အခန်း ၁၀၇ - ဆိပ်ကမ်းလွန် မီးအိမ်
ဖိတ်စာကို တမ်စင် ကိုယ်တိုင် ယူလာပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက ထိုစာကို မေရီ ၏ မှင်အိုးဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြီး၊ စက္ကူလိပ် မကွေးတက်သွားစေရန် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခဏကြာ ဖိထားရင်း— “ဆိပ်ကမ်း ကောင်စီက အရှင်တို့ကို တစ်ခုခု လာကြည့်စေချင်နေပါတယ်” ဟု ဆို၏။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သတင်းကောင်းမျိုးလား”
“ဖြစ်နိုင်ချေတော့ ရှိတာပေါ့”
“အဲဒီစကားလုံးက သိပ်ကုန်ကျစရိတ် များလာပြီနော်”
“မီးပြတိုက် တစ်ခုပါ”
မေရီက စာရွက်အသစ်တစ်ချပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော် နောက်သို့ အနည်းငယ် မှီချလိုက်ပြီး—
“ဘယ်လောက်အထိ အကောင်းပကတိ ကျန်သေးလို့လဲ”
တမ်စင်က ပြုံးလိုက်၏။
“အပြင်ဘက် အခွံတစ်ခုလုံးကတော့ အကောင်းပါပဲ”
ထိုမျှော်စင်သည် ဩဆယ်လ် အလွန်ရှိ ကမ်းစွန်းအငူပေါ်တွင် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ပထမအကြိမ် လာရောက်လည်ပတ်စဉ်က ထိုအဆောက်အအုံကို လှမ်းမြင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ကမ်းဆိုက်တံတားဘက်မှ ကြည့်လျှင် အဝေးက ချောက်ကမ်းပါးယံထက်တွင် အဖြူရောင် အစက်အပြောက်ကလေးတစ်ခုသဖွယ်သာ မြင်ခဲ့ရသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင် ထိုဆိပ်ကမ်းသည် မျှော်စင်ထိပ်တွင် သာမန်မီးပုံတစ်ခုကိုသာ ထွန်းညှိထိန်းသိမ်းခဲ့ရသည်။
ရာသီဥတု ကောင်းလျှင် ထင်းစိုက်သည်။
တတ်နိုင်သည့်အခါ ဆီမီး ထွန်းသည်။
ရာသီဥတု ဆိုးရွားလာသည့် အခါများတွင်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်သွားပြီး လေပြင်းကြားတွင် မီးရောင် မငြိမ်းသွားပါစေနှင့်ဟုသာ ဆုတောင်းရင်း စောင့်ကြည့်ရလေ့ရှိသည်။
“အဲဒီမတိုင်ခင်တုန်းက တခြား မီးအိမ်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်တဲ့” ဟု တမ်စင်က ပြောပြသည်။ “အလုံပိတ်ထားတဲ့ မီးအိမ်မျိုးပေါ့။ ကျွန်မ အဖိုးရဲ့ အဖိုး ပြောပြဖူးတာပါ”
“ဘာများ ကျန်ခဲ့သေးလဲ”
“အိမ်ခွံရယ်၊ ဖန်သားတချို့ရယ်၊ ပြီးတော့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိပေမဲ့ နှမြောလို့ ဘယ်သူမှ မလွှင့်ပစ်ရက်တဲ့ သတ္တုအပိုင်းအစ အများကြီး ကျန်နေတယ်”
“ကြားဖူးနားဝ ရှိသလိုပဲနော်” ဟု အက်ဗလင် က ဝင်ပြောသည်။
ရှင်းပြနေသည့် စကားဝိုင်း တစ်ဝက်ခန့်တွင် ကျွန်တော့်ဇနီး ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တမ်စင်က သူမဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ဆိပ်ကမ်းမှာ အလုပ်ရုံက မီးအိမ်တွေ ဘယ်လောက် အသုံးဝင်လဲဆိုတာ ကောင်စီက မြင်ပြီးပါပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီမျှော်စင်ကို တစ်ယောက်ယောက် လာကြည့်ပေးနိုင်မလားလို့ မေးကြတာပါ”
“ပါရင် လိုက်ချင်နေမှာ သေချာတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
“သူ အစောကြီးကတည်းက တောင်းဆိုထားပြီးပါပြီ” ဟု မေရီက ပြန်ဖြေ၏။
ကျွန်တော် မေရီ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖိတ်စာ ရောက်လာတာ သုံးမိနစ်ပဲ ရှိသေးတာကို”
“သူက အဝင်ခန်းမထဲမှာ ရှိနေတာကိုးရှင့်”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ရက်အကြာတွင် သွားရောက်လေ့လာရန် စီစဉ်လိုက်ကြသည်။
အာလ်ဒရန် က ကိရိယာပုံးကို ယူလာသည်။
ပါရင် ကမူ စက္ကူ၊ အတိုင်းအတာကြိုးနှင့် လူ့ယဉ်ကျေးမှုလောကနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာတော့မည့်အတိုင်း ခဲတံအမြောက်အမြားကို ယူလာခဲ့သည်။
အီလီဇာ က အစောင့်နှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာ၏။
အက်ဗလင် က သူမ၏ ဝတ်ရုံကို ယူလာသည်။
