အခန်း ၁၁၂ - စောင့်ကြပ်ရမည့် တာဝန်
ဆယ်လာသည် အပိုတစ်ခု ထပ်မလုပ်ရမချင်း ဒုတိယမြောက် မှန်အပိုင်းအစကို ပို့ပေးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
ပယ်ရင်က ပြီးစီးသွားသော ပစ္စည်းကို တစ်လှည့်၊
သူမကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက အလုပ်ဖြစ်နေပြီလေ”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ ပထမတစ်ခုကလည်း တပ်ဆင်ပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်”
သူ ဆက်ပြောမည့် စကားကို စောင့်နေလိုက်သည်။
ဆယ်လာက မှန်ကို သန့်ရှင်းသော အဝတ်စဖြင့် ထုပ်ပိုးလိုက်ရင်း—
“ဒီပစ္စည်းကို လှေကားပေါ် သယ်သွားရင်းနဲ့ မတော်တဆ ကွဲသွားခဲ့ရင်... အစကနေ ပြန်စောင့်ရတာကို မင်း သဘောကျလို့လား”
ပယ်ရင် ထိုစကားကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် စာရွက်နောက်တစ်ရွက်ကို လှမ်းယူလိုက်၏။
မွန်းလွဲပိုင်းရောက်သော် ထိုသေတ္တာ၏ ဘေးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် လက်ကိုင်များ ပါလာခဲ့လေသည်။
လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံး ပြီးမြောက်ရန် နောက်ထပ် ကိုးရက် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ထိုရက်များကို ဂရေးကိပ်တွင် အလွယ်တကူပင် ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။
ရောက်လာသော မျိုးစေ့များထဲမှ အိတ်တစ်အိတ် ပေါက်ပြဲနေခဲ့သည်။
စာသင်ကျောင်းအတွက် ခုံတန်းလျားနောက်တစ်ခု လိုအပ်နေခဲ့သည်။
စည်ပိုင်းလုပ်သူ၏ ဆိုင်ဟောင်းအပေါ်ထပ်ရှိ အခန်းလွတ်များကို မိသားစုနှစ်စုက သီးခြားနေအိမ်များအဖြစ် ပြင်ဆင်ဖွဲ့စည်းပေးနိုင်မလားဟု မေးမြန်းလာကြသည်။
အီလီနော်က လှေကားများကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ထိုလှေကားများ အဆောက်အအုံနှင့် မြဲမြံစွာ တွဲကပ်နေနိုင်ရန် အရင်ဆုံး ပြုပြင်ပြီးမှသာ နေထိုင်ခွင့်ပြုနိုင်မည်ဟု ဆိုလေသည်။
ဆေးပေးခန်းတွင် ဆိုရန်သည် နံနက်ခင်း လူနာစစ်ဆေးမှုများ၌ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ပါဝင်လာခဲ့သည်။
လှည်းမောင်းသမားတစ်ဦးကို ဆေးကုသပေးပြီးနောက် လက်ဆေးနေသော သူ့ကို ကျွန်ုပ် တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုလူမှာ ထွက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဆိုရန်သည် ရေဇလုံဘေးတွင် ရပ်ကာ ရေမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။
“အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား”
သူ မော့ကြည့်လာသည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ပြေပါတယ်”
ကျွန်ုပ် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူ ပြုံးပြလာ၏။
“ကောင်းချီးပေးမှုက အလုပ်မဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်ရမယ်ဆိုတာတောင် ကျွန်တော် မေ့သွားတယ်”
“ကောင်းချီးပေးမှုလား”
သူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကျွန်တော် သူ့လက်အကြောင်းပဲ အာရုံစိုက်နေမိတာ”
အပြင်ဘက်တွင် လှည်းမောင်းသမားက လှည်းတစ်စီးကို ရွှေ့ပေးရန် တစ်စုံတစ်ယောက်အား လှမ်းအော်နေသည်။
ဆိုရန် လက်ချောင်းများကို ခြောက်အောင် သုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်ထပ်လူနာကို ခေါ်ရန် ထွက်သွားလေသည်။
အက်ဗလင်၏ လေ့ကျင့်ခန်းများလည်း ဆက်လက်ရှိနေဆဲပင်။
မွန်းလွဲပိုင်းတစ်ခုတွင် သူမသည် ဂါဝန်အနားစွန်း၌ ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံလျက် ကျေနပ်အားရသော မျက်နှာပေးဖြင့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ ပြန်ရောက်လာသည်။
ကလေးထိန်းခန်း ကော်ဇောပေါ်မှနေ၍ ကျွန်ုပ် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
