အခန်း (၁၁၆) - စပါးကျီခြံဝင်းအထက်က တံခါး
ဒုတိယမြောက်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ သင်္ဘောပေါ်က ဘယ်နေရာတွေက ကိုယ့်ခေါင်းနဲ့ တိုက်မိနိုင်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မှတ်မိလာခဲ့သည်။
တတိယမြောက်နေ့မှာတော့ ဦးခေါင်းနဲ့ မစောင့်မိခင်မှာတင် ကြိုပြီး သတိထားမိနေပြီ ဖြစ်၏။
မယ်လိုဒီကတော့ ဒါကို တိုးတက်မှုတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူပုံရသည်။
“အပြန်ခရီးကျရင်တော့ ခရီးသွားဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်လောက်ပါပြီ”
ကျွန်တော် နိမ့်ကျနေသော ရက်မအောက်မှနေ၍ ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။
“မင်းရော အစကတည်းက ဒီလိုမျိုး ကျွမ်းကျင်နေခဲ့တာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် နည်းနည်းလောက် စာနာပေးပါဦးလား”
“ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် ပင်လယ်ဖြတ်တုန်းက နှစ်ရက်တိတိ မူးဝေပြီး ဖျားခဲ့တာ။ ဘယ်သူကမှ ကျွန်မကို မစာနာခဲ့ကြဘူး”
တမ်စင်က ကြိုးခွေတစ်ခုကို သယ်ကာ ကျွန်တော်တို့အနားမှ ဖြတ်သွားရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ အကြောင်းစုံ သဘောပေါက်ပြီပေါ့”
မယ်လိုဒီက သူ့နောက်ကျောကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
ထိုမနက်ခင်းတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်တော် ပြုံးမိသွားသည်။
ပင်လယ်ပြင်က ကျွန်တော်တို့အတွက် အသုံးတည့်သော လေပြင်းကို လေးရက်တိတိ ပေးစွမ်းခဲ့သည်။
ပဉ္စမမြောက်နေ့တွင်တော့ တိမ်လိပ်ကြီးများအောက်၌ ဗေလန်ကျွန်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
ပထမတော့ အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် တောင်ကုန်းများ အထင်းသား ကွဲထွက်မြင်လာရသည်။
ဆိပ်ကမ်းပတ်လည်တွင် အဖြူရောင်အိမ်ငယ်များ စုပြုံတည်ရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အထက်ဘက်တွင်မူ သစ်ပင်အုပ်များဆီသို့ လှေကားထစ်သဖွယ် မြင့်တက်သွားသော တောင်စောင်းများနှင့် ကုန်းတွင်းပိုင်းသို့ ကွေ့ကောက်ဝင်ရောက်သွားသည့် ဖြူဖျော့ဖျော့လမ်းမကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။
ဒိုရန်က ဝင်ပေါက်ထွက်ပေါက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြနေစဉ် ကျွန်တော် သူ့ဘေး၌ ရပ်နေခဲ့သည်။
“အောက်ပိုင်းရွာ”
ဆိပ်ခံတံတားဟိုဘက် ကမ်းစပ်တွင် ထိုရွာကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။
“စပါးကျီခြံဝင်း”
တောင်ကုန်းထက် ပို၍မြင့်သော နေရာတွင် ရှိသည်။
“ကောင်စီရုံးကရော”
ဆိပ်ကမ်းကို အပေါ်စီးမှ မြင်နေရသည့် လေးထောင့်ပုံစံ အဆောက်အအုံတစ်ခုကို သူ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
၎င်း၏ခေါင်မိုးမှာ ကြံ့ခိုင်ကောင်းမွန်ဆဲ ဖြစ်သည်။
၎င်းအနီးဆုံးရှိ ခေါင်မိုးများလည်း ထို့အတူပင်။
သို့သော် အောက်ဘက်ကမ်းစပ်တစ်လျှောက်တွင်မူ အမိုးပြားများ ရှိသင့်သည့် ဟာကွက်နေရာများကို အပြာရောင်တာပေါ်လင်စများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကြရသည်။
ထိုအမိုးစများအောက်တွင် လူများ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြ၏။
ကျွန်တော် ရေကြောင်းပြမြေပုံကို သိမ်းလိုက်သည်။
ဆိပ်ခံတံတားသို့ မရောက်မီမှာပင် ဆိပ်ကမ်းလှေတစ်စင်းက ကျွန်တော်တို့ဆီသို့ လာကြိုသည်။
လှေပေါ်ပါလာသော စာရေးမှာ ကုန်စည်များကို မျှော်လင့်ထားရာမှ အငြင်းပွားဖွယ် ပြဿနာတစ်ခုခုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့် လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်နေသည်။
