သူမ၏ဦးလေးဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
တက်ဆာက လက်ရန်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ရေပြင်ပေါ် ဖြတ်သန်းသွားသော မီးရောင်ကို ငေးကြည့်နေလေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အလုပ်ရုံစားပွဲပေါ်ရှိ ကျိုးပဲ့နေသော လက်စွပ်ကွင်းကို ကျွန်ုပ် သတိရမိသွားသည်။
ဆယ်လာ၏ အခံပါသော သေတ္တာများ။
အက်ဒါက ထိန်းချုပ်ခလုတ်များကို စစ်ဆေးနေပုံများ။
ထို့နောက် မီးရောင်တန်းက သင်္ဘောပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းကျရောက်လာသည်။
ခဏတာမျှတော့ ကျွန်ုပ်ပတ်လည်ရှိ မျက်နှာများမှာ ဝင်းလက်သွားကြ၏။
မှောင်ရီပျိုးစအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဆိပ်ကမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
လှေငယ်တစ်စင်းက ညွှန်ကြားချက်များနှင့်အတူ ကျွန်ုပ်တို့ကို လာရောက်ကြိုဆိုသည်။
ဆိပ်ခံတံတားက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။
ခရီးသည်များအတွက် အခန်းများလည်း အသင့်ရှိနေလေပြီ။
ကုန်းစွယ်ကို စတင်မြင်တွေ့ရသည်နှင့် တမ်စင်က အချက်ပြအလင်း ပို့လွှတ်ခဲ့ပြီး အက်ဒါ၏လူများက ဆိပ်ကမ်းသို့ ပြန်လည်အကြောင်းကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အီလီဇာက ဆင်းသက်ရေးကို စီစဉ်နေစဉ် ကျွန်ုပ်သည် ကုန်းတက်တံတားဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
ထိုစဉ် မေရီကို ကျွန်ုပ် မြင်လိုက်ရသည်။
သူမသည် ကုတ်အင်္ကျီရင်ဘတ်တွင် စာအုပ်ကို ပိုက်ထားရင်း ဆိပ်ခံမီးတိုင်အောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။
သူမ၏နောက်တွင် ဟယ်လီနာ ရပ်နေ၏။
ပြီးတော့ အက်ဗလင်။
ကျွန်ုပ် သင်္ဘောကြိုးများဆီမှ အသံကို မကြားရတော့ပေ။
သင်္ဘောသားများ၏ အသံကိုလည်း မကြားရတော့။
နားထဲတွင် သွေးတိုးသံကလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အသံကိုမျှ မကြားရတော့ပေ။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ကျွန်ုပ်ကို မြင်သွားခဲ့သည်။
ကုန်းတက်တံတား ချမပြီးမီမှာပင် သူမက စတင်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
မေရီက သူမ၏လက်အင်္ကျီစကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရ၏။
အက်ဗလင် ရပ်တန့်သွားသည်။
မနည်းပင် ရပ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျွန်ုပ် သတိထားကာ အောက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။
ပြေးဆင်းသွားချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ခဲ့ရသည်မို့ ထိုအဖြစ်ကို ကျွန်ုပ် ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အောက်ဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဆီသို့ အရောက်လှမ်းလာသည်။
သူမ၏လက်များက ကျွန်ုပ်၏လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်သိုင်းဖက်လိုက်ကြ၏။
ကျွန်ုပ် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားမိသဖြင့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပြန်လည်လျှော့ပေးလိုက်ရသည်။
သူမက ကျွန်ုပ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်တင်းကျပ်စွာ ဆွဲဖက်လိုက်ပြန်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောနိုင်ခဲ့ကြပေ။
ထို့နောက် သူမ နောက်သို့ အနည်းငယ်ဆုတ်ကာ ကျွန်ုပ်၏ပါးပြင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"ရောက်လာပြီနော်။"
"ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် ရောက်လာပြီ။"
သူမက ထိုအဖြေကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရမည်ကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို နမ်းရှိုက်လိုက်မိ၏။
သူမက ကျွန်ုပ်၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ညည်းသံတိုးတိုးလေးတစ်ခု ပြုလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့နောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ချောင်းဟန့်လိုက်လေသည်။