ဝတ်ရုံအောက်တွင် ညှပ်ထည့်ထားသော ခေါက်ထားသည့် ပုံဆွဲစက္ကူကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
“ပန်းချီဆွဲဖို့ စိတ်ကူးထားတာလား”
“ဆွဲချင်စိတ် ရှိမရှိ စမ်းကြည့်မလို့ပါ”
အမွှာလေးများကို ဟယ်လီနာ နှင့် ဂဲရစ်ခ် တို့ထံတွင် ထားခဲ့ကြသည်။
နံနက်စာ ကျွေးပြီးချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြ၏။
ညစာမစားမီ ပြန်လာမည်ဟု ရှင်းပြနေစဉ် ကာရိုးလ် က ကျွန်တော့်လက်ညှိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သူမကတော့ ယုံကြည်ပုံ မပေါ်လှပေ။
ဂဲရစ်ခ် ကမူ သူ့အဘိုး၏ ကော်လာစကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။
ကတိကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပေးနေသော ကျွန်တော့်ကို ဟယ်လီနာက ကြည့်နေ၏။
“ကလေးက အချိန်မှ နားမလည်တာ”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်ကြည်နေတုန်း မြန်မြန်သွားကြတော့”
အက်ဗလင်က သမီးလေး၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်ကို တွဲလိုက်၏။
ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ရင်ပြင်ကို ဖြတ်လျှောက်နေစဉ် ဗေယာ ထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်လာခဲ့သည်။
အဝင်ခန်းမ မရောက်မီ မေရီက ကျွန်တော်တို့ကို လာမီ၏။
တံဆိပ်တုံးကို ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီး၏လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
“တရားရုံးက ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
မေရီက တရားဝင် အခမ်းအနားစကားများကို ကျော်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် အသိပေးလိုက်သည်။
စင်းနက်သ် သည် တရားမဝင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ရန် စေခိုင်းခဲ့မှုနှင့် ကျွန်တော်တို့၏ ကလေးများကို ဖမ်းဆီးရန် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတို့အတွက် အပြစ်ရှိကြောင်း စီရင်ချက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုစာရွက်စာတမ်းများသည် နောင်အနာဂတ် ဆွေးနွေးပွဲများအတွက်သာ ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော သူ၏ လျှောက်လဲချက်မှာ ပယ်ချခံခဲ့ရသည်။
ငွေကြေးလွှဲပြောင်းမှု အထောက်အထားများက များပြားလွန်းနေသည်။
ညွှန်ကြားချက်များကလည်း များလွန်းလှသည်။
တိကျသော မေးခွန်းတူများကို မေးမြန်းခြင်းခံခဲ့ရသည့် လူများကလည်း များပြားလွန်းနေခဲ့သည်။
“တော်ဝင်ခံတပ်မှာ ထောင်ဒဏ် တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် ကျခံစေရမယ်။ ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ပြီး သံတမန်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခွင့်ကို တစ်သက်လုံး ပိတ်ပင်လိုက်တယ်” ဟု မေရီက ပြောပြသည်။
ကျွန်တော် ထိုစာကို လှမ်းမယူဘဲ ငေးကြည့်နေမိသည်။
“သူ့ရဲ့ အိမ်တော်သားတွေကော”
“သက်သေထွက်ဆိုပေးခဲ့တဲ့ အစေခံတွေကိုတော့ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကနေ လွှတ်ပေးလိုက်ပါပြီ။ တရားရုံးက သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေထဲကနေ လျော်ကြေးတွေ ဖြတ်တောက်နေစဉ်အတွင်း လစာနဲ့ သာမန်တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ သီးခြားတာဝန်ခံ စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ယောက်ကို ခန့်အပ်လိုက်ပါတယ်”
အက်ဗလင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
မေရီက ဆက်ပြောပြ၏။
“စီရင်ချက်ကို အများပြည်သူသိအောင် ကြေညာပါလိမ့်မယ်”
“ဒီမှာလည်း ကြေညာရမယ်” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ဆိုသည်။ “သူ ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာနဲ့ ကျခံရတဲ့ ပြစ်ဒဏ်အပိုင်းလောက်ပဲ ထည့်ပါ။ ကလေးတွေရဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်မှန်သမျှကို ချန်လှပ်ထားပါ”