“စည်းကို ရောက်ခဲ့တာလား”
“နှစ်ကြိမ်တောင်”
“အယ်လစ္စတားနဲ့လား”
“တစ်ကြိမ်က သူ့နဲ့၊ ဒုတိယအကြိမ်က မယ်လိုဒီနဲ့”
ကျွန်ုပ် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။
“ဒါကို အရင်ဆုံး ပြောသင့်တာပေါ့”
“သူမက သက်ညှာပေးလို့ပါ”
တံခါးဝမှ မယ်လိုဒီက “ကျွန်မ တိကျအောင်ပဲ လုပ်ခဲ့တာပါ” ဟု ဝင်ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
“မင်း သွားပြီ ထင်နေတာ”
“ဒါလေး ပြန်ပေးမလို့ပါ”
သူမက အက်ဗလင်၏ ဆံထိုးကြိုးကို မြှောက်ပြသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက ယူလိုက်၏။
ကျွန်ုပ် သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်မိသည်။
“မင်းဆံပင်က ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
“ဒိုင်းကာက ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တယ်လေ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ဒါက အဖြေမှ မဟုတ်—”
“ဒိုင်းကာက ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တယ်လို့”
မယ်လိုဒီက ပြုံးကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားငယ်က ထိုညနေခင်းတွင် နှာချေသည့်အသံကို သဘောကျကာ ရယ်မောတော့သည်။
ကျွန်ုပ် နှာချေလိုက်သည့် အသံကို ဖြစ်၏။
ထိုအသံကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ သုံးယောက်စလုံး လန့်သွားကြသည်။
ထို့နောက် ဂဲရစ်ခ်က သူ့ဘာသာသူ အောင်မြင်သွားသလိုမျိုး ထပ်မံရယ်မောလေတော့သည်။
အက်ဗလင်က မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လာသည်။
“နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ကြည့်ပါဦး”
“ကိုယ် အဲဒီလို ထပ်လုပ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး”
“ကြိုးစားကြည့်ပါဦး”
ကျွန်ုပ်လည်း အလားတူအသံမျိုး ထွက်လာစေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။
သားငယ်က ကျွန်ုပ်ကို တည်ကြည်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။
ကာရိုးက တံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ရင်း—
“ပထမတစ်ခါက ပိုပြီး သဘာဝကျသေးတယ်”
“အဲဒါက တမင်လုပ်တာ မဟုတ်လို့လေ”
ဂဲရစ်ခ်က ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ကိုင်းချလိုက်ပြီး နဖူးချင်း ညင်သာစွာ ထိကပ်လိုက်၏။
သူက ကျွန်ုပ်၏ ဆံပင်များကို လှမ်းဆွဲလေသည်။
အက်ဗလင်သည် အမြွှာများထံ ရေးလက်စ စာလွှာကို ပြန်မယူမီ ကျွန်ုပ်တို့ကို ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ မင်တံ ရွေ့လျားနေသော အသံကို ကျွန်ုပ် ကြားနေရသည်။
“ဘာတွေ ရေးနေတာလဲ”
“ချီးမွမ်းခန်းတွေတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
မှန်အပိုင်းအစ အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ ဆယ်လာကိုယ်တိုင် ဩဆယ်လ်သို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ပထမတစ်ခု ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားမှသာ အပိုပစ္စည်းကို ဂရေးကိပ်မှ ထုတ်ယူသွားခဲ့ပြီး ဒုတိယသေတ္တာဖြင့် နောက်မှ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။
အဲလ်ဒရန်သည် မီးပြတိုက်တွင် နောက်ထပ် နှစ်ရက်ကြာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
ပယ်ရင်လည်း အတူတူပင်။
သူတို့၏ ပထမဆုံး အစီရင်ခံစာမှာ တပ်ဆင်မှုများနှင့် ပတ်သက်ပြီး၊ ဒုတိယတစ်ခုမှာ အပူချိန်နှင့် ပတ်သက်သည်။
တတိယတစ်ခုတွင်မူ အက်ဒါသည် အဓိကထိန်းချုပ်ခလုတ်ရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ် လှမ်းကိုင်ရန် မလွယ်ကူသဖြင့် ရွှေ့ပြောင်းပေးရန် လိုအပ်နေသော ဂျက်ကလေးတစ်ခု၏ ပုံကြမ်း ပါဝင်လာသည်။