မေရီ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
သို့မဟုတ် ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုလုံးလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ကျွန်ုပ် လှည့်မကြည့်ဖြစ်ခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် အက်ဗလင်က သူမ၏နဖူးကို ကျွန်ုပ်၏နဖူးနှင့် ထိကပ်ထားလိုက်သည်။
"ကလေးတွေရော။"
"အဖေရယ်၊ သူတို့ရဲ့ ထိန်းကျောင်းသူရယ်နဲ့ အိမ်မှာ ရှိနေကြတယ်။ ကျွန်မတို့ ထွက်လာတော့ အိပ်နေကြပြီ။"
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒဏ်ရာရလာသေးလား။"
"မရပါဘူး။"
"တကယ်လား။"
"တကယ်ပါ။"
သူမက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ကို ကျော်လွန်၍ သင်္ဘောဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
"ဟို ခုနစ်ယောက်ရော။"
"အားလုံး ရောက်လာကြတယ်။"
ကျွန်ုပ် သူမနှင့်အတူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဖာရာသည် အီလီဇာ၏ဘေးမှနေ၍ ဆင်းလာနေသည်။
အန်းနက်က လီယိုကို ခေါ်ကာ နောက်မှ လိုက်လာ၏။
ဒိန်းက သူတို့နောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာနေသည်။
အက်ဗလင်သည် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ဘေးသို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော ခရီးသည်တစ်ဦးကို တွဲကူရန် လက်နှစ်ဖက်စလုံး လိုအပ်လာသည်အထိ သူမ၏လက်က ကျွန်ုပ်၏လက်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
စကားကို ငုံ့နားထောင်တတ်သည့် သူမ၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အမူအရာ။
တိုးညှင်းသော မေးခွန်းများ။
တစ်စုံတစ်ယောက် လိုအပ်နေသည့်အရာကို ချက်ချင်း အာရုံစိုက်ပေးတတ်ပုံများ။
သူမဘေးတွင် ရပ်နေရသည့် ခံစားချက် မည်သို့ရှိသည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကျွန်ုပ် နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ရသည်။
ယခုမူကား ထိုသို့ ကြိုးစားနေစရာ မလိုတော့ပြီ။
ခရီးသည်များ နေရာထိုင်ခင်း အဆင်ပြေသွားသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
ကိစ္စအားလုံး ပြီးပြတ်သွားသည်အထိတော့ မဟုတ်ပေ။
မေရီတွင် မှတ်တမ်းများအတွက် လူများ ရှိနေသည်။
ဟယ်လီနာတွင် အခန်းများအတွက် လူများ ရှိနေသည်။
ကုသသူများလည်း လိုအပ်သည့်အရာများနှင့်အတူ ဂိတ်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အီလီဇာ လျှောက်လာခဲ့သည်။
"အိမ်ပြန်တော့လေ။"
ကျွန်ုပ် ဒိုရန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် မနက်ဖြန် ကုန်ချမည့်ကိစ္စကို သင်္ဘောဘေးတွင် တမ်စင်နှင့်အတူ ဆွေးနွေးနေလေသည်။
မယ်လိုဒီမှာမူ အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲကာ ဂိတ်ခန်းမဘက်သို့ လျှောက်သွားနေနှင့်ပြီ။
ကျွန်ုပ် အီလီဇာဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် သူမ၏အလုပ်များကို အပြီးသတ်ရန် ထွက်သွားလေ၏။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏လက်ကို တွဲကိုင်လိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ စတင်လျှောက်လှမ်းသောအခါ ကျွန်ုပ် သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
ဂိတ်ပေါက်ပွင့်သွားပြီး ဂရေးကိပ်၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ခန်းမကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။
နွေးထွေးသော ကျောက်သားနံရံများ။
မီးအိမ်ရောင်များ။
စင်္ကြံလမ်းတစ်နေရာမှ လွင့်ပျံ့လာသော ပေါင်မုန့်နံ့ သင်းသင်းလေး။
ကျွန်ုပ်တို့ ဝင်လာသောအခါ ရဲတိုက်စောင့်ကြပ်သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
"အိမ်တော်ကို ကြိုဆိုပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး။"
ကျွန်ုပ် ကျောက်ပြားအောက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
အက်ဗလင်က မော့ကြည့်လိုက်၏။
