အခန်း ၁၁၃ - သင်္ဘောပေါ်မှ လူများ
ကောင်လေးငယ်၏ နာမည်မှာ အီဗင် ဖြစ်သည်။
ဂိတ်တံခါးမကြီးခန်းမအတွင်း ဆူညံသံများကြားမှ ကေးလ် ကြားနိုင်စေရန် သူ့မိခင်က ထိုနာမည်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့ရသည်။
ထို့နောက် သမားတော်က သူမ အသံမြှင့်ပြောစရာ မလိုတော့သည်အထိ အနားသို့ ကပ်ကာ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
"အီဗင် နော်" သူက ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ခင်ဗျားနာမည်ကရော?"
"ရိုနာ ပါ"
"ကောင်းပြီ ရိုနာ။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"
ရင်ခွင်ထဲတွင် ကလေးငယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ပိုက်ထားရင်း သူမသည် ကေးလ်နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။
သူမနောက်တွင် အဝတ်အစားထုပ်ကို သယ်ဆောင်လာသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက တံခါးခုံအနီးတွင် ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူမက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
ဩဆယ်လ်ဘက်ခြမ်းရှိ ယောက်ျားတစ်ဦးက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
"မင်းအမေနဲ့ အတူ လိုက်သွားလိုက်"
ထိုမိန်းကလေးက တံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ထိုအခါမှသာ ထိုလူကိုယ်တိုင် နောက်မှ လှမ်းဝင်လာတော့သည်။
သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ရန် ကျွန်ုပ် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်၏။
နောက်ထပ် တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့်အထိ ထိုသို့ ဖယ်ပေးရခြင်းကပင် ကျွန်ုပ်၏ အဓိကတာဝန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ခရီးသည် သုံးဆယ့်ခုနစ်ဦးစလုံးကို ဆေးကုသဆောင်ထဲသို့ ခေါ်မလာခဲ့ကြချေ။
အီလျန်က ကုသမှု လိုအပ်နေသူများကို စစ်ဆေးပေးခဲ့သည်။
သူတို့၏ မိသားစုဝင်များက အနီးအနားတွင်သာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
တမ်ဆင်က အစားအသောက်များ၊ ခြောက်သွေ့သော အခန်းများနှင့် သူတို့ ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းသယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသော ပစ္စည်းပစ္စယများကို ထားရှိရန် နေရာတစ်ခုခု စီစဉ်ပေးနေစဉ် ကျန်လူများက ဩဆယ်လ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
လူနာလေးဦး ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ကလေးငယ် နှစ်ဦး။
ပင်လယ်ခရီးစဉ်အတွင်း ခြေထောက် အလွန်အမင်း ရောင်ရမ်းလာခဲ့သော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦး။
အခြားသူ၏ အကူအညီဖြင့်သာ လမ်းလျှောက်နိုင်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။
ဆိုရန်က သူတို့အနက် နောက်ဆုံးလူနှင့်အတူ စင်္ကြံတစ်လျှောက် အတူလိုက်ပါလာခဲ့သည်။
သူ့လက်များက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
အက်ဗလင်သည် ဟယ်လီနာ့ဘေးတွင် ရပ်ကာ မိသားစုဝင်များအနက် မည်သူတို့ကို အတူတကွ ထားရှိပေးစေလိုသနည်းဟု မေးမြန်းနေသည်။
မေရီက အဖြေများကို မှတ်တမ်းတင်ရေးသားနေ၏။
မည်သူက မည်သို့သော အလုပ်မျိုး လုပ်နိုင်သနည်းဟု တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မမေးမြန်းခဲ့ကြချေ။
ထိုကိစ္စက နောက်မှ ဖြေရှင်း၍ ရနိုင်သေးသည်။
လူနာများ နေရာတကျ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သင်္ဘောကပ္ပတိန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူသည် ဒိုရန် အမည်ရှိ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဦးထုပ်အောက်မှ နေရောင်ဟပ်ခံရသည့် နှာခေါင်းပေါ်တွင် အနီကွက်တစ်ခု ရှိနေသည်။
တမ်ဆင်က သူ့ကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရာ အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
