အခန်း ၁၀၉ - ဆားပွင့်များအောက်က အမည်နာမ
ဟာလ်ဆီက ကူးယူလာတဲ့ ကျောက်စာမှတ်တမ်းဟာ ဆီပြေစာအဟောင်းတစ်ခုရဲ့ ကျောဘက်မှာ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
မေရီက အဲဒီစက္ကူကို ပြတင်းပေါက်ဆီ မြှောက်ကိုင်ကြည့်နေ၏။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
သူမက စက္ကူကို ဟိုဘက်လှန်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဒီဘက် ပြန်လှန်လိုက်ပြန်၏။
“ဖတ်ရခက်နေလို့လား”
“သူက လိုနေတဲ့ အက္ခရာတွေလို့ ယူဆရတဲ့ နေရာတွေမှာ ကိုယ်တိုင် မှန်းဆပြီး ဖြည့်ဆွဲပေးထားတာလေ”
“အဲဒါ အထောက်အကူ ဖြစ်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
“နေရာသုံးခုလောက်မှာတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ စာလုံးတွေကို အစားထိုးပြီး ရွေးစရာတွေပါ ပေးထားတယ်”
ကျွန်တော် နားကို ပိုတိုးကပ်သွားလိုက်သည်။
သေသေသပ်သပ် ရေးဆွဲထားတဲ့ လက်တစ်ဖက်ပုံရိပ်ရဲ့ အောက်မှာ စာကြောင်းတွေဟာ စာမျက်နှာတစ်လျှောက် မညီမညာ တန်းစီနေ၏။
‘ခရီးသည်တို့... ကမ်းသို့ တက်လှမ်းကြပါစေသား။’
အဲဒီအောက်မှာတော့ နောက်ထပ် စာတစ်ကြောင်း ရှိနေသေးသည်။
ဒီတစ်ကြောင်းကတော့ ရာသီဥတုဒဏ်ကို ပိုပြီး ခံထားရဟန်တူ၏။
မေရီက မင်သားတွေကို လက်နဲ့ မထိမိစေဘဲ လေထဲကနေ စာလုံးတွေကို လိုက်ပြီး ခြေရာခံကြည့်နေသည်။
“လမ်းတစ်ခုခုအကြောင်း ဖြစ်မယ်ထင်တယ်”
“ဘယ်လမ်းလဲ”
“သူ စာလုံးမှားမှတ်မိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
အက်ဗလင်က ဂါရစ်ကို ပွေ့ချီရင်း ဝင်လာခဲ့သည်။
စကားဝိုင်းတွေထဲမှာ သူပါ ဝင်ပြောခွင့်ရှိရမယ်ဆိုတဲ့ သဘောမျိုးသာ အားလုံးက နားလည်ပေးထားကြရင် ကျွန်တော်တို့ သားလေးက လူကြီးတွေ စကားပြောတာကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားတတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည်က မေရီ့ပခုံးပေါ်ကနေ ကျော်ပြီး စာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်၏။
ပြီးတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“ဒါ နာမည်တစ်ခုခု ဖြစ်မနေဘူးလား”
မေရီက သူမကို ကြည့်လိုက်၏။
“လူနာမည်လား”
“အိမ်တော်နာမည် ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် နယ်မြေအပိုင်စားတစ်ခုခုပေါ့။ ကျောက်ဆစ်သမားက လူတိုင်း သိလောက်မယ် ထင်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုခုလေ”
နံရံပေါ်က နန်းတော်ထိန်းမျက်လုံးက အရောင်တောက်ပလာသည်။
“အဲဒီ ကူးယူထားတဲ့စာကို ကျွန်ုပ် စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရမလား”
မေရီက စက္ကူကို မြှောက်ပြလိုက်၏။
ခေတ္တမျှ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် နန်းတော်ထိန်းက ဆိုလာ၏။ “အဲဒီနာမည်က 'အေဗင်' ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်ုပ် ယူဆပါတယ်”
အဲဒီခိုလှုံရာ အဆောက်အအုံဟာ ဆယ်လင်း အေဗင် လို့ ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
နန်းတော်ထိန်းဆီမှာ သူမနဲ့ပတ်သက်တဲ့ မှတ်တမ်းအထောက်အထား နှစ်ခု ရှိနေ၏။
တစ်ခုက ဆောင်းရာသီ အဝတ်အထည်များ တင်ပို့မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး၊
နောက်တစ်ခုကတော့ ကမ်းရိုးတန်း ခိုလှုံရာအောက်မှာ လှေဆိပ်လှေကားတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်တောင်းခံတဲ့ ကိစ္စဖြစ်သည်။
ဘယ်မှတ်တမ်းမှာမှ သူမကို ယဇ်ပုရောဟိတ်မလို့ မခေါ်ဆိုထားသလို၊