သူက ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။
ဒိုရန်က ကြေညာလွှာစာရွက်စာတမ်းများကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။
သင်္ဘောနှစ်စင်း။
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာပစ္စည်းများ။
စားနပ်ရိက္ခာ။
ကိရိယာတန်ဆာပလာများ။
ခရီးသည်များနှင့် သင်္ဘောသားစာရင်းကို သီးခြားစီ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
စာရေးက စာရင်းကို ဖတ်ရှုရင်း ကျွန်တော့်နာမည်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ထို့နောက် မော့ကြည့်လာ၏။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက...”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူ့အကြည့်က အီလီဇာဆီသို့၊ သူမ၏ နောက်မှ အစောင့်များဆီသို့၊ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင် အေးအေးလူလူ ချထားသည့် မယ်လိုဒီဆီသို့ အစဉ်အတိုင်း ရွေ့လျားသွားသည်။
“ဒါကို ကျွန်တော် ကောင်စီကို အကြောင်းကြားရပါမယ်”
“အကြောင်းကြားလိုက်ပါ”
“တွေ့ဆုံခွင့်ရဖို့ နည်းနည်း ကြန့်ကြာနိုင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ ခေါက်ထားသော စာလွှာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“ဒါကို သူတို့ဆီ ပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဆိပ်ကမ်းရုံးမှာ ရှိနေပါ့မယ်”
သူ စာကို လက်ခံယူလိုက်သည်။
သူ့လှေဆီ ပြန်သွားချိန်တွင်တော့ သူ့လက်များက ပို၍ တည်ငြိမ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အနည်းဆုံးတော့ သူ ဘယ်ကို သွားရမည်ဆိုတာကို သိသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။
ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခုနှင့်အတူ ကမ်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။
ကျန်လူများမှာ သင်္ဘောများပေါ်တွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
တမ်စင်က သင်္ဘောကြိုးချည်နှောင်မှုကို ကြီးကြပ်နေပြီး ဒိုရန်က ကုန်ချအဖွဲ့ကို အသင့်ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ အဆင်ပြေရုံသက်သက်နှင့် မည်သည့်ပစ္စည်းကိုမျှ အပိုင်စားနယ်မြေ၏ ဂိုဒေါင်ထဲတွင် ချန်မထားခဲ့ပေ။
သင်္ဘောလျှောက်ကူးတံတားခြေရင်းတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သားရေအိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ စောင့်နေခဲ့သည်။
သူမက ကျွန်တော် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ အသက်ကြီးသည်။
နက်မှောင်သောဆံပင်များကြားတွင် ဆံပင်ဖြူများ ရောယှက်နေပြီး၊ အင်္ကျီလက်တစ်ဖက်ကိုလည်း မတူညီသော အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် ဖာထေးထားသည်။
“ယူရီယာဂရေးလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ငါက ဘီရာပါ။ အာဝင်က ငါ့အခန်းတွေမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ”
ကျွန်တော် သူမနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“အဲဒီ ခုနစ်ယောက် အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”
သူမ၏ မျက်ဝန်းများက တောင်ကုန်းဘက်ဆီသို့ ခေတ္တမျှ ရောက်သွားသည်။
“အသက်ရှင်ကြပါသေးတယ်။ မနေ့က ငါတွေ့ခဲ့တုန်းက အားလုံး အတူတူရှိနေကြတယ်”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
“သူတို့ကို ကုသပေးဖို့ ခွင့်ပြုချက်ရခဲ့ရဲ့လား”
“မင်းတို့သင်္ဘော ထွက်သွားပြီးကတည်းက တစ်ကြိမ်ပဲ ရခဲ့တယ်။ ကောင်လေးက ချောင်းဆိုးနေတယ်။ သူ့အမေကတော့ သူတို့ နောက်သင်္ဘောနဲ့ လွဲသွားပြီလားဆိုပြီး အမြဲ မေးနေတာပဲ”
