အခန်း ၁၁၀ - သူမ၏ အလှည့်
အက်ဗလင်က အယ်လစ္စတားကို မာန်လျှော့ပြီး ယဉ်ကျေးနေတာတွေ ရပ်တန်းက ရပ်ဖို့ ပြောလိုက်သည်။
သူက ထိုစကားကို အချိန်ယူ စဉ်းစားဟန်ပြု၏။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်က လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို အပေါ်မြှောက်ပြလိုက်၏။
"ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူးနော်"
"ဒါပေမဲ့ အရှင်က မိဖုရားရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရပ်နေတာလေ"
"အဲဒါတော့ ငါ့ကို ပြောပြထားပြီးပြီ"
ကျွန်တော့်ဇနီးသည်က ပခုံးပေါ်မှတစ်ဆင့် နောက်လှည့်ကြည့်လာသည်။
"အဲဒီနေရာမှာပဲ ဆက်နေနိုင်အောင် ကြိုးစားပါ"
ကျွန်တော်တို့ ရပ်နေသည့်နေရာကား အုတ်တံတိုင်းများက နံနက်ခင်းလေကြမ်းကို ကာဆီးပေးထားသော သေးငယ်သည့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အယ်လစ္စတားက အဝတ်စပတ်ထားသော သစ်သားတုတ်ရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။ ကျွန်တော်တို့ သွားရမည့်လမ်းကြောင်းကိုလည်း မြေဖြူစင်းနှစ်ကြောင်းဖြင့် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားသည်။
တာဝန်က ရိုးရှင်းပါသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို ဒိုင်းကာတစ်ခုတည်းဖြင့် ကာကွယ်ပေးရမည်။
ကျွန်တော်က သူမ မမြင်နိုင်သော ဘက်ခြမ်းကို စောင့်ကြည့်ပေးရမည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦး လမ်းကြောင်းအဆုံးရှိ မြေဖြူစင်းဆီ အရောက်လှမ်းရမည်။
သို့သော် ယခုထိတော့ မအောင်မြင်သေးပေ။
အယ်လစ္စတားက တုတ်ရှည်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မ"
သူက သူမ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းဆီ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ဒိုင်းကာကို လှည့်လိုက်၏။
သို့သော် သူက လက်ကိုင်အနေအထားကို လျှပ်တစ်ပြက်ပြောင်းကာ ညာဘက်မှနေ၍ ကျွန်တော့်တံတောင်ဆစ်ကို လာပုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် မျက်လုံးမှိတ်သွား၏။
ကျွန်တော့်လက်အင်္ကျီစပေါ် လာထိနေသည့် အဝတ်ပတ်ထားသော တုတ်ထိပ်ဖျားကို ကျွန်တော် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"သူ လှုပ်ရှားမှု ရပ်သွားပြီ"
ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျွန်တော်က ပို၍စောစွာ သတိပေးလိုက်၏။
"ညာဘက်"
သူမက ဒိုင်းကာကို ရွှေ့လိုက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း သူမနှင့်အပြိုင် ခြေလှမ်းလိုက်၏။
ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းအထိ အရာအားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ စွမ်းအားတင်းမာသွားသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်သဖြင့် ကျွန်တော့်စွမ်းအားကို စတင်ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်မိသည်။
ရွှေရောင်မျဉ်းကွေးလေးက ပိုမိုထူထဲသွား၏။
အက်ဗလင် ခြေလှမ်းယိုင်သွားသည်။
"ယူရီယာ"
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် စွမ်းအားကို လွှတ်ချလိုက်၏။
အယ်လစ္စတားက တုတ်ရှည်ကို အောက်ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်လာ၏။
"ဘယ်နေရာမှာ ထိတော့မလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိနေတယ်လေ"
"အားလျော့သွားပြီ ထင်လို့ပါ"
"ဟုတ်တယ်၊ အားလျော့သွားတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ပြန်ချိန်ညှိနေတာလေ"
"ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်"
သူမ သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရှူသွင်းလိုက်၏။