ဆေးကုသရာအိမ်တော်အကြောင်းလည်း တစ်ခွန်းမှ မပါပေ။
“သူမက ကုန်သည်တစ်ယောက်လား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“သင်္ဘောပိုင်ရှင်ပါ” နန်းတော်ထိန်းက ဖြေ၏။ “ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းထဲမှာ သင်္ဘောသုံးစင်းရဲ့ အမည်ကို ဖော်ပြထားပါတယ်”
“ဒါဆို လက်ပုံစံကရော”
“အချက်အလက် မလုံလောက်သေးပါဘူး”
မေရီက အဲဒီရည်ညွှန်းချက်တွေကို ချရေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က ပုံကြမ်းလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်မိ၏။
ကျွန်တော်တို့ဟာ အော်ရီလီယာနဲ့ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း တွေ့လိုက်ရတာကတော့ တခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်နေ၏။
သင်္ဘောတွေကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။
လူတွေ ကမ်းပေါ်ကို ဘေးကင်းကင်း တက်ရောက်နိုင်ဖို့ လှေကားတစ်ခု ဆောက်လုပ်ပေးချင်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။
အက်ဗလင်က ဂါရစ်ကို ပခုံးပေါ်မှာ အနေအထား ပြင်ချီလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့လည်း... သူမအကြောင်းကို ငါတို့ စုံစမ်းသင့်တာပဲ”
“ဟုတ်တယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်၏။
“စုံစမ်းရမှာပေါ့”
တမ်ဆင်ရဲ့ အစီရင်ခံစာကလည်း အဲဒီစာအိတ်နဲ့အတူ ရောက်လာခဲ့သည်။
မြောက်ဘက်အငူက အမိုးကို ပြင်ဆင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
မီးအိမ်ဟောင်းကြီးကိုတော့ ချက်ချင်း ပြန်မပြင်နိုင်သေးပေ။ ပျက်စီးပျောက်ဆုံးသွားတာတွေ များလွန်းသလို ကျန်ရှိနေတဲ့ အစိတ်အပိုင်း အတော်များများကလည်း အချင်းချင်း အံမဝင်တော့ပေ။
လောလောဆယ်တော့ ရိုးရိုးမီးအိမ်နဲ့ပဲ ဆက်သွားရပေလိမ့်မည်။
ဒါ့အပြင် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း စာရင်းဇယားတွေမှာလည်း ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဆီထောက်ပံ့ပေးရတဲ့ ရွာက ဆောင်းရာသီတစ်ခုလုံးစာအတွက် လုံလောက်အောင် ပို့ပေးထားပြီးပြီလို့ ထင်နေကြ၏။
ဒါပေမဲ့ ဟာလ်ရဲ့ မှတ်တမ်းမှာတော့ အဲဒီပမာဏရဲ့ ထက်ဝက်နီးပါးလောက်ပဲ ရှိနေသည်။
ဘီထရစ်က စာရင်းနှစ်ခုစလုံးကို ဖတ်ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ပစ္စည်းပို့ဆောင်မှု အမှတ်အသားတွေကို တောင်းကြည့်၏။
သူမရဲ့ အဲဒီမျက်နှာပေးကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိသည်။
မကြာခင် တစ်ယောက်ယောက်တော့ ကောင်းကောင်းကြီး ရှင်းတမ်းထုတ် ခံရတော့မည်။
တကယ့်အဖြစ်မှန်က သံသယဖြစ်ခဲ့ကြသလောက် အရှုပ်အထွေး မကြီးမားခဲ့ပေ။
ရွာရဲ့ သိုလှောင်ရုံကနေ ဆီတွေကို ထုတ်ပေးခဲ့တာ မှန်ပါသည်။
တချို့က မီးပြတိုက်ဆီ ရောက်သွားခဲ့၏။
ကျန်တဲ့ဆီတွေကတော့ လှည်းတစ်စီး ပျက်သွားတဲ့အတွက် လမ်းဘေးက တဲတစ်ခုထဲမှာ ကျန်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
တာဝန်ရှိသူက ဖျားနာသွားခဲ့သည်။
သူ့နေရာမှာ အစားဝင်တဲ့သူကလည်း အဲဒီဆီစည်တွေကို တခြားစာရင်းတစ်ခုက ပစ္စည်းတွေလို့ ထင်မှတ်သွားခဲ့၏။
ဘယ်သူကမှ ခိုးယူသွားတာ မဟုတ်သလို၊
ဘယ်သူကမှလည်း ကျန်တဲ့ခရီးကို ဆက်မပို့ပေးခဲ့ကြပေ။
ရွာကောင်စီသုံးခုက ဟာလ်တစ်ယောက် ဆီတွေ အသုံးများလွန်းနေသလားဆိုပြီး အငြင်းပွားနေကြချိန်မှာ ဟာလ်ခမျာ လက်ကျန်ဆီတွေကို မနည်းချွေတာ သုံးစွဲနေခဲ့ရရှာသည်။
ဘီထရစ်က ကောင်စီအစည်းအဝေးမှာ ဒီအကြောင်းကို ပြောပြလာ၏။
