အခန်း ၁၁၈ - စမ်းချောင်းဆီသို့ သွားရာလမ်း
စမ်းချောင်းဆီ ဦးတည်နေသည့် လမ်းမကို ပိတ်ရပ်ထားသော လှည်းတွင် မြင်းများ ကကြိုးဆင်မထားပေ။
ထိုမြင်ကွင်းကပင် ကျွန်ုပ်တို့ ထိုနေရာသို့ မရောက်မီ မေးခွန်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း အဖြေထုတ်ပေးလိုက်သည်။
မည်သူမျှ မတော်တဆ လာရပ်ထားခြင်း မဟုတ်။
လှည်းဘီးများဘေးတွင် လူခြောက်ယောက် ရပ်နေကြသည်။ လေးယောက်က လှံများကိုင်ဆောင်ထားပြီး တစ်ယောက်ကမူ မြေပြင်ဘက် ချိန်ရွယ်ထားသည့် ဒူးလေးကို ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထား၏။
နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာမူ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ထားသည်။
အီလီဇာသည် လှံသွားများ မမီနိုင်သည့် အကွာအဝေးတွင် ကျွန်ုပ်တို့အဖွဲ့ကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။
ဘဲလ်ဒါသည် အခြားစစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ဦး၊ ဒေသခံ ကျောက်ဆစ်သမား နှစ်ဦးတို့နှင့်အတူ ကျွန်ုပ်တို့နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
ကျွန်ုပ်သည် လှည်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် စာရွက်ကိုင်ထားသည့် လူဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်၏။
"ကျုပ်တို့ ရေမြောင်းကို လာစစ်ဆေးတာ"
"လမ်းပိတ်ထားတယ်"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"အိမ်တော်ရဲ့ အမိန့်ပဲ"
ထိုလူက စာရွက်ကို ကမ်းပေးလာသည်။
အီလီဇာ ယူလိုက်သည်။
ဖတ်ရှုပြီးနောက်—
ကျွန်ုပ်ထံ လက်ဆင့်ကမ်းပေး၏။
ထိုအမိန့်စာသည် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်ခြင်း၊ ရေပေးဝေရေးလုပ်ငန်းများကို နှောင့်ယှက်ခြင်းနှင့် ပုဂ္ဂလိကပိုင်မြေကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေခြင်းတို့နှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။
ယနေ့နံနက်ကမှ လက်မှတ်ရေးထိုးထားခြင်း ဖြစ်၏။
လမ်းဘေးရှိ မြောင်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ကြည်လင်စွာ စီးဆင်းနေသော ရေကို ကျွန်ုပ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"လမ်းက ဘယ်လောက်ကြာကြာ မလုံခြုံဘဲ ဖြစ်နေတာလဲ"
ထိုလူ တွန့်ဆုတ်သွား၏။
"မလုံခြုံဘူးလို့ ကျုပ် မပြောပါဘူး"
"ဟုတ်တယ်လေ၊" ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား မပြောခဲ့ဘူးပဲ။"
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကင်းတပ်မှူးကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။
သူရောက်မလာမချင်း ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရ၏။
ထိုသို့ စောင့်ဆိုင်းရခြင်းသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ကျွန်ုပ်တို့နောက်တွင် ရေပုံးအလွတ်များနှင့် စည်ပိုင်းများကိုင်ဆောင်ထားသော လူများ စုရုံးလာကြသည်။
အဘွားအိုတစ်ဦးသည် ကျောက်တုံးနိမ့်နိမ့်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရေပုံးကို ခြေရင်း၌ ချထား၏။
အိမ်တော်ဘက်မှ လူတစ်ဦးက သူမကို လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် အကြည့်လွှဲသွား၏။
လှည်းတွန်းသမား လူငယ်တစ်ဦးသည် လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ကာ ထွက်လာသည်။
"ကျုပ်အမေက ဒီရေကို စောင့်နေတာဗျ"
"လမ်းပိတ်ထားတယ်၊" အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ထပ်ပြောသည်။
"ရေခပ်ဖို့တောင် မရဘူးလား"
"ဘယ်သူမှ ဖြတ်မရဘူး"