"မကူညီခင် ကျွန်မကို အရင်ပြောပါ"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမက စွမ်းအားဖွဲ့စည်းမှုကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်နေစဉ် အယ်လစ္စတားက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ဆုံးမစကား တစ်ခွန်းမှ မဆိုပေ။
သူ ဆူပူပြောဆိုလိုက်လျှင်ပင် ပိုကောင်းမည်ဟု ကျွန်တော် တွေးမိသွားသည်။
မိမိကိုယ်တိုင် ဘာအမှားလုပ်မိသည်ကို အတိအကျ သိမြင်နေရခြင်းထက်စာလျှင် အဆူခံရသည်က ပို၍သက်သာပေလိမ့်မည်။
နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားမှုတွင်တော့ ကျွန်တော့်စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်၏ ဒိုင်းကာက ကျွန်တော့်ဒိုင်းကာလောက် ဧရိယာမကျယ်ပေ။
ထို့ကြောင့် ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းက အရေးပါနေသည်။
အယ်လစ္စတား လှုပ်ရှားလာသည့်အခါ သူ့တုတ်ရှည် ဝင်စရာမရှိအောင် ဒိုင်းကာကို ကျယ်ပြန့်သွားစေရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်ပေ။
သူမက ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ရမည်။
ကျွန်တော်ကလည်း သူမနှင့်အညီ လိုက်ရွေ့ရမည်။
နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သူမက ကျွန်တော့်ကို ပိုနီးနီးကပ်ပေးရန် ပြောခဲ့သည်။
တစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူမ၏ နားရွက်နားသို့ လာရောက်ထိခတ်နေသော အသက်ရှူသံကို ရပ်တန့်ရန် ပြောလေသည်။
"အဲဒါကတော့ နည်းနည်းခက်လိမ့်မယ် ထင်တယ်" ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်၏။
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထိန်းထားပါ"
အယ်လစ္စတား၏ တုတ်ရှည်က သူမဒိုင်းကာ၏ အပြင်ဘက်အစွန်းကို ပွတ်တိုက်သွားချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့သည် တစ်ဖက်စွန်းရှိ မြေဖြူစင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တိုးညင်းသော ပွတ်တိုက်သံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
ထို့နောက် ရွှေရောင်အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အက်ဗလင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေ၏။
ကျွန်တော် သူမ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အယ်လစ္စတားက တုတ်ရှည်ကို အောက်ချကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
"ကောင်းမွန်လှပါတယ်"
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။
သူမ မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူနေရ၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြုံးလည်း ပြုံးနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ ကျောက်တံတိုင်းနိမ့်နိမ့်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
အယ်လစ္စတားက လေ့ကျင့်ရေးလက်နက်များကို ပြန်ထားရန် ထွက်သွား၏။
ကျွန်တော်က အက်ဗလင်ကို ရေတစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"လက်ကောက်ဝတ် သက်သာရဲ့လား"
"ညောင်းနေတယ်"
"နာကျင်တာမျိုး ရှိလား"
"မရှိပါဘူး"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမ ရေသောက်လိုက်၏။
ခေတ္တမျှကြာအောင် အစောင့်နှစ်ဦး ပစ်မှတ်ပြားကို မ သယ်ဆောင်ကာ ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားသည်ကို ကျွန်တော်တို့ ငေးကြည့်နေမိကြသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်က— "ဒိုင်းကာရဲ့ စွမ်းအားလျော့သွားတာကို ခံစားရတဲ့အခါ ကိုယ် သိပ်သဘောမကျဘူး"
"ကျွန်မ သိပါတယ်"
"ကိုယ်က သေချာစေချင်ရုံပါ..."