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်တော်တို့ဘေးတွင် လူများ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသော်လည်း၊ ခေတ္တမျှ ရင်ပြင်ထဲ၌ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိကြ၏။
ထို့နောက် ကျွန်တော် စာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
စီရင်ချက်ကို ကိုယ်တိုင် ဖတ်ကြည့်လိုက်၏။
စင်းနက်သ် ၏ အမည်သည် အခြားလူများ၏ အမည်များကဲ့သို့ပင် သေသပ်သော လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
ထိုအမည်ထဲတွင် ခမ်းနားထည်ဝါမှုဟူ၍ ဘာမျှ ကျန်မနေတော့ချေ။
အဝင်ခန်းမထဲသို့ ရောက်သောအခါ အက်ဗလင်က တိုင်လုံးကြီးတစ်ခုဘေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“မင်း သွားချင်သေးရဲ့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်၏။
“သွားချင်တယ်”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ထဲရှိ ခေါက်ထားသော စီရင်ချက်စာလွှာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင်ကော သွားချင်သေးလား”
အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်သွားရမလားဟု ကျွန်တော် စဉ်းစားမိသည်။
ရင်ထဲမှ မတင်မကျ မအီမသာ ခံစားချက်ကြီး အခြားတစ်ခုခုအဖြစ် ပြောင်းလဲမသွားမချင်း ပုခက်များဘေးတွင် ရပ်နေရမလားဟု တွေးမိ၏။
သို့သော် ထိုခံစားချက်က ပြောင်းလဲသွားဖွယ် မရှိပေ။
“သွားမယ်” ဟု ကျွန်တော် ဖြေလိုက်သည်။
မေရီက စာရွက်စာတမ်းများထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားရန် ထိုစာကို ပြန်ယူသွားခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ချိတ်တွဲလိုက်၏။
ပွင့်ဟနေသော တံခါးမကြီး အလွန်တွင် စင်ရော်ငှက်များက ဩဆယ်လ် အထက်၌ စီစီညံညံ အော်မြည်နေကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ ဖြတ်သန်းထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
ကမ်းစွန်းအငူသို့ ဦးတည်သော လမ်းကလေးသည် ချုံပုတ်တိုလေးများနှင့် လေဒဏ်ကြောင့် ကိုင်းညွတ်နေသော မြက်ခင်းပြင်များကို ဖြတ်၍ ကုန်းမြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်။
ဘရန် က ကိရိယာတန်ဆာပလာများ တင်ဆောင်ထားသည့် လှည်းငယ်ကို မောင်းနှင်နေ၏။
လမ်းခရီး မတ်စောက်လာသော နေရာများတွင် ကျန်သူများက ခြေလျင် လျှောက်ကြရသည်။
တမ်စင် က စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းများကို အာလ်ဒရန် ထံသို့ လွှဲမချမချင်း ပါရင်က မေးခွန်းများ မနားတမ်း မေးနေခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ သူက အာလ်ဒရန်ကို ဆက်မေးပြန်သည်။
အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ကို စိတ်ဝင်တစား မေးခွန်းထုတ်ခြင်းဖြင့် အမောဆို့သွားအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လျှောက်လာသည်။
လေပြင်းက သူမ၏ ဆံနွယ်စများကို ပါးစပ်ပေါ်သို့ ခဏခဏ လွင့်ပျံရောက်ရှိစေသည်။
သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားပြီးနောက်၊ သူမက ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံချိတ်ကလေးကို ကျွန်တော့်ထံ လှမ်းပေးလိုက်၏။
“ဒါလေး ခဏကိုင်ထားပေးပါဦး”
ကျွန်တော် နာခံစွာ ယူထားပေးလိုက်သည်။
သူမက ဆံပင်ကို ပိုမိုမြဲမြံစွာ ထုံးဖွဲ့လိုက်ပြီး၊ ချိတ်ကလေးကို ပြန်ယူကာ ပင်လယ်ပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဤနေရာမှဆိုလျှင် လေဒဏ်ကာကွယ်ထားသော ဆိပ်ကမ်းနယ်နိမိတ်ထက် ကျော်လွန်၍ မြင်တွေ့နိုင်သည်။