“မလွဲပါဘူးလို့ သူ့ကို ပြောပြလိုက်ပါ”
ဘီရာက ကျွန်တော့်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကောင်စီက လူသုံးယောက် စေလွှတ်လိုက်သည်။
ကောင်စီဝင် တီရန် ဆိုသော အမျိုးသမီးက သူတို့ကို ဦးဆောင်လာ၏။
သူမသည် ရိုးရိုးကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရာထူးတံဆိပ် တုတ်ကောက်ကိုလည်း ကိုင်ဆောင်မထားပေ။ ထို့ပြင် မိမိကိုယ်ကို မိတ်မဆက်မီ အဖော်များကို အရင် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။
တစ်ယောက်မှာ စာရေးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ယောက်မှာ ဆိပ်ကမ်းကင်းတပ်ကို ကွပ်ကဲသူ ဖြစ်သည်။
“ရှင် အရင်ပို့ထားတဲ့ စာကို ကျွန်မတို့ ရပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“သိပါတယ်”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တင်းစေ့သွားသည်။
“လော့ဒ် ကာဗန်ရဲ့ အရေးပေါ် ဆောင်ရွက်ချက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကောင်စီအနေနဲ့ သဘောတူညီချက် မရသေးပါဘူး”
“မိသားစုအကြွေးအတွက် ကလေးတွေကို ချုပ်နှောင်ထားလို့ရတယ်လို့ရော သဘောတူထားတာ ရှိပါသလား”
“မရှိပါဘူး”
“ဒါဆို အဲဒီကနေပဲ ကျွန်တော်တို့ စကြတာပေါ့”
သူမက ပွင့်နေသော ရုံးတံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက် ဆိပ်ခံတံတားပေါ်ရှိ လူများမှာ ခြေလှမ်းနှေးသွားကြပြီး နားစွင့်နေကြ၏။
ကျွန်တော် စာရင်းကို စားပွဲပေါ် ချပြလိုက်သည်။
“ဒီလူ ခုနစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် တွေ့ချင်ပါတယ်။ သူတို့ကို အဲဒီအိမ်ထဲကနေ လွှတ်ပေးစေချင်တယ်။ ငွေကြေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဘယ်တောင်းဆိုချက်မဆို သူတို့လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နေရာမျိုးမှာ လာတင်ပြနိုင်ပါတယ်”
တီရန်က နာမည်များကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကင်းတပ်မှူးဘက်သို့ လှည့်ကာ -
“ကပ္ပတိန်၊ ကျွန်မတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ”
ဆိပ်ကမ်းအထက်ဘက်သို့ တက်သည့်လမ်းမှာ မတ်စောက်လှသည်။
ရေစီးကြောင်း ခန်းခြောက်နေသည့် အများသုံး ရေကန်ငယ်တစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။
မိန်းကလေးတစ်ဦးက ပုံးအလွတ်နှစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ထိုရေကန်ဘေးတွင် ရပ်နေ၏။
ကောင်စီဝင်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် နံရံဘက်သို့ နောက်ဆုတ်ကပ်သွားသည်။
တီရန် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“လှည်း ရောက်မလာသေးဘူးလား”
ထိုမိန်းကလေးက ခေါင်းခါပြသည်။
“မနက်ခင်းခေါင်းလောင်းထိုးချိန်ကတည်းက ရောက်ရမှာပါ”
“ငါ သိပါတယ်”
ကောင်စီဝင်က သူမ၏ စာရေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ရာ သူက မှတ်စုတစ်ခု ရေးမှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဆက်လျှောက်ခဲ့ကြသည်။
ဗလာဖြစ်နေသော ပုံးတစ်လုံးအတွက် မှတ်စုတစ်ခုက ဘာများ အသုံးဝင်မှာမို့လို့လဲဟု ကျွန်တော် မေးချင်မိသည်။
သို့သော် မမေးမိဘဲ တီရန်က ထိုစာရေးကို ဆိပ်ကမ်းဘက်သို့ ပြန်လွှတ်လိုက်သည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“သူ့ကို ဘာလုပ်ခိုင်းလိုက်တာလဲ”
“အထက်စမ်းချောင်းက ကျွန်မတို့လှည်းတွေထဲက တစ်စီးကို ယူလာခိုင်းလိုက်တာပါ”
“လမ်းခွန်ကရော”
“တစ်ယောက်ယောက်က လာတောင်းတဲ့အခါကျမှ ကျွန်မ ရှင်းပါ့မယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ပို၍ သေချာစွာ ကြည့်မိသည်။
သူမကတော့ အထက်သို့ ဆက်လက် တက်လှမ်းနေဆဲ ဖြစ်၏။