"သူ အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ။"
"မနက်ဖြန် နေ့လယ်မတိုင်မီအထိ ဘယ်ပုံမှန်အစီရင်ခံစာကိုမှ တင်သွင်းခြင်းမပြုဖို့ ကျွန်တော့်ကို အသိပေးထားပြီးပါပြီ။"
ကျွန်ုပ် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ပြုံးပြ၏။
"ယာယီ အစီအစဉ်လေးပါပဲ။"
"ကောင်းတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ။"
ကျွန်ုပ်တို့ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့ကြသည်။
ဂဲရစ်က ကလေးထိန်းအခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။
သူက ကျွန်ုပ်၏ပခုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်။
ခဏမျှ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးနောက်၊
ကျွန်ုပ်ကို တိုတောင်းသော်လည်း တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။
ကျွန်ုပ် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားမိသည်။
သူ ကျွန်ုပ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သောအခါ အက်ဗလင် ကြည့်သကဲ့သို့ပင် ကျွန်ုပ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကောင်းတယ်ဟေ့။"
ဒါက သူပြောခဲ့သည့် စကားအားလုံးပင် ဖြစ်သည်။
ထိုစကားလေးကပင် လုံလောက်နေခဲ့ပြီ။
သူသည် သူ့သမီး၏နဖူးကို နမ်းရှိုက်ကာ ကုတ်အင်္ကျီကို ယူပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို တိတ်ဆိတ်မှုနှင့်အတူ ထားရစ်ခဲ့လေသည်။
အက်ဗလင်က ကလေးထိန်းအခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် သူမနောက်မှ ဝင်သွားခဲ့၏။
ကလေးတွေက ပိုကြီးလာသလို ထင်ရသည်။
ဒါက ကျွန်ုပ်၏ ပထမဆုံး မိုက်မဲသော အတွေးပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့က ကျွန်ုပ်ကို စောင့်နေကြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သလိုမျိုးပင်။
ကာရိုးသည် အရိပ်ကာထားသော မီးအိမ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ အိပ်ပျော်နေသည်။
ဂဲရစ်သည် ပက်လက်လှန်အိပ်နေပြီး သူ့ဘေးတွင် လက်တစ်ဖက်ကို ဖြန့်ထားလေသည်။
ကျွန်ုပ် သားပုခက်နှင့် သမီးပုခက်ကြားတွင် ရပ်နေမိသည်။
လည်ချောင်းထဲက တစ်ဆို့ဆို့ ဖြစ်လာ၏။
အက်ဗလင် ကျွန်ုပ်ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
"သူက ပိုပြီး လှမ်းဆွဲတတ်နေပြီ၊" သူမက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။
"ဂဲရစ်လား။"
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
"ပြီးတော့ ကာရိုးက ကျွန်မတို့ တစ်ခုခုလှမ်းယူဖို့ လှည့်လိုက်တာနဲ့ကို တစ်ချိန်လုံး လူးလိမ့်ပြနေတော့တာပဲ။"
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်မိသည်။
ထိုစဉ် ကျွန်ုပ်တို့၏သားလေး လှုပ်ရှားလာသည်။
သူ့မျက်လုံးများ ပွင့်လာ၏။
ခဏမျှတော့ သူ မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လာလေသည်။
ကျွန်ုပ် အနားသို့ ပိုမိုငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"နေကောင်းလား သားလေး။"
သူ့နှုတ်ခမ်းလေး လှုပ်ရှားသွားသည်။
အသံတိုးတိုးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
ကျွန်ုပ် လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူက လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
ထိုအခါမှသာ ကျွန်ုပ် ထိုင်ချလိုက်ရတော့သည်။
အက်ဗလင်က သူ့ကို မချီပြီး ကျွန်ုပ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ပေးသည်။
သူ နွေးထွေးနေသည်။
ပိုလေးလာသည်။
သူ့ပင်ကိုစရိုက်လေး အပြည့်နှင့်ပင်။
သူက ကျွန်ုပ်၏ ကုတ်အင်္ကျီကို လေးလေးနက်နက် စိတ်ဝင်တစား စစ်ဆေးနေစဉ် ကျွန်ုပ် သူ့ကို ရင်ဘတ်တွင် အသာဖက်ထားလိုက်မိသည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည် ကုလားထိုင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်၏။
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းကို သိပ်လွမ်းနေတာ။"
"သိတာပေါ့။"
"မင်းတို့အားလုံးကိုရောပဲ။"