မိုးတိမ်များ ရွေ့လျားသွားသည့် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် အမည်းရောင် အကွက်များ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး၊ ပိုမိုဝေးကွာသော အရပ်၌ ရွက်လှေငယ်တစ်စင်းသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ စောင်းငဲ့ရွေ့လျားနေသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လှမ်းရင်း ထိုရွက်လှေကို ငေးကြည့်နေ၏။
“သူတို့ ကျွန်မတို့ကို လှမ်းမြင်နိုင်မယ် ထင်လား”
“မျှော်စင်ကိုတော့ မြင်နိုင်လောက်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ ဘယ်လောက်တောင် သေးငယ်သလဲဆိုတာ စိတ်ကူးကြည့်နေကြမလားပဲ”
ကျွန်တော် ထိုရွက်လှေကို ထပ်ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဟုတ်မှာပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို လာကိုင်သည်။
မီးပြတိုက်၏ တံခါးမှာ အနီရောင် ဖြစ်သည်။
ပင်လယ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည့် ဘက်ခြမ်းတွင်မူ ဆေးသုတ်ထားသည်များ အတော်များများ ကွာကျနေပြီ ဖြစ်သည်။
လက်စွပ်များကို ပင့်တင်ထားပြီး ခါးတွင် သော့တွဲကြီးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသော သက်ကြီးအမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တံခါးထုပ်တန်းအောက်တွင် ရပ်နေသည်။
တမ်စင်က သူမကို မစ်စထရက် အက်ဒါ မားရ် ဟု မိတ်ဆက်ပေး၏။
မီးပြတိုက်မှူး ပင် ဖြစ်သည်။
အက်ဒါက ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကိရိယာပုံးကို ကြည့်၏။
“မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက မီးအိမ်အကြောင်း နားလည်တာလဲ”
“နားလည်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်နေတာပါပဲ” ဟု အာလ်ဒရန်က ဆိုလိုက်သည်။
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
စိတ်ကျေနပ်လောက်သော အဖြေတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။
“သတ္တမမြောက် လှေကားထစ်ကို သတိထားနော်”
“ချောင်နေလို့လား” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“နိမ့်နေလို့။ လူတိုင်းက တခြားလှေကားထစ်တွေလိုပဲ ထင်ပြီး ခြေလှမ်းမိကြတာကိုး”
ပါရင်က ချက်ချင်း မှတ်စုထုတ်လိုက်သည်။
အက်ဒါက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး—
“အရာရာတိုင်းကို လိုက်မှတ်စရာ မလိုပါဘူးကွယ်”
သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံ ပေါ်သွားသည်။
လှေကားသည် မျှော်စင်အတွင်းဘက်၌ ခရုပတ်ပုံစံ ကွေ့ဝိုက်တက်သွားသည်။
ကျဉ်းမြောင်းသော ပြတင်းပေါက်များအနီးတွင် ဆားငန်နံ့နှင့် ကျောက်တုံးဟောင်းနံ့များ သင်းပျံ့နေ၏။
လှေကားအနားယူစင် အချို့ဘေးတွင် အမှတ်အသားများ တွေ့ရသည်။
ရက်စွဲများ။
နာမည်အတိုကောက်များ။
ကျွမ်းကျင်မှုထက် စိတ်အားထက်သန်မှု ပိုများသော လူတစ်ယောက်က ထုံးနံရံပေါ်တွင် ကုတ်ခြစ်ဆွဲထားသည့် ရေယာဉ်ငယ်တစ်စင်း၏ ပုံရိပ်။
ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ၊ ကျွန်တော်တို့သည် အမိုးခုံးအောက်ရှိ စက်ဝိုင်းပုံ အခန်းကျယ်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မီးအိမ်ဟောင်းကြီး ရှိနေသည်။
သို့မဟုတ် ထိုမီးအိမ်မှ ကျန်ကြွင်းနေသော အပိုင်းအစများဟု ဆိုရမည်။
ဝေဝါးနေသော ဖန်ခွက်လုံးကြီးကို ကြေးဝါရိုးတံများက ကွေးညွတ်ပတ်ရံထားသည်။ ၎င်းအောက်ရှိ အောက်ခံခွက်ငယ်ထဲတွင် အနက်ရောင် ကျောက်သလင်းတုံးတစ်တုံး ထိုင်နေ၏။ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို ကျောက်တိုင် သုံးတိုင်က ထောက်ကန်ထားသော ကျယ်ပြန့်သည့် သတ္တုကွင်းကြီးပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
အနီးအနားတွင် သာမန်မီးပုံအတွက် အသုံးပြုသော သံခြင်းတောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
၎င်း၏ အထက်မျက်နှာကျက်တွင် မီးခိုးမှိုင်းများ စွဲထင်၍ မည်းနက်နေ၏။
ပါရင်က တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“အို...”