"ဟိုဘက်မျဉ်းကို အရောက်လှမ်းနိုင်ဖို့လား"
"ဟုတ်တယ်"
သူမက လက်ထဲက ခွက်ကလေးကို လှည့်ပတ်ဆော့ကစားနေရင်း—
"ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ချင်တာပါ"
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ ပခုံးကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် မှီချလိုက်၏။
"ရှင် ကျွန်မရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မရှိနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာတောင် ဒါကို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိချင်တာပါ"
ထိုစကားကြောင့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှ ကျန်ရှိနေသော ရှင်းပြချက်များ အားလုံး အသံတိတ်သွားရသည်။
ကျွန်တော် သူမ၏ လွတ်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
"ကောင်းပါပြီ"
သူမက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ညှစ်လိုက်သည်။
"ပြီးတော့... ရှင် ရှိနေတဲ့ အချိန်တွေမှာလည်း လုပ်နိုင်ချင်တာပါပဲ"
ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် မီးပြတိုက်၏ လည်ပတ်ခွေ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
၎င်းသည် ကူရှင်ခံထားသော လျှောရထားပေါ်တွင် တင်ဆောင်လျက် မြို့တံခါးမှ ဝင်ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အယ်လ်ဒရန်က ဘေးမှ လျှောက်လာကာ ပဲရင်းကမူ အိပ်ပျော်နေသော နဂါးတစ်ကောင်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ကြပ်ခေါ်ဆောင်လာရသည့်နှယ် မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို အလုပ်ရုံထဲတွင် သွားရောက်ကြိုဆိုခဲ့သည်။
တီလ်ဒါက ထိုအဝိုင်းခွေကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် တံခါးပေါက်ကို ကြည့်၏။
"ဘယ်သူ အတိုင်းအတာ တိုင်းခဲ့တာလဲ"
"ကျွန်တော် တိုင်းခဲ့တာပါ" ဟု ပဲရင်းက ဆိုသည်။
သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
သူ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး—
"ဆံ့ပါတယ်"
အမှန်တကယ်ပင် ဆံ့ပေသည်။
သီသီလေးမျှသာ လွတ်ရုံဖြစ်သော်လည်း ဖြစ်သည်။
ပြင်ဆင်ထားသော အထောက်အကူပြုခုံများပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်နှင့် အယ်လ်ဒရန်က အနားသတ်အောက်ရှိ ပျက်စီးနေသော သွားများကို ကျွန်တော်တို့ကို ပြသလေသည်။
သတ္တုဟောင်းက ညီညာမှုမရှိဘဲ စားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အတန်ငယ် မကိုက်ညီသော အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် ပြင်ဆင်မှု အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ထားခဲ့သည့် အထောက်အထားများလည်း ရှိနေသည်။
"ဒါကြောင့်မို့ ထစ်ငေါ့နေတာကိုး" ဟု ပဲရင်းက ဆိုသည်။
"ပြီးတော့ အထောက်အကူပြုတိုင်တွေကို ဝန်ပိစေတာလည်း ဒါကြောင့်ပဲ" ဟု အယ်လ်ဒရန်က ဖြည့်စွက်ပြောကြားသည်။
အော့စ်ဝင်က အပိုင်းတစ်ခုပေါ်သို့ လက်ချောင်းများ တင်ကြည့်လိုက်၏။
"ဒီအပိုင်းကတော့ ကောင်းသေးတယ်"
သူ လက်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
"ဒီအပိုင်းကတော့ သုံးမရတော့ဘူး"
တီလ်ဒါက နေရာနှစ်ခုစလုံးကို အမှတ်အသား ပြုလုပ်လိုက်သည်။
နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့်အထိ အလုပ်ရုံအတွင်း အလုပ်ရှုပ်နေသော အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
ထိုသို့သော အခိုက်အတန့်မျိုးကို ကျွန်တော် လွမ်းဆွတ်နေခဲ့မိမှန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပြုမိလိုက်သည်။
