အခန်း ၁၁၅ - လစ်လပ်နေသော နေရာများ
ဒေါ်ရန်သည် ခရီးသည် နှစ်ဆယ့်သုံးဦးနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူ့သင်္ဘောတွင် လူသုံးဆယ်စာ ဆံ့သည့် နေရာရှိ၏။
သင်္ဘောကို မမြင်ရသေးမီကပင် ထိုအရေအတွက် နှစ်ခုစလုံးကို ကျွန်ုပ် သိနှင့်ပြီးဖြစ်နေသည်။
တမ်စင်၏ သတင်းပို့လုလင်သည် အောက်ဘက်ဥယျာဉ်ထဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို လာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က အက်ဗလင်သည် သစ်တော်ပင်များ၏ အရိပ်အောက်တွင် ဂါရစ်ကို ပွေ့ချီထားဆဲပင် ရှိသေး၏။
"သင်္ဘောပေါ်ပါလာတဲ့ လူတိုင်း ဘေးကင်းပါတယ်ခင်ဗျာ" ဟု ထိုလူငယ်က ဆိုသည်။
ထိုစကားမှ စတင်ပြောကြားပေးသည့်အတွက် ကျွန်ုပ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက စာလွှာကို ကျွန်ုပ်လက်ထဲ ကမ်းပေးလာ၏။
အာဝင် ပြန်ရောက်လာပြီ။
သူမ၏ ပညာသင်တပည့်မလေးလည်း ပါလာခဲ့သည်။
ဖျားနာနေသူများကို ကမ်းပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးနေကြပြီ။
ခရီးသည် နှစ်ဆယ့်သုံးဦး။
နေရာ ခုနစ်နေရာ လစ်လပ်နေခဲ့သည်။
စာကို ဖတ်နေစဉ် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်နေခဲ့သည်။
"ဘာဖြစ်လာတာလဲဟင်"
"ကိုယ်လည်း အခုထိ သေချာမသိသေးဘူး"
သူမက ကာရိုနှင့်အတူ ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ဟယ်လီနာ့လက်ထဲသို့ ဂါရစ်ကို လွှဲပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မလည်း လိုက်ခဲ့မယ်"
အာဝင်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိတ်ကို လွယ်ကာ တံတားပျဉ်ချပ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။
နက်ဆာက တံတားအောက်ခြေတွင် စောင့်နေ၏။
ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ကဲ ဘယ်လိုလဲ" ဟု နက်ဆာက မေးသည်။
"ပင်လယ်ကတော့ သွားလေရာ အဆင်မပြေလိုက်ပါဘူးအေ"
"ငါလည်း ကြားပါတယ်"
"ပြီးတော့ ညည်းရဲ့ တပည့်မက စကားပြန်ခံပြောတယ်"
"သူ ပြန်ပြောတာ မှန်ရဲ့လား"
"နှစ်ကြိမ်တော့ မှန်တယ်"
အာဝင်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် ပြုံးမိမတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း အားတင်းကာ မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။
နက်ဆာက သူမလက်ထဲမှ ပိုလေးသော အိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်၏။
"ကောင်းတယ်"
ထိုသို့ပြောပြီးမှသာ အာဝင်က ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။
"ငါတို့ စကားပြောဖို့ တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာတစ်ခု လိုတယ်"
"အခန်း အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီးသားပါ"
"ပြီးတော့ လက်ဖက်ရည်နွေးနွေးလည်း လိုမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
သူမက ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူများဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"သူတို့ကို ကမ်းပေါ်ချပြီးမှပဲ စကားပြောကြတာပေါ့"
ထို့နောက် နောက်ထပ်တစ်နာရီခန့်ကို လူများ ကမ်းပေါ်သို့ ဆင်းရာတွင် ကူညီပေးရင်း ကျွန်ုပ်တို့ ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။
မိသားစုများ ပါလာကြသည်။
အတူ ခရီးသွားလာကြသော အမျိုးသားနှစ်ဦး။
ကမ်းလှမ်းသည့် ထိုင်ခုံကို ငြင်းဆန်နေသော်လည်း ထိုင်လိုက်မှသာ လူတိုင်း ထပ်မံမေးမြန်းနေခြင်း ရပ်တန့်သွားမည်မှန်း သိသွားသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦး။
ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် အဝတ်အုပ်ထားသော ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ပွေ့ပိုက်ကာ ဆင်းလာခဲ့သည်။
အတွင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားသွား၏။
ကျွန်ုပ်က အာဝင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမကလည်း ကျွန်ုပ်ကို ပြန်ကြည့်လာသည်။