အာလ်ဒရန်က သူ၏ ကိရိယာပုံးကို ချလိုက်သည်။
အလုပ်ရုံထဲတွင် ကြားဖူးနေကျ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုမျိုးကို ကျွန်တော် ရင်းနှီးစွာ ကြားလိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးသို့ ကပ်လာပြီး—
“ကုန်ကျစရိတ် များမှာလား”
“သေချာသလောက်ပါပဲ”
အာလ်ဒရန်က အထောက်အကူပြု တိုင်များကို စစ်ဆေးနေစဉ် အက်ဒါက သူမ သိထားသမျှကို ရှင်းပြသည်။
သူမ၏ မိခင်သည် သူမထက်အရင် ဤမျှော်စင်ကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုမတိုင်မီကမူ ဦးလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
ရာသီဥတု လေ့လာချက်မှတ်တမ်း စာအုပ်တစ်အုပ်၊ အပိုပစ္စည်းများ ထည့်ထားသည့် ဗီရိုတစ်ခုနှင့် ကျောက်သလင်းတုံးကို မရိုက်ခတ်မိစေရန် သတိပေးထားသော ညွှန်ကြားချက်များကို သူတို့ အမွေဆက်ခံခဲ့ကြရသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်များ ရိုက်ခတ်ဖူးလား”
အက်ဒါက ကျွန်တော့်ကို အမူအရာမပြဘဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး—
“နှစ်ခါတော့ မလုပ်ဖူးဘူး”
ကျွန်တော် ကျောက်သလင်းတုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။
“သေတဲ့အထိတော့ မဖြစ်ပါဘူး” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ “တူတစ်ချောင်း ကျိုးသွားပြီး၊ အဲဒီနောက်မှာ တခြားအလုပ်ပဲ ပြောင်းလုပ်ချင်သွားတဲ့ လူတစ်ယောက်တော့ ရှိခဲ့ဖူးတာပေါ့”
ပါရင်က အောက်ခံကွင်းကို စစ်ဆေးရန် ကိုင်းညွတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီအောက်မှာ သွားစိပ်တွေ ပါတယ်ဗျ”
“မီးအိမ်က လှည့်လည်တာကိုး” ဟု အာလ်ဒရန်က ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က ဝေဝါးနေသော ဖန်ခွက်လုံးကြီးကို ပတ်လျှောက်ကြည့်ရင်း—
“ရေပြင်ပေါ်ကို အလင်းရောင် ဖြန့်ကြက်ထိုးပေးဖို့လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
တမ်စင်က ဆိပ်ကမ်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“သုံးကြိမ် လင်းလက်မယ်။ ပြီးရင် ခဏနားမယ်။ ပြီးတော့ သုံးကြိမ် ထပ်လင်းမယ်။ အဲဒါ ဩဆယ်လ် ရဲ့ မီးပြသင်္ကေတပဲ”
“ဘယ်လောက်အထိ အဝေးကနေ မြင်နိုင်သလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်၏။
“ကျွန်မတို့ မီးထက် အများကြီး ပိုဝေးတဲ့နေရာကနေ မြင်နိုင်ပါတယ်”
အက်ဒါက ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
“အပြင်ဘက် ကျောက်ဆောင်တွေကို မရောက်ခင် သင်္ဘောတွေ ဦးတည်ရာ ပြောင်းနိုင်လောက်အောင်ကို ဝေးဝေးကနေ မြင်ရတာပါ”
ကျွန်တော်တို့အောက်တွင် အဖြူရောင် လှိုင်းလုံးများသည် အမည်းရောင် အရာဝတ္ထုတစ်ခုပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်ပေါက်ကွဲနေကြသည်။
ကောင်စီအနေဖြင့် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို အဘယ်ကြောင့် နှမြောတဆာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို ကျွန်တော် နားလည်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ မီးထွန်းညှိရန် မကြိုးစားခဲ့ကြပေ။
အထောက်အကူပြုတိုင် တစ်ခုတွင် အက်ကွဲရာတစ်ခုနှင့် လှည့်ပတ်သည့် စက်ယန္တရားတစ်ဝိုက်တွင် သံချေးတက်နေသည်ကို အာလ်ဒရန် တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဖန်ခွက်လုံးဟု ထင်ရသောအရာမှာ အစိတ်အပိုင်းများကို ဆက်စပ်တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပါရင်က ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
နှစ်ပိုင်း ပျောက်ဆုံးနေသည်။
ကျောက်သလင်းတုံးမှာမူ ကျွန်တော်တို့ သိမြင်နိုင်သလောက် အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးသည်။
ထိုအချက်က အားတက်စရာပင်။