စပါးကျီခြံဝင်းထဲတွင် ဖုန်မှုန့်နံ့နှင့် သစ်သားနွေးနွေးနံ့တို့ လှိုင်နေသည်။
အမိုးရှည်ကြီးအောက်တွင် လှည်းများ ရပ်ထားကြသည်။
အထက်ဘက်အစွန်းတွင် သံတိုင်တပ် ပြတင်းပေါက်နှစ်ပေါက်နှင့် လေးလံသော သစ်သားတံခါးကြီးတစ်ခုပါသည့် နိမ့်နိမ့်ကျောက်တိုက်တစ်လုံး ရှိနေသည်။
ပညာသင်လေး၏ ပုံဆွဲချက်အရ ၎င်းကို ကျွန်တော် ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် လှေကားထစ်များပေါ်မှ လူတစ်ယောက် ဆင်းလာသည်။
သူက လည်ပင်းတွင် ကာဗန်၏ ရင်ထိုးတံဆိပ်ပါသော အစိမ်းရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထား၏။
သူ့နောက်တွင် အစောင့်လေးယောက် ရပ်နေသည်။
ကောင်စီဝင် တီရန်က စတင်စကားဆိုသည်။
“မာစတာ ရပ်စ်ခ်။ ချုပ်နှောင်တိုက်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပါ”
အိမ်တော်ထိန်းက သူမကို ကျော်၍ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“တိုင်းတစ်ပါးက အုပ်ချုပ်သူတစ်ယောက် သူ့ပိုင်နက်ဆီ လာလည်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်ဆိုတာ လော့ဒ် ကာဗန် မသိထားပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် အခု အကြောင်းကြားလိုက်လေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူက တီရန်ဘက်သို့ ပြန်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
“ဒီလူတွေကို နယ်မြေရဲ့ အရေးပေါ် စည်းမျဉ်းတွေအရ ထိန်းသိမ်းထားတာပါ”
“အဲဒါကို စစ်ဆေးဖို့ ကျွန်မက ဆိပ်ကမ်းကင်းတပ်ကို ခေါ်လာတာ”
“သူတို့မှာ သီးသန့်တာဝန်ဝတ္တရားတွေအပေါ် စီရင်ပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် ချုပ်နှောင်ခွင့်ပြုထားတဲ့ အမိန့်စာကို ကျွန်မကို ပြပါ”
ရပ်စ်ခ်၏ မေးကြောများ တင်းသွားသည်။
“အကြွေးမကျေမချင်း သူတို့ကို ဒီမှာ နေရာချထားတာပါ”
တံခါးနောက်ကွယ်မှ ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် သော့ခလောက်ကို ကြည့်ရင်း -
“ဖွင့်လိုက်ပါ”
အိမ်တော်ထိန်းက မလှုပ်ပေ။
သူ့ပခုံးအနီးရှိ အစောင့်တစ်ဦးက လှံတိုကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အီလီဇာက ၎င်းကို မြင်လိုက်သလို ကင်းတပ်မှူးလည်း မြင်လိုက်သည်။
“အဲဒါကို အောက်ချထားစမ်း” ဟု ကပ္ပတိန်က ဆိုသည်။
ရပ်စ်ခ်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်၏။
“ခြိမ်းခြောက်ဖို့ မလိုပါဘူး။ စာရင်းစာအုပ်တွေကို သွားယူခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”
“တံခါးဖွင့်ပြီးမှ သွားယူခိုင်းလို့ ရပါတယ်” ဟု တီရန်က ပြန်ပြောသည်။
ခဏမျှတော့ သူ ဆက်လက်ငြင်းခုံနေဦးမည်ဟု ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိသည်။
ထိုစဉ် အတွင်းဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အပြင်မှာ ဘယ်သူလဲရှင်”
ကျွန်တော် အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်နာမည် ယူရီယာပါ။ ကပ္ပတိန် ဒိုရန် ပြန်ရောက်နေပါပြီ”
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သေးငယ်သောအသံလေးတစ်ခုက မေးလာ၏။
“သင်္ဘောကြီးနဲ့လားဟင်”
“ဟုတ်တယ်”
အိမ်တော်ထိန်းက ထိုအသံထွက်ပေါ်ရာဆီသို့ လှည့်ကြည့်သည်။
အတွင်းဘက်ရှိလူများ ငြိမ်ငြိမ်ဆိတ်ဆိတ် နေပေးနေခြင်းအပေါ် သူ့ရပ်တည်ချက်က မည်မျှအထိ မှီခိုနေရသလဲဆိုတာကို ထိုအခါမှသာ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်တော့သည်။
တီရန်က လက်ဖြန့်ပြလိုက်သည်။
“သော့ပေးပါ ရပ်စ်ခ်”
သူက သော့ကို သူမဆီ မပေးဘဲ အစောင့်တစ်ယောက်ထံ ပေးလိုက်သည်။
အစောင့်က လှေကားထစ်များပေါ် တက်သွားပြီး တံခါးကို သော့ဖွင့်လိုက်သည်။
တံခါးမှာ အတွင်းဘက်သို့ ပွင့်သွား၏။