လှည်းသမားက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာ၏။
သူ ကျွန်ုပ်ကို မှတ်မိသွားပုံရသည်။
သို့သော် ထိုအချက်က သူ့ရေပုံးကို ပြည့်သွားစေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
"အိမ်မှာ ရေဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ" ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
"အိုးတစ်ဝက်လောက်ပဲ ရှိတော့တယ်"
စမ်းချောင်းရှိရာဘက်ဆီ ကျွန်ုပ် လှမ်းကြည့်မိသည်။
လမ်းကွေ့အလွန်မှ ရေစီးသံကို ကျွန်ုပ် ကြားနေရ၏။
ကင်းတပ်မှူးသည် မြို့စောင့်ရဲမက် လေးဦး၊ ကောင်စီဝင် တီရန်တို့နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။
တီရန်သည် ကောင်စီ၏ စစ်ဆေးရေး အမိန့်စာကို ယူဆောင်လာခဲ့၏။
အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ထိုစာကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ကိုယ်ပိုင်စာရွက်ကို တစ်ဖန် ပြန်ဖတ်သည်။
"ဒါ အိမ်တော်ပိုင်မြေပဲ"
"အများပြည်သူဆိုင်ရာ ရေပေးဝေရေးလုပ်ငန်းတွေကို ဝင်ရောက်စစ်ဆေးဖို့ ကောင်စီက အမိန့်ထုတ်ထားတယ်" ဟု တီရန်က ဆိုသည်။
"လော့ဒ် ကာဗန်က ဒီသတ်မှတ်ချက်ကို ကန့်ကွက်ထားတယ်"
"သူ ကန့်ကွက်ချင်ရင် ကောင်စီရုံးတော်မှာ လာကန့်ကွက်နိုင်တယ်။ လှည်းကို ဖယ်လိုက်"
ထိုလူသည် စာရွက်များကို သေချာစွာ ပြန်ခေါက်လိုက်၏။
"ကျုပ် မဖယ်နိုင်ဘူး"
"မဖယ်ချင်တာလား" တီရန်က မေးလိုက်သည်။
သူ့မေးကြောများ တင်းမာသွား၏။
"ကျုပ်မှာ ညွှန်ကြားချက်တွေ ရှိတယ်"
ကင်းတပ်မှူး ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာသည်။
"ဒါဆိုရင် ငါတို့ဖယ်တာကို ဘေးဖယ်ပြီး ရပ်ကြည့်နေလိုက်"
ဒူးလေးကိုင်ထားသော လူ၏လက်သည် လက်နက်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။
အီလီဇာ သတိပြုမိသွား၏။
"လက်ဖယ်ထားလိုက်"
သူမ၏ အသံသည် လမ်းမပေါ်တွင် ပြတ်သားစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ထိုလူ တောင့်ခဲသွား၏။
တစ်ခဏမျှ အသက်ရှူရပ်မတတ် တင်းမာမှုသည် သူ့လက်ချောင်းများ၏ လှုပ်ရှားမှုအပေါ်တွင် မူတည်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။
ကျွန်ုပ် လှည်းအနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"လှည်းအောက်မှာ ဘယ်သူရှိသေးလဲ" ကျွန်ုပ် မေးလိုက်၏။
မည်သူမျှ မဖြေ။
ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဘာမှမရှိ။
ဘီးများကို သံကြိုးများဖြင့် ခတ်ထားကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် လှည်းတစ်ခုလုံးကို မြေပြင်မှ လွတ်ရုံမျှ မ တင်လိုက်၏။
အိမ်တော်ဘက်မှ လူတစ်ဦး နောက်သို့ ယိုင်နဲ့စွာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။
လှည်းသည် ယိမ်းယိုင်မသွားဘဲ ညီညာစွာ ရှိနေ၏။
ဝင်ရိုးကျိုးမသွားသလို၊ သစ်သားများလည်း ကွဲအက်မသွားပေ။
ကျွန်ုပ်သည် လှည်းကို လမ်းဘေးရှိ ကျယ်ဝန်းသော မြေကွက်လပ်ဆီသို့ ရွှေ့ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ချထားပေးလိုက်သည်။
သံကြိုးများသည် တချွင်ချွင် အသံငယ်လေး မြည်လျက် အောက်သို့ ကျသွား၏။
ဘဲလ်ဒါက ကြည့်နေသည်။
"အသုံးဝင်သားပဲ"
ကျွန်ုပ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
ကင်းတပ်မှူးက သူ့လူများကို ရှေ့တက်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။
နှစ်ဦးက လှည်းဘေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကျန်လူများက ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ တောင်ကုန်းပေါ်သို့ လိုက်ပါလာကြ၏။