ကျန်ရှိသောအရာများအတွက်မူ ပုံကြမ်းများဆွဲခြင်း၊ အတိုင်းအတာများ တွက်ချက်ခြင်းနှင့် နန်းမြို့တော်အုပ်နှင့် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခြင်းများ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။
သူတို့ အလုပ်လုပ်နေကြစဉ် အက်ဒါက ကျဉ်းမြောင်းသော ဗီရိုတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အတွင်းဘက်တွင် အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော စာအုပ်အချို့ ရှိနေ၏။
သူမက အဟောင်းဆုံး စာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ပြတင်းပေါက်အောက်ရှိ စားပွဲပုလေးပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက မင်းတို့ရဲ့ ခန့်မှန်းရမ်းဆမှုတွေကို အထောက်အကူ ပြုနိုင်မလားပဲ”
စာအုပ်မျက်နှာဖုံးမှာ ဖောင်းကြွနေပြီ ဖြစ်သည်။
စာမျက်နှာများစွာကို နောက်ပိုင်းလူများ၏ လက်ရေးဖြင့် ပြန်လည်ကူးယူထားကြသည်။
မီးအိမ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံ ပုံကြမ်းများ ပါဝင်သည်။
ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရေး မှတ်စုများ။
အတွင်းဘက် မျက်နှာပြင်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရာတွင် သတိထားရန် အချက်များ ပါဝင်သည်။
ကျွန်တော့်နောက်ဘက်မှ ပါရင်၏ အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ ကျွန်တော့်ပခုံးကို ကျော်၍ အတင်းကြည့်ရန် မကြိုးစားမီ ကျွန်တော် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
စာအုပ်၏ နောက်ကျောဘက်နားတွင် ကမ်းရိုးတန်းမြေပုံ ပုံကြမ်းတစ်ခု ပါရှိသည်။
အက်ဗလင်က ၎င်းကို အရင်ဆုံး သတိပြုမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ကြည့်ရှုနိုင်ရန် သူမက စာမျက်နှာကို ဂရုတစိုက် ဖိထားပေး၏။
ဩဆယ်လ် သည် ဗဟိုတွင် ရှိနေသည်။
၎င်း၏ အလွန်တွင် သင်္ကေတငယ်လေးများသည် ကမ်းစွန်းအငူများနှင့် ကျွန်းကလေးများတစ်လျှောက် တည်ရှိနေကြသည်။
အခြားသော မီးပြတိုက်များ ဖြစ်ကြသည်။
အချို့မှာ ကျွန်တော် မကြားဖူးသော အမည်များ ဖြစ်ကြ၏။
တမ်စင်က အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။
“အဲဒီနှစ်ခုကတော့ ပျက်စီးသွားပြီ”
သူမက ပို၍ မြောက်ဘက်ကျသော နေရာကို ထောက်ပြသည်။
“အဲဒီတစ်ခုကတော့ အခုထိ မီးလင်းနေတုန်းပဲ။ မီးပြတိုက်မှူးက ဆီရနိုင်တဲ့ အခါမျိုးမှာပေါ့”
“ဒါကကော ဘာလဲဟင်” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
မျဉ်းသွယ်သွယ်လေးတစ်ခုက သင်္ကေတအချို့ကို ဆက်သွယ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
အက်ဒါက သူမ၏ မျက်မှန်ကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်ပြီး—
“အချက်ပြ ဆက်သွယ်မှုတွေလေ”
“သင်္ဘောတွေအတွက်လား”
“ကမ်းရိုးတန်းအတွက်ပေါ့။ မုန်တိုင်းသတိပေးချက်တွေ၊ အန္တရာယ်ကြုံနေရတဲ့ သင်္ဘောတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် မီးဘေးအန္တရာယ်တွေအတွက်ပေါ့”
ကျွန်တော် စာမျက်နှာပေါ်မှသည် ပြင်ပရှိ ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဘယ်နှစ်ခုလောက်က အချင်းချင်း အချက်ပြတုံ့ပြန်နိုင်သေးလဲ”
အက်ဒါ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် အနီးဆုံး မြောက်ဘက် အမှတ်အသားကို သူမ ထိကိုင်လိုက်၏။
“ရာသီဥတု ကောင်းတဲ့အခါ ကျွန်မတို့ အဲဒီဘက်ကို အလင်းကာတံခါးနဲ့ အချက်ပြ ပို့လေ့ရှိတယ်။ တခါတလေတော့ သူတို့ ပြန်တုံ့ပြန်ကြတာပေါ့”
“ကျန်တဲ့ မီးပြတိုက်တွေကော”
“ကျွန်မလည်း မသိဘူး”
ကျွန်တော်တို့ စားသောက်နေကြစဉ် လေပြင်းက ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။