"ငါ့ဟာ မဟုတ်ဘူးနော်"
ယုန်တစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။
ထိုကောင်လေးသည် ယုန်ကလေးအတွက် ပြဿနာတက်လျှင်ပင် အသေအလဲ ဆင်ခြေပေးကာ ခုခံပြောဆိုရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့ဟန်တူသည်။
သင်္ဘောပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ရိက္ခာများကို စစ်ဆေးရန် ရောက်လာသည့် ဘီထရစ်က ယုန်အတွက် အစာပါမပါ ထိုကောင်လေးအား မေးလိုက်သည်။
သူက အိတ်အသေးလေးတစ်ခုကို ဖွင့်ပြသည်။
ဘီထရစ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
"ကောက်ပဲသီးနှံတွေနားတော့ မကပ်စေနဲ့"
ထိုသို့ဖြင့် အငြင်းပွားမှုသည် မစတင်မီကပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးခရီးသည် တည်းခိုရာအိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ဒေါ်ရန်သည် ဆိပ်ကမ်းရုံးခန်းထဲရှိ ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက စာရွက်နှစ်ရွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။
ပထမတစ်ရွက်တွင် ဆိပ်ကမ်းစာရေး၏ တံဆိပ်တုံး နှိပ်ထားသည်။
ဒုတိယတစ်ရွက်မှာမူ နယ်မြေအိမ်တော် စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးက လက်မှတ်ရေးထိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် ပထမစာရွက်ကို ဖတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဒုတိယစာရွက်ကို ဆက်ဖတ်လိုက်၏။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။
မေရီက ထိုစာရင်းထဲမှ အမည်များကို ကူးယူရေးမှတ်တော့သည်။
"ခုနစ်ယောက် သင်္ဘောတက်ခွင့် ပိတ်ပင်ခံလိုက်ရတယ်" ဟု ဒေါ်ရန်က ပြောသည်။
"ကြွေးမြီတွေကြောင့်လား"
"ပေးဆပ်ရမယ့် တာဝန်တွေ ကျန်နေသေးတယ်လို့ စွပ်စွဲတာပဲ။ သူတို့သုံးတဲ့ စကားလုံးက အဲဒါပဲ"
"သူတို့ အဖမ်းခံလိုက်ရတာလား"
"ဆိပ်ခံတံတားပေါ်ကနေ အတင်းခေါ်ထုတ်သွားတာ"
ကျွန်ုပ် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
"ဘယ်သူတွေကလဲ"
"အိမ်တော်ရဲ့ လူတွေ။ လေးယောက်တောင်ပါတယ်"
အာဝင်က သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်၏။
"တားမြစ်ခံရတဲ့အထဲမှာ ကလေးနှစ်ယောက် ပါတယ်"
သူတို့အားလုံး အတူတူ ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မိခင်ဖြစ်သူ။
သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက်။
သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ။
ပြီးတော့ အိမ်နီးချင်း သုံးယောက်။
အိမ်တော်လူများ ရောက်မလာမီကပင် ဒေါ်ရန်သည် ခရီးသည်စာရင်းထဲသို့ သူတို့၏ အမည်များကို မှတ်တမ်းတင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုမိခင်တွင် ပြေစာများ ရှိနေသည်။
သို့သော် စီမံခန့်ခွဲရေးမှူး၏ လူက ထိုပြေစာများကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးရန်ပင် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
"ဒီကိစ္စကို အိမ်တော်ရုံးခန်းမှာ ရှင်းရမယ်လို့ သူက ပြောတယ်" ဟု ဒေါ်ရန်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပြသည်။
"သူတို့ကို အဲဒီရုံးခန်းအထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့ မင်း ကမ်းလှမ်းခဲ့သေးလား" ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
"ကမ်းလှမ်းခဲ့ပါတယ်"
"ပြီးတော့ရော"
"ကျုပ်မှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလို့ သူက ပြောတယ်"
ကပ္ပတိန်သည် သူ့မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ ကျုပ်လည်း စာနဲ့ရေးထားတဲ့ အမိန့်ကို တောင်းဆိုလိုက်တယ်။ အဲဒါကြောင့် အချိန်နည်းနည်းတော့ ရသွားတယ်"
"ဘယ်လောက် ရလိုက်လဲ"
"အာဝင် သွားကူညီပေးနေတဲ့ ဆေးဆရာမကို သွားခေါ်ဖို့ အချိန်ရလိုက်တယ်။ သက်သေတွေ စုဝေးလာဖို့လည်း အချိန်ရသွားတာပေါ့"
"ဘယ်သူမဆို ပြန်ခုခံတာမျိုး ရှိခဲ့လား"
"မောင်ဖြစ်တဲ့လူက ပြန်ခုခံတယ်"
ဒေါ်ရန်က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လာသည်။