ခဏလောက်တော့ ဘယ်သူမှ စကားမပြောနိုင်ကြပေ။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က “အခုတော့ သူ့ဆီ ရောက်သွားပြီလား” လို့ မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ ရောက်ပါပြီ”
“ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကရော သွားတောင်းပန်ပြီးပြီလား”
“တမ်ဆင် ပြောတာတော့ သိုလှောင်ရုံမှူး ကိုယ်တိုင် လှည်းနဲ့အတူ လိုက်သွားတယ်တဲ့”
ကျွန်တော် နောက်မှီကို မှီချလိုက်သည်။
မေရီက မှတ်စုတစ်ခု ရေးမှတ်လိုက်၏။
အီလီနော်က လက်ပိုက်လိုက်ရင်း—
“ထွက်တဲ့ဘက်ရော ရောက်တဲ့ဘက်မှာပါ ပြေစာတစ်စောင်စီ ရှိရမယ်”
ဘီထရစ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဲဒီလို စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ”
လေးရက်အကြာမှာတော့ ကျွန်တော် ဩဆယ်လ်ကို သွားခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ဂရေးကိပ်မှာပဲ ကျန်နေခဲ့၏။
သူမမှာ ဆေးရုံအလုပ်သင် အုပ်စုသစ်ကို ဖွဲ့စည်းပေးမယ့် အမျိုးသမီးတွေနဲ့ တွေ့ဆုံစရာ ရှိနေသလို၊ အမြွှာလေးတွေက အိမ်ထောင်စုကို စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့ဖျင်းသွားပြီလို့ မသတ်မှတ်ခင် ကျွန်တော်တို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ အိမ်မှာ ရှိနေဖို့ လိုအပ်ပေသည်။
မနက်စာစားရင်း ကျွန်တော်တို့ ဒီအကြောင်းကို တိုင်ပင်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
“ကျွန်မလည်း အဲဒီခိုလှုံရာ အဆောက်အအုံကို သွားကြည့်ချင်တာ” သူမက ပြော၏။
“ကိုယ် သိပါတယ်”
“သေချာဆွဲထားတဲ့ ပုံကြမ်းတစ်ပုံ ယူလာပေးနော်”
“မေရီ လိုက်မှာပဲဟာ”
“ဒါဆို သေချာဆွဲထားတဲ့ ပုံကြမ်းအပြင် တခြားတစ်ခုခုပါ ယူလာခဲ့”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိသည်။
“ဘာလိုချင်လို့လဲ”
သူမက စဉ်းစားဟန်ပြုလိုက်ပြီး—
“ရှင် ရေစိုမသွားတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုးပေါ့”
“အဲဒါကတော့ လှေပေါ် မူတည်လိမ့်မယ် ထင်တယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လာ၏။
သူမ နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက်တွေ မထုတ်ပြန်နိုင်ခင် ကျွန်တော် သူမကို နမ်းလိုက်သည်။
လင်းနက်က ဆိပ်ခံတံတားမှာ ကျွန်တော်တို့ကို လာကြိုသည်။
ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့မှာ မေရီ၊ အီလီဇာ၊ အစောင့်နှစ်ယောက်၊ တော်ရန်လို့ ခေါ်တဲ့ ပန်းရံသမားတစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ ပါဝင်ကြသည်။
လင်းနက်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဖိနပ်တွေကို ကြည့်လိုက်၏။
“ကောင်းတယ်”
“ဘာကောင်းတာလဲ”
“အားလုံးက ကမ်းခြေမှာ ရွှံ့ဗွက်တွေ ရှိနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ဝတ်ဆင်လာကြလို့ပါ”
မေရီက သူမရဲ့ စာရွက်စာတမ်းထည့်တဲ့ အိတ်သိုင်းကြိုးကို တင်းတင်းဆွဲလိုက်သည်။
“ခရီးက လှိုင်းထန်မလား”
“သိပ်မဆိုးပါဘူး”
ကျွန်တော် အီလီဇာကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက လင်းနက်ကို ကြည့်ရင်း—
“ဘယ်သူ့စံနှုန်းနဲ့ သိပ်မဆိုးတာလဲ”
လင်းနက်က ပြုံးပြသည်။
“ကျွန်မ စံနှုန်းနဲ့ပါ”
ဒါက စိတ်ချရတဲ့ အဖြေမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
ပင်လယ်ကတော့ ကျွန်တော်တို့အပေါ် ကြင်နာရှာပါသည်။