စက်ယန္တရား၏ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် သူတို့ ကျွန်တော့်ကို မလိုအပ်ပေ။
သူတို့ လိုအပ်သည်မှာ ကျွန်တော်က ၎င်းကို မ ပေးထားရန်သာ ဖြစ်သည်။
ပျက်စီးနေသော အစိတ်အပိုင်းကို ဖယ်ရှားနေစဉ်အတွင်း ထိုအဝိုင်းခွေကို ညီညာစွာ ထိန်းထားပေးနိုင်မလားဟု အယ်လ်ဒရန်က မေးလာသည်။
"ရတာပေါ့"
"ခဏလောက် ကြာမယ်နော်"
"ရပါတယ်"
"ဘာတစ်ခုမှ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ပြင်ဆင်မွမ်းမံတာမျိုး မလုပ်ဘဲနဲ့နော်"
တီလ်ဒါက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ဦးကို တလှည့်စီ ကြည့်လိုက်မိ၏။
"ငါ့နာမည်ဆိုးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အလုပ်ရှုပ်စရာ ဖြစ်လာပြီပဲ"
"အဲဒီအတိုင်းသာ ငြိမ်ငြိမ်လေး မ ထားပါ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် မ ထားပေးလိုက်သည်။
ပဲရင်းက မီးအိမ်တစ်လုံးနှင့် ချွန်ထက်သော ကိရိယာငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ အနားသတ်အောက်တွင် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နေသည်။
အယ်လ်ဒရန်က အထောက်အကူပြုခုံများကို စစ်ဆေးသည်။
အော့စ်ဝင်ကမူ ဖိအားများ ပြေလျော့သွားချိန်တွင် သတ္တုမှ ထွက်ပေါ်လာသောအသံကို နားထောင်နေ၏။
ထိုလုပ်ရပ်တွင် ထူးထူးခြားခြား စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ဘာမှမရှိပေ။
ရန်သူလည်း မရှိ။
ပြိုကျတော့မည့် မျှော်စင်လည်း မပါဝင်။
လူအများ မျှော်လင့်ထားသည့် နေရာအတိအကျတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေပေးရမည့် လေးလံသော ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ရှိလေသည်။
တီလ်ဒါက အောက်ချရန် ပြောသည့်အခါ ကျွန်တော် ဖြည်းညင်းစွာ ချပေးလိုက်သည်။
အဝိုင်းခွေသည် ၎င်း၏ အထောက်အကူပြုခုံများပေါ်သို့ အံဝင်ခွင်ကျ ပြန်လည်ကျရောက်သွား၏။
ပဲရင်းက ပျက်စီးနေသော အစိတ်အပိုင်းကို ကိုင်မြှောက်လျက် ထွက်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြ၏။
"နေ့လယ်စာ စားချိန်ရောက်ပြီ" ဟု တီလ်ဒါက ဆိုသည်။
နောက်တစ်ဆင့်က နေ့လယ်စာစားရန် ဖြစ်ပုံရပေသည်။
နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် မေရီက မြောက်ဘက်အငူမှ သတင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ရွာသုံးရွာ သဘောတူညီချက် ရရှိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတင်းပေတည်း။
ဟာလ်အနေဖြင့် ပုံသေထောက်ပံ့ကြေး ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
ဆီပေးပို့မှုများကိုလည်း စတိုးဆိုင်နှင့် မျှော်စင်နှစ်ခုစလုံးတွင် စာရင်းမှတ်တမ်းတင်ထားမည် ဖြစ်သည်။
မီးပြတိုက်မှူး၏ အလုပ်ကို သင်ယူရန် ဒုတိယမြောက်လူတစ်ဦးကိုလည်း ထားရှိမည်ဖြစ်သည်။
လင်းနက်က အချက်ပြသင်္ကေတများကို သင်ကြားပေးရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ဖခင်ဖြစ်သူအနေဖြင့် တပည့်များရှေ့တွင် သူမကို အပြစ်လိုက်မပြင်ပေးရဟူသော ကန့်သတ်ချက် ပါဝင်သည်။
ကျွန်တော် ထိုအပိုင်းကို အသံထွက်ဖတ်ပြလိုက်၏။
အက်ဗလင်က သူမ၏ ခွက်ထဲသို့ ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"သူ အဲဒီလို မလုပ်ဘဲ နေပါ့မလား"
"တမ်စင်ကတော့ သံသယရှိနေတုန်းပဲ"
ဘီထရစ်က ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ကို ယူလိုက်သည်။
"သဘောတူညီချက်ထဲမှာ ခေါင်မိုးပြင်ဆင်စရိတ်လည်း ပါသေးတယ်"
"ကောင်းတာပေါ့"
"ပြီးတော့ လမ်းဘေးရွာက လှည်းတစ်စီး ထောက်ပံ့ပေးမယ်တဲ့"
ကျွန်တော် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