သူက မတ်တတ်ရပ်လျက်သာ နေဆဲပင်။
"ခရီးစဉ်လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ကျွန်တော် ရှင်းပြသင့်ပါတယ်"
"အရင်ဆုံး ထိုင်ပါဦး" ဟု အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
သူ ထိုင်ချလိုက်သည်။
မေရီက သူ့ရှေ့တွင် ခွက်တစ်ခွက် ချပေးလိုက်၏။
ဒိုရန်က ထိုခွက်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် မနားတမ်း တစ်ဝက်ခန့် မော့သောက်လိုက်လေသည်။
"ကျွန်တော်တို့က မာရိုးစ်ရိချ်ကို သွားဖို့ ဦးတည်ထားတာပါ" ဟု သူက ပြောပြသည်။ "ကျွန်းတွေကို ဖြတ်ပြီး ကုန်းမကြီးရဲ့ တောင်ဘက်ကမ်းရိုးတန်းဆီပေါ့"
ကျွန်ုပ် မေရီ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ဆိပ်ကမ်းနာမည်ကို သေသေချာချာ ရေးမှတ်လိုက်၏။
"ဘာဖြစ်လို့ ဩဆယ်လ်ကို လာခဲ့တာလဲ" ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
"ကလေးငယ် အခြေအနေ ပိုဆိုးလာလို့ပါ။ ကျွန်တော့်သင်္ဘောသားတစ်ယောက်က ဂိတ်တံခါးဟောင်း ပွင့်နေပြီဆိုတာ ကြားဖူးထားတယ်။ ဒီမှာ သမားတော်တွေ ရှိတယ်လို့လည်း ပြောတယ်။"
သူက ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"အဲဒီနောက် ကျွန်တော်တို့ အလင်းရောင်ကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ"
ခဏမျှ ကျွန်ုပ် ဘာမှ မပြောဘဲ နေမိသည်။
စားပွဲအောက်တွင် အက်ဗလင်၏ လက်က ကျွန်ုပ်လက်ကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဒိုရန်က ခွက်ကို ပြန်ချထားလိုက်၏။
"ကုန်စည်သယ်ယူစရိတ် ကိစ္စကိုတော့ နောက်မှ ညှိနှိုင်းကြတာပေါ့လို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်"
ခရီးသည်များသည် ဗေးလန်း ဟုခေါ်သော ကျွန်းတစ်ကျွန်းမှ လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုကျွန်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကမ်းရိုးတန်းမြေပုံပေါ်တွင် မှတ်သားထားသော အရှေ့ဘက်လမ်းကြောင်း၏ အလွန်တွင် တည်ရှိသည်။
ဒိုရန်သည် ကုန်းမကြီးပေါ်တွင် ပြန်လည်ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ထားသော သိုးမွေးများ၊ သစ်သီးခြောက်များနှင့် အိမ်သုံးကိရိယာ သေတ္တာအချို့ကို တင်ဆောင်ရန် ထိုကျွန်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကုန်စည်များအစား ဆိပ်ခံတံတားပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူများကိုသာ သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
"သူတို့က တခြားသင်္ဘောမာစတာတစ်ယောက်ဆီမှာ ခရီးစရိတ် ပေးပြီးသားတဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသင်္ဘောက ရောက်မလာခဲ့ဘူး" ဟု သူက ပြောပြသည်။
"သူတို့က ဘာဖြစ်လို့ ထွက်ခွာလာချင်ကြတာလဲ" အက်ဗလင်က မေးလိုက်၏။
ဒိုရန်က ခေါင်းခါပြသည်။
"အဖြေတွေ အမျိုးမျိုး ကြားခဲ့ရတာပဲ။ သူတို့ကိုပဲ မေးကြည့်သင့်ပါတယ်"
ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက သင့်တော်ပေသည်။
ကျွန်ုပ် သဘောကျမိသည်။
သူက ခွက်၏ နှုတ်ခမ်းသားကို လက်မဖြင့် ပွတ်သပ်နေရင်း—
"ကျွန်တော် သယ်နိုင်သလောက်တော့ တင်လာခဲ့တာပဲ။ ကုန်စည်တချို့ကိုတော့ ကုန်လှောင်ရုံထဲမှာ ချန်ထားခဲ့ရတယ်"
"စောင့်နေတဲ့သူတွေ တခြား ရှိသေးလား"
"ရှိပါသေးတယ်"
"ဘယ်လောက်တောင် များလဲ"
"ဆိပ်ကမ်းမှာ ရှိတဲ့သူတိုင်းကို ကျွန်တော် မရေတွက်ခဲ့မိဘူးဗျ"
သူက ကျွန်ုပ်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လာသည်။
"ဒါပေမဲ့ သုံးဆယ့်ခုနစ်ယောက်ထက်တော့ အများကြီး ပိုပါတယ်"
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရီးသည်များနှင့် တွေ့ဆုံစကားပြောခဲ့ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် အီဗင်၏ အသက်ရှူသံမှာ သက်သာသွားသဖြင့် ရိုနာသည် သူ့ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နာရီအတော်ကြာ အိပ်စက်အနားယူနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အခြား ကလေးငယ်ကလည်း အစားအသောက် တောင်းစားနိုင်လာပြီ။
သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားကမူ မတ်တတ်ရပ်ရန် အကူအညီ လိုအပ်ခြင်း ရှိမရှိနှင့် ပတ်သက်၍ အာဝင်နှင့် စတင်ငြင်းခုံနေလေပြီ။
အာဝင်က ဤသည်ကို အားတက်စရာ လက္ခဏာတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူသော်လည်း သူ့ကို အကူအညီ လက်ခံရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဩဆယ်လ်ဆိပ်ကမ်းရုံး အပေါ်ထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခုတွင် စုဝေးခဲ့ကြသည်။
ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်ထားဆဲ။
အောက်ဘက်တွင် လူများက သင်္ဘောပေါ်မှ ကုန်ပစ္စည်းများကို ချနေကြသည်။
ရိုနာ၏ ခင်ပွန်းက သူ့ကိုယ်သူ ဂျဲရစ် ဟု မိတ်ဆက်သည်။
သူသည် ဗေးလန်းကျွန်းတွင် ပန်းရန်သမားအဖြစ် အလုပ်လုပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူ့ဘေးတွင် အိမ်ထောင်စု အများအပြားအတွက် စာရင်းအင်းများ ကိုင်တွယ်ပေးခဲ့သော ဆစ်ဗ် အမည်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ပယ်လ် ဟုခေါ်သော အသက်ကြီးပိုင်း တံငါသည်တစ်ဦး ထိုင်နေကြသည်။
သူတို့သည် ထိုအုပ်စုကိုယ်စား ပြောဆိုပေးရန် သဘောတူထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်သူများအနေဖြင့်လည်း မိမိတို့ဆန္ဒရှိသမျှ ဖြည့်စွက်ပြောဆိုနိုင်ပေသည်။
မေရီက စာရွက်စာတမ်းများကို ချခင်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်က သူတို့ အဘယ်ကြောင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသနည်းဟု မေးမြန်းလိုက်၏။
ပထမဆုံး ရရှိသော အဖြေမှာ ရေ ပြဿနာ ဖြစ်သည်။
ဆောင်းရာသီ မုန်တိုင်းတစ်ခုကြောင့် မြေအောက်ရေလှောင်ကန်များ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
ကမ်းခြေအနီးရှိ ရေတွင်းအများအပြားထဲသို့ ဆားငန်ရေများ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်း၏ အထက်ပိုင်းရှိ စမ်းချောင်းမှ ရေများ ထွက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုစမ်းချောင်းသို့ သွားရာလမ်းမှာ ဒေသခံနယ်စားတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်သည့် မြေပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားရသည်။
"သူက လှည်းတွေဆီကနေ အခကြေးငွေ စကောက်တော့တာပဲ" ဟု ဂျဲရစ်က ပြောသည်။
"လမ်းကို သုံးတဲ့အတွက်လား"
"အမိန့်ကြော်ငြာစာထဲမှာတော့ အဲဒီလို ရေးထားတာပဲ"
ဆစ်ဗ်က အဝတ်စဖြင့် ထုပ်ထားသော အထုပ်ကလေးကို ဖြေလိုက်သည်။
အတွင်း၌ ခေါက်ထားသော ပြေစာများ ရှိနေသည်။
"ကောက်တဲ့နှုန်းက နှစ်ကြိမ်တောင် ပြောင်းသွားသေးတယ်"
သူမက ထိုပြေစာများကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။
"အဲဒီနောက် ကောက်ပဲသီးနှံသယ်တဲ့ လှေတွေက နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ပေါင်မုန့်ဈေးတွေ တက်သွားတော့တာပဲ"
"ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး အလုပ်တွေ ဘာမှ မရှိဘူးလား" အက်ဗလင်က မေးလိုက်၏။
ဂျဲရစ်က သူ့လက်များကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
"အလုပ်တွေတော့ ရှိပါတယ်"
"လုပ်ခ ပေးသလား"
"တချို့အတွက်တော့ ပေးပါတယ်"
သူ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။
"သီးနှံ ဒါမှမဟုတ် ရေဖိုး မပေးနိုင်ရင် အဲဒီကြွေးမြီအတွက် လုပ်အားနဲ့ ပေးဆပ်ဖို့ စာချုပ်ချုပ်ရတာပေါ့"
မေရီ၏ ကလောင်တံ ရေးသားနေမှု ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။
"သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကြွေးမြီပမာဏအတိုင်း ပေးဆပ်ရတာလား"
ဆစ်ဗ်က အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အပြုံးယဲ့ယဲ့လေး ပြုံးလိုက်သည်။
"ကြွေးမြီပမာဏကိုတော့ အတိအကျ သတ်မှတ်ထားတာပေါ့"
"ဒါဆို လုပ်အားပေးရမယ့် ကာလအပိုင်းအခြားကရော ဘယ်တော့ ပြီးဆုံးမှာလဲ"
"အဲဒါကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိတော့ဘူး"
ပယ်လ်က ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လာသည်။
"အဲဒီမှာ ရှိတဲ့သူတိုင်း ငတ်ပြတ်နေကြတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး"
သူက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်းတစ်ခုလုံးကို ဒုက္ခဆင်းရဲတွင်းနက်နေသော နေရာတစ်ခုတည်းအဖြစ် တစ်စုံတစ်ယောက်က အထင်မှားသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလားပင်။
"တချို့အိမ်တွေမှာတော့ ရေကန်ကောင်းကောင်းတွေ ရှိကြသေးတယ်။ ကုန်းတွင်းပိုင်း ပိုကျတဲ့ ရွာတချို့ဆိုရင် ထိခိုက်မှု သိပ်မရှိကြဘူး။ တတ်နိုင်တဲ့နေရာတွေမှာ လူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးခဲ့ကြပါတယ်"
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒါဆို ဒီမိသားစုတွေက ဘာဖြစ်လို့ ထွက်လာခဲ့ကြတာလဲ"
သူက ဂျဲရစ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ပန်းရန်သမားက ပြန်ဖြေလေသည်။
"သူတို့က နောက်တစ်သုတ် ခိုင်းစေမယ့် လုပ်သားစာရင်းထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ နာမည်တွေကို ထည့်သွင်းလိုက်လို့ပါ"
"ဘယ်သူတွေရဲ့ နာမည်လဲ"
"ကျွန်တော့်နာမည်။ ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ နာမည်"
သူ့လက်ချောင်းများ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။
"ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးလေး နာမည်ပါ"
ဂိတ်တံခါးအနီးတွင် အဝတ်အစားများ သယ်ဆောင်လာသော မိန်းကလေးကို ကျွန်ုပ် ပြန်လည်သတိရမိလိုက်သည်။
"အသက် ဘယ်လောက်လဲ"
"ဆယ့်တစ်နှစ်ပါ"
ကျွန်ုပ်ဘေးရှိ အက်ဗလင်သည် ငြိမ်သက်တောင့်တင်းသွားသည်။
ဆစ်ဗ်က စာရွက်တစ်ရွက်ကို ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။
"ဒါက အမိန့်ကြော်ငြာစာရဲ့ မိတ္တူပါ"
မေရီက ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ကမ်းပေး၏။
စာသားများမှာ မဆပ်ရသေးသော တာဝန်ဝတ္တရားများ ရှိနေသည့် အိမ်ထောင်စုများနှင့် သက်ဆိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
လူကြီးနှင့် ကလေးငယ်ကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ထားခြင်း မရှိပေ။
ကျွန်ုပ်အနေဖြင့် ရိုးရှင်းသော အဖြေတစ်ခုကို လိုချင်မိသည်။
နာမည်တစ်ခု။
တံခါးတစ်ချပ်။
ရှင်းပြခိုင်းရန် လုံလောက်စွာ နီးစပ်သော လူတစ်ဦးတစ်ယောက်။
သို့သော် ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ ကျွန်ုပ် တစ်ခါမျှ ဖြတ်မသန်းဖူးသော ပင်လယ်ပြင်၏ အလွန်ရှိ ကျွန်းတစ်ကျွန်း၊ ပျက်စီးနေသော ရေပေးဝေရေးစနစ်၊ ရွာအများအပြားနှင့် ဆိပ်ခံတံတားဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်သော လူများသာ ရှိနေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် အမိန့်စာကို တစ်ကြိမ်ထပ်ဖတ်လိုက်သည်။
"ငြင်းဆန်လိုက်တဲ့အခါ ဘာဖြစ်သွားလဲ"
ဂျဲရစ်က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လာသည်။
"သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို လာမဖမ်းခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြတာပါ"
"ထွက်ခွာခွင့် မရှိဘူးလို့ တားမြစ်ထားတာမျိုး ရှိသလား"
"မရှိပါဘူး" ဟု ဆစ်ဗ်က ဆိုသည်။ "စာနဲ့ ရေးသားထားတာမျိုးတော့ မရှိပါဘူး"
ပယ်လ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တင်းစေ့သွားသည်။
"အလုပ်သမားတွေ တင်ဆောင်လာတဲ့ လှေတွေကို စစ်ဆေးဖို့ဆိုပြီး လှည့်ပြန်ခိုင်းတာမျိုးတော့ ရှိတယ်"
"ခင်ဗျားတို့ကျတော့ အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့လား"
"မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒိုရန်က ညနေခင်း ဒီရေတက်ချိန်မှာ သင်္ဘောလွှင့်လိုက်တာမို့ပါ"