အတွင်းဘက်အခန်းမှာ မှောင်ရီဝေဝါးနေသည်။
တံခါးခုံအနီးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေပြီး သူမဘေး၌ ကောင်လေးတစ်ယောက် မှီနေကာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက သူမ၏ စကတ်စကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သူတို့နောက်တွင်မူ လူကြီးလေးယောက် ရှိနေကြသည်။
ကျွန်တော် တစ်ခေါက် ရေတွက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့၏ မျက်နှာများကို ကြည့်လိုက်၏။
အီလီဇာက ကျွန်တော့်ဘေးသို့ ရွေ့လာပြီး ဘီရာက ကျွန်တော်တို့ကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။
“သူ့ကို ငါ့ကို ပြပါဦး အန်နက်”
ဆေးဆရာမက ကောင်လေးကို စစ်ဆေးနိုင်ရန် မိခင်ဖြစ်သူက ကိုင်းညွတ်ပေးလိုက်သည်။
မိန်းကလေးငယ်က ပွင့်နေသော ခြံဝင်းကို ကြည့်နေသော်လည်း အပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မထွက်သေးပေ။
ကျွန်တော် စာရင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
“အန်နက် ဗေးလ်လား”
အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်သည်။
“လီယိုနဲ့ ဖာရာလား”
သူမက ကလေးများကို ပို၍ နီးကပ်စွာ ဆွဲပွေ့လိုက်သည်။
ကျန်ရှိသော နာမည်များကို ကျွန်တော် ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။
သူမ၏မောင် ဒိန်း။
မဲရစ်။
အိုလန်။
တက်ဆာ။
တစ်ယောက်ချင်းစီက ပြန်ထူးကြသည်။
လူ ခုနစ်ယောက်။
အားလုံး စုံလင်စွာ ရှိနေကြ၏။
ဘီရာက သူတို့ကို အလင်းရောင်ရှိရာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာရန် ခေါ်လိုက်သည်။
အန်နက်က ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သော်လည်း အိမ်တော်ထိန်းက သူမရှေ့သို့ ဝင်ပိတ်ရပ်လိုက်၏။
“စစ်ဆေးခွင့်ပေးတာဟာ ထွက်သွားခွင့်ပြုတာ မဟုတ်ဘူး”
တီရန်က သူ့ဘက်သို့ ဒေါသတကြီး လှည့်ကာ -
“ဖယ်စမ်း”
သူက သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
“စာရင်းတွေ မရှင်းမချင်း ဒီလူတွေဟာ—”
ဒိန်းက ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာသည်။
“ငါ့အစ်မကို သွားခွင့်ပေးလိုက်”
နယ်မြေအစောင့်တစ်ယောက်က သူ့လက်မောင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
ဒိန်းက ရုန်းထွက်လိုက်ရာ အစောင့်က နံပါတ်တုတ်တိုကို မြှောက်လိုက်၏။
ကိုယ်ကို အပြည့်အဝ မလှည့်မီမှာပင် ထိုလှုပ်ရှားမှုကို ကျွန်တော် အာရုံခံမိလိုက်သည်။
လေထု၏ အကွေးအကောက်အကာအကွယ်တစ်ခုက သူတို့ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်နေရာယူလိုက်သည်။
နံပါတ်တုတ်က ထိုအကာအကွယ်ကို ထိမှန်သွားကာ ပြင်းထန်သော မြည်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်သွား၏။
ထိုအသံက ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
အားလုံး ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ကျွန်တော်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ထားလျက် လှေကားထစ်များဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
ဒိုင်းကာက ဒိန်း၊ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးထားပြီး ဘီရာ ဆေးကုသနိုင်ရန် နေရာလွတ် ချန်ထားပေးခဲ့သည်။
မကြည့်ဘဲနှင့်ပင် ဖွင့်လှစ်ဖန်တီးနိုင်သည်အထိ ထိုဒိုင်းကာထုတ်ဖော်မှုကို ကျွန်တော် လေ့ကျင့်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
“အဲဒါကို ချလိုက်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အစောင့်က သူ့နံပါတ်တုတ် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည့် ဟာလာဟင်းလင်း နေရာလွတ်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်သည်။