"သူ့အစ်မဘေးမှာ နေဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ ထိုးကြိတ်တာကို ခံလိုက်ရတယ်"
အခန်းတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
ထိုလူကို ခေါ်မသွားမီ အာဝင်က စစ်ဆေးကြည့်ရှုပေးခဲ့သေးသည်။
နှုတ်ခမ်း ကွဲသွားသည်။
ပါးပြင်တွင် ညိုမည်းဒဏ်ရာ ရသွားသည်။
သူ လမ်းလျှောက်နိုင်သေး၏။
သူမက ထိုလူ၏ အမည်နှင့် လာရောက်ဖမ်းဆီးသူများ၏ အမည်များကို ချရေးမှတ်သားရန် ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။
"တစ်ယောက်ကတော့ သူ့နာမည်ကို ပြောပြခဲ့တယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ကျန်တဲ့ကောင်တွေကတော့ တခြားနေရာမှာ အရေးတကြီး လုပ်စရာရှိတယ်ဆိုပြီး လစ်ထွက်သွားကြတာပဲ"
"အဲဒီ ခုနစ်ယောက်ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားကြတာလဲ"
"ကောက်ပဲသီးနှံဝင်း အပေါ်ဘက်က အိမ်တော်ရဲ့ ထိန်းသိမ်းရေးတိုက်ကို ခေါ်သွားတာ"
"သူတို့ အဲဒီထဲ ဝင်သွားတာကို မြင်လိုက်ရလား"
"ဒီဒေသခံ ဆေးဆရာမက နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့တာ။ ပြီးတော့မှ ငါတို့ဆီ ပြန်လာပြီး သတင်းပေးတာပဲ"
ကျွန်ုပ် စာရွက်များကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
အမည် ခုနစ်ခု။
ကလေးများ၏ အသက်အရွယ် ဘေးတွင် အမှတ်အသား သေးသေးလေး နှစ်ခု ပါရှိသည်။
ဒေါ်ရန်က ရှေ့သို့ ကိုင်းလာ၏။
"ဆိပ်ခံတံတားပေါ်မှာ ကျုပ်သာ စတင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် ရကောင်းရနိုင်တယ်"
ကျွန်ုပ် သူ့မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်"
"ဒါပေမဲ့ သင်္ဘောပေါ်မှာ လူနှစ်ဆယ့်သုံးယောက် ရောက်နှင့်နေပြီ။ တချို့ဆိုရင် အဲဒီလူတွေဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေတောင် ပါတယ်"
သူ စကားရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် စာရွက်များကို ချထားလိုက်၏။
"မင်း သူတို့ကို ဒီကို ဘေးကင်းကင်း ခေါ်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ"
သူ့မေးကြောများ တင်းမာသွားသည်။
"ကျုပ် ခုနစ်ယောက် ချန်ထားခဲ့မိတယ်"
"ငါ သိပါတယ်"
လစ်လပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ထိုနေရာများကို သေးငယ်သွားစေရန် ကျွန်ုပ် မည်သို့မျှ နှစ်သိမ့်ပြောဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ကျွန်းကောင်စီထံသို့ ကျွန်ုပ်တို့၏ တောင်းဆိုလွှာ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအကြောင်းမှာ နောက်ထပ်ကြားသိရသော သတင်းတစ်ခု ဖြစ်၏။
သင်္ဘောမထွက်ခွာမီ ဒေါ်ရန် ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကောင်စီအရာရှိတစ်ဦးက စာရွက်စာတမ်းများကို လက်ခံယူထားပြီး လာမည့်အစည်းအဝေးတွင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။
"ဘယ်တော့လဲ" ဟု မေရီက မေးသည်။
"အဲဒီနေ့ကနေစပြီး တွက်ရင် ခြောက်ရက်အကြာမှ"
အာဝင်၏ နှုတ်ခမ်းများ တင်းစေ့သွားသည်။
"ကလေးတွေကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနေပြီလေ"
"အဲဒီအရာရှိက ဒါကို သိသလား"
"သိတယ်"
"သူ ဘာများ လုပ်ပေးသေးလဲ"
"သူက လက်ခံဖြတ်ပိုင်းတစ်စောင်ပဲ ပေးလိုက်တယ်"
ကျွန်ုပ် နောက်သို့ မှီချလိုက်သည်။
ရုံးခန်းအပြင်ဘက် ဆိပ်ခံတံတား ကျောက်တုံးခင်းလမ်းပေါ်တွင် လှည်းတစ်စီး ဂျောက်ဂျက်မြည်သံပြုကာ ဖြတ်မောင်းသွားသည်။
အက်ဗလင်က အမည်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက တမ်စင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်၏။
"သင်္ဘောတစ်စင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ဖို့ ဘယ်လောက် အချိန်ယူရမလဲ"
လူတိုင်း သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် အကြည့်လွှဲမသွားခဲ့ပေ။