ကျွန်ုပ်တို့နောက်တွင် လှည်းသမားသည် သူ့လက်တွန်းလှည်းအလွတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
"ကျုပ်တို့ရော လိုက်လာလို့ ရမလား"
တီရန်သည် အိမ်တော်ဘက်မှ လူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် လှည်းသမားဘက် လှည့်ကာ—
"ရတယ်"
စမ်းရေသည် ဖြူဖျော့ဖျော့ ကျောက်ဆောင်အောက်ခြေမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော မျိုးဆက်များစွာကပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျောက်တုံးရေကန်ကို တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် ရေသည် ရေမြောင်း သုံးခုထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။
တစ်ခုက အထက်ပိုင်း စိုက်ခင်းများဆီ ဦးတည်နေ၏။
တစ်ခုက လမ်းဘေးရှိ ရေခပ်ရာနေရာကို ရေထောက်ပံ့ပေးထားသည်။
တတိယမြောင်းမှာမူ သံအဖုံးတစ်ခုအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်သွား၏။
ဘဲလ်ဒါသည် ထိုအဖုံးဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။
"အောက်ရွာဆီ သွားတာလား"
ဒေသခံ ကျောက်ဆစ်သမားတစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူ့နာမည်က အော်ရန် ဖြစ်၏။
ဂျဲရစ်၏ ဦးလေးနှင့် အတူတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။
"ဒါ လိုင်းဟောင်းပဲ"
ဘဲလ်ဒါသည် အဖုံးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းပတ်လည်ရှိ သစ်လွင်နေသော အင်္ဂတေများကို ကြည့်လိုက်၏။
"ဒါကို ဖွင့်ထားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"
အော်ရန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ကျုပ် ဒီမှာရှိတုန်းကတော့ မဖွင့်ဖူးဘူး"
ကျွန်ုပ်တို့နောက်သို့ လိုက်လာသော အိမ်တော်ဘက်မှ လူသည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုပေ။
တီရန်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"မင်း သိလား"
"မသိဘူး"
သူ့အဖြေက မြန်ဆန်လွန်းနေ၏။
ဘဲလ်ဒါ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
"ဒီအဖုံးကို မ တင်ဖို့ လိုမယ်"
၎င်းသည် ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုလေးလံနေ၏။
ကျွန်ုပ်က မ တင်ပေးနေစဉ် ဘဲလ်ဒါနှင့် အငယ်တန်း စစ်ဆေးရေးမှူးတို့က ထောင့်စွန်းများကို ကျောက်တုံးနှင့် မထိခိုက်အောင် ထိန်းပေးကြသည်။
အဖုံးအောက်တွင် တိမ်ဝင်သော အခန်းငယ်တစ်ခု ရှိနေ၏။
ရေတံခါး သုံးခု ပါရှိသည်။
နှစ်ခုက အဟောင်းများ ဖြစ်ကြ၏။
တစ်ခုက အသစ်။
သစ်သားပြားအသစ်ကို အောက်ရွာဆီ ဦးတည်သည့် ရေမြောင်းတွင် ကန့်လန့်ဖြတ် တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ရေများက ၎င်းကို ဖိကပ်တွန်းကန်နေ၏။
အောက်ခြေရှိ အပေါက်ကျဉ်းလေးမှတစ်ဆင့် ရေစီးကြောင်းပါးပါးလေးသာ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းခွင့် ရနေသည်။
ဘဲလ်ဒါသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငုံ့ကြည့်နေခဲ့၏။
ထို့နောက် သူမသည် အော်ရန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"မုန်တိုင်းမတိုက်ခင်က ဒါ ရှိနေလား"
"မရှိဘူး"
"ပထမအကြိမ် ပြုပြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာရော"
"ကျုပ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"
ကင်းတပ်မှူးက သူ့ရဲမက်တစ်ဦးကို အနားသို့ ခေါ်လိုက်သည်။
တီရန်က သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်လိုက်၏။
ကျွန်ုပ်သည် ထိုပျဉ်ပြားကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