အိမ်တော်ထိန်းက နောက်သို့ ဆုတ်သွား၏။
“ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာ အင်အားသုံးပြီး—”
“ရှင်တို့လူက ကောင်စီရဲ့ ကင်းတပ်ရှေ့မှာတင် လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာနော်” ဟု အီလီဇာက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ဓားကို မဆွဲထုတ်ခဲ့ပေ။
ဆွဲထုတ်စရာလည်း မလိုခဲ့။
ကင်းတပ်မှူးက ရပ်စ်ခ်နှင့် တံခါးကြားသို့ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။
“တပ်သား၊ နံပါတ်တုတ်ကို သိမ်းလိုက်”
သူ့လူက နာခံလိုက်သည်။
ရပ်စ်ခ်က တီရန်ကို ကြည့်ကာ -
“မင်း လော့ဒ် ကာဗန်ကို ရှင်းပြရလိမ့်မယ်”
“အေးလေ၊ ရှင်းပြတာပေါ့” ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။
ထို့နောက် သူမက အန်နက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။
“မင်းနဲ့ မင်းမိသားစု ဒီအိမ်ထဲကနေ ထွက်သွားလို့ရပြီ။ တခြားလူတွေလည်း အတူတူပဲ။ ငွေကြေးတောင်းဆိုမှုမှန်သမျှကို ကောင်စီက လူအများရှေ့မှာ တရားဝင် ကြားနာစစ်ဆေးပေးမယ်”
“ဒီနေ့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
တီရန်က ကျွန်တော့်မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ -
“ဒီနေ့ပဲ”
ကျွန်တော် ဒိုင်းကာကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သော်လည်း နယ်မြေအစောင့်များနှင့် လှေကားထစ်များကြားတွင်မူ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ဘီရာက လီယိုကို အပြင်ဘက်သို့ တွဲခေါ်လာပြီး သူ့ညီမလေးက နောက်မှ လိုက်လာသည်။
ခြံဝင်းထဲမှ လျှောက်ဆင်းလာသည့် ခရီးမှာ နှေးကွေးလှ၏။
ဒိန်းမှာ ခြေထောက်ကို သေချာမထောက်နိုင်ဘဲ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လျှောက်ရသည်။
မဲရစ်က အားလုံး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ ပါရှိပုံရသော အဝတ်ထုပ်တစ်ခုကို ပိုက်ထားသည်။
အိုလန်က တံခါးဘေးရှိ ခုံတန်းအောက်မှ ဦးထုပ်ဟောင်းတစ်လုံးကို ကောက်ယူရန် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
မည်သူကမျှ သူ့ကို အလောတကြီး မလုပ်ခိုင်းကြပေ။
ခြံဝင်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ အန်နက်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်လည်း လှည့်ကြည့်မိ၏။
ချုပ်နှောင်တိုက် တံခါးကြီးမှာ ပွင့်လျက်သား ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကင်းတပ်မှူးက ၎င်းဘေးတွင် သူ့လူနှစ်ဦးကို စောင့်ကြပ်ရန် ချထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တီရန်က မှတ်တမ်းများကို သိမ်းဆည်းရန်အတွက် သူနှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကောင်စီရုံး၌ ပြုလုပ်မည့် ကြားနာပွဲသို့ လာတက်ရောက်ရန် သူမက ကျွန်တော်တို့ကို ဖိတ်ခေါ်ထားခဲ့ပြီး ကျွန်တော်လည်း သဘောတူခဲ့သည်။
သို့သော် ဦးစွာပထမအနေဖြင့် ကျွန်တော်တို့သည် ထိုလူ ခုနစ်ယောက်ကို ဘီရာ၏ အခန်းများဆီသို့ လမ်းလျှောက်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။
ဆေးဆရာမက လီယို၏ ရင်ဘတ်ကို နားထောင်စစ်ဆေးနေစဉ် သူက ခုံပုလေးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
သူ့ညီမလေးက ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ဆိပ်ကမ်းဘက်သို့ မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေခဲ့၏။
ကျွန်တော် သူမ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ခေါင်မိုးနှစ်ခုကြားမှ ဒိုရန်၏ သင်္ဘောကို မြင်တွေ့ရသည်။
“ဟိုသင်္ဘောကြီးလားဟင်” ဟု သူမက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“သမီးတို့ အဆင်မသင့်ခင် ထွက်သွားမှာလားဟင်”