ကျွန်ုပ် ထိုပုံကြမ်းကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သတိမထားမိဘဲ နေခဲ့ကြတာလဲ”
“ဘောင်တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အစုံ မတပ်ဆင်ရသေးခင်တုန်းက သူမကို စမ်းသပ်မခိုင်းခဲ့မိလို့ပါ” ဟု အဲလ်ဒရန်က ဆိုသည်။
“ရွှေ့ပေးလို့ ရမလား”
“ပြီးသွားပါပြီ”
စတုတ္ထမြောက်နေ့ နံနက်တွင် တမ်စင်ထံမှ ဖိတ်ခေါ်စာတစ်စောင် ရောက်လာသည်။
ထိုအထဲတွင် အချိန်အတိအကျ ပါဝင်လေသည်။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ်သည် နေမဝင်မီ မီးပြတိုက်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။
အီလီဇာလည်း ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့၏။
ဟယ်လီနာက အမြွှာများကို စောင့်ရှောက်ပေးထားပြီး ဂဲရစ်ခ်က ညစာစားသည်အထိ နေပေးမည်ဟု ကတိပြုထားကာ မနက်မရောက်မီ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် လိုအပ်သည့် ကိစ္စများရှိပါက လာခေါ်ရန် မေရီ့ကို ညွှန်ကြားထားခဲ့သည်။
သူမက ထိုညွှန်ကြားချက်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး—
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လာသည်။
“ကျွန်မ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ လုပ်နေကျပါ”
“ဟုတ်တာပေါ့”
“သွားလို့ ရပါပြီ”
ကျွန်ုပ် ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
မီးပြတိုက်ရှိ အနီရောင်တံခါးဘေးတွင် အက်ဒါက ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆီးကြိုလေသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမသည် လက်ကောက်ဝတ်တွင် မီးသွေးခိုးများ မပေကျံနေသော ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
လင်းနက်က ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူမ၏ နောက်တွင် ရပ်နေ၏။
“အဖေက ညစာ ပို့ပေးလိုက်တာပါ”
“သူ ဒီမှာ ရောက်နေတာလား”
“နော့သ်ပွိုင့်မှာပါ”
“စောင့်ကြည့်နေတာလား”
လင်းနက်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး လုပ်ထားတာတွေက အသုံးဝင်တဲ့ ဘယ်နေရာကနေမဆို လှမ်းမြင်ရရဲ့လားဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက်က စစ်ဆေးသင့်တယ်လို့ အဖေက ပြောတယ်လေ”
အက်ဒါက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခြင်းတောင်းကို ယူကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားလေ၏။
အစိတ်အပိုင်းများ အားလုံး နေရာတကျ ဖြစ်သွားသောအခါ မီးအိမ်မှာ ပို၍ သေးငယ်သွားသလို ထင်ရသည်။
ပြုပြင်နေစဉ်အတွင်း ယင်း၏ အစိတ်အပိုင်းများသည် စားပွဲများ၊ သေတ္တာများနှင့် ပယ်ရင်၏ စိတ်ကူးတွေးတောမှု အများစုကို နေရာယူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ မှန်သည် ကြေးဝါရိုးတံများအတွင်း နေရာတကျ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
လှည့်ပတ်နိုင်သော ကွင်းမှာလည်း ယင်း၏ အောက်တွင် ညီညာစွာ တည်ရှိနေ၏။
သပ်ရပ်သော အဖုံးတစ်ခုက စွမ်းအင်အားသွင်းသည့် အချိတ်အဆက်ကို အကာအကွယ်ပေးထားသည်။
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ဆယ်လာက ကျွန်ုပ်ကို စောင့်ကြည့်နေရင်း—
“အဲဒီနေရာကနေပဲ အားရအောင် ကြည့်ပါ”
“ငါ မကိုင်ပါဘူး”
“ကိုင်ချင်နေတဲ့ ပုံစံပါပဲ”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို လာကိုင်လိုက်သည်။
“ကဲ... ပြဿနာ ပြေလည်သွားပြီ”
ပယ်ရင်သည် မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖွင့်လျက် စက်ယန္တရားဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူသည် စာမျက်နှာ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် နေ့စွဲကို ရေးသားထားပြီး ဖြစ်သည်။