သစ်သားက သစ်လွင်နေ၏။
တပ်ဆင်ထားသည့် သံထည်ပစ္စည်းများကလည်း ခိုင်ခံ့ကောင်းမွန်လှသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤအရာအတွက် အချိန်ရော ပစ္စည်းပါ ရှာဖွေပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိနိုင်ပါတယ်၊" အိမ်တော်ဘက်မှ လူက ပြောလာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။
သူ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်သည်။
"ပျက်စီးနေတဲ့ ရေလှောင်ကန်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"
ဘဲလ်ဒါသည် မြောင်းပေါက်ထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
"ရှိကောင်း ရှိနိုင်တာပေါ့။"
သူမ ပြောပြီးသည်အထိ ကျွန်ုပ် စိတ်ထဲက ဒေါသကို မနည်းထိန်းထားရ၏။
သူမသည် တောင်အောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"အောက်ခြေနံရံက မခိုင်ခံ့ဘူးဆိုရင် ရေစီးအားအပြည့် လွှတ်လိုက်တာက အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေနိုင်တယ်။"
ထိုလူ၏ ပခုံးများ ပြေလျော့သွားသည်။
သို့သော် စောလွန်းလှသေး၏။
"ဒါပေမဲ့ ဒါကို တပ်ဆင်တဲ့လူက မှတ်တမ်းတင်ထားသင့်တယ်၊" သူမက ဆက်ပြောသည်။ "ပြီးတော့ ရေလှောင်ကန်ကို ပြုပြင်နေတဲ့ လူတွေကိုလည်း အသိပေးထားသင့်တာပေါ့။"
တီရန်က သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။
"ဒီအလုပ်ကို ဘယ်သူ အမိန့်ပေးခဲ့တာလဲ"
"ကျုပ် မသိဘူး"
"ဒါဆိုရင် မင်း ကပ္ပတိန်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့၊ သိတဲ့သူကို ရှာဖို့ ငါတို့ကို ကူညီရမယ်။"
ကျွန်ုပ်တို့ ထိုပျဉ်ပြားကို ဆွဲမထုတ်လိုက်ကြပေ။
ဘဲလ်ဒါသည် အငယ်တန်း စစ်ဆေးရေးမှူးကို အော်ရန်နှင့်အတူ တောင်အောက်သို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် ရေမြောင်းကို စစ်ဆေးပြီး ပျက်စီးနေသော နံရံနှင့် လွတ်ကင်းသည့် ယာယီရေထွက်ပေါက်တစ်ခုကို စီစဉ်ကြလိမ့်မည်။
သူတို့ အလုပ်လုပ်နေစဉ်တွင် အများပြည်သူသုံး ရေခပ်ကန်ကို ဆက်လက်ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့၏။
စည်ပိုင်းများကို နေရာတကျ လှိမ့်ယူလာကြသည်။
ရေပုံးများကို တစ်လက်မှတစ်လက် လက်ဆင့်ကမ်းကြ၏။
လှည်းသမားက အရင်ဆုံး ရေဖြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အဘွားအို၏ ရေပုံးကို မ တင်ပေးရန် ကူညီပေးခဲ့၏။
ကျွန်ုပ်သည် ရေကန်ဘေးတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်နေမိသည်။
ရေသည် ကြည်လင်နေ၏။
အေးမြနေသည်။
အောက်ဘက်တွင် ရေငတ်မွတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်းကို ပို၍ပင် ရင်နာစရာကောင်းအောင် စီးဆင်းနေသည့် ရေပမာဏက များပြားလှသည်။
တီရန်သည် တန်းစီနေကြသူများကို ကြည့်နေ၏။
"ငါ ဒီကို စောစောကတည်းက လာခဲ့သင့်တာ"
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်"
သူမ ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူများနှင့် စကားပြောရန် ထွက်သွား၏။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စစ်ဆေးရေးမှူး ပြန်ရောက်လာသည်။
ရေမြောင်းဟောင်းသည် မုန်တိုင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အမှိုက်သရိုက်များဖြင့် နေရာနှစ်ခုတွင် ပိတ်ဆို့နေ၏။
ရေလှောင်ကန်အထက်ရှိ မြောင်းအဖွင့်အပိုင်းမှာမူ ကောင်းမွန်နေသေးသည်။
ပထမဆုံး ထွက်လာမည့် ရေနောက်များကို ရေလှောင်ကန်နှင့် လွှဲဖယ်စီးဆင်းစေရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကိုလည်း သူတို့ သတ်မှတ်ပေးထားပြီးဖြစ်၏။
