အခန်း ၁၀၆ - ကျွန်ုပ်တို့ သင်ကြားပေးနိုင်သည့်အရာများ
ဘုန်းတော်ကြီး ကေးလ်က တံခါးတပ်ထားသည့် အခန်းတစ်ခန်း တောင်းဆိုလာသည်။
ကောင်စီစာရွက်စာတမ်းများထံမှ ကျွန်ုပ် မော့ကြည့်လိုက်မိ၏။
"အခုအခန်းက တစ်ခုခု အဆင်မပြေလို့လား"
"ကျွန်တော့်အခန်းက သက်တောင့်သက်သာ ရှိပါသဗျာ။"
"ဒါဆိုရင်—"
"စာသင်ဖို့အတွက်ပါ"
မေရီက သူမဖတ်လက်စ စာအုပ်၏ စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
"ဆေးကုသဆောင်က စားပွဲမှာ သင်တန်းသားတွေကို သင်ပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"အဲ့ဒီနေရာက အရမ်းကျဉ်းသွားလို့လား"
"လူရှုပ်လွန်းလို့ပါ"
သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ထားလိုက်၏။
"မနေ့ကဆိုရင် ပစ္စည်းလာပို့တဲ့သူရယ်၊ လူနာတစ်ယောက်ရဲ့ တူရယ်၊ နေဆာကို လာရှာတဲ့လူ နှစ်ယောက်ရယ်၊ ပြီးတော့ ဘဲတစ်ကောင်ရယ်ကြောင့် စာသင်တာ ခဏခဏ ပြတ်တောက်သွားရတယ်"
ကျွန်ုပ် ကလောင်တံကို ချလိုက်သည်။
"ဘဲကပါ နေဆာကို လာရှာတာလား"
"ကျွန်တော်လည်း မမေးလိုက်မိဘူး"
စားပွဲတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အက်ဗလင်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထား၏။
ကေးလ်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မချိပြုံးလေး ပြုံးပြလိုက်လေသည်။
သူက အဆိုပြုချက်တစ်ခု ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းပင်။
သုံးမျက်နှာတိတိ ရှိသည်။
ပထမစာမျက်နှာတွင် သူလက်ရှိ သင်ကြားပေးနေသည့် သင်ခန်းစာများအကြောင်း ရေးသားထားသည်။
ဒုတိယစာမျက်နှာတွင် သင်တန်းသားများ ဆက်လက်သင်ယူရန် လိုအပ်သည်ဟု သူယူဆသည့် အရာများကို စာရင်းပြုစုထားသည်။
တတိယစာမျက်နှာကတော့ ဆေးပညာသင်တန်းသား မဖြစ်နိုင်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက် လှေကားပေါ်မှ ပြုတ်ကျသည့်အခါ ဘာလုပ်ရမည်ကို သိထားရန် လိုအပ်နေသေးသည့် လူများအတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ထိုစာမျက်နှာကို အကြာဆုံး ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။
"အခြေချစခန်းတွေ အတွက်လား"
"အလုပ်ရုံတွေအတွက်လည်း ပါပါတယ်ဗျာ။ လှည်းမောင်းသမားတွေ၊ ပြီးတော့ သမားတော်တစ်ယောက်ဆီ အမြန်လူလွှတ်ခေါ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ဝေးလံတဲ့နေရာတွေမှာ နေထိုင်ကြတဲ့ လူတွေအတွက်ပါ"
"ဆရာ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် လိုမှာလဲ" ဟု မေရီက မေးသည်။
"အာဝင်နဲ့ ကျွန်တော် စကားပြောပြီးပါပြီ။ သူမ ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်။ မယ်လင်က စတုန်းဖို့ဒ်မှာ တချို့သင်ခန်းစာတွေကို တာဝန်ယူပေးနိုင်တယ်"
"ပြီးတော့ သင်ရော" ကျွန်ုပ် မေးလိုက်၏။
ကေးလ်က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လာသည်။
"ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ ဆက်နေချင်ပါတယ်"
သူ အသံကို ထိန်းကာ သတိထား ပြောဆိုလိုက်ခြင်းပင်။
ထိုအချိန်အထိ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ၏ တည်းခိုနေထိုင်ရေး၊ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုနှင့် သူနှင့်အတူ ပါလာသည့် လူနာများအကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။