ယင်းအောက်တွင် လစ်လပ်နေသော မျဉ်းကြောင်းများစွာက စောင့်ကြိုနေ၏။
သူသည် နံရံကပ်ဒေါက်တိုင်၏ ပထမဆုံး ပုံကြမ်းကို ကျွန်ုပ်တို့ထံ ယူဆောင်လာခဲ့စဉ်က အဖြစ်ကို ကျွန်ုပ် ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။
ကျွန်ုပ် ကြည့်နေသည်ကို သူ သတိထားမိသွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျာ”
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”
“အဲဒီလိုပြောရင် တစ်ခုခု ရှိနေကျပါ”
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်မိသည်။
သူ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ခဲတံကို ပြန်စစ်ဆေးနေလေ၏။
သူတို့သည် မီးအကာများကို ပိတ်လျက် မီးအိမ်ကို စမ်းသပ်ပြီးနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီညတွင်မူ ရေပြင်ပေါ်ရှိ လူများ မည်မျှအထိ မြင်တွေ့နိုင်မည်ကို သိရှိရပေတော့မည်။
ကမ်းလွန်တွင် လှေနှစ်စင်း စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ဆိပ်ကမ်းဝနှင့် မြောက်ဘက်လမ်းမပေါ်တွင်လည်း စောင့်ကြည့်သူများ ရပ်နေကြ၏။
လူတိုင်း မထွက်ခွာမီကပင် အချက်ပြစနစ်များကို သဘောတူညီထားပြီး ဖြစ်သည်။
အက်ဒါသည် အရာအားလုံးကို အသံထွက်၍ စစ်ဆေးနေသည်။
ဘရိတ်။
မီးအကာများ။
စွမ်းအင်ပမာဏ။
အဖြေပေးရန် လိုအပ်သည့် နေရာများတွင် အဲလ်ဒရန်က ဖြေကြားပေးသည်။
သူမ စစ်ဆေးပြီးသွားသောအခါ သူ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်၏။
မီးပြတိုက်မှူးသည် ထိန်းချုပ်ခလုတ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
သလင်းကျောက်သည် တောက်ပလာခဲ့သည်။
မှန်အတွင်း၌ အလင်းရောင်များ စုစည်းလာ၏။
အက်ဒါက ကွင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
၎င်းသည် သဲ့သဲ့နှင့် တည်ငြိမ်သော အသံကို ပြုလျက် လည်ပတ်သွားလေသည်။
အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အခန်းတွင်းကို ဖြတ်သန်းကာ ရေပြင်ပေါ်သို့ ပျံ့နှံ့ထိုးဖောက်သွားသည်။
ထို့နောက် နောက်ထပ်တစ်ခု။
ထို့နောက် တတိယမြောက်တစ်ခု။
အက်ဗလင်၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မိုက်နေသော ပင်လယ်ပြင်သည် ဖြူဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းအောက်၌ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာအထိ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ထို့နောက် အလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားပြီး—
တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြန်သည်။
ပထမဆုံး အစီရင်ခံစာသည် ဆိပ်ကမ်းမှ ရောက်ရှိလာသည်။
ကြည်လင်ပြတ်သားသည်။
ပုံစံမှန်ကန်သည်။
ပယ်ရင်က ချရေးလိုက်၏။
ပိုမိုနီးကပ်သော လှေက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်အချက်ပြသည်။
ထို့နောက် ပိုမိုဝေးကွာသော လှေက အချက်ပြလာ၏။
အဲလ်ဒရန်က အထောက်အကူပြု ဘောင်များကို စစ်ဆေးနေချိန်တွင် ဆယ်လာက မှန်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
အက်ဒါသည် ထိန်းချုပ်ခလုတ်များဘေးတွင် ရပ်နေပြီး လိုအပ်မှသာ လှုပ်ရှားလေသည်။
မည်သူကမျှ ကျွန်ုပ်အား မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြုလုပ်ရန် မတောင်းဆိုကြပေ။
ကျွန်ုပ် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
ကျွန်ုပ် ကိုယ်တိုင်လည်း ကြည့်ရှုလိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘေးသို့ ပိုမိုတိုးကပ်လာသည်။
“ရှင် ပြုံးနေတယ်နော်”
“မင်းလည်း ပြုံးနေတာပဲ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ဆက်လက်ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