"ကျွန်မတို့ တောင်းဆိုပြီးပြီ။ ရိက္ခာတွေလည်း ပို့ပြီးပြီ။ ဒါ ဘယ်သူ့ရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်အာဏာနဲ့ လုပ်တာလဲဆိုတာ ရှင်းပြဖို့ သူတို့ကို အခွင့်အရေးလည်း ပေးပြီးသွားပြီ"
မေရီသည် သူမ၏ မင်တံကို ရပ်တန့်ထားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က စာရွက်ကို ထိကိုင်လိုက်၏။
"အခုတော့ အဲဒီလူတွေ ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိသွားပြီ"
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လာသည်။
"ကျွန်မတို့ သွားသင့်တယ်"
ကျွန်ုပ် မဖြေနိုင်မီ တမ်စင်က အရင် ဖြေကြားလိုက်သည်။
"ဒေါ်ရန့်ရဲ့ သင်္ဘောက ရေ၊ ရိက္ခာတွေ ဖြည့်တင်းဖို့ လိုသလို၊ ချက်ချင်း ပြန်လှည့်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ သင်္ဘောသားအဖွဲ့လည်း လိုအပ်လိမ့်မယ်"
ကပ္ပတိန်သည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။
"ကျုပ် သူတို့ကို မေးကြည့်ပါ့မယ်"
"ဒုတိယ သင်္ဘောတစ်စင်းရော မလိုဘူးလား" ဟု တံခါးဘေးမှ အီလီဇာက မေးလာသည်။
တမ်စင်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
"ရိက္ခာတွေအတွက်ရော၊ ပြန်လာမယ့် ခရီးသည်တွေအတွက် နေရာဆံ့ဖို့ရော လိုတယ်။ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်"
ကျွန်ုပ် မေရီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"ဂရေးကိပ်ကို သတင်းပို့လိုက်ပါ။ ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ကောင်စီအစည်းအဝေး ခေါ်မယ်လို့"
ထို့နောက် ဒေါ်ရန့်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
"ငါတို့ အဲဒီ ခုနစ်ယောက်ကနေ စကြတာပေါ့"
ကျန်သည့်ကိစ္စများကို ဆိပ်ကမ်းရုံးခန်းထဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့ မဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပေ။
ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ဗေလန်အကြားတွင် ပင်လယ်ပြင်ကြီး ခြားနေသည်။
ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်တို့ မသိရှိသေးသော အကြောင်းအရာများစွာလည်း ရှိနေသေး၏။
ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်သောအခါ အီလီဇာက လက်တွေ့ကျသော မေးခွန်းများကို ချပြဆွေးနွေးသည်။
ဆိပ်ကမ်း ချဉ်းကပ်လမ်းများ။
အိမ်တော်သို့ သွားရာလမ်း။
အစောင့်တပ်သား အရေအတွက်။
ထိန်းသိမ်းရေးတိုက်မှ လွတ်မြောက်လာသူများ သွားရောက်နိုင်မည့် နေရာ။
ကျွန်းကောင်စီက အရေးယူဆောင်ရွက်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပါက မည်သို့ ထွက်ခွာလာမည်ဆိုသည့် အချက်များ။
ကျွန်ုပ် ဖြေနိုင်သမျှ ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။
တမ်စင်က ပို၍ ပြည့်စုံစွာ ဖြေကြားပေး၏။
အာဝင်က သူမ၏ ပညာသင်တပည့်မလေး ရေးဆွဲထားသော ကောက်ပဲသီးနှံဝင်း ပုံကြမ်းကို ထုတ်ပေးသည်။
ထိုမိန်းကလေးသည် ထိန်းသိမ်းရေးတိုက်၊ အများပြည်သူသုံး လမ်းမကြီးနှင့် ဆေးဆရာမ၏ အခန်းများကို အမှတ်အသားပြု မှတ်သားထားခဲ့သည်။
အီလီဇာက ၎င်းကို အသေအချာ လေ့လာကြည့်ရှုသည်။
"ငါတို့ဆီမှာ ဒီပုံကြမ်းရှိတာကို ဘယ်သူတွေ သိလဲ"
"သူမ ပုံဆွဲနေတာကို ရပ်ကြည့်နေတဲ့ လူတွေ အကုန်သိတာပေါ့" ဟု အာဝင်က ဆိုသည်။ "သူမက လမ်းမပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ဆွဲခဲ့တာကိုး"
ထိုအချက်က အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် မည်သူမျှ မသိသော နေရာတစ်ခုထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ရန် ကြံစည်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။
သိရှိပြီးသား တံခါးဝတစ်ခုသို့ သွားရောက်ကာ အမည်တပ်ထားသော လူခုနစ်ဦးကို တောင်းဆိုရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုအဖြေကို ရရှိရန် ကျွန်ုပ် ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာတွင် ရှိနေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
အီလီနော်သည် ရေလှောင်ကန်များကို စစ်ဆေးရန် လူနှစ်ဦး စေလွှတ်မည်ဖြစ်သည်။