ပို၍ ကြီးမားသည့် မေးခွန်းကြီးကိုမူ ဘေးဖယ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူက စာရွက်များပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်လေသည်။
"ကျွန်တော့်အတွက် ဒီမှာ အသုံးဝင်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုခု ရှိမယ်ဆိုရင်ပေါ့လေ"
အက်ဗလင်က တတိယစာမျက်နှာကို ချထားလိုက်သည်။
"ရှိတာပေါ့"
နံနက်ခင်း အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့ အခန်းများ သွားရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။
ပထမအခန်းတွင် ပြတင်းပေါက်ကောင်းကောင်းတစ်ခု ပါရှိသော်လည်း မျက်နှာကျက်ကမူ အီလီနော် စိတ်မချရဲသည့် အနေအထား ဖြစ်နေသည်။
ဒုတိယအခန်းမှာမူ အပိုကုတင်ဘောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေနှင့်ပြီ။
တတိယအခန်းမှာ ဆေးကုသဆောင်နှင့် အောက်ဘက်ရင်ပြင်ကြားရှိ စင်္ကြံလမ်းဘေးတွင် တည်ရှိသည်။
တစ်ချိန်က အိမ်တော်စာရင်းအင်းများ မှတ်တမ်းတင်ရန် အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည့် နေရာပင်။
နံရံတစ်ခုဘေးတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော ဗီရိုလေးတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။ စင်များကို ဖြုတ်ယူသွားသည့် နေရာများတွင် ဖြူဖျော့ဖျော့ စတုဂံပုံ အကွက်ကလေးများ ထင်ကျန်နေဆဲ။
ကေးလ်က တံခါးပေါက်ဝတွင် ရပ်နေသည်။
သူက ပြတင်းပေါက်၊ မီးမွှေးမထားသည့် မီးဖိုချောင်နှင့် နံရံများကြားရှိ နေရာလွတ်ကို အကဲခတ်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် စောင့်ကြည့်နေမိ၏။
"အရမ်းကျဉ်းနေလား" ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ကို လူဘယ်နှစ်ယောက် သင်စေချင်တာလဲ"
"သေချာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်ပေးနိုင်မယ့် အရေအတွက်က ဘယ်လောက်လဲ"
သူ ကျွန်ုပ်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်၏။
"စစချင်းတော့ ရှစ်ယောက်ပေါ့"
အက်ဗလင်က ပြတင်းပေါက်ဆီ လျှောက်သွားကာ မင်းတုပ်ကို မတင်လိုက်သည်။
မရ၊ ဂျမ်းဖြစ်နေသည်။
သူမ ထပ်ကြိုးစားကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အနောက်ဘက်မှ အီလီနော်က "အရမ်းအတင်းမတွန်းနဲ့နော်" ဟု လှမ်းပြောသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် လက်ကိုင်ကို လွှတ်လိုက်၏။
လူပုမလေးက ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
"သစ်သားက ရေစိုပြီး ဖောယောင်နေတာ။ ဒါလောက်ကတော့ ပြင်လို့ရပါတယ်"
ကေးလ်က ဗီရိုကို ဖွင့်ကြည့်သည်။
ဘာမှမရှိ၊ အလွတ်ကြီးပင်။
သူ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။
"ဒီထဲမှာ သင်ထောက်ကူပစ္စည်းတွေ ထားလို့ရတာပေါ့"
ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်လာသည့်အချိန်တွင် စားပွဲကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမည်ကို သူ ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
***
အက်ဗလင်၏ ကိုယ်တိုင် စာသင်ကြားပေးမည့် ကြိုးပမ်းမှုမှာ ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စတင်ခဲ့သည်။