အောက်ဘက် အဝေးတစ်နေရာတွင် ငါးဖမ်းလှေငယ်တစ်စင်းသည် အတွင်းပိုင်း အမှတ်အသားကို ကွေ့ပတ်သွားလာနေသည်။
ယင်း၏ လှေသားများသည် သူတို့အထက်တွင် လူ မည်မျှလောက်က ရေတွက်၊ တိုင်းတာပြီး ပြုပြင်ထားသော ကွင်းတစ်ခုအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်ကို သိရှိကြမည် မဟုတ်ပေ။
သူတို့သည် အလင်းရောင်ကိုသာ မြင်တွေ့ကြရမည် ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် သူတို့ လိုအပ်နေသော အရာပင် မဟုတ်ပါလော။
ပထမဆုံး စစ်ဆေးမှု ရပ်နားပြီးနောက် နော့သ်ပွိုင့်မှ ပြန်လည်အကြောင်းပြန်လာသည်။
လင်းနက်က ပြတင်းပေါက်မှ အချက်ပြချက်ကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖတ်၏။
အက်ဒါက လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း—
“ကဲ... ဘာတဲ့လဲ”
သူမ၏ တူမဖြစ်သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။
“မြင်ရတယ်တဲ့”
“ပြီးတော့ကော”
“ထင်ထင်ရှားရှား မြင်ရတယ်တဲ့”
“ပြီးတော့ကော”
လင်းနက်က လက်ပိုက်လိုက်ရင်း—
“သူ ဒီလောက်အဝေးကြီး မြင်နိုင်မှန်းသာ သိရင် အမေက သူ့ကို အိမ်ပြတင်းပေါက်တွေ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်းမှာ သေချာတယ်တဲ့”
အက်ဒါ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
၎င်းသည် မည်သည့် ဟန်ဆောင်မှုမျှ မပါသော ပွင့်လင်းသည့် ရယ်သံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် သူမထံမှ ထိုကဲ့သို့သော အသံမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။
သူမသည် အချက်ပြအကာဆီသို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်လိုက်သည်။
သူမ၏ အကြောင်းပြန်ချက်သည် အချိန်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ခဲ့၏။
ဘာပြောလိုက်သည်ကို ကျွန်ုပ် မမေးတော့ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် သန်းခေါင်မတိုင်မီ မီးပြတိုက်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
အလှည့်ကျ တာဝန်ယူရမည့် အစီအစဉ်များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဒါသည် ညဉ့်ဦးပိုင်းကို တာဝန်ယူမည် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှုများတစ်လျှောက် သူမနှင့်အတူ လေ့ကျင့်သင်ကြားခဲ့သော တိုမတ်စ် အမည်ရှိ ဆိပ်ကမ်းအလုပ်သမားက ဒုတိယပိုင်းကို တာဝန်ယူမည် ဖြစ်၏။
လင်းနက်က အလှည့်အပြောင်း မပြီးမချင်း နေပေးမည်ဟု ကတိပြုထားသည်။
လှေကားရင်းသို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်ုပ် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
လှေကားဆင်းသက်ရာ အထက်ရှိ ပြတင်းပေါက်ကျဉ်းလေးကို ဖြတ်၍ အလင်းရောင် ရွေ့လျားသွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ရင်း—
“ရှင် ဆက်နေချင်သေးလို့လား”
ကျွန်ုပ်၏ စိတ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက ဆက်နေချင်နေမိသည်။
မနက်မိုးလင်းသည်အထိ စောင့်ကြည့်ပြီး မည်သည့်အရာမျှ မမှားယွင်းစေရန် သေချာစေချင်နေသည့် စိတ်လည်း ရှိနေသည်။
သို့သော် အက်ဒါက သူမ၏ စစ်ဆေးမှုများကို အပြီးသတ်နေပုံကို ကျွန်ုပ် တွေးမိလိုက်သည်။
အဲလ်ဒရန်၏ မှတ်စုများကိုလည်းကောင်း၊
ကုတ်အင်္ကျီအတွင်း၌ လည်ပတ်မှု ညွှန်ကြားချက် မိတ္တူကို ထည့်သွင်းလျက် ရောက်ရှိလာမည့် တိုမတ်စ်ကိုလည်းကောင်း တွေးမိလိုက်၏။
“ဟင့်အင်း” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းကို တွဲခိုလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် စောင့်ဆိုင်းနေသော လှည်းဆီသို့ ဆင်းလာခဲ့ကြလေသည်။
သုံးရက်အကြာတွင် ဆယ်လာသည် ဝက်စ်မီးယားသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။