ကျွန်ုပ် စာရွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်တင်ထားလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြိုးတစ်ချောင်း လှမ်းတောင်းနေသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်ဘက်တွင် ဆိပ်ကမ်း၏ သာမန်လှုပ်ရှားသံများ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေဆဲပင်။
ထိုအခန်းထဲတွင် ကျွန်း၏ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးမည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ကတိမပေးခဲ့ကြချေ။
သို့သော် ထိုမိသားစုများကို သူတို့၏ ဆန္ဒမပါဘဲ ပြန်မပို့စေရဟု ကတိပေးခဲ့သည်။
ဖျားနာနေသူများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူတို့ ဘာဆက်လုပ်ချင်သနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။
ထိုမေးခွန်းက အခြားမေးခွန်းများထက် အဖြေပေးရန် အချိန်ပိုကြာခဲ့သည်။
အချို့မှာ ကုန်းမကြီးပေါ်တွင် ဆွေမျိုးများ ရှိကြသည်။
မိသားစုတစ်ခုကမူ သူတို့ မူလသွားလိုသော နေရာသို့ ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်နေဆဲပင်။
အခြားသူများမှာမူ ထွက်ခွာလာရေးကိုသာ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားတွေးတောခဲ့ရသဖြင့် ဆိုက်ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်လာမည့် အခြေအနေကို ပုံဖော်ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲနေကြရှာသည်။
ဂျဲရစ်က တံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"အီဗင် နေကောင်းလာတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေလို့ ရမလားခင်ဗျာ"
"ရပါတယ်" ဟု အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
"ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် အချိန်အထိပေါ့?"
"ဟုတ်ပါတယ်"
သူ့ပခုံးများ လျှောကျသွားသည်။
ဆစ်ဗ်က စာရွက်များကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ရပ်တန့်လိုက်ကာ—
"မိတ္တူတွေ ကူးယူထားချင်ပါသလား"
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ ဆိုရင်ပေါ့"
"ခွင့်ပြုပါတယ်"
အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ကျွန်ုပ် စကားသိပ်မပြောဖြစ်ချေ။
အက်ဗလင်သည် ဂိတ်တံခါးခန်းမကို ဖြတ်၍ ကျွန်ုပ်ဘေးမှ လျှောက်လာခဲ့သည်။
ထိုခန်းမ၏ အလွန်ရှိ ပို၍တိတ်ဆိတ်သော စင်္ကြံသို့ ရောက်သောအခါ သူမက ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။
"ရှင် သွားဖို့ စဉ်းစားနေတာမလား"
"ဟုတ်တယ်"
"ဗေးလန်းကျွန်းဆီကိုလား"
"ဟုတ်တယ်"
သူမက ကျွန်ုပ်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ"
ကျွန်ုပ် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
ပြီးမှ ပြန်ပိတ်လိုက်မိ၏။
ထိုအချက်ကပင် အခက်အခဲ ဖြစ်နေခြင်းပင်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"သူတို့ကို အဲဒီမှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားသင့်တယ်လို့ ကျွန်မ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး"
"ငါ သိပါတယ်"
"ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဒေါသထွက်နေပြီး ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံး ကြောက်လန့်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မတို့ ရောက်မသွားခင် ဘာက အမှန်တကယ် အထောက်အကူဖြစ်မလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိထားဖို့ လိုတယ်လေ"
ကျွန်ုပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
"ငါ ဒေါသထွက်နေတာတော့ အမှန်ပဲ"
"ကျွန်မလည်း ဒေါသထွက်တာပဲ"
သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ် သေချာနားထောင်လိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။
ညစာမစားမီ ကျွန်ုပ်တို့ ကလေးထိန်းကျောင်းဆောင်ဆီသို့ သွားခဲ့ကြသည်။