အက်ဒါက ပေါင်မုန့်၊ ဒိန်ခဲမာမာနှင့် ဘရန်ကိုပင် သတိထားသောက်ရလောက်အောင် ပူပြင်းသည့် သောက်စရာ ရေနွေးအိုးတစ်လုံးကို ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် မီးအိမ်အောက်ရှိ လေလုံသော အခန်းငယ်ထဲတွင် ထိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ခေါင်းလောင်းငယ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။
၎င်းက တစ်ချက် မြည်သွား၏။
အက်ဒါ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် ကမ်းစွန်းအငူအလွန်မှ ငါးဖမ်းလှေတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
၎င်း၏ ရွက်ဖျင်ကို တစ်ဝက်ခန့် လျှော့ချထားသည်။
၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင် နိမ့်ပါးသော မြူခိုးတန်းကြီးတစ်ခု ရွေ့လျားလိုက်ပါလာ၏။
တမ်စင်က မီးပြတိုက်မှူးအနီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ကပ်သွားသည်။
“ဆိပ်ကမ်းပြန်လာတာလား”
“အတွင်းဘက် အမှတ်အသားကို လှမ်းရှာနေတာ”
အက်ဒါက ချိတ်ပေါ်မှ လေးထောင့်စပ်စပ် အလင်းကာပြားကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ဘရန်ကမူ လှေကားဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဘာကူညီပေးရမလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်၏။
“မီးဖိုခွက်ကို မီးညှိပေးပါ” ဟု အက်ဒါက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ အနောက်ဘက် အလင်းကာပြားကို တွန်းဖွင့်ထားပေးပါ။ ဂျက်ချိတ်က ကျိုးနေလို့”
ကျွန်တော် ဘရန်နှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ၊ လေပြင်းက မီးခိုးများကို အထက်သို့ မတက်နိုင်မီ ဘေးဘက်သို့ ဆွဲဖြဲပစ်နေသည်။
ဘရန်က မီးခြင်းတောင်းဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်၏။
ကျွန်တော်က အလင်းကာပြားကို ထိန်းချုပ်တုံးများဆီသို့ တွန်းကန်ထားပေးလိုက်သည်။
ခေတ္တမျှတော့ အခန်းတစ်ခုလုံးကို လေထုအတားအဆီးတစ်ခုဖြင့် ကာရံပေးရမလားဟု ကျွန်တော် စဉ်းစားမိသေးသည်။
သို့သော် မိုးခုံးအောက်သို့ လေပြင်းများ ဝင်ရောက်ရိုက်ခတ်နေသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်၏။
မီးခိုးများ ထွက်ပြေးရန် နေရာလိုအပ်သည်။
ထို့ကြောင့် မီးခြင်းတောင်း၏ အလွန်တွင်သာ လေထုကွေးညွတ်မှု အနည်းငယ်ကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။
လေပြင်းက ထိုအကာအကွယ်အပေါ်မှ ကျော်တက်သွား၏။
ဘရန်၏ မီးတောက် စွဲကပ်သွားသည်။
ခြောက်သွေ့သော မီးစများသည် တောက်ပလာ၏။
သူက ကျွန်တော့်လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ပိုမိုငြိမ်သက်သွားသော မီးတောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက အထောက်အကူ ဖြစ်သွားတာပဲ”
ကျွန်တော်တို့အောက်တွင် အက်ဒါက အချက်ပြ အလင်းကာပြားကို ကိုင်တွယ်လှုပ်ရှားနေသည်။
ဖွင့်သည်။
ပိတ်သည်။
ပြန်ဖွင့်သည်။
ကျွန်တော် လှေငယ်ကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်မျှကြာအောင် ဘာမျှ ပြောင်းလဲမသွားပေ။
ထို့နောက်တွင်တော့ လှေဦးက ကွေ့ဝိုက်လှည့်လာခဲ့သည်။
အောက်ဘက် ပြတင်းပေါက်မှ တမ်စင်၏ အော်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“သူတို့ မြင်သွားကြပြီ”
ထိုရွက်လှေသည် ပိုမိုနီးကပ်သော ရေပေါ်အမှတ်အသားဗော်ယာ အတွင်းဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်အထိ ကျွန်တော်တို့ မီးကို ငြိမ်သက်စွာ ထိန်းထားပေးခဲ့ကြသည်။
ထိုအခါမှသာ အက်ဒါက ခေါင်းလောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ခတ်လိုက်တော့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆင်းလာချိန်တွင် ပါရင်က ကျိုးနေသော အလင်းကာပြား ဂျက်ချိတ်ကိုပါ သူ၏ ပုံကြမ်းများထဲတွင် ထည့်သွင်းဆွဲသားထားပြီး ဖြစ်နေသည်။