ဘဲလ်ဒါသည် သေချာနားထောင်ပြီး—
မေးခွန်း သုံးခု မေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"ငါတို့ စလို့ရပြီ။"
ရေတံခါးသည် ၎င်း၏ လျှောလမ်းကြောင်းများအတွင်း ရေဖိအားကြောင့် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့နေသည်။
ကျွန်ုပ်သာဆိုလျှင် ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်ပါ၏။
သို့သော် ထိုသို့မလုပ်ဘဲ ကျောက်ဆစ်သမားများက ချောင်သွားအောင် လုပ်ဆောင်နေစဉ်တွင် ကျွန်ုပ်က ပျဉ်ပြားပေါ် ကျရောက်နေသော ဖိအားကို ထိန်းထားပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းအားလွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရေများ စုပြုံလာခဲ့၏။
ဒေါသလည်းမပါ၊ ရည်ရွယ်ချက်လည်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ဖိကပ်တွန်းကန်နေသည်။
သို့သော်လည်း အလေးချိန်ကတော့ လျော့မသွားပေ။
ဘဲလ်ဒါသည် ကျွန်ုပ်၏လက်ကို ကြည့်လိုက်၏။
"ငါတို့ ရေတားတုံးကို ပြန်မတပ်မချင်း မင်း ဒါကို ထိန်းထားနိုင်မလား"
"ရတယ်"
"ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ"
"ခင်ဗျားတို့က တောင်ကြီးကို ပြန်မတည်ဆောက်ဘူးဆိုရင်တော့ လုံလောက်တဲ့အထိ ထိန်းထားနိုင်ပါတယ်"
သူမ ကျွန်ုပ်ကို တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။
"အီလီနော်က မင်းကို သင်ပေးထားတာပဲ"
သူတို့သည် ပျဉ်ပြားကို အနည်းငယ် မ တင်လိုက်ကြသည်။
ရေတားတုံးအသစ်ကို တပ်ဆင်လိုက်၏။
အောက်ခြေအပေါက်ကိုလည်း စစ်ဆေးကြသည်။
ဘဲလ်ဒါ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်၏။
"ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်"
ကျွန်ုပ် ထိန်းထားမှုကို လျှော့ချလိုက်သည်။
ရေများသည် ရေမြောင်းထဲသို့ စီးဝင်သွား၏။
ပထမတော့ ဒလဟော စီးဆင်းသွားသည်။
ကျွန်ုပ်က ထိုလှုပ်ရှားမှုကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အရှိန်လျှော့ချပေးလိုက်၏။
ပျဉ်ပြားအောက်မှ ရေစီးကြောင်းလေးသည် ပိုမိုကျဉ်းမြောင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဘဲလ်ဒါသည် ကျောက်တုံးဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်၏။
"ဒီအတိုင်း ထိန်းထား"
ကျွန်ုပ် ထိန်းထားလိုက်သည်။
တောင်အောက်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် အော်ဟစ်လိုက်သံ ကြားရ၏။
ထို့နောက် အဝေးဆီမှ အခြားအသံတစ်ခုက ပြန်လည်ထူးလိုက်သည်။
ပထမဆုံး ရေစီးကြောင်းသည် မြောင်းအဖွင့်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
လှုပ်ခတ်သွားသော နုန်းမြေများကြောင့် ရေက ညိုနောက်နေ၏။
အော်ရီလီယာ၏ ဥယျာဉ်ကို ကျွန်ုပ် သတိရမိသွားသည်။
ကျွန်ုပ် အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဆွဲထုတ်မိစဉ်က ရွှံ့နွံများ ထတက်လာခဲ့ပုံကိုပေါ့။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွန်ုပ် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
ရေစီးကြောင်းကို ငြိမ်သက်ခွင့် ပေးလိုက်၏။
မြစ်အောက်ပိုင်းရှိ လူများ မြင်တွေ့ရသည်များကို အော်ပြောလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
ညနေနှောင်းပိုင်း ရောက်သောအခါ ရေသည် အောက်ရွာကို ဖြတ်၍ ပြန်လည် စီးဆင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ပင်မ ရေလှောင်ကန်ထဲသို့တော့ မပြည့်သေးပေ။
ထိုအလုပ်က တစ်ရက်တည်းဖြင့် ပြီးစီးနိုင်မည့် အလုပ်မဟုတ်။
သို့သော် ယာယီမြောင်းသည် အမိုးပါသော ရေစုကန်ထဲသို့ စီးဝင်နေပြီး ထိုနေရာတွင် ဘီရာနှင့် ဒေသခံ အလုပ်သမားများက ခပ်ယူသုံးစွဲမှုများကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်ကြသည်။