သူမက အလုပ်ရုံထဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကြား၌ အစင်းကြောင်းပါသော မြေစေးပန်းကန်ပြားတစ်ခုကို ချထားလိုက်သည်။
ဘရင်က သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေ၏။
ကျွန်ုပ်က လက်နှစ်ဖက်ကို အနောက်ပစ်လျက် အနီးအနားတွင် ရပ်နေမိသည်။
ဇနီးသည်က ကျွန်ုပ်ကို လှည့်ကြည့်လာ၏။
"ထိုင်လေရပါတယ်"
"ငါ အကဲခတ်နေတာပါ"
"ရှင်ကြည့်ရတာ သူ အခွန်ဆောင်ထားတာ ဟုတ်မဟုတ် လာစစ်မယ့် ရုပ်မျိုး ပေါက်နေတယ်"
ဘရင်၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။
ကျွန်ုပ် ခုံပုလေးတစ်လုံး ရှာထိုင်လိုက်ရတော့သည်။
အက်ဗလင်က အစင်းကြောင်းလေးပေါ် အလင်းကျရောက်စေရန် ပန်းကန်ပြားကို လှည့်လိုက်သည်။
"စွမ်းအား မထည့်ခင်မှာ၊ ဒီစက်ဝိုင်းက ဘယ်နေရာမှာ အဆုံးသတ်ဆုံစည်းသွားလဲဆိုတာ ခံစားမိလား"
ဘရင်က ပန်းကန်ပြားနှုတ်ခမ်းသားပေါ် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း တင်လိုက်သည်။
သူ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဒီနေရာပါ"
အိုးထိန်းသည် ပြုလုပ်စဉ်က ချန်ထားခဲ့မိသည့် သေးငယ်သော အဖုအထစ်လေးတစ်ခုအနီးကို သူ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်ကြည့်လိုက်၏။
"အဲ့ဒါက မြေစေးဆက်ထားတဲ့နေရာလေ။ ငါဆိုလိုတာက—"
သူမ စကားရပ်သွားသည်။
ပန်းကန်ပြားကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်၏။
ထို့နောက် မိမိလက်ကို မိမိ ပြန်ကြည့်သည်။
ထိုအမူအရာကို ကျွန်ုပ် ကောင်းကောင်းသိသည်။
မိမိကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်နေစဉ်က အလွန်ရှင်းလင်းနေခဲ့သည့် အရာတစ်ခုသည် စကားလုံးများအဖြစ် ဖော်ပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည့်အခါ နားလည်ရခက်ခဲသွားသည့် သဘောပင်။
ဘရင်က စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
အက်ဗလင်က ပန်းကန်ပြားကို သူမဘက်သို့ ပြန်ဆွဲယူလိုက်၏။
"ငါ အစကနေ ပြန်စမယ်နော်"
သူမ ပြုလုပ်ဖူးသမျှထဲတွင် အသေးငယ်ဆုံး ရွှေရောင်လိုင်းကလေးတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။
၎င်းသည် အစင်းကြောင်း၏ အပိုင်းတိုလေးတစ်ခုတစ်လျှောက်တွင် တည်ရှိနေ၏။
"ဒါကို ခံစားမိလား"
ဘရင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"မင်းအတွက် ဘယ်လိုမျိုး ခံစားရလဲ"
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
"အပ်ချည်မျှင်တစ်ချောင်းကို ဆွဲဆန့်ထားသလိုမျိုးပါ"
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် စဉ်းစားတွေးတောသွားသည်။
"ကောင်းပြီ။ အဲ့ဒီကြိုးမျှင်လေးကို ပန်းကန်ပြားတစ်ပတ်ပတ်ပြီး ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် ဘယ်နေရာကို ရောက်သွားမလဲဆိုတာ လိုက်ကြည့်ပါဦး"
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ လက်ချောင်းများက နှုတ်ခမ်းသားတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားသည်။
သူ စတင်ခဲ့သည့် နေရာတွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။
"ဟုတ်မယ် ထင်ပါတယ်"
"ကဲ၊ နည်းနည်းလောက် စမ်းကြည့်လိုက်"