ဂဲရစ်ခ်သည် ငါးရုပ်ကလေးကို ကိုင်ထားရင်း စောင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်။
ကာရိုးလ်ကမူ မှောက်ခုံအနေအထားသို့ လှိမ့်သွားပြီး ထိုအခြေအနေကို မည်သို့ဆက်လုပ်ရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေပုံရသည်။
ကျွန်ုပ် သူတို့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်ကလည်း ကော်ဇောပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်၏။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးငယ် လက်တစ်ဖက် လွတ်ထွက်လာစေရန် ကူညီပေးခြင်းနှင့် သားငယ် လှမ်းမမီနိုင်သော နေရာသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သော ငါးရုပ်ကလေးကို ပြန်ကောက်ပေးခြင်းတို့မှလွဲ၍ အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဖြစ်ကြချေ။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ် မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသော အကြောင်းအရာကို ဇနီးသည်အား ပြောပြလိုက်သည်။
"အဲဒီမိန်းကလေးက သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားအားလုံးကို ပိုက်ပြီး သယ်လာခဲ့တာ"
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ကျွန်မ တွေ့ပါတယ်"
"သူ့အဖေက သွားတော့လို့ ပြောမယ့်အချိန်ကို သူ စောင့်နေခဲ့တာ"
"ဟုတ်ပါတယ်"
ကျွန်ုပ် ဂဲရစ်ခ်ဘေးတွင် လက်တစ်ဖက် ချထားလိုက်သည်။
သူက ကျွန်ုပ်၏ လက်တစ်ချောင်းကို လာဆုပ်ကိုင်သည်။
"ကလေးတစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပေးဆပ်ရမယ့် အလုပ်ကြွေးလို့ လူတွေ ဘယ်လိုများ မြင်နိုင်ကြတာလဲ ငါ တကယ်နားမလည်နိုင်ဘူး"
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက ကျွန်ုပ်ကို မှီတွယ်လာသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး အခြားပြောစရာ စကား မရှာတွေ့နိုင်တော့ချေ။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ပိုမိုသေးငယ်သော အစည်းအဝေးတစ်ခုကို ခေါ်ယူခဲ့ကြသည်။
အီလီဇာ။
မေရီ။
ဘီထရစ်။
ဂဲရစ်ခ်။
ဩဆယ်လ်မှ တမ်ဆင်လည်း ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လာရောက်ပူးပေါင်းခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရီးသည်များ၏ ပြောကြားချက်များနှင့် ဒိုရန်၏ ပြောကြားချက်များကို ယှဉ်တွဲလေ့လာခဲ့ကြသည်။
အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်း တိုက်ဆိုင်ညီညွတ်နေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
အချို့မှာ လူများ ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်ခဲ့ရသည့် အရာများ ဖြစ်သည်။
အချို့မှာမူ ကြားသိခဲ့ရသည့် အရာများ ဖြစ်သည်။
မေရီက ထိုကွာခြားချက်များကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။
တမ်ဆင်က မကြာသေးမီက ဗေးလန်းကျွန်းသို့ ဆိုက်ကပ်ခဲ့ဖူးသော အခြားသင်္ဘောကပ္ပတိန် နှစ်ဦးကို သိထားသည်။
သူမက သူတို့ကို မေးမြန်းစုံစမ်းပေးမည် ဖြစ်သည်။
ကျွန်းသို့ ကုန်ပစ္စည်းထောက်ပံ့ပေးနေသော ကုန်းမကြီးပေါ်မှ ကုန်သည်များကို ဆာဘင်းက သိရှိနိုင်ပေသည်။
သူမကိုလည်း မေးမြန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။
ဘီထရစ်က စားနပ်ရိက္ခာ ခန့်မှန်းချက်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။
"လက်ရှိ ရောက်နေတဲ့သူတွေကိုတော့ ကျွန်မတို့ ကျွေးမွေးနိုင်ပါတယ်"
"နောက်ထပ် ရောက်လာမယ့်သူတွေကိုရော?" ကျွန်ုပ် မေးလိုက်၏။
"တချို့တစ်လေတော့ ရနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းဖြစ်မလာခင် ကျွန်မ ကိန်းဂဏန်း အတိအကျ သိဖို့လိုမယ်"
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အီလီဇာက မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သင်္ဘောတစ်စင်း ပြန်သွားမယ်ဆိုရင် ရည်ရွယ်ချက် ခိုင်မာမှု ရှိရမယ်၊ ပြီးတော့ ဆိပ်ကမ်းကို ကောင်းကောင်းသိတဲ့လူတွေ ပါသွားသင့်တယ်"
ဒိုရန်က ဆိပ်ကမ်းကို သိသည်။