ရေကြည်မလာမချင်း ပထမဆုံး ခပ်ယူထားသော ရေပုံးများကို ဘေးသို့ ဖယ်ထားကြ၏။
ရေရောက်လာရုံမျှဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ အလုအယက် မဖြစ်စေရန် စည်းကမ်းထုတ်ထားသည်။
ဘဲလ်ဒါသည် ကင်းတပ်၏ အကူအညီပင် မလိုလောက်သော တင်းမာသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ဤစည်းကမ်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကြီးကြပ်နေခဲ့၏။
ကျွန်ုပ်သည် လမ်းဘေးရှိ ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေမိသည်။
ပခုံးများ ညောင်းညာကိုက်ခဲနေ၏။
လက်များကလည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်နေသလို ခံစားရသည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်ုပ်ကို ပေါင်မုန့်တစ်တုံး ကမ်းပေးလာ၏။
"နတ်ဘုရားမတစ်ပါးပါးက သတိမပေးရသေးခင် စားထားလိုက်"
ကျွန်ုပ် ယူလိုက်သည်။
"လူတိုင်းက အဲဒီအကြောင်း သိနေကြတာလား"
"သိသင့်တဲ့သူတွေ သိကြတာပေါ့"
"အဲဒါက တော်တော်ကျယ်ပြန့်တဲ့ သဘောပဲ"
သူမ ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့အောက်ဘက်တွင် လှည်းသမားသည် စည်ပိုင်းအလွတ်တစ်ခုဖြင့် ထပ်မံရောက်ရှိလာ၏။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် စမ်းချောင်းရှိရာ တောင်ပေါ်အထိ တက်လာစရာ မလိုတော့ပေ။
ရေတံခါးနှင့် ပတ်သက်သည့် ရှင်းလင်းချက်သည် ညနေမရောက်မီ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
၎င်းသည် အိမ်တော်တွင် အလုပ်လုပ်သော လက်သမားတစ်ဦးထံမှ လာခြင်း ဖြစ်၏။
သူသည် သူ၏ လုပ်ငန်းအမိန့်စာ မိတ္တူကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ထိုပျဉ်ပြားကို လွန်ခဲ့သော ခြောက်အပတ်ကတည်းက တပ်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ဖော်ပြထားသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ အောက်ဘက်တွင် ပြုပြင်မှုများ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း ရေစီးအားကို လျှော့ချရန် ဖြစ်သည်။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် မည်သည့် ပြုပြင်ရေးအဖွဲ့ကိုမျှ တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ထိုအမိန့်စာကပင် အိမ်တော်၏ ရေလှောင်ကန်များဆီသို့ ရေပိုမိုစီးဆင်းစေရန် ညွှန်ကြားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တီရန်သည် ဘီရာ၏ အခန်းအပြင်ဘက် မြေကွက်လပ်တွင် ထိုစာကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် လက်သမားအား ကောင်စီရှေ့တွင် ဤအကြောင်းအရာများကို ပြန်လည်ပြောပြနိုင်မည်လားဟု မေးမြန်းလိုက်၏။
လက်သမားက လမ်းမဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
"ကာဗန် အဲဒီမှာ ရှိနေမှာလား"
"ရှိမယ်"
လက်သမားသည် သူ့လက်ဖဝါးများကို ဘောင်းဘီတွင် ပွတ်သပ်လိုက်၏။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"သူတို့ ကျုပ်ကို ပိုက်ဆံပေးခိုင်းတဲ့အတိုင်း ကျုပ် တပ်ဆင်ခဲ့တာပဲ"
"မင်း အဲဒီအတိုင်း သူတို့ကို ပြောပြနိုင်တယ်"
ကာဗန်သည် ယခင်ကထက် နည်းပါးသော အခြွေအရံများနှင့်အတူ ကောင်စီရုံးတော်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အစည်းအဝေးတစ်ခုလုံးကို မတက်ရောက်ခဲ့ပေ။
ဆိပ်ကမ်း ငြိမ်သက်နေစဉ်အတွင်း လူခုနစ်ဦး သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် လိုအပ်နေ၏။