အာလ်ဒရန်ကလည်း အထောက်အကူပြုတိုင်ကို စစ်ဆေးရန် ပန်းရံသမားတစ်ဦး စေလွှတ်ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသောအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်တော်တို့၏ ရှင်းပြချက်ကို အက်ဒါက အလျင်စလို ပြုံးမပြဘဲ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေခဲ့၏။
“မီးအိမ်ဟောင်းကို လေ့လာနေတုန်းမှာ သာမန်မီးပုံကို ဆက်ပြီး လည်ပတ်နေအောင် ကျွန်တော်တို့ လုပ်ပေးထားပါ့မယ်” ဟု သူက သူမကို ပြောပြသည်။
“ကောင်းတာပေါ့”
“ပြီးတော့ ဒီစာမျက်နှာတွေကို ကူးယူဖို့လည်း လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်”
“မီးအိမ် ညွှန်ကြားချက်တွေကိုတော့ ငှားသွားလို့ ရပါတယ်။ ရာသီဥတု မှတ်တမ်းစာအုပ်ကတော့ ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ရမယ်”
မေရီသာဆိုလျှင် သူမကို သဘောကျမိပေလိမ့်မည်။
တံခါးဝတွင် အက်ဗလင်က လှေကားထစ်များဆီသို့ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး—
“အဲဒီလှေ ဆိပ်ကမ်းကို ရောက်ရင် ကျွန်မတို့ကို အကြောင်းကြားပေးနိုင်မလားဟင်”
တမ်စင်က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
“ကျွန်မ သတင်းပို့လိုက်ပါ့မယ်”
ကျွန်တော်တို့သည် အင်္ကျီများပေါ်တွင် ဆားငန်ရည်စများ ပေကျံလျက်၊ ကူးယူထားသော ပုံကြမ်းလိပ်များကို သယ်ဆောင်ကာ ဂရေးကိပ် သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ညစာမစားမီတွင် သတင်းစကား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ငါးဖမ်းလှေ ဆိပ်ကမ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
လှေပေါ်တွင် လူခြောက်ဦး ပါရှိသည်။
အားလုံး ဘေးကင်းကြသည်။
ဂဲရစ်ခ် က ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲလျောင်းရင်း စာရွက်ကို စစ်ဆေးနိုင်ရန် သူ့ခေါင်းကို မော့ထားဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသကဲ့သို့ ကြိုးစားနေစဉ်၊ အက်ဗလင်က ထိုသတင်းစကားကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
သူမက ကလေး၏ ပါးပြင်လေးကို ဖွဖွလေး ထိကိုင်လိုက်၏။
“သား စိတ်ပူစရာ ဘာမှမရှိပါဘူးကွယ်”
သူက နူးညံ့ပြီး တည်ကြည်သော အသံကလေး ပြုလိုက်သည်။
ညစာစားပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့သည် ကမ်းရိုးတန်းမြေပုံ ပုံကြမ်းကို စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်ကြသည်။
မေရီက ထောင့်စွန်းများအတွက် အလေးတုံးများကို ယူလာပေး၏။
နန်းမြို့တော်အုပ်က မီးဖိုဘေးရှိ ကြေးပြားပေါ်မှ မီးအိမ်ပုံကြမ်းများကို သေချာစွာ လေ့လာနေသည်။
“ဒီပုံစံရဲ့ တချို့အစိတ်အပိုင်းတွေကို ငါ မှတ်မိတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
ပါရင်က ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး—
“ဘယ်လောက်အထိ မှတ်မိတာလဲ ခင်ဗျာ”
“စတင်လုပ်ဆောင်နိုင်လောက်တဲ့အထိပါပဲ”
ကျွန်တော် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်ရှိ သင်္ကေတငယ်လေးများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
အချို့မှာ မည်းမှောင်နေကြပြီ။
တစ်ခုကမူ ရာသီဥတု ခွင့်ပြုသည့်အခါ အချက်ပြ တုံ့ပြန်ပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်နောက်ဘက်တွင် အက်ဗလင်က ကာရိုးလ် ကို ပွေ့ချီလျက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့၏ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ဂရေးကိပ် ၏ မီးအိမ်များ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လင်းလက်လာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင် စတင်ကြတာပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်လေသည်။