သူ၏ အလင်းရောင်မှာ ကျွန်ုပ်ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကြည့်မှ မြင်ရလောက်အောင် အလွန်မှိန်ဖျော့လှသည်။
၎င်းသည် အစင်းကြောင်း၏ တစ်ဝက်ခန့်အထိ ရောက်ရှိသွား၏။
ထို့နောက် မှိန်ဖျော့ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဘရင် မော့ကြည့်လာ၏။
"ပျက်သွားပြီဗျ"
"ငါလည်း အစတုန်းက အဲ့ဒီလိုပါပဲ" အက်ဗလင်က ပြောသည်။ "အကြိမ်ပေါင်း မနည်းဘူး ပျက်ခဲ့တာ"
သူ ထပ်မံကြိုးစားသည်။
စတုတ္ထအကြိမ်မြောက်တွင် စက်ဝိုင်းပတ်လည် ဆုံစည်းသွားလေပြီ။
သူ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အက်ဗလင်လည်း ထို့အတူပင်။
ကျွန်ုပ် ပန်းကန်ပြားဆီ လက်လှမ်းလိုက်မိ၏။
ဇနီးသည်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
"သူ့ဘာသာ တည်ငြိမ်အောင် အရင် ထားပေးလိုက်ပါဦး"
ကျွန်ုပ် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ရသည်။
ဆရာမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်ရခြင်းတွင် အားသာချက်များ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း မည်သည့် အထူးအခွင့်အရေးမျှ မပါဝင်ပေ။
သတိပေးချက်မှာ အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်မျှသာ ခံခဲ့သည်။
ဘရင်က သူ၏ လက်ချောင်းကို ၎င်းအလယ်သို့ ဖြတ်သန်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ လန့်သွားသည်။
ထို့နောက် ရယ်မောလိုက်လေ၏။
မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည့် အသံတိုးတိုးလေးပင်။
"ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို ခံစားမိတယ်ဗျ"
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ကူးစက်ပြန့်ကားသွားသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ"
သူ ပန်းကန်ပြားကို တစ်ဖန် ပြန်ငုံ့ကြည့်သည်။
"ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါလောက် ထပ်စမ်းကြည့်လို့ ရမလားခင်ဗျာ"
***
နောက်ပိုင်းတွင် သူက အော့စ်ဝင်ကို သွားရောက်ပြောပြရန် ထွက်သွားပြီးနောက် ဇနီးသည်မှာ ဆက်လက်ထိုင်နေဆဲပင်။
ကျွန်ုပ်၏ ထိုင်ခုံပုလေးကို သူမဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
"မင်း တော်တော်လုပ်နိုင်တာပဲ"
"မစခင်တည်းက သူ့ကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေတော့မလို့"
"ဒါပေမဲ့ မင်း သတိထားမိသွားတယ်လေ"
သူမက မြေစေးဆက်ထားသည့် အကွက်ကလေးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်နေသည်။
"အော်ရီလီယာကျတော့ ဒါမျိုးတွေကို ပိုပြီး လွယ်ကူသလို လုပ်ပြနိုင်တယ်"
"အော်ရီလီယာက တပည့်တွေ ပိုသင်ဖူးတာကိုး"
"ရှင်က ကျွန်မရဲ့ စိတ်ရှည်မှုအကြောင်း တစ်ခုခု ပြောမလို့ မဟုတ်လား"
"ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းကို အသက်ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရှင်သန်ချင်သလားဆိုတာ ငါ စဉ်းစားနေတာပါ"
သူမ ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးပေါ် မှီချလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ဘရင်က လက်ဟန်ခြေဟန် အပြည့်ဖြင့် အော့စ်ဝင်အား ပန်းကန်ပြားအကြောင်း ရှင်းပြနေသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ငေးကြည့်နေမိကြသည်။