လီယိုသည် ခရီးသွားရန် ခွင့်ပြုချက် ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တက်ဆာသည် သူမသမီး၏ လိပ်စာကို ငွေပေးချေမှု သဘောတူညီချက်တွင် မှန်ကန်စွာ ကူးယူထားခြင်း ရှိမရှိ သေချာစေချင်နေ၏။
ဒေါ်ရန်သည်လည်း ကျန်ရှိသော ခရီးသည်နေရာများအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်ရန် လိုအပ်နေသည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေရမည်ကို ရွေးချယ်ရန် ကျွန်ုပ်အတွက် အခက်အခဲ မရှိခဲ့ပေ။
အဲနက်သည် သူမ၏ ကလေးများနှင့်အတူ ဆိပ်ခံတံတားအတိုင်း လျှောက်လာစဉ် ကျွန်ုပ်သည် ကူးတို့ပျဉ်ပြားခြေရင်း၌ ရပ်နေခဲ့သည်။
ဖာရာသည် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။
သူမသည် သင်္ဘောဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် လမ်းမဆီသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်၏။
"အခုလား"
"အခုပဲ"
အီလီဇာသည် ကူးတို့ပျဉ်ပြား၏ တစ်ဝက်ခန့်တွင် ရပ်နေသည်။
သူမက လက်ကမ်းပေးလိုက်၏။
ဖာရာက လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ဒိန်းသည် မိသားစု၏ အထုပ်အပိုးကို ထမ်းကာ နောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။
ထို့နောက် မဲရစ်။
အိုလန်။
တက်ဆာ။
စာရေး၏ သဘောတူညီချက် မိတ္တူကို သူမ၏ အင်္ကျီအတွင်း၌ ခေါက်ထည့်ထားသည်။
သင်္ဘောပေါ် တက်သွားသူများကို ကျွန်ုပ် ရေတွက်နေမိ၏။
သူတို့သည် ကိန်းဂဏန်းတစ်ခု ပြန်ဖြစ်သွား၍ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်ရှေ့ရှိ လူများနှင့် စာရင်းကို အတိအကျ ကိုက်ညီစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ခုနစ်ယောက်။
ဒေါ်ရန်သည် ကုန်းပတ်ပေါ်မှနေ၍ ကျွန်ုပ်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
သူ့ပခုံးများ ပြေလျော့သွားသည်။
သူ့နောက်တွင် အဲနက်သည် ဖြန့်ကြက်ထားသော ရွက်ထည်စအောက်၌ ထိုင်နေပြီး သူမဘေးတွင် လီယို ရှိနေ၏။
ဖာရာကမူ လက်ရန်းဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ညအတွက် ကူးတို့ပျဉ်ပြားကို မ တင်လိုက်သည်အထိ သူမ စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။
ထိုအခါမှသာ သူမ ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။
ညစာစားပြီးနောက် တီရန်သည် သင်္ဘောပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်ကို လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
ချုပ်နှောင်မှု အမိန့်များနှင့် ရေလမ်းလွှဲမှုများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေစဉ်အတွင်း ကောင်စီသည် ကာဗန်အား သူ၏ ရာထူးမှ ဆိုင်းငံ့ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
အိမ်တော်၏ ရေပေးဝေရေးစနစ်ကို ကောင်စီက ယာယီကြီးကြပ်မှုအောက်သို့ ထားရှိလိုက်၏။
သူ၏ သိုလှောင်ရုံများကို စာရင်းကောက်ယူမည် ဖြစ်သည်။
မပေးရသေးသော လုပ်ခလစာများနှင့် မတရား ကောက်ခံထားသော အခကြေးငွေများအတွက် တောင်းဆိုမှုများကို သီးခြားစီ ကြားနာစစ်ဆေးသွားမည် ဖြစ်၏။
"သူ အိမ်မှာပဲ အစောင့်အကြပ်နဲ့ ရှိနေတယ်၊" သူမက ဆိုသည်။
"သူ အဲဒီမှာပဲ နေပါ့မလား"
"ဆိပ်ကမ်းဗိုလ်ဆီမှာ စာနဲ့ရေးထားတဲ့ အမိန့်ရှိတယ်။ လမ်းကင်းလှည့်တပ်တွေဆီမှာလည်း မိတ္တူတွေ ရှိတယ်"
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမ မောပန်းနေပုံရ၏။
"ရှင်တို့ ထွက်တော့မှာလား"
"ပြုပြင်ရေးအဖွဲ့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ အလုပ်လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို သဘောတူညီပြီးတာနဲ့ ထွက်မှာပါ"