"ဒါကို ဘယ်လိုများ သဘောတူအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ"
"သူတို့လမ်းက ဘယ်လောက်တောင် အရေးပါကြောင်း ရှင်းပြလာကြလို့လေ"
သူမက ပေါင်မုန့်ပေါ် ထောပတ်သုတ်ရင်း—
"ကျွန်မလည်း သဘောတူလိုက်တာပေါ့"
ထိုညနေတွင် မယ်လိုဒီက အမြွှာလေးများကို လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
သူမသည် တောက်ပသော အရောင်စုံများဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသည့် သေးငယ်သောအဝတ်ဘောလုံးလေးတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့၏။
ကာရိုက ၎င်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။
ဂဲရစ်ကမူ ထိုအစား မယ်လိုဒီ၏ လက်အင်္ကျီစကို လှမ်းဆွဲလေသည်။
သူမက ကော်ဇောပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်ပြီး သူ့ကို ဆွဲခွင့်ပြုထားလိုက်၏။
"အကဲဖြတ်ဉာဏ် သိပ်ကောင်းတာပဲ"
အက်ဗလင်က သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။
ကျွန်တော်က ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ ကုလားထိုင်တွင် နေရာယူလိုက်၏။
ခေတ္တမျှကြာအောင် မယ်လိုဒီက စောင်ပေါ်တွင် ဘောလုံးလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှိမ့်ပေးနေပြီး ကာရိုက ၎င်းဖြတ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ လှိမ့်ပေးခြင်းကို ရပ်လိုက်၏။
ကျွန်တော်တို့သမီးလေးက သူမကို ကြည့်သည်။
အသံတိုးတိုးလေးတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်၏။
မယ်လိုဒီက ထပ်မံလှိမ့်ပေးပြန်သည်။
"အဲဒါ အမိန့်ပေးလိုက်တာပဲ" ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်၏။
"ဟုတ်ပ၊ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်ထက်တောင် အများကြီး ပိုပြတ်သားသေးတယ်"
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် ရယ်မောလိုက်သည်။
ဂဲရစ်က မယ်လိုဒီ၏ လက်အင်္ကျီစကို ဆွဲနေပြန်၏။
သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းကရော ဘာလိုချင်လို့လဲ"
ကလေးငယ်က ပြုံးပြလေသည်။
မယ်လိုဒီ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွား၏။
ထို့နောက် ကျွန်တော်ကပင် စီစဉ်ခိုင်းထားသည့်နှယ် ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်လာသည်။
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်၏။
ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော် လုံးဝ အပြစ်ကင်းစင်ပါသည်။
နောက်တစ်ကြိမ် ကျွန်တော်တို့ အိပ်မက်မက်သည့်အခါ ဥယျာဉ်ရင်ပြင်ထဲတွင် အော်ရီလီယာက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
သူမသည် နှင်းဆီနွယ်ပင်များအောက်သို့ ခုံတန်းလျားများကို ရွှေ့ထားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ဦးစွာ သတိပြုမိလိုက်၏။
"ဥယျာဉ်ခြံစိုက်နေတာလား"
"နည်းနည်းပါပဲ"
မုခ်ခုံးတစ်လျှောက်တွင် အညွန့်သစ်ကလေးများ တွယ်ကပ်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်း၏ အလွန်ရှိ လမ်းကလေးမှာလည်း ပိုမိုရှင်းလင်းနေဟန်တူ၏။
ပို၍ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုဆီမှ ရေစီးသံကို ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။
ကျွန်တော် နားစွင့်နေသည်ကို အော်ရီလီယာက စောင့်ကြည့်နေ၏။
"မီးဖိုဆောင်ဥယျာဉ်ဟောင်းရဲ့ ဘေးက ရေမြောင်းလေးဆီကပါ"
"အရင်က အဲဒီအသံကို မကြားဖူးဘူး"
"ဟုတ်တယ်လေ"
သူမ သဘောကျနေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြ၏။