သူမ ယူဆောင်လာခဲ့သော မှန်ဘီလူးများကို ထုပ်ပိုးနေစဉ် ကျွန်ုပ် သူမကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမက သေတ္တာအတွင်းရှိ နေရာလွတ်များကို စစ်ဆေးနေစဉ် သူမ၏ တပည့်က တစ်ခုချင်းစီကို ထုပ်ပိုးပေးနေ၏။
“ခင်ဗျား ပြန်လာဦးမှာလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“အလုပ်ရှိရင်ပေါ့”
“ရှိမှာပါ”
သူမ အဖုံးကို ပိတ်လိုက်ရင်း—
“ဒါဆိုရင် ကြိုပြီး ပြောထားပေါ့။ ငါ့မှာ ပြတင်းပေါက်တွေ လိုအပ်နေတဲ့ ဖောက်သည်တွေ ရှိသေးတယ်”
တီလ်ဒါသည် သစ်သားသေတ္တာကျဉ်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရောက်ရှိလာသည်။
အတွင်းတွင် နောက်ဆုံး တိုင်းတာချက် မိတ္တူများနှင့် ဆယ်လာ၏ သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ပြုလုပ်ထားသော သတ္တုဆက်စပ်ပစ္စည်း အသေးစားတစ်ခု ပါဝင်သည်။
မှန်လုပ်ငန်းရှင်က ၎င်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။
လက်မဖြင့် အစွန်းကို ပွတ်သပ်ကြည့်ပြီးနောက်—
“ကောင်းတယ်”
ဆယ်လာ့ထံမှ ထိုစကားထွက်လာခြင်းသည် အလွန်အမင်း ချီးကျူးလိုက်ခြင်းနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
ပယ်ရင်က နှုတ်ဆက်ရန် ရောက်လာသည်။
သူသည် အကွေးအကောက်များနှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းတစ်ခုဖြင့် စတင်လိုက်၏။
သူမက ဖြေကြားပေးသည်။
ထို့နောက် သူ နောက်တစ်ခု ထပ်မေးပြန်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် တီလ်ဒါက သူ့ပခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ရင်း—
“ဒီအမျိုးသမီး တံခါးဝရောက်အောင် သွားပါစေဦး”
ဆယ်လာက သူမ၏ သေတ္တာကို မလိုက်သည်။
“ချရေးထားလိုက်”
ပယ်ရင် မော့ကြည့်လာ၏။
“မင်းရဲ့ မေးခွန်းတွေကိုလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ငါ အားတဲ့အခါ ဖြေပေးမယ်”
သူမ ထွက်သွားပြီးသည့်တိုင် သူ ပြုံးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ပထမအပတ်၏ မီးအိမ်မှတ်တမ်းများသည် သာမန်စာရင်းများနှင့်အတူ ကောင်စီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ကြီးလေးသော ချို့ယွင်းချက်များ မရှိခဲ့ပေ။
သေးငယ်သော ချိန်ညှိမှုတစ်ခုသာ ရှိခဲ့သည်။
စစ်ဆေးနေစဉ်အတွင်း လျော့ရဲနေသော တွဲဆက်ပစ္စည်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
စွမ်းအင်ပမာဏ ခန့်မှန်းချက်များကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ဘက်က ပိုမိုသက်သာသောအခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။
အက်ဒါက အောက်ခြေတွင် မှတ်ချက်တစ်ခု ထပ်ဖြည့်ထား၏။
*တိုမတ်စ်က အရာရာကို သတိထားမိတယ်*
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို အက်ဗလင်အား ပြသလိုက်သည်။
သူမ ပြုံးလိုက်၏။
တမ်စင်၏ စာလွှာမှာမူ အခြားကိစ္စတစ်ခုနှင့် ပတ်သက်နေသည်။
ဩဆယ်လ်သို့ ဆိုက်ရောက်လာသော သင်္ဘောများသည် ပြုပြင်ထားသော မီးအိမ်ကို မည်သူက ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နေသနည်းဟု စတင်မေးမြန်းလာကြသည်။
အချို့က ငွေကြေး ကမ်းလှမ်းကြသည်။
အချို့ကမူ ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာများတွင်လည်း အလားတူ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ သိရှိလိုကြသည်။
သင်္ဘောကပ္ပတိန်တစ်ဦးက မီးအိမ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ မှောင်မိုက်နေခဲ့သော်လည်း အောက်ထပ်ခန်းတွင် လူနေထိုင်ဆဲဖြစ်သည့် မီးပြတိုက်တစ်ခုအကြောင်း သတင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ဘီထရစ်က စာလွှာကို ချထားလိုက်ရင်း—
“တစ်ကြိမ်မှာ တစ်ခုချင်းစီပဲ လုပ်ကြတာပေါ့”
“ဟုတ်တာပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