သူတို့ လွတ်လပ်စွာ အလုပ်လုပ်နိုင်သည့် အခါမှသာ ဖြစ်၏။
ဘီထရစ်က စားနပ်ရိက္ခာများနှင့် သာမန်ပြုပြင်ရေး ပစ္စည်းများကို စီစဉ်ပေးသည်။
ခေးလ်က ဆေးဝါးရိက္ခာများကို ပြင်ဆင်သည်။
မေရီက ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်ရှိလာမည့်အကြောင်းကို အသိပေးပြီး ထိုလူခုနစ်ဦး ထိန်းသိမ်းခံထားရသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ချက်ချင်း တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရန် တောင်းဆိုသည့် စာလွှာကြမ်းကို ကျွန်းကောင်စီထံသို့ ရေးသားပြုစုသည်။
ဂါရစ်က ၎င်းကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် စာကို ပြန်ကမ်းပေးလိုက်၏။
"ဒီဝါကျကို ပယ်ဖျက်လိုက်ပါ"
ကျွန်ုပ် ထိုစာကြောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
လော့ဒ် ကာဗင်၏ အပြုအမူနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်၏ သဘောထားကို ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်က ကျွန်ုပ်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လာ၏။
"မင်းကို တွေ့လိုက်တာနဲ့ သူတို့ သဘောပေါက်သွားပါလိမ့်မယ်"
မေရီက ၎င်းကို ပယ်ဖျက်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်သည့် အကြောင်းအရာများမှာ မူလအတိုင်း ကျန်ရှိနေ၏။
ကောင်စီအစည်းအဝေး ပြီးနောက် အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အခန်းများဆီသို့ မရောက်မချင်း ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောဖြစ်ခဲ့ကြပေ။
ထို့နောက် သူမက တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မလည်း လိုက်ချင်တယ်"
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"ကိုယ် သိပါတယ်"
"ပြုပြင်ရေး ကိစ္စတွေအတွက် ကျွန်မတို့ကိုယ်စား စကားပြောပေးနိုင်မယ့်လူ လိုအပ်တယ်။ မိသားစုတွေအတွက်လည်း လိုတယ်။ ဒါက ရှင် အစောင့်တွေကို မလုပ်ဖို့ တားဆီးနိုင်တာထက် ပိုတဲ့ ကိစ္စတွေ ပါဝင်နေတာ"
"ဟုတ်တယ်"
သူမက ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်ုပ် ကုတင်စွန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။
ခဏမျှ ကလေးထိန်းခန်း တံခါးဘက်သို့ ကျွန်ုပ် လှမ်းကြည့်နေမိသည်။
"ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး သူတို့နဲ့ ဝေးကွာမသွားစေချင်ဘူး"
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။
"ကျွန်မလည်း မသွားစေချင်ပါဘူး"
ထိုအချက်က အဓိကပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
ဤငြင်းခုံမှု၏ နောက်ကွယ်တွင် လွယ်ကူသော အဖြေဟူ၍ မရှိပေ။
တစ်ဖက်ခန်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးများ ရှိနေသလို၊ ကျွန်းပေါ်တွင်လည်း အခြားသူများ၏ ကလေးများ ရှိနေကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
ပင်လယ်ဖြတ်သန်းခရီး အကြောင်း။
မည်မျှကြာအောင် ခရီးထွက်ရမည်ဆိုသည့် အကြောင်း။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားပါက ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး အမြန် ပြန်မလာနိုင်တော့မည့် ဖြစ်နိုင်ခြေများ အကြောင်း။
အက်ဗလင်က သူမ ကူညီပေးနိုင်သောကြောင့် လိုက်သွားချင်သည်။
ကျွန်ုပ်ကမူ သူမရှိလျှင် ကျွန်ုပ်အား ကောင်းစွာ စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်ရန် ကူညီပေးနိုင်မည်ဖြစ်၍ သူမကို ထိုနေရာတွင် ရှိစေချင်သည်။
ထိုအချက် နှစ်ခုစလုံးသည် မှန်ကန်နေ၏။
ထိုနည်းတူ ကလေးထိန်းခန်းထဲမှ ဂါရစ် နိုးလာသည့် အသံသည်လည်း အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် အရင် ထရပ်လိုက်သည်။
သူမက ကလေးကို ပွေ့ချီခေါ်ဆောင်လာပြီး ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ သူမရင်ခွင်ထဲ၌ ငြိမ်ဝပ်စေသည်။
ခဏအကြာတွင် သူမက "ကျွန်မ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