လှေငယ်လေးဟာ ဖြူဖျော့ဖျော့ မနက်ခင်းကောင်းကင်အောက်မှာ လှိုင်းစီးရင်း ညင်သာစွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် သွားနေ၏။
ကျွန်တော်က လင်းနက် ထိုင်ခိုင်းတဲ့နေရာမှာ ထိုင်ပြီး ဘာအတွက်သုံးမှန်း နားမလည်တဲ့ ကြိုးတွေကိုတော့ လက်နဲ့ မထိမိအောင် နေလိုက်သည်။
မေရီက ကမ်းရိုးတန်းကို စောင့်ကြည့်နေ၏။
အီလီဇာကတော့ အရာအားလုံးကို သတိထား စောင့်ကြည့်နေသည်။
ခဏကြာတော့ လင်းနက်က အငူဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ဟိုမှာ”
အစပိုင်းမှာတော့ ကျောက်ဆောင်မည်းမည်းတွေနဲ့ ချုံပုတ်တွေကိုပဲ တွေ့ရသည်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ကမ်းပါးယံရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကြားကနေ ခိုလှုံရာ အဆောက်အအုံလေး ပေါ်ထွက်လာ၏။
ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လှေဆိပ်အထက်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အမိုးနိမ့်နိမ့် အဆောက်အအုံလေး ဖြစ်သည်။
အမိုးက ပင်လယ်ဘက်ကနေ ကုန်းတွင်းဘက်ကို လျှောဆင်းသွား၏။ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ မီးခိုးခေါင်းတိုင်တစ်ခု ရှိပြီး ရေပြင်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားတဲ့ ပြတင်းပေါက်ငယ်လေးတွေ ရှိနေသည်။
အဆောက်အအုံရဲ့ အောက်ဘက်မှာတော့ ကျောက်ဆောင်ကို ထွင်းဖောက်ထားတဲ့ လှေကားတစ်ခု ရှိ၏။
အောက်ဆုံး လှေကားထစ်တွေကတော့ ဒီရေအောက်မှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လှေဆိပ်မှာ လူတစ်ယောက် စောင့်နေသည်။
သူက ကြယ်သီးနှစ်မျိုး တပ်ထားတဲ့ ကုတ်အင်္ကျီအဟောင်းတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။
လင်းနက်က လက်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အဖေလေ”
ဟာလ် မာရ် က ဦးညွှတ်ရမှာကို သတိမရခင် ကျွန်တော့်လက်ကို အရင်လှမ်းဆွဲပြီး လှုပ်ခါနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သူက အမှားပြင်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်—
ကျွန်တော်က လှေဆိပ်အခြေအနေကို လှမ်းမေးရင်း သူ့ကို တားလိုက်၏။
ဒါက အဆင်ပြေသွားပုံရသည်။
“ဒီရေအခြေအနေနဲ့ဆို သုံးလို့ရပါတယ်” သူက ပြောသည်။ “အငူကို ပတ်သွားရင် ပိုကောင်းတဲ့ ချဉ်းကပ်လမ်း ရှိပေမဲ့ အဲဒီကသွားရင်တော့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ပွေ့ပြီး ရွှံ့တွေကြားထဲ တောင်တက်ရပါလိမ့်မယ်”
မေရီက သူမရဲ့ အိတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရင်း—
“ဦးလေးရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူက အဲဒီစကားကို သဘောကျပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
လင်းနက်က သူ့ဆီကို ထုပ်ပိုးထားတဲ့ အထုပ်ငယ်လေးတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်၏။
“အက်ဒါ ပေးလိုက်တာ”
သူက ထောင့်တစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကြည့်သည်။
ခြေအိတ်တွေ ဖြစ်နေ၏။
ဟာလ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ငါ့မှာ အဝတ်အစား ဘယ်လိုရှာဝတ်ရမှန်း မေ့သွားပြီလို့ သူက ထင်နေတာကိုး”
“မေ့မနေလို့လား”
သူက အထုပ်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို လှေကားဆီ ခေါ်သွား၏။
တံခါးအထက်မှာ ကျောက်စာ ရှိနေသည်။
တိမ်တိမ်လေး ထွင်းထားတဲ့ စာလုံးခွက်တွေထဲမှာ ဆားပွင့်တွေ တင်ကျန်နေ၏။
ဆန့်တန်းထားတဲ့ လက်ဖဝါးပုံရိပ်က အပြင်ဘက်ကို လှည့်နေပြီး အောက်ဘက်မှာ မျဉ်းတိုတစ်ခု ရှိနေသည်။