ကိန်းဂဏန်းအချက်အလက်များ မလိုအပ်မီ ကျွန်ုပ် သဘောတူလိုက်သဖြင့် သူမ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် ပုံပေါ်သည်။
အော်ရီလီယာသည် ထိုညတွင် ကာရိုးကို ပွေ့ချီသိပ်ထားရင်း ကျွန်ုပ်တို့၏ ပြောပြချက်များကို နားထောင်နေခဲ့သည်။
ဂဲရစ်ခ်သည် အက်ဗလင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် ဥယျာဉ်ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် တွယ်တက်နေသော နှင်းဆီပင်ကို ကြည့်နေ၏။
မည်သည့်သင်ခန်းစာမျှ ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။
ကျွန်ုပ်သည် အော်ရီလီယာအား အက်ဒါအကြောင်း၊
ဟာလ်၏ သတင်းစကားအကြောင်း၊
ဆယ်လာ အိမ်ပြန်သွားသည့် အကြောင်းများကို ပြောပြခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် ပြောပြီးသောအခါ သူမသည် ကာရိုး၏ လက်သေးသေးလေးကို လက်ချောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း—
“ငါ အဲဒီအလင်းရောင်ကို မှတ်မိတယ်”
“သင်္ဘောပေါ်ကနေ မြင်ဖူးတယ်လို့ မယ်မယ် ပြောခဲ့ဖူးတယ်နော်”
“ဟုတ်တယ်”
“မီးပြတိုက်မှူးကို မယ်မယ် သိခဲ့သလား”
သူမ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
“သိပ်မသိပါဘူး။ တစ်ခါတုန်းက သူ ငါ့ကို လက်ဖက်ရည် တိုက်ဖူးတယ်။ သောက်လို့တောင် မရဘူး”
အက်ဗလင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
“မယ်မယ် သူ့ကို ပြောပြခဲ့လား”
“ငါ ချမ်းလွန်းလို့ အဲဒါကိုတောင် ကုန်အောင် သောက်ခဲ့ရတာ”
ကျွန်ုပ် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း—
“မယ်မယ် သင်္ဘောပေါ်မှာ ကြောက်ခဲ့သလား”
“ကြောက်တာပေါ့”
အဖြေမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလွန်းသဖြင့် ကျွန်ုပ် ပြန်လှည့်ကြည့်မိသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လာ၏။
“ငါက လှိုင်းလေထန်တဲ့ ရေပြင်ကို သိပ်သဘောကျတာ မဟုတ်ဘူးလေ”
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်မိသည်။
ခဏတာမျှ သူမသည် ခရီးစဉ်အကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြခဲ့သည်။
ပျောက်ဆုံးသွားသော ဦးထုပ်တစ်လုံးအကြောင်း၊
ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် လှဲနေရင်း သူ လုံးဝနေကောင်းပါသည်ဟု အတင်းငြင်းဆိုနေသော နန်းတွင်းအမတ်တစ်ဦးအကြောင်း၊
ကုန်းမြေစွန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ပုံများအကြောင်း ဖြစ်သည်။
သင်္ဘော ဆိပ်ကမ်းသို့ မရောက်မီမှာပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ သားငယ် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာသည် အသံကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ဇာတ်လမ်းကို ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အဆုံးသတ်ပေးခဲ့လေသည်။
နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် အက်ဗလင်နှင့်အတူ စောင်ခေါက်ပေးနေစဉ် မေရီ တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။
သူမ လက်ထဲတွင် ဩဆယ်လ်မှ စာတစ်စောင် ပါလာ၏။
တမ်စင်၏ လက်ရေးဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ် မှတ်မိလိုက်သည်။
“ပြဿနာတစ်ခုခုလား”
“မီးပြတိုက်မှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
ထိုစကားကြောင့် ကျွန်ုပ် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်မိသည်။
မေရီက ကျွန်ုပ်အား စာရွက်ကို ကမ်းပေးသည်။
မိုးမလင်းမီ ကုန်သည်သင်္ဘောတစ်စင်း ဆိပ်ကမ်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ယင်းသင်္ဘောတွင် အဝတ်အထည်များ၊ အိမ်သုံးပစ္စည်းများနှင့်အတူ အရှေ့ဘက် ရေကြောင်းလမ်း တစ်ဖက်ရှိ ကျွန်းများမှ ခရီးသည် သုံးဆယ့်ခုနစ်ဦး ပါလာခဲ့သည်။