"ဒီတစ်ခေါက်တော့ပေါ့" ဟု သူမက ထပ်လောင်းပြောသည်။
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"ဂရေးကိပ်မှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချပေးဖို့ လိုနေသေးတာပဲ။ ဒီကို ရောက်နေနှင့်တဲ့ မိသားစုတွေလည်း အခြေချဖို့ နေရာတစ်ခု လိုတယ်။ ပြီးတော့ ရှင် လူတွေကို ကျွန်မတို့ဆီ ပြန်ပို့ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာကိုလည်း စိတ်ချလက်ချ သိထားဖို့ လိုတယ်လေ"
ကျွန်ုပ် သားဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်လေးပေါ်သို့ လက်ကို တင်ထားလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
သူမက ဂါရစ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။
"ကျွန်မ စိတ်ပါလက်ပါ သဘောတူတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်"
"ကိုယ် သိပါတယ်"
ထို့နောက် သူမက ကျွန်ုပ်ကို မော့ကြည့်လာသည်။
"ရှင် အီလီဇာ့ စကားကို နားထောင်ရမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
"ပင်လယ်ထဲမှာဆိုရင် တမ်စင် စကားကို နားထောင်ရမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
"ပြီးတော့ တစ်ခေါက်တည်းနဲ့ အရာအားလုံးကို အပြီးမသတ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိလာခဲ့ရင်တောင် ရှင် မဖြစ်မနေ ပြန်လာရမယ်"
ထိုကတိကို ပေးရန်အတွက် အချိန် အနည်းငယ် ပိုယူလိုက်ရသည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ် ကတိပေးလိုက်ပါသည်။
ထိုညတွင် အော်ရီလီယာသည် ရင်ပြင်တွင် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လာတွေ့ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရှင်းပြသည်များကို သူမ နားထောင်ပေးသည်။
ခုနစ်ယောက်သော လူများ။
ထိန်းသိမ်းရေးတိုက်။
ပင်လယ်ခရီးစဉ်။
ထို့နောက် သူမ ထရပ်လိုက်၏။
"လမ်းလျှောက်ရင်း မင်း သုံးတဲ့ အကာအကွယ်ဒိုင်းကို ငါ့ကို ပြစမ်း"
ကျွန်ုပ် သူမ စကားအတိုင်း လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
သူမက မထိတွေ့ဘဲ အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ နောက်သို့ ရွေ့လျားလာပြီး ကျွန်ုပ်တို့ လေ့ကျင့်ထားသည့်အတိုင်း မုခ်ခုံးဆီသို့ ဖြတ်လျှောက်သွားကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမသည် ဘေးမှ ယှဉ်တွဲ လျှောက်လာ၏။
"နောက်တစ်ခေါက်"
ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့ကြသည်။
"အခု မင်းရဲ့ အစီအရင်တစ်ခုလုံး မပြိုပျက်စေဘဲနဲ့ သူမကို မင်းရဲ့ အကာအကွယ်ထဲကနေ ထွက်သွားခွင့် ပေးလိုက်"
ကျွန်ုပ် ကွက်လပ်တစ်ခု ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ကျယ်လွန်းသွားသည်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းခါပြ၏။
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို ကျဉ်းမြောင်းအောင် လုပ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။
ကျန်ရှိသော အကာအကွယ်သည် မပြိုပျက်ဘဲ ခိုင်မြဲနေဆဲပင်။
"နောက်တစ်ခေါက်"
ထိုသင်ခန်းစာတွင် ရယ်စရာမောစရာ အလေ့အထ မပါရှိပေ။
သို့သော် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်မှုမျိုးလည်း မရှိခဲ့ပါ။
ထိုလှုပ်ရှားမှုသည် ကျွမ်းကျင် ရင်းနှီးသွားသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ် အကာအကွယ်ပေးထားသော တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် ဒိုင်းကို ဖွင့်ပေးနိုင်ပြီး၊ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို အစကနေ ပြန်လည် မတည်ဆောက်ရဘဲနှင့် ပြန်လည် ပိတ်ဆို့နိုင်သည့် အချိန်အထိပင် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်ကို ထိုင်ရန် ပြောသည်။
"မင်း ဒီကို စရောက်တုန်းကထက်စာရင် အများကြီး ပိုသန်မာလာပြီ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိ၏။
"ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တာတွေ ဒီထက်မက ရှိသင့်သေးတယ်လို့ ခံစားနေရဆဲပါပဲ"