"ဒီခံစားချက်ကို မှတ်ထားချင်တယ်" အက်ဗလင်က ပြောသည်။
"ဘာကိုလဲ"
"အစပြုသူတစ်ယောက် ဖြစ်ရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာလေ"
စားပွဲအောက်တွင် သူမ၏ လက်ကလေးကို ကျွန်ုပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
"ငါတို့ကို အမြဲသတိပေးနေမယ့်သူ နှစ်ယောက် ရှိလာတော့မှာပဲဟာ"
***
စာသင်ခန်း ပြင်ဆင်ရန် ခြောက်ရက် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
အီလီနော်က ပြတင်းပေါက်ကို ပြင်ပေးသည်။
ဂါရစ်က သိုလှောင်ရုံထဲမှ စားပွဲတစ်လုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ခုံတန်းရှည် နှစ်ခုကို နေရာနှင့် ကွက်တိဖြစ်အောင် ဖြတ်တောက်ပေးခဲ့သည်။
အခြားသူများ အလွဲသုံးစား ပစ္စည်းများ မထည့်မီ ယာရာက ဗီရိုကို ဦးအောင် နေရာဦးထားလိုက်၏။
အာဝင်က ဆာလာအိတ်တစ်လုံး သယ်လာသည်။
သူမက စားပွဲပေါ်သို့ ထိုအိတ်ကို သွန်ချလိုက်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ် ရှိနေခဲ့၏။
အဝတ်စများ။
ကြိုးများ။
ချောမွတ်နေသော သစ်သားချောင်း အချို့။
ဟောင်းနွမ်းနေသော သားရေလက်အိတ်တစ်စုံ။
အောက်ခြေမပါသော သစ်သားခွက်တစ်လုံး။
ကေးလ်က ထိုစုဆောင်းထားသည့် ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါတွေက မင်းရဲ့ သင်ထောက်ကူပစ္စည်းတွေလား"
"တချို့ပေါ့"
"ဒီခွက်က ဘာလုပ်ဖို့လဲ"
"မလောင်းထည့်ခင် သေချာကြည့်တတ်အောင် သင်ပေးဖို့လေ"
သူက ၎င်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
လှန်လှောကြည့်လိုက်၏။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"အသုံးဝင်တဲ့ သင်ခန်းစာပဲ"
ထိုနံနက်ခင်းတွင် သူ့ထံ၌ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မဝင်လာမီကတည်းက သူက လက်매ကို စတင်ခေါက်တင်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ဖျံတစ်ခုပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်အစွန်းအထင်းတစ်ခု စွန်းထင်းနေသည်။
ရင်ပြင်ဆီမှ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသောအခါ သူ ခေတ္တရပ်တန့်သွား၏။
ခဏလေးမျှသာ။
ထို့နောက် ဗီရိုထဲ ပစ္စည်းများ နေရာချထားပေးရန် ယာရာကို ပြန်လည်ကူညီပေးနေလေသည်။
***
ခုံတန်းများ မပြီးစီးမီကပင် အဘီဂေးလ်က ထိုအခန်းအကြောင်း ကြားသိသွားခဲ့သည်။
သူမက အကြီးတန်းကျောင်းသား နှစ်ယောက်နှင့် စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ကျွန်ုပ်ကို လာတွေ့သည်။
"သမားတော်တွေ အသုံးမပြုတဲ့ အချိန်ဆိုရင် သမီးတို့ အဲ့ဒီအခန်းကို ငှားသုံးလို့ ရမလားဟင်"
"ဘာလုပ်ဖို့လဲ"
"သမိုင်းကြောင်းအတွက် လူတွေ့မေးမြန်းမှုတွေ လုပ်ဖို့ပါ"
ကျွန်ုပ် စာရွက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက အခန်းကို ကြည့်လိုက်၏။
"ကျောင်းမီးဖိုချောင်ဘေးမှာထက်စာရင် ဒီနေရာမှာဆို လူတွေပြောတာကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း ကြားရမှာမို့လို့ပါ"
ကျောင်းသားတစ်ယောက်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။
"အထူးသဖြင့် ပေါင်မုန့်ဖုတ်တဲ့နေ့တွေဆို ပိုဆိုးတယ်ဗျ"