မေရီက မဝင်ခင်မှာ ရပ်တန့်လိုက်၏။
တော်ရန်က သူမဘေးမှာ ရပ်ပြီး ကျောက်တုံးကို သေချာလေ့လာနေသည်။
“အဲဒါကို မခြစ်နဲ့နော်” မေရီက ပြောလိုက်၏။
“မခြစ်ပါဘူးဗျာ”
“ကြိုပြီး သတိပေးထားတာပါ”
သူက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သတိထားတာ မမှားပါပေ။
အဆောက်အအုံ အတွင်းဘက်မှာတော့ မီးခိုးနံ့ဟောင်း၊ သိုးမွေးနံ့နဲ့ ပင်လယ်ရနံ့တွေ ရောပြွမ်းနေ၏။
အိပ်စင်ရှည်ကြီး နှစ်ခု ရှိသည်။
မီးဖိုတစ်ခု။
ရေစိုကုတ်အင်္ကျီတွေ ချိတ်ဖို့ ချိတ်တွေ။
ခွက်တွေ၊ ကောက်နှံအနည်းငယ်နဲ့ သေသေချာချာ ပြန်ပြင်ထားတဲ့ လက်ကိုင်ပါတဲ့ အိုးတစ်လုံး ထည့်ထားတဲ့ ဗီရိုငယ်တစ်ခု ရှိနေ၏။
တံခါးနားမှာတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ဖိနပ်တစ်စုံကို ချန်ထားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ကြည့်နေတာကို ဟာလ်က သတိပြုမိသွား၏။
“တောင်ဘက်ရွာက တံငါသည်တစ်ယောက် ချန်ထားခဲ့တာဗျ။ ဖိနပ်ဖဝါးကွဲသွားလို့ တခြားတစ်စုံ ငှားစီးသွားပြီး အဲဒါကိုတော့ ပြန်လာပို့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဖိနပ်ကျတော့ အမြဲ မေ့ကျန်ခဲ့တာပဲ”
ကျွန်တော် အိပ်စင်ရဲ့ အနားစွန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။
သစ်သားက ပွတ်တိုက်မှုများလို့ ချောမွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒါကို ဘယ်လောက် မကြာခဏ အသုံးပြုကြသလဲ”
“မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကို ပုံမှန်စစ်ဆေးပေးရလောက်အောင်ကို မကြာခဏ သုံးကြပါတယ်”
မေရီက မနက်ခင်းတစ်ခုလုံးကို ကျောက်စာမှတ်တမ်းနဲ့ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။
တော်ရန်က အမိုးနဲ့ လှေဆိပ်ကို စစ်ဆေးနေ၏။
အီလီဇာက လင်းနက်နဲ့အတူ ပတ်ဝန်းကျင် ချဉ်းကပ်လမ်းတွေကို လျှောက်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဟာလ်နဲ့အတူ နေခဲ့ပြီး သူက ပြတင်းပေါက်အောက်က ဗီရိုကို ဖွင့်ပြသည်။
အတွင်းထဲမှာ ရွက်ထည်စနဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ စာရွက်ဟောင်းအထပ်လိုက် ရှိနေ၏။
“ဒါတွေကို မီးပြတိုက်ကနေ ယူလာတာဗျ”
သူက စားပွဲပေါ် ချပေးလိုက်သည်။
“အဖေက မစွန့်ပစ်ရက်တဲ့ အရာမှန်သမျှ အကုန်သိမ်းထားတတ်တယ်လေ။ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ဖြစ်တာပါပဲ”
ပြင်ဆင်စရိတ် စာရင်းတွေ ပါဝင်သည်။
ရာသီဥတု မှတ်တမ်းတွေ။
ကယ်ဆယ်ခဲ့တဲ့ သင်္ဘောသားတွေရဲ့ စာရင်း။
ပြီးတော့ သားရေခေါက်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ မျက်နှာဖုံးပါတဲ့ စာအုပ်ပါးလေးတစ်အုပ်။
ဟာလ်က အဲဒါကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဒါ အရှင်ရှာနေတာ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်”
လက်ရေးတွေက အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
မတူညီတဲ့ လက်ရေးတွေ။
မတူညီတဲ့ နှစ်ကာလတွေ။
အစပိုင်းနားက စာမျက်နှာတစ်ခုမှာ နာမည်တစ်ခု ပါရှိနေ၏။
'ဆယ်လင်း အေဗင်'။
အဲဒီအောက်မှာတော့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း စာရင်းတစ်ခု။
စောင်များ။
မီးအိမ်ဆီ။
မြင်းစားဂျုံ။
အပ်များ။
အပ်ချည်။
အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတွေအကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မပါပေ။
ကျွန်တော် ပြုံးမိသွားသည်။
သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဟာ အငူရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ရေနစ်သေဆုံးခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
အဲဒါကို နောက်လက်ရေးတစ်ခုနဲ့ မှတ်တမ်းတင်ထား၏။
မုန်တိုင်းတစ်ခုအပြီးမှာ သူမရဲ့ သင်္ဘောတစ်စင်းက ပျက်စီးသွားတဲ့ အပျက်အစီးတွေကို တွယ်ကပ်နေတဲ့ လူတွေကို တွေ့ရှိခဲ့ပေမဲ့ သင်္ဘောသားတွေဟာ သူတို့ကို မနက်မိုးလင်းတဲ့အထိ ကမ်းပေါ် ဘေးကင်းကင်း မတင်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့ကြပေ။
အအေးဒဏ်ကြောင့် သုံးယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ဆယ်လင်းဟာ လှေဆိပ်အထက်က မြေကွက်ကျဉ်းကျဉ်းလေးကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။
သူမက လှေကားအတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကို ကျခံခဲ့၏။
ခိုလှုံရာ အဆောက်အအုံအတွက်ရောပေါ့။
စောင့်ရှောက်သူအတွက် ထောက်ပံ့ကြေးကိုပါ ပေးခဲ့သည်။
လက်ဖဝါးပုံရိပ်ဟာ သူမရဲ့ ကုန်တင်သင်္ဘော အမှတ်အသား ဖြစ်ခဲ့တာပင်။
ဟာလ် မှတ်တမ်းကို ဖတ်ပြနေတုန်း မေရီ ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
သူမက ကြားဖြတ်မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေ၏။
သူ ဖတ်လို့ ပြီးသွားတဲ့အခါ သူမက တံခါးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒုတိယစာကြောင်းက သူမရဲ့ နာမည်ဖြစ်နေတာပဲ”
ကျွန်တော် ထရပ်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ ဘာကို ရှာရမလဲဆိုတာ သိသွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် စာလုံးတွေက ပိုပြီး ထင်ရှားလာသလို ခံစားရ၏။
‘ခရီးသည်တို့... ကမ်းသို့ တက်လှမ်းကြပါစေသား။’
‘ဤကြိုဆိုမှုကို အေဗင်အိမ်တော်က စောင့်ရှောက်ထားပါ၏။’
ကျွန်တော် နှစ်ခေါက်တိတိ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမမိသားစုက လူတွေ ကျန်သေးလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်၏။
ဟာလ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူမရဲ့ မျိုးဆက်တွေက ဒီက မိသားစု တော်တော်များများနဲ့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ကြတာလေ”
“သူတို့ သိကြလား”
“တချို့တော့ သိတယ်”
“သူတို့က ဒီခိုလှုံရာကို အခုထိ စောင့်ရှောက်နေကြတုန်းပဲလား”
သူက အခန်းထဲကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“စောင်တွေကိုတော့ အဲဒီထဲက တစ်ယောက်က ပေးတာ။ ကောက်နှံတွေကိုတော့ နောက်တစ်ယောက်က ပေးတယ်။ သူမရဲ့ အဘွားဟာ သူ့အဘွားရဲ့ အဘွားပါလို့ ပြောတဲ့ လူတစ်ယောက်ကတော့ မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကို ပြင်ပေးတယ်”
“သူ ပြောတာ ဟုတ်လို့လား”
“ကျွန်တော်လည်း မမေးဖူးဘူးဗျာ။ မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကတော့ မီးခိုး ကောင်းကောင်းထွက်နေတာပဲ”
မေရီက ရယ်ချင်သလို အသံတစ်ခု ပြုလိုက်သည်။
သူမက ဟာလ် မှတ်မိသမျှ နာမည်တွေကို ရေးချလိုက်၏။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူမက စာမျက်နှာအသစ်တစ်ခုမှာ စတင်ရေးသားလိုက်သည်။
ဆယ်လင်း အေဗင် ဟာ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အောက်က စာညွန့်အောက်ခြေမှတ်စုတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်မနေစေရပေ။
ကျွန်တော်တို့ မီးဖိုဘေးမှာ နေ့လယ်စာ စားခဲ့ကြသည်။
လင်းနက်က ပေါင်မုန့်နဲ့ ကြက်သွန်နီတွေ ယူလာပေး၏။
ဟာလ်က ငါးဟင်းချိုတစ်အိုး ပြင်ဆင်ပေးသည်။