“မထွက်သွားပါဘူး”
သူမက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်လာပြီး -
“အရင်တုန်းကလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာပဲ”
ခဏမျှတော့ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် ဆိပ်ခံတံတားကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ ကပ္ပတိန်က သူတို့ကို လိုက်ပါခွင့် ကမ်းလှမ်းခဲ့ပုံနှင့် စာရင်းကို ကြိုတင်ရေးမှတ်ထားခဲ့ပုံတို့ကိုပေါ့။
“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်တုန်းကလည်း မင်းကို အဲဒီလို ပြောခဲ့ကြတာပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ မင်းတို့ သင်္ဘောပေါ်မတက်မချင်း ငါတို့လူတစ်ယောက်ယောက်က မင်းတို့အနားမှာ အမြဲရှိနေပေးမှာပါ။ အီလီဇာက စီစဉ်ပေးထားပြီးပြီ”
ဖာရာက တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ကပ္ပတိန်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်ရာ အီလီဇာက ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။
မိန်းကလေးငယ်က ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။ အတန်ကြာသော် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်လိမ်ထားသော အဝတ်စလေးကို သူမ လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။
ဘီရာ၏ နေရာမှာ အလွန်ကျဉ်းကျပ်လှသည်။
ကျွန်တော်တို့ သင်္ဘောများပေါ်မှ ရေ၊ စားစရာများနှင့် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အထည်များကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
ကေးလ်၏ ဆေးဆရာမတစ်ဦးသည် ထောက်ပံ့ရေးသင်္ဘောဖြင့် လိုက်ပါလာခဲ့ရာ ကျွန်တော်တို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်နှင့် ဒိုရန်က သူမကို ချက်ချင်း အထက်သို့ လွှတ်ပေးခဲ့သည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင်တော့ ထို ခုနစ်ယောက်လုံး အစာစားပြီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
အန်နက်၏ မောင်ဖြစ်သူမှာ ဒဏ်ရာရထားသော ခြေထောက်ကို ခုခံတင်ထားလျက် ဒူးပေါ်တွင် သူ့အစ်မ၏ ပြေစာများကို ဖြန့်ခင်းထားသည်။
“ကျွန်တော့်မှာ ဒါတွေ ရှိနေခဲ့တာပါ” ဟု သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်။
“ငါ သိပါတယ်”
“သူက ဒါတွေကို ဖတ်တောင် မဖတ်ကြည့်ခဲ့ဘူး”
ကျွန်တော် စာရွက်အပိုင်းအစလေးများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
သေသေချာချာ မှတ်သားထားသော အမှတ်အသားများ၊ ရက်စွဲများ။
ဂရေးကိပ်၏ စာရင်းအင်းများထဲတွင်သာဆိုလျှင် ရပ်တန့်စဉ်းစားမနေဘဲ ကျွန်တော် ကျော်သွားမိနိုင်လောက်သည့် ပမာဏအနည်းငယ်မျှသာ။
သို့သော် ဤမိသားစုအတွက်မူ ထိုပမာဏများသည် သောက်ရေ၊ ပေါင်မုန့်နှင့် ရက်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသော လုပ်အားများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ဒီမိတ္တူတွေကို ကြားနာပွဲဆီ ငါတို့ ယူသွားကြတာပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဒိန်းက ၎င်းတို့ကို ဂရုတစိုက် ပြန်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူက ကျွန်တော့်ထံ စိတ်ချလက်ချ ကမ်းပေးလာ၏။
အီလီဇာက အစောင့်ချထားရေးကိစ္စများကို စီစဉ်နေစဉ် ကျွန်တော် တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာဖွေထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်များ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာသည်။
အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်၏။