ကျွန်ုပ်တို့ ကေးလ်ထံ ထိုမေးခွန်းကို ယူဆောင်သွားကြသည်။
သူက နားထောင်ပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် လိုအပ်မည်ကို မေးမြန်းကာ ယာရာနှင့်အတူ သင်ခန်းစာ အချိန်ဇယားကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
"မွန်းလွဲပိုင်း နှစ်ရက် ရပါမယ်" သူက ပြောသည်။ "ပြီးရင် ဗီရိုထဲ အရာအားလုံး မူလအတိုင်း ပြန်ထည့်ထားပေးမယ်ဆိုရင်ပေါ့"
အဘီဂေးလ်က သဘောတူလိုက်၏။
သူမဘေးရှိ ကောင်လေးက တံခါးကြားမှ အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
"အရိုးတွေရော ရှိမှာလားဟင်"
"တစ်ခါတလေတော့ ရှိမှာပေါ့" ကေးလ်က ပြောသည်။
ကောင်လေးက သဘောကျသွားသည့် ပုံပေါ်သည်။
သူ၏ အဖော်ကမူ သိပ်မသေချာသလို ဖြစ်သွား၏။
"စာသင်ဖို့အတွက်ပါ" ကေးလ်က ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။
ထိုအခါမှ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြပုံပေါ်သည်။
***
ပထမဆုံး အတန်းမစမီတွင် အက်ဗလင်က သူမ၏ ပန်းချီကားကို အပြီးသတ်လိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ ဖယ်ပေးရန် ကျွန်ုပ်ကို ထပ်မပြောတော့သဖြင့် ကျွန်ုပ် သိလိုက်ခြင်းပင်။
အစေခံများ ရင်ပြင်သည် ဖြူဖျော့ဖျော့ ကောင်းကင်အောက်တွင် တည်ရှိနေသည်။
မုခ်ခုံးအောက်တွင် လှည်းတစ်စီး ရပ်ထားသည်။ တစ်ဖက်စင်္ကြံလမ်း အထက်တွင် အဝတ်လှန်းထားသည်များ လှုပ်ခတ်နေ၏။ ဒယ်လာက ခါးထောက်လျက် ရပ်နေသည်။
အလယ်ဗဟိုအနီးတွင် သေတ္တာတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာသည့် လူနှစ်ယောက် သွားလိုသည့် နေရာတည့်တည့်၌ ကုတ်အင်္ကျီအမည်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လူပုံရိပ်ငယ်လေးတစ်ခု ရပ်နေသည်။
ကျွန်ုပ် သေချာကြည့်လိုက်မိ၏။
"ဒါ ငါလား"
"ဟုတ်တယ်လေ"
"ငါ ကူညီပေးနေတဲ့ ပုံစံမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူးလား"
"ကူညီပေးနေတာပဲလေ"
"ဘာကို ကူညီတာလဲ"
"နောက်ဆုံးတော့ ရှင် ဖယ်ပေးလိုက်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"
ကျွန်ုပ် ပို၍ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သည်။
မပြီးသေးမီက ကျွန်ုပ် သတိမထားမိခဲ့သည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များစွာ ရှိနေသည်။
ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ကိုင်းညွတ်ကာ စကားပြောနေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။
ကျောက်ပြားခင်းလမ်းပေါ်ရှိ ဖာထေးထားသော နေရာတစ်ခု။
ပွင့်နေသော တံခါးမကြီးအောက်မှ အလင်းရောင်။
မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပန်းချီဆရာမဘက်သို့ မျက်နှာမူမနေကြပေ။
လူတိုင်းတွင် သွားစရာနေရာ အသီးသီး ရှိနေကြသည်။
"ဒါကို ဘယ်မှာ ချိတ်ချင်လို့လဲ" ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် လာရပ်သည်။
"ကေးလ် သဘောကျတယ်ဆိုရင် စာသင်ခန်းထဲမှာပေါ့"
ကျွန်ုပ် သူမဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
သူမက ပခုံး အသာတွန့်ပြသည်။
"စာသင်ဖို့ စောင့်နေတဲ့သူတွေ တစ်ခုခုကို ကြည့်ပြီး နေလို့ကောင်းသွားမလားလို့ပါ"
"သူတို့ သဘောကျမှာ သေချာပါတယ်"
"ရှင်က သူတို့ကို မမေးရသေးဘဲနဲ့"