မေရီက သူမရဲ့ စာရွက်တွေကို ဟင်းရည်နဲ့ ဝေးဝေးမှာ သေချာ ထားထား၏။
စကားဝိုင်းက မြောက်ဘက်မီးပြတိုက်အကြောင်း ပြန်ရောက်သွားသည်။
ရွာတွေက ပုံမှန် ပို့ဆောင်ရေး အစီအစဉ်တစ်ခုအတွက် သဘောတူထားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဟာလ်ရဲ့ လုပ်ခလစာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ငြင်းခုံနေကြတုန်းပင်။
သူကတော့ အဲဒီကိစ္စကို အဝေးက ဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ရဲ့ ပြဿနာကို ပြောနေသလိုမျိုး အေးအေးလူလူ ပြောနေ၏။
လင်းနက်ကတော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။
“အဖေက တစ်မွန်းလွဲလုံး ပိုက်ကွန်တွေ ဖာလိုက်၊ တစ်ညလုံး မီးပြတိုက် စောင့်ကြည့်လိုက်နဲ့ ဒီလိုကြီး ဆက်လုပ်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ”
“ငါ တစ်ညလုံး စောင့်မကြည့်ပါဘူးဟ”
“လေပြောင်းတိုက်တိုင်း အဖေ ထထကြည့်နေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
“အဲဒါက တခြားဟာလေ”
အီလီဇာက ပန်းကန်လုံးပေါ်ကနေ သူ့ကို လှမ်းကြည့်ရင်း—
“အိပ်ရေးမဝတဲ့လူအတွက်တော့ အတူတူပါပဲ”
ဟာလ်က ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ပြန်ပိတ်သွား၏။
အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း နားလည်ပါသည်။
မပြန်ခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ အငူရဲ့ အစွန်းဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
မြောက်ဘက်အငူရဲ့ မီးပြတိုက်ဟာ ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်မှာ ပိုပြီး လှမ်းတဲ့နေရာမှာ တည်ရှိနေပြီး၊ သူ့ရဲ့ အမိုးကိုတော့ မူလအဟောင်းနဲ့ မတူသေးတဲ့ ပစ္စည်းအသစ်တွေနဲ့ ဖာထေးထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ဟာလ်က ရေလက်ကြားကို ပြသပေး၏။
ကျောက်ဆောင်တွေကို ပြသည်။
မီးပြတိုက် စောင့်ကြည့်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်ကနေ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်ထဲ ပြန်ပေါ်မလာခင် လှေတစ်စင်း ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တဲ့ နေရာကိုလည်း ပြသည်။
“မီးအိမ်နှစ်ခုစလုံး အားကောင်းတုန်းကဆိုရင် အလင်းတန်းကို အဝေးကြီးကနေ လှမ်းမြင်နိုင်တာဗျ” သူက ပြော၏။ “လူတွေအနေနဲ့ ကိုယ့်လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ဖို့ အချိန်ပိုရတာပေါ့”
ကျွန်တော် ဩဆယ်လ်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အငူရဲ့ ဟိုဘက် အဝေးတစ်နေရာမှာတော့ အော်လ်ဒရန်နဲ့ ပါရင်တို့ဟာ မီးအိမ်ဟောင်းကြီးကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေကြတုန်း ဖြစ်လိမ့်မည်။
ဒီနေရာမှာတော့ အဲဒီအလုပ်ဟာ အဝေးကြီးမှာ ရှိမနေသလို ခံစားရသည်။
လက်မှုပညာသည်ရဲ့ စားပွဲပေါ်က ဆန်းကြယ်တဲ့ စက်ယန္တရားတစ်ခုလို သီးသန့်ဖြစ်မနေတော့ပေ။
မေရီက ကူးယူထားတဲ့ ကျောက်စာမှတ်တမ်းကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းထားရင်း ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာရပ်သည်။
“လာရကျိုးနပ်ရဲ့လား” သူမက မေး၏။
“နပ်တာပေါ့”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနောက်မှာတော့ ဟာလ်က တော်ရန်ကို လှေဆိပ်လှေကားရဲ့ ဘယ်နေရာတွေက ချော်တတ်တယ်ဆိုတာ ပြောပြနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဘာရတနာသိုက်မှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