သူ့သင်္ဘောသားများလည်း သိကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ သူ့ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ကပ္ပတိန်သည် ကြားဖြတ်မပြောဘဲ နားထောင်နေခဲ့သည်။
ဗေးလန်းကျွန်းသို့ သမားတော်တစ်ဦးနှင့် အထောက်အပံ့ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်သွားပေးနိုင်မည်လားဟု ကျွန်ုပ်တို့ မေးမြန်းခဲ့သည်။
မိသားစုများထံမှ စကားပါးလွှာများကို ယူဆောင်သွားပေးနိုင်မည်လား။
ကျွန်းမှ ထွက်ခွာလိုသူများကို သူ့သင်္ဘောက ဘေးကင်းစွာ သယ်ဆောင်နိုင်သည့် ပမာဏအတွင်း ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာပေးနိုင်မည်လား။
သူက နောက်သို့ မှီချလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အဲဒါကို လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်"
"ခင်ဗျား ဘာတွေ လိုအပ်မလဲ"
"ခရီးစဉ်အတွက် လုပ်ခစရိတ်။ အပြန်ခရီးမှာ ခရီးသည်တွေအတွက် နေရာလွတ် ချန်ထားပေးဖို့။ ပြီးတော့ ဆိပ်ကမ်းက မလုံခြုံတော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ပြန်လှည့်ထွက်ခွင့် ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သဘောတူညီချက်။"
"အဲဒါတွေအားလုံး သဘောတူပါတယ်" ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
သူက ကျွန်ုပ်ကို အကဲခတ်ကြည့်သည်။
"အရှင် ကိုယ်တိုင် သင်္ဘောပေါ် လိုက်မလာဘူးလား"
"ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်မှာတော့ မလိုက်ပါဘူး"
ထိုသို့ ဖြေဆိုလိုက်ရခြင်းက ကျွန်ုပ် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ စိတ်ထိခိုက်ရပေသည်။
စားပွဲအောက်တွင် အက်ဗလင်၏ လက်က ကျွန်ုပ် ဒူးခေါင်းပေါ်သို့ ခဏမျှ လာရောက်ထိတွေ့နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
ဒိုရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"ဒါဆို ကျွန်တော် သင်္ဘောသားတွေနဲ့ စကားသွားပြောလိုက်ပါဦးမယ်"
ကျွန်ုပ်တို့ မမေးမြန်းမီကပင် အာဝင်က စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် လိုက်ပါရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။
ကေးလ်ကမူ အဆိုပြုသည် ဆိုသော စကားလုံးကို သဘောမတူခဲ့ချေ၊ အကြောင်းမှာ သူက တောင်းဆိုလွှာကို ဖတ်နေဆဲဖြစ်ချိန်တွင် သူမက ကြေညာလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ရှင်လည်း လူနာတွေကို တွေ့ပြီးပြီပဲ" ဟု သူမက ပြောသည်။ "ဘာတွေကို သတိထားရမလဲဆိုတာ ရှင် ကျွန်မကို ပြောပြလို့ ရတာပေါ့"
"ခရီးစဉ်က ခက်ခဲကြမ်းတမ်းနိုင်တယ်နော်"
"ကျွန်မ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံဖူးပြီးပါပြီ"
နက်ဆာက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
"နင် လက်ထောက်တစ်ယောက် လိုလိမ့်မယ်"
"မှတ်တမ်း သေချာထားနိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်ပေါ့"
"ပြီးတော့ နားထောင်တတ်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်"
အာဝင်က စိတ်ဆိုးသလို ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ နားထောင်တတ်ပါတယ်"
"အဆင်ပြေတဲ့ အချိန်တွေမှာပဲ မဟုတ်လား"
ထိုအလုပ်သင်ကိုယ်တိုင် သဘောတူညီချက်အပေါ် မူတည်၍ သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် သက်ကြီးပိုင်း အလုပ်သင်တစ်ဦးကို ကျွန်ုပ်တို့ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။
ဆိုရန်က သူတို့ မဖြစ်မနေ လှူဒါန်းနိုင်သည့် အထောက်အပံ့ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။
ကေးလ်က ထိုကျွန်းပေါ်တွင် သူတို့နှင့် ဆွေးနွေးပြောဆိုလိုသော မည်သည့်သမားတော်ထံသို့မဆို ရည်ရွယ်သည့် စာတစ်စောင်ကို ရေးသားပေးခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် အာဝင် အထုပ်အပိုးများ ပြင်ဆင်တော့သည်။