အက်ဗလင်က မြေဖြူစင်းဆီ အရောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့်အကြောင်းကို ပြောပြသည်။
အော်ရီလီယာက အသေအချာ နားထောင်နေ၏။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဇနီးသည်က ယင်းမတိုင်မီ ကြိုးစားခဲ့သည့်အကြိမ်အကြောင်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။
ကျွန်တော် ဝင်ရောက်ကူညီခဲ့သည့် အကြိမ်အကြောင်းပေတည်း။
ကျွန်တော် ရေပန်းဆီသို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်မိ၏။
ကျွန်တော်တို့၏ ဆရာမသည် ခေတ္တမျှ စကားမဆိုဘဲ နေလေသည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ကို မေးလာ၏။ "သူမရဲ့ ဒိုင်းကာက ဘယ်လိုခံစားရလဲ"
"ပါးလွှာနေတယ်"
"ဘယ်နေရာမှာလဲ"
ကျွန်တော် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
"အောက်ဘက်အစွန်းတလျှောက်မှာပါ"
"တခြားနေရာတွေမှာရော"
ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။
"အပေါ်ဘက်ကတော့ တည်ငြိမ်နေပါတယ်"
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်သည်။
"သူမက သူမမှာရှိတဲ့ စွမ်းအားကို ရွှေ့ပြောင်းအသုံးပြုနေတာလေ"
ကျွန်တော့်ဘေးတွင် အက်ဗလင်က သူမ၏လက်များကို ပေါင်ပေါ် တင်ထားသည်။
ကျွန်တော် ထိုလက်ကလေးများကို ကြည့်လိုက်မိ၏။
"ကျွန်တော်က ပိုခက်ခဲအောင် လုပ်မိသွားတာပေါ့"
"အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာတော့ ဟုတ်တာပေါ့" ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည်က သူမ၏ခြေထောက်ဖြင့် ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို မသိမသာ လာတို့လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ မျဉ်းဆီကို အရောက်သွားနိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား"
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ရောက်ခဲ့တာပေါ့"
ထိုညတွင် တုတ်ရှည်ဖြင့် လေ့ကျင့်မှု မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။
ထိုအစား ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် သေးငယ်သော စွမ်းအားတစ်ခုတည်းကိုသာ အတူတကွ ထိန်းထားရန် အော်ရီလီယာက ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
စားပွဲပေါ်တွင် မျဉ်းကွေးလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေရုံမျှသာ။
ထို့ထက် ဘာမှမပိုပေ။
အက်ဗလင်က တစ်ဖက်ကို ပုံဖော်ပြီး ကျွန်တော်က အခြားတစ်ဖက်ကို ပုံဖော်ရသည်။
ယခင်ကလည်း ဤကဲ့သို့သောအရာကို လုပ်ဖူးသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွန်တော်တို့၏ ဆရာမက စကားမပြောဘဲ ပုံစံပြောင်းလဲရန် သူမကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
ရွှေရောင်မျဉ်းကွေးက ရွေ့လျားသွားသည်။
အစွန်းတစ်ဖက်က ကျွန်တော့်ထံမှ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။
ကျွန်တော့်၏ ပထမဆုံး ဗီဇစိတ်က ၎င်းကို ပြန်လည်ဆွဲယူရန် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျွန်တော် ရပ်တန့်လိုက်၏။
စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းနှင့်အပြိုင် လိုက်ပါစီးမျောပေးလိုက်၏။
မျဉ်းကွေးလေးက စောင်းငဲ့သွားသည်။
သို့သော် တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ရှိနေဆဲပင်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာ၏။
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
"နောက်တစ်ကြိမ်"