ဝှက်ထားတဲ့ လက်နက်ဆန်းလည်း မတွေ့ခဲ့ပါ။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အမည်နာမနဲ့၊ သူမ စတင်ခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်းရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အခုထိ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြဆဲဖြစ်တဲ့ လူတွေကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
ညစာမစားမီမှာ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့အခန်းအပြင်ဘက်မှာ လာကြို၏။
သူမက ကျွန်တော့် ကုတ်အင်္ကျီကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့် ဖိနပ်တွေကို ကြည့်၏။
“ခြောက်သွေ့နေတာပဲ”
“ရေမစိုအောင် တော်တော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရတာလေ”
“ကျွန်မရဲ့ ဇာတ်လမ်းကရော”
ကျွန်တော် သူမလက်ထဲကို အထုပ်ငယ်လေး အရင်ထည့်ပေးလိုက်သည်။
အတွင်းထဲမှာတော့ လှေဆိပ်နားမှာ လင်းနက် တွေ့ခဲ့တဲ့ ချောမွေ့နေတဲ့ အစိမ်းရောင် ပင်လယ်ဖန်စလေးတစ်ခု ပါရှိနေ၏။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည်က အဲဒါကို ပြတင်းပေါက်ဆီ မြှောက်ကိုင်ကြည့်သည်။
အလင်းရောင်က ဖန်စကို ဖြတ်ပြီး သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေပေါ် ကျရောက်သွား၏။
“အို...”
“မင်းရဲ့ ဆေးရေးစားပွဲအတွက်လေ”
သူမက အဲဒါကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို နမ်းလိုက်၏။
ကလေးတွေနဲ့အတူ ထိုင်နေရင်း ကျွန်တော် ဆယ်လင်းအကြောင်းကို သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။
သင်္ဘောတွေအကြောင်း။
ခိုလှုံရာ အဆောက်အအုံအကြောင်း။
တံခါးဘေးမှာ စောင့်ကြိုနေတဲ့ ဖိနပ်တွေအကြောင်း။
အက်ဗလင်က ကာရိုလိုင်းကို ပခုံးပေါ်တင်ထားရင်း နားထောင်နေသည်။
ကျောက်စာအကြောင်း ရောက်တဲ့အခါ သူမက ကလေးထိန်းအခန်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
“သူမရဲ့ မိသားစုက အဲဒီအလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေခဲ့ကြတာပေါ့”
“တချို့ကတော့ လုပ်နေကြတုန်းပဲ”
“အဲဒီအချိန်တွေ အားလုံးတစ်လျှောက်လုံးပေါ့နော်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်လက်အင်္ကျီစကို လှမ်းဆွဲပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်ဖို့ ကြိုးစားနေ၏။
ကျွန်တော်က ညင်သာစွာ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ခဏအကြာမှာတော့ အက်ဗလင်က “တစ်နေ့ကျရင် ကလေးတွေကို အဲဒီကို ခေါ်သွားရအောင်” လို့ ပြောလာသည်။
“အဲဒီ ခိုလှုံရာဆီလား”
“ဟုတ်တယ်”
ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လှေကားကို ကျွန်တော် မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။
ပွင့်နေတဲ့ တံခါးပေါက်။
သူမ တစ်ခါမှ ဆုံဖူးချင်မှ ဆုံဖူးမယ့် လူတွေအတွက် ဘာကြောင့် ဒီလိုနေရာမျိုးကို ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့ရသလဲဆိုတာ မေးမြန်းတတ်လောက်တဲ့ အရွယ်ရောက်လာမယ့် ကလေးနှစ်ယောက်။
“ခေါ်သွားချင်တာပေါ့”
အက်ဗလင်က ညနေခင်းအလင်းရောင် ရောက်နိုင်တဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ ပင်လယ်ဖန်စလေးကို တင်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကာရိုလိုင်းကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ လွှဲပြောင်းပေးကာ ညစာစားဖို့ လက်ဆေးရန် ထွက်သွားလေတော့သည်။