သူတို့သည် ဩဆယ်လ်သို့ လာရန် လက်မှတ်ဝယ်ယူခဲ့ကြခြင်း မဟုတ်ပေ။
ကုသပေးသူတစ်ဦး ရှိသည့် နေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် သင်္ဘောကပ္ပတိန်အား တောင်းဆိုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကလေးနှစ်ဦး ဖျားနာနေသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ လမ်းလျှောက်ရန် အကူအညီ လိုအပ်နေ၏။
ဆိပ်ကမ်းဆေးပေးခန်းက သူတို့ကို လက်ခံထားပြီး ဖြစ်သည်။
တမ်စင်သည် လူနာအချို့ကို တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်လာခွင့် ရရှိရန် ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် မေရီ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အီလျန်နဲ့ ခေးလ်ကို သွားပြောလိုက်ပါ။ သူတို့ ဘာတွေ လိုအပ်မလဲ မေးကြည့်ဦး”
သူမ ခေါင်းညိတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။
အက်ဗလင်သည် ခေါက်ထားသော စောင်ကို ဘေးသို့ ဖယ်ထားပြီး ဖြစ်နေပြီ။
“ငါ မယ်တော့်ဆီ သွားပြောလိုက်မယ်”
“မင်း သွားစရာ မလို—”
သူမ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် စကားစရပ်သွား၏။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အောက်ထပ်မှာ တွေ့မယ်နော်”
တံခါးမကြီးခန်းမတွင် အမှုထမ်းများသည် ဧည့်ခံခန်းဘေးရှိ နေရာလွတ်များကို ရှင်းလင်းနေကြသည်။
နက်ဆာသည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အထည်များနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။
ဆိုရန်က အိတ်တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လျက် သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာ၏။
ခေးလ်သည် လမ်းလျှောက်ရင်း ကုတ်အင်္ကျီကို ကြယ်သီးတပ်ကာ နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာသည်။
“ငါတို့ ဘာတွေ သိထားရပြီလဲ” ဟု သူ မေးသည်။
ကျွန်ုပ် သူ့အား စာလွှာကို ပေးလိုက်၏။
တံခါးမှူးက ဖြတ်သန်းသွားလာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ စာကို ဖတ်ရှုနေသည်။
ပွင့်ဟသွားသော တံခါးပေါက် အလွန်တွင် ဩဆယ်လ်၏ ခန်းမကြီး ပေါ်လာခဲ့သည်။
တမ်စင်သည် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူမ၏ နောက်တွင် လူအများအပြား စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။
သူတို့သည် မိမိတို့ဘာသာ မတတ်စွမ်းနိုင်တော့သည့် အဆုံးစွန်သောအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသော ခရီးသည်များ၏ ငြိမ်သက်ခြင်းမျိုးဖြင့် ရပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်၍ လှမ်းကြည့်လာသည်။
နက်ဆာကို ကြည့်သည်။
ဆိုရန်၏ အိတ်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာသော ခေးလ်ကို ကြည့်လိုက်၏။
“ဒီဘက်ကို လာပါ” ဟု သူ ဆိုလိုက်သည်။
သူမသည် ကလေးငယ်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ရင်း—
“ရှင်က ဆေးကုပေးသူလား”
“တစ်ယောက်ပေါ့”
သူမ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည်။
နက်ဆာက သူမအား ကုလားထိုင်တစ်ခုဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားစဉ် ထိုအမျိုးသမီး ငိုကြွေးလေတော့သည်။
ခေးလ်က သူမဘေးမှ လျှောက်လှမ်းရင်း—
“မင်းရဲ့ သားလေးနာမည်က ဘာလဲကွဲ့”
ကျွန်ုပ် သူတို့ လမ်းကြောင်းမှ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ နောက်တွင် အက်ဗလင်သည် ဟယ်လီနာနှင့်အတူ ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
နောက်ထပ် မိသားစုတစ်ခုသည်လည်း တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာနေပြီ ဖြစ်လေသည်။