သူမ၏ ချိန်ညှိမှု အစပျိုးခြင်းကို မျက်စိဖြင့် မမြင်ရမီကပင် ခံစားသိရှိနိုင်သည်အထိ ကျွန်တော်တို့ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ နေရာလဲလိုက်ကြ၏။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည်က ကျွန်တော့်၏ လှုပ်ရှားမှုနောက်သို့ လိုက်ပါလာသည့်အခါ စွမ်းအားဖွဲ့စည်းမှုသည် အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်ချောမွေ့လွန်းသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး လက်လွတ်လုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ရယ်မောလိုက်၏။
မျဉ်းကွေးလေးက တုန်ခါသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးစလုံး အတူတကွ ပြန်လည်တည်ငြိမ်စေခဲ့ကြ၏။
အိပ်မက်မဆုံးမီတွင် ကျွန်တော်က ဆီလင်းအေဗင်အကြောင်းကို အော်ရီလီယာအား ပြောပြခဲ့သည်။
ခိုလှုံရာစခန်းအကြောင်း။
ကမ္ပည်းစာအကြောင်း။
ယခုတိုင် စောင်များ ယူဆောင်လာပေးပြီး မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကို ပြုပြင်ပေးနေဆဲဖြစ်သော မိသားစုအကြောင်းတို့ကို ပြောပြလိုက်သည်။
သူမက လက်များကို သက်တောင့်သက်သာ ပိုက်ထားရင်း နားထောင်နေခဲ့၏။
"သူမကို သိခဲ့သလား" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"သူမနဲ့ တွေ့ခဲ့ဖူးတာကို ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကျွန်တော်က သူမ သိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့မိသည်။
အော်ရီလီယာက ဥယျာဉ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့တာထက် ဒီလောကထဲမှာ လူကောင်းတွေ အများကြီး ပိုရှိခဲ့တာပေါ့"
အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်၏။
"ကျွန်မတို့ တွေ့ရှိခဲ့တဲ့အရာတွေကို သူမရဲ့ မျိုးဆက်တွေ သိချင်ကြလိမ့်မယ် ထင်တယ်"
"တချို့က သိနှင့်နေကြပါပြီ" ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။ "မေရီက သူတို့ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို စုဆောင်းနေတယ်"
"ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့ကိုပဲ ပြောပြခွင့်ပေးလိုက်ပါ" ဟု အော်ရီလီယာက ပြန်ဖြေသည်။
သူမ ထရပ်ကာ မုခ်ခုံးဆီသို့ ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ လျှောက်လာခဲ့သည်။
တံခါးခုံအရောက်တွင် သူမသည် နှင်းဆီနွယ်ပင်ဘေးတွင် ရပ်တန့်ကာ အညွန့်သစ်ကလေးတစ်ခုကို ညှိပေးလိုက်၏။
သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် သစ်ရွက်ပေါ်တွင် ထိတွေ့မှုအပြည့်ဖြင့် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သတိပြုမိလိုက်၏။
ကျွန်တော် သတိပြုမိသည်ကိုလည်း သူမက သတိထားမိသွားသည်။
သို့သော် ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာစကားမျှ မဆိုခဲ့ကြပေ။
ကမ်းရိုးတန်းခိုလှုံရာစခန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ပထမဆုံးစာလွှာသည် သုံးရက်အကြာတွင် မေရီထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဆီလင်းသည် မိမိ၏ အဘွားကြီး၏ အဒေါ်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံမှ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက မိသားစုစာရင်းကိုလည်း ထည့်သွင်းပေးပို့ထား၏။
မေရီက စားပွဲပေါ်တွင် ၎င်းကို ဖြန့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဖြန့်ကြည့်ပြန်၏။
ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာ၏။
"ရင်းနှီးနေသလိုပဲလား"
"ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် ရင်းနှီးနေတာ"
ထိုအမျိုးသမီး၏ စာထဲတွင် သူမ၌ ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။