ဘဲငန်းကမူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ပြဿနာမဖြစ်လာမီကပင် ဘီထရစ်အား ထိုအကြောင်းကို အသိပေးထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
သင်္ဘောမထွက်ခွာမီ ကျွန်ုပ် အီဗင်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
သူ နိုးနေလေပြီ။
သူ့အစ်မက စာသင်ကျောင်းမှ ငှားလာသော ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ပုံဆွဲနေစဉ် ရိုနာက သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ကောင်လေးက ကျွန်ုပ် ဝင်လာသည်ကို ကြည့်နေ၏။
"ဦးလေးက ဘုရင်ကြီးလား"
"ဟုတ်တယ်"
သူက ထိုစကားကို စဉ်းစားကြည့်နေသည်။
"အမေက ပြောတယ်၊ ဦးလေးမှာ ကလေးတွေ ရှိတယ်ဆို"
"နှစ်ယောက် ရှိတယ်"
"သူတို့ ငိုကြလား"
"တစ်ခါတလေကျရင် နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်တူငိုကြတာပေါ့"
သူ့မျက်နှာထားက စာနာနားလည်ဟန်ဖြင့် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
"ဆိုးတာပေါ့နော်"
"တစ်ခါတလေကျရင်တော့ ဆိုးတာပေါ့"
ကျွန်ုပ် သူမနှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်မှစ၍ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရိုနာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
သူမ၏ သမီးငယ်က ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်မှ မော့ကြည့်လာသည်။
ထို့နောက် ၎င်းကို ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ ကမ်းပေးလာ၏။
သူမသည် သူတို့၏ နေအိမ်ပုံကို ဆွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အမိုးနိမ့်နိမ့်။
ပြတင်းပေါက် သုံးပေါက်။
တံခါးဘေးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်။
"ကပ္ပတိန်က သမီးရဲ့ အဒေါ်ဆီကို ဒါလေး ယူသွားပေးလို့ ရမလားဟင်"
ကျွန်ုပ် သူမ၏ မိခင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ရိုနာက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
"ရတာပေါ့" ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့ စာလွှာနဲ့အတူ ထည့်ပေးလိုက်မယ်လေ"
ထိုမိန်းကလေးငယ်က ပုံဆွဲထားသည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အိမ်ဘေးတွင် လူပုံငယ်လေး နှစ်ရုပ်ကို ထပ်မံဖြည့်စွက်ဆွဲလိုက်လေသည်။
သာယာကြည်လင်သော နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် ဒိုရန်၏ သင်္ဘော ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အက်ဗလင်၊ တမ်ဆင်နှင့် သင်္ဘောပေါ်တွင် စကားပါးလွှာများ ထည့်ပေးလိုက်ကြသော မိသားစုများနှင့်အတူ ဆိပ်ခံတံတားပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
အာဝင်က သင်္ဘောလက်ရန်းကို ကိုင်းကြည့်ရင်း—
"အဲဒီငှက်ကို ဆေးဗီရိုထဲ ဝင်ခွင့်ပေးတာနဲ့ ကျွန်မ သိသွားမှာနော်"
ကျွန်ုပ်တို့ဘေးရှိ နက်ဆာက လက်တစ်ဖက် မြှောက်ပြလိုက်သည်။
ကတိပေးခြင်းလား။
ဒါမှမဟုတ် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းလား။
ထိုသို့ ခွဲခြားနေရန်ပင် မလိုအပ်တော့ဟု ထင်ရပေသည်။
ကြိုးများကို သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်လည်ဆွဲတင်လိုက်ကြသည်။
သင်္ဘောသည် ဆိပ်ခံတံတားမှ ဖြည်းညင်းစွာ ခွာထွက်သွားခဲ့သည်။
သင်္ဘောကိုယ်ထည်နှင့် ကျောက်တုံးဆိပ်ခံကြားရှိ နေရာလွတ်သည် သာမန်ကာလျှံကာဖြင့် မဖြတ်သန်းနိုင်တော့သည်အထိ ကျယ်ပြန့်သွားသည်အထိ ကျွန်ုပ် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဆိပ်ကမ်း၏ အပြင်ဘက် ကုန်းစွယ်ပေါ်တွင် မီးပြတိုက်က စောင့်ကြိုလျက် ရှိနေသည်။
ညမိုးချုပ်ချိန်တွင် ၎င်းသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် တောက်ပနေပေလိမ့်မည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အိမ်အပြန်လမ်း၌ ထိုမီးပြတိုက်ကို တွေ့မြင်ရန် မျှော်လင့်နေကြသော လူအချို့ကို ကျွန်ုပ် ကိုယ်တိုင် သိကျွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။