"သူတို့ ဝင်ထွက်ခွင့် ရပါလိမ့်မယ်။ ဒေသခံ အလုပ်သမားတွေကို အရေးပေါ်ရန်ပုံငွေထဲကနေ ပေးချေသွားမယ်။ ပစ္စည်းတွေကို ကြီးကြပ်ဖို့ ရွာကိုယ်စားလှယ် နှစ်ယောက်ကိုလည်း ခန့်အပ်ထားပြီးပြီ"
"ဘဲလ်ဒါအတွက် စာနဲ့ရေးပေးထားပါ"
"ရေးထားပြီးပါပြီ"
သူမက ကျွန်ုပ်ထံ စာရွက်တစ်ရွက် ကမ်းပေးသည်။
ကုန်းပတ်မီးအိမ်အောက်တွင် ကျွန်ုပ် ထိုစာကို ဖတ်လိုက်၏။
ထို့နောက် အီလီဇာထံ လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကမ်းပေါ်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
အောက်ရွာသည် ပိုမိုတိတ်ဆိတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လူများသည် ရေများကို အိမ်သို့ သယ်ဆောင်သွားကြပြီ။
ငှားရမ်းထားသော ရွက်ထည်စအောက်ရှိ ရေလှောင်ကန်ဘေးတွင် ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို စုပုံထား၏။
ဘဲလ်ဒါသည် အော်ရန်နှင့်အတူ ရပ်နေပြီး ကျောက်တုံးများ သိုလှောင်ရန် အကောင်းဆုံးနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ ညင်သာစွာ ငြင်းခုံနေကြသည်။
သူမ ကျွန်ုပ်ကို မြင်သွား၏။
"နောက်သင်္ဘောနဲ့ အတိုင်းအတာတွေကို ပို့ပေးလိုက်မယ်"
"ခင်ဗျားတို့ လူအင်အား လုံလောက်ရဲ့လား"
"ပထမအဆင့် အလုပ်အတွက်တော့ ရပါတယ်။ အတွင်းခံ ပစ္စည်းတွေတော့ ထပ်လိုဦးမယ်"
"ရောက်လာမှာပါ"
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဂျဲရစ်၏ ချိန်သီးကို ကမ်းပေးလာ၏။
"ဒါ သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ"
"ခင်ဗျား မလိုတော့ဘူးလား"
"ငါ့ဟာ ငါ ယူလာတယ်။ သူ့ပုံဆွဲထားတာ နီးစပ်တယ်လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ"
ကျွန်ုပ်သည် ထိုချိန်သီးလေးကို ယူလိုက်၏။
ကြိုးစသည် စိုစွတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
မပြီးသေးသော နံရံအောက်တွင် ရေများသည် ယာယီမြောင်းထဲမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းနေ၏။
ကျွန်ုပ် ခေတ္တမျှ နားထောင်နေမိသည်။
ထို့နောက် သင်္ဘောဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့၏။
အခန်းတွင်း၌ အက်ဗလင်ထံ ရေးနေသော စာကို ကျွန်ုပ် ဖွင့်လိုက်သည်။
ဖြည့်စွက်ရေးသားရမည့် အရာများ ရှိနေသေး၏။
စမ်းချောင်းအကြောင်း။
ကောင်စီအကြောင်း။
သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူခုနစ်ဦးအကြောင်း။
ထိုအရာများကို ကျွန်ုပ် အရင်ဆုံး ရေးသားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ အောက်တွင်—
*ကျွန်တော်တို့ အိမ်ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပါပြီ။*
ကျွန်ုပ် ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။
ပြန်ဖတ်ကြည့်လိုက်၏။
ရက်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် အိမ်ဟူသည်မှာ ကျွန်ုပ် ပြီးပြတ်အောင် လုပ်ဆောင်ရဦးမည့် အရာများ၏ အလွန်တွင် ရှိနေသော နေရာတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။
ယခုအခါ ဒေါ်ရန်သည် ရာသီဥတုကို စစ်ဆေးနေပြီ ဖြစ်၏။
တမ်စင်သည် ထွက်ခွာမည့် အစီအစဉ်ကို စီစဉ်နေသည်။
အီလီဇာသည်လည်း အပြန်ခရီးအတွက် လူများနှင့် ရိက္ခာများကို စတင်ရေတွက်နေပြီ ဖြစ်၏။
ကျွန်ုပ် နောက်ထပ် စာတစ်ကြောင်း ဖြည့်စွက်လိုက်သည်။
*ကျွန်တော် ကတိကို မှတ်မိနေပါတယ်။*
ထို့နောက် ကျွန်ုပ် စာကို ခေါက်ကာ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။
ဗေလန်မြို့၏ မှောင်မိုက်နေသော အမိုးများအထက်တွင် ကြယ်တာရာများ စတင်ပေါ်ထွက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။