"ရှိလာမှာပေါ့"
"ဘယ်လောက်တောင် ပိုရှိလာဦးမှာလဲ"
"မင်း ဖြတ်သန်းမရှင်သန်ရသေးတဲ့ ဘဝရဲ့ အဆုံးသတ်ကိုတော့ ငါ ကြိုမပေးနိုင်ဘူး"
ကျွန်ုပ် ဖျတ်ခနဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
"ဒီခရီးစဉ်အတွက်တော့ မင်း သိထားတာတွေကိုပဲ အသုံးချပါ။ ကျန်တဲ့လူတွေကိုလည်း သူတို့ ကျွမ်းကျင်တာတွေကို လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်"
ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် အက်ဗလင်က ရှေ့သို့ ကိုင်းလာသည်။
"ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူ အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်ဆိုတာကို ဝန်ခံနိုင်လောက်တဲ့ အသိတရားကျန်ပြီး ပြန်ရောက်လာအောင်လည်း လုပ်ပေးပါဦး"
အော်ရီလီယာက သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
"အဲဒီအပိုင်းကတော့ ညည်းရဲ့ တာဝန်အဖြစ်ပဲ ကျန်နေဦးမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်အေ"
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုရယ်သံကို ကြားရသည့်အတွက် ကျွန်ုပ် ကျေးဇူးတင်မိပါသည်။
သင်္ဘောသားအဖွဲ့က ရွက်လွှင့်ရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။
ဒေါ်ရန်က နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပြလာခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒုတိယမြောက် ကပ္ပတိန်ကလည်း ရိက္ခာများနှင့် ပြန်လာမည့် ခရီးသည်များကို တင်ဆောင်ရန် သဘောတူခဲ့ပြီး တမ်စင်က ထိုသင်္ဘောနှစ်စင်းကို ပေါင်းစပ်ညှိနှိုင်းပေးရန် တာဝန်ယူခဲ့သည်။
အီလီဇာက အစောင့်တပ်ဖွဲ့ အသေးစားတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီက ထိုအထဲတွင် ပါဝင်ရန် ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုနေခဲ့၏။
"ငါ သိပါတယ်" ဟု သူမ ရှင်းပြမစမီကပင် ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
သူမ စကားရပ်သွားသည်။
ထို့နောက် မျက်မှုန်းကျုတ်ကာ ကြည့်လာ၏။
"ရှင် အဆင်မပြေလောက်အောင်ကို သဘောပေါက်လွယ်လာတယ်နော်"
"မနက်ခင်းအတွက်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်တာပါ"
"အဲဒါဆို စိတ်သက်သာရာ ရပါသေးတယ်"
ညနေစောင်းသောအခါ ကုန်တင်စာရင်းများ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
မေရီက ထိုလူခုနစ်ဦး၏ အမည်များကို မိတ္တူ သုံးစောင် ရေးကူးပေးခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်အတွက် တစ်စောင်။
အီလီဇာအတွက် တစ်စောင်။
ဂရေးကိပ်တွင် ကျန်ရှိနေစေရန် တစ်စောင်။
ကျွန်ုပ်လက်ထဲသို့ စာရွက်မပေးမီ သူမက အမည်တစ်ခုချင်းစီကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
ကျွန်ုပ်ကလည်း လိုက်လံရွတ်ဆိုခဲ့သည်။
ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားသောအခါ ဂဏန်းအရေအတွက်တစ်ခုအဖြစ်သာ စဉ်းစားမနေလိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။
အင်္ကျီကုတ်အင်္ကျီကို စစ်ဆေးနေစဉ် ဂျရစ်က ကျွန်ုပ်ထံ လာတွေ့သည်။
သူသည် သမီးဖြစ်သူနှင့်အတူ တံခါးပေါက်တွင် ရပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နေရီက ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ထားသည်။
"သမီးရဲ့ အဒေါ်အတွက်ပါ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို လက်ခံယူလိုက်၏။
ထို့နောက် ဂျရစ်က ပို၍ လေးလံသော အရာတစ်ခုကို ကျွန်ုပ်လက်ထဲ ကမ်းပေးလာသည်။
ကြိုးစတွင် ချည်နှောင်ထားသော ပန်းရံဆွဲသီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"အောက်ဘက်လှေကားထစ် အပေါ်က နံရံက စောင်းနေတယ်" ဟု သူက ပြောသည်။ "အီလီနော်ရဲ့ လူတွေကို ပြောပြထားပြီးပြီ။ အဲဒီအောက်ကို လူတွေ မခေါ်သွားခင်မှာ သူတို့ အရင် စစ်ဆေးသင့်တယ်"
"ငါ သေချာ စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"
သူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ခဏမျှ သူ နောက်ထပ် စကားများ ပြောချင်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။
ထို့နောက် သူက "ပြန်လာခဲ့ပါ" ဟု ဆိုသည်။
နေရီက သူ့အနားသို့ ပိုမိုတိုးကပ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် သူမ၏ စာလွှာကို ကုတ်အင်္ကျီအတွင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။
"ငါ ပြန်လာဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်"
နှစ်ရက်မြောက်သော နံနက်ခင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
အိမ်တော်၏ ခေါင်းလောင်းသံများ မမြည်မီကပင် ကျွန်ုပ် နိုးထခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က နိုးနှင့်နေပြီးသား ဖြစ်၏။
ကျွန်ုပ်တို့ တိတ်ဆိတ်စွာ အဝတ်အစား လဲလှယ်ခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် ကလေးထိန်းခန်းထဲတွင် အတူတကွ ရပ်နေခဲ့ကြ၏။
ကာရိုသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဦးခေါင်းဘေးတွင် ဖြန့်ကာ အိပ်ပျော်နေသည်။
ဂါရစ်၏ ပုခက်အစွန်းကို ကျွန်ုပ် ထိကိုင်လိုက်သောအခါ သူ လှုပ်ရှားသွားသည်။
ကျွန်ုပ် ကိုင်းညွှတ်ကာ သူ့ကို နမ်းရှိုက်လိုက်၏။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးငယ်ကိုလည်း နမ်းလိုက်သည်။
သူတို့ကို နိုးလာစေချင်မိသည်။
တစ်ဖန် ဆက်လက်အိပ်ပျော်နေစေချင်မိပြန်သည်။
မည်သည့်ဆန္ဒကမျှ သိပ်တော့ မျှတလှသည် မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်၏ နောက်ဘက်တွင် အက်ဗလင်က အသက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် လှည့်ကာ သူမကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်၏။
ခဏမျှ သူမက ကျွန်ုပ်၏ ကုတ်အင်္ကျီကျောဘက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်နိုင်လောက်သည့် အနေအထားအထိ ခွာလိုက်၏။
"စာတွေ ပါပြီလား"
"ပါပြီ"
"နာမည်စာရင်းတွေရော"
"ပါပြီ"
သူမက ကျွန်ုပ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်ဖဝါးကို ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် သွားပြီး သူတို့ကို တောင်းဆိုလိုက်ပါတော့"
ဩဆယ်လ်တွင် ဒီရေ စတင်ကျဆင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
လှုပ်ရှားစည်ကားနေသော ဆိပ်ခံတံတား၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင် သင်္ဘောနှစ်စင်းက စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။
တမ်စင်သည် တံတားပျဉ်ချပ်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
အီလီဇာက လူစာရင်းကို စစ်ဆေးပြီးနှင့်နေပြီ ဖြစ်၏။
မယ်လိုဒီက ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဘာစကားမျှ မဆိုခဲ့ပေ။
အက်ဗလင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ရန် တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။
သူမက ကျောက်ဆူးကြိုးတိုင်ဘေးတွင် ကျွန်ုပ်ကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်သွား၏။
ကျွန်ုပ် သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။
ကြိုးများကို ဆွဲတင်လိုက်ကြပြီ။
ဖြည်းညင်းစွာပင် ဆိပ်ခံတံတားသည် ဝေးကွာကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
သူတို့၏ မျက်နှာများကို ခွဲခြားမမြင်နိုင်တော့သည့် အချိန်အထိ ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် မေရီ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ် ဆက်လက်ငေးကြည့်နေမိဆဲပင်။
သင်္ဘောသည် ဆိပ်ကမ်းဝဆီသို့ ဦးတည်ကွေ့လိုက်သည့် အခါမှသာ ကျွန်ုပ် ကုတ်အင်္ကျီထဲမှ ခေါက်ထားသော စာရင်းကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။
အမည် ခုနစ်ခု။
ကျွန်ုပ် ပထမအမည်ကို ဖတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ဦး၏ အမည်ကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုလိုက်၏။