သူမ၏လက်က ကျွန်ုပ်၏လက်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ဂဲရစ်က နူးညံ့သောအသံလေးတစ်ခု ထပ်ပြုလိုက်ပြန်သည်။
ထိုအခါ ကာရိုး နိုးလာပြီး သူမမပါဘဲ အရေးကြီးတာတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေသည်ဟု အသိပေးလာလေတော့သည်။
အက်ဗလင်က မတည်ငြိမ်သော အသက်ရှူသံကြားမှ ရယ်မောလိုက်မိသည်။
"ဟုတ်ပါပြီရှင်၊" သူမက မတ်တပ်ထရပ်ရင်း တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "မေမေတို့ သိပါတယ်နော်။"
သူမက ကျွန်ုပ်တို့၏သမီးလေးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အမြွှာလေးနှစ်ယောက်ကို အလယ်တွင်ထားကာ အတူတကွ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
မည်သူကမျှ အစီရင်ခံစာ မတောင်းဆိုခဲ့ကြပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ် ရေမိုးချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲပြီးသောအခါ အက်ဗလင်က စားပွဲပေါ်သို့ လင်ဗန်းတစ်ခု ယူလာပေးခဲ့သည်။
ဟင်းချို။
ပေါင်မုန့်။
ပန်းသီးနှင့် ဖုတ်ထားသော မုန့်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မစားမီ သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရှုဖို့ စိတ်ကူးမရှိသော အရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။
ခဏမျှတော့ သူမ ငေးကြည့်နေခဲ့၏။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"
ကျွန်ုပ် မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။
သူမက ပြုံးပြ၏။
"ကြည့်ခွင့်ရှိတာပဲကို။"
ကျွန်ုပ် စားသောက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် စာများထဲတွင် ရေးမပြနိုင်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။
ခုနစ်ယောက်စလုံး သင်္ဘောပေါ်ရောက်လာချိန်က ဒိုရန်၏ မျက်နှာအမူအရာ။
ဘယ်လ်ဒါ၏ ညွှန်ကြားချက်များ။
နီရီ၏ သတင်းစကားကို ရက်ဆာ ဖတ်ရှုနေပုံ။
ပုံးလေးတွေဆွဲထားသော ကောင်မလေးငယ်အကြောင်း။
အက်ဗလင်က နားထောင်နေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးနောက်ကွယ်က ဟာတာတာဖြစ်နေသော နေရာအကြောင်းကို ပြောပြသောအခါ သူမက စားပွဲပေါ်မှတစ်ဆင့် လက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထိုညက ကျွန်ုပ်တို့ အရာအားလုံးကို အကုန်အစင် မပြောဖြစ်ခဲ့ကြပေ။
အချိန်တွေ ရှိပါသေးသည်။
ကားဗင်၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုက ဆက်လက်ရှိနေဦးမည်။
ရေကန်များကို အင်္ဂတေကိုင်တွယ်ရန် လိုအပ်နေဆဲပင်။
ဘယ်လ်ဒါက အတိုင်းအတာများ ပို့ပေးလာလိမ့်မည်။
လူများအနေနှင့် ဆက်လက်နေထိုင်မလား၊ ခရီးဆက်မလား၊ သို့မဟုတ် တစ်နေ့တွင် ဗေးလန်သို့ ပြန်သွားမလားဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ကြရပေဦးမည်။
ထိုအရာအားလုံးက ကျန်ရှိနေသေးသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြသောအခါ အက်ဗလင်က သူမ၏ အသက်ရှူသံကို ကျွန်ုပ် ခံစားသိရှိနိုင်လောက်အောင် အနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ထားလိုက်သည်။
သူမက လက်တစ်ဖက်ကို ကျွန်ုပ်၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တင်ထားလေသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကလေးထိန်းအခန်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော တိုးညှင်းသည့် အသံလေးများကို နားထောင်နေခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် သူမက "ရှင် ကတိတည်ခဲ့တာပဲနော်" ဟု ပြောလာသည်။
"ဟုတ်တာပေါ့။"
သူမ၏လက်ချောင်းများက ကျွန်ုပ်၏အင်္ကျီစကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။
"ကောင်းတာပေါ့။"
ကျွန်ုပ် သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်လေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်မိသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမှောင်ထုထဲ၌ ကျွန်ုပ် သူမကို လှမ်းဖက်လိုက်သောအခါ သူမသည် ထိုနေရာ၌ အမှန်တကယ် ရှိနေခဲ့လေပြီ။