မည်သူမှန်း အတိအကျ မသိကြသော တင်းမာသည့် ဆွေမျိုးတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အိမ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။
ကျွန်တော်တို့ အလိုရှိပါက ဩဆယ်လ်သို့ ယူဆောင်လာပေးမည်ဟုလည်း ဖော်ပြထားသည်။
မေရီက သူမ၏ မင်တံကို လှမ်းယူလိုက်၏။
"ယူခိုင်းလိုက်ရမလား" ဟု သူမက မေးသည်။
"ယူခိုင်းလိုက်ပါ" ဟု အက်ဗလင်က ဆို၏။
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ဇနီးသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ထိုစာကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေလေသည်။
"မျက်နှာတစ်ခုပေါ့" ဟု သူမက ဆို၏။
မှတ်တမ်းများနှင့် ကမ္ပည်းစာများ အားလုံးပြီးနောက် ထိုအရာက အဘယ်ကြောင့် အရေးပါနေရသည်ကို ကျွန်တော် နားလည်လိုက်မိသည်။
သီတင်းပတ်ကုန်ခါနီးတွင် အယ်လ်ဒရန်က ညစာစားပြီးနောက် အလုပ်ရုံသို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။
ပြုပြင်ပြီးသော အဝိုင်းခွေသည် ၎င်း၏ အထောက်အကူပြုခုံများပေါ်တွင် အသင့်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ပဲရင်းက ယာယီလက်ကိုင်တစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်၏။
မီးအိမ်ကိုယ်ထည်မှာမူ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ဩဆယ်လ်တွင်သာ ရှိနေသေးသော်လည်း၊ စက်ယန္တရားကိုမူ ဤနေရာတွင် စမ်းသပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
တီလ်ဒါက ဘောင်ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်လျက် ရပ်နေသည်။
အော့စ်ဝင်က ပြုပြင်ထားသော အစိတ်အပိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေ၏။
ဘရင်က စစ်ဆေးရေးမီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည်။
ပဲရင်းက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာ၏။
"အရှင် စမ်းကြည့်မလား"
ကျွန်တော် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရပ်တန့်လိုက်၏။
အက်ဗလင်သည် လက်အင်္ကျီများကို အသင့်လိပ်တင်ထားလျက် စားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေလေပြီ။
ကျွန်တော် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
"ငါ့ဇနီးသည် စမ်းကြည့်ပါစေ"
သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် လက်ကိုင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်၏။
"ဘယ်ဘက်ကို လှည့်ရမှာလဲ"
ပဲရင်းက သူမကို ပြသပေးသည်။
သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်၏။
အဝိုင်းခွေ ရွေ့လျားသွားသည်။
ပြုပြင်ထားသော အစိတ်အပိုင်းကို ဖြတ်ကျော်သွား၏။
ဆက်လက်လည်ပတ်နေသည်။
ထစ်ငေါ့မှု မရှိပေ။
ပွတ်တိုက်သံလည်း မထွက်ပေ။
အယ်လ်ဒရန်က နားစွင့်ရန် ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခေါက်"
အက်ဗလင်က လက်ကိုင်ကို အဝိုင်းတစ်ပတ် အပြည့် ထပ်မံလှည့်လိုက်ပြန်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ပဲရင်း ပြုံးစပြုလာ၏။
တီလ်ဒါက သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
အော့စ်ဝင်က ကျေနပ်သွားသည့်နှယ် ဘောင်ကို လက်ဆစ်ဖြင့် တစ်ချက်ခေါက်လိုက်၏။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည်က အဝိုင်းခွေကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လာသည်။
ကျွန်တော် ပြုံးပြလိုက်၏။
ထို့နောက် နောက်တစ်ဆင့် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို ပဲရင်းက ရှင်းပြနေစဉ် ကျွန်တော်တို့အားလုံး အနားသို့ ပိုမိုတိုးကပ်ကာ နားထောင်လိုက်ကြတော့သည်။