ထိုတုန်ယင်မှု ရပ်တန့်သွားသည်အထိ ဒူးခေါင်းပေါ်သို့ လက်ဖြင့် တင်းတင်းဖိထားလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရောက်လာသည်။
“သောက်လိုက်ပါဦး”
ကျွန်တော် ၎င်းကို လက်ခံယူလိုက်သည်။
သူမက နံရံကို မှီရပ်ရင်း -
“ဒိုင်းကာက ကောင်းတယ်”
“ဘီရာ့လက်မောင်းကိုတောင် ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာ”
“ဒါပေမဲ့ မထိခဲ့ဘူးလေ”
ကလေးများ ထိုင်နေသည့် အခန်းဘက်သို့ ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဖာရာက နောက်ဆုံးတော့ ပေါင်မုန့်အချို့ကို စားသုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။
လီယိုက သူ့မိခင်ကို မှီကာ အိပ်ပျော်နေ၏။
အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ကျွန်တော် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီက စောင့်ဆိုင်းပေးနေသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်က -
“အက်ဗလင် သိထားသင့်တယ်”
“စာပို့သင်္ဘောတစ်စင်းစင်းကို ကျွန်မတို့ ရှာပေးပါ့မယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်။
ပင်လယ်ပြင်ပေါ် တီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်သည့် ဆုတောင်းတစ်ခုမျှသာလည်း မဟုတ်။
သူမ၏ လက်ထဲသို့ အရောက်ထည့်ပေးနိုင်မည့် စာလွှာတစ်စောင်။
ဘီရာ၏ စားပွဲခုံငယ်လေးပေါ်တွင် ကျွန်တော် စာရေးလိုက်သည်။
ခုနစ်ယောက်စလုံး လွတ်မြောက်လာပါပြီ။
ထို့နောက် ကျွန်တော် ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။
ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လမ်းအောက်ဘက်ရှိ ရေကန်ငယ်အလွတ်ကို ကျွန်တော် လှမ်းမြင်နေရသည်။
၎င်းဘေးတွင် လှည်းတစ်စီး ရောက်ရှိရပ်တန့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ပုံးကိုင်ထားသော ကောင်မလေးက တန်းစီရာတွင် ရှေ့ဆုံးမှ ရပ်နေ၏။
ကျွန်တော် ဆက်ရေးလိုက်သည် -
ကောင်လေးကို ဆေးကုသပေးနေပါပြီ။ ကောင်စီကလည်း ဒီကိစ္စကို ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ စစ်ဆေးကြားနာပေးပါလိမ့်မယ်။ ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ လုပ်စရာတွေ ကျန်သေးပေမဲ့ အဲဒီခုနစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော်တို့လူတွေနဲ့အတူ လုံခြုံစွာ ရှိနေပါပြီ။
ထိုစာသားအောက်တွင် ကျွန်တော့်ဇနီးတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ရည်ရွယ်သည့် စကားအချို့ကို ထပ်မံရေးသားခဲ့သည်။
ဒီနေ့မှာတော့ ကိုယ့်ပခုံးနောက်က မင်းရဲ့နေရာလေးက အလွန်ပဲ ဟာတာတာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ မင်းသင်ပေးခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာက အများကြီး အထောက်အကူပြုခဲ့ပါတယ်။ ဒါကို မင်းသိထားသင့်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ။
ကျွန်တော် စာရွက်ကို ခေါက်လိုက်သည်။
ညနေပိုင်း ဒီရေအတက်တွင် ကုန်းမကြီးဆီသို့ ထွက်ခွာမည့် ကုန်သည်သင်္ဘောတစ်စင်းအကြောင်းကို ဒိုရန်က စုံစမ်းသိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။
ထိုစာလွှာသည် ထိုသင်္ဘောပေါ်သို့ ပါသွားပေလိမ့်မည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် မတ်တတ်ရပ်ကာ အင်္ကျီကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဝတ်ပြီး ပြေစာများကို သိမ်းဆည်းရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
ကောင်စီရုံးတွင် ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်နေကြသူများ ရှိနေသည်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူတို့ ဒါတွေကို မဖြစ်မနေ ဖတ်ရှုကြရပေလိမ့်မည်။