"ဒီလောက်ကတော့ ငါ အာမခံရဲပါတယ်"
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဘောင်၏ တစ်ဖက်စွန်းကို ကျွန်ုပ်ထံ ကမ်းပေးလေသည်။
ကေးလ်က ပြတင်းပေါက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ နံရံကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ခုံတန်းရှည်နှင့် လွတ်စေရန် အတော်အသင့် မြင့်သည့် နေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ချိတ်ဆွဲလိုက်ကြ၏။
အာဝင်က ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ အနောက်သို့ ဆုတ်ကာ ကြည့်နေသည်။
"ဒါ ဒယ်လာ မဟုတ်လား"
"ဟုတ်ပါတယ်" အက်ဗလင်က ဖြေသည်။
"သူမ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားတဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ရွှံ့ပေနေတဲ့ ဖိနပ်နဲ့ လာနင်းသွားတဲ့ ရုပ်မျိုး ပေါက်နေတာပဲ"
"အဲ့ဒီလို အဖြစ်အပျက်မျိုးကို သူမ အခုလေးတင် တွေ့လိုက်ရတဲ့ ပုံစံမို့လို့ပါ"
အာဝင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"တော်တော်တူတာပဲ"
ကေးလ်က တံခါးအနီးရှိ လူပုံရိပ်ငယ်လေးများကို လေ့လာကြည့်နေသည်။
သေတ္တာသယ်လာသည့် လူများအပေါ်တွင် သူ၏ အကြည့်တို့ ခေတ္တကြာမြင့်စွာ ရပ်တန့်နေ၏။
ထို့နောက် သူ အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ဇနီးသည်က ဘောင်ပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်ကလေးတစ်ခုကို ခါထုတ်လိုက်၏။
"ရပါတယ်ရှင်"
သူက အနီးဆုံး ခုံတန်းရှည်ကို တံခါးပေါက်နှင့် မကျဉ်းကျပ်စေရန် အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်သည်။
အခန်းလေးမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားလေပြီ။
***
နောက်တစ်ကြိမ် အော်ရီလီယာနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါ သူမက စာသင်ကြားမှုအကြောင်း မေးမြန်းလာသည်။
အက်ဗလင်က ဘရင်၏ ဆွဲဆန့်ထားသော အပ်ချည်မျှင်အကြောင်းကို ရှင်းပြသည်။
မှားယွင်းစွာ စတင်ခဲ့ပုံ။
သတိပေးချက်၏ အဖြေကို သူ ခံစားသိရှိသွားသည့် အခိုက်အတန့်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမကြီးက အလုပ်စားပွဲဘေးရှိ ခုံပုပေါ်မှနေ၍ နားထောင်နေခဲ့၏။
"သူက မင်းလုပ်တဲ့ ပုံစံအတိုင်းပဲ လုပ်တာလား"
"နီးပါးပါပဲ"
"နီးပါး ဟုတ်လား"
"အပိုင်းတစ်ခုကို သူ ကိုင်တွယ်ပုံ မတူဘူး။ ကျွန်မကတော့ ပြင်ပေးရမလားလို့ တွေးမိပေမဲ့ စက်ဝိုင်းကတော့ အလုပ်ဖြစ်သွားတယ်"
"သူ့အတွက် ပင်ပန်းသွားတာမျိုး ရှိလား"
"မရှိပါဘူး"
"ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခါကျရင် သူ့ကို ပြခိုင်းလိုက်ပေါ့"
အက်ဗလင် စဉ်းစားတွေးတောသွားသည့် ပုံပေါ်သည်။
ကျွန်ုပ်ကမူ ကျွန်ုပ်၏ ပန်းကန်ပြားအောက်ရှိ စားပွဲပေါ်မှ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အမှတ်အသားတစ်ခုကို စစ်ဆေးနေမိသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သစ်သားပေါ်တွင် ညီညာမှုမရှိသော မျဉ်းကြောင်းအချို့ကို ခြစ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါ အခြားတပည့်တစ်ယောက် လုပ်ထားတာလား"
အော်ရီလီယာက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ့သားလေ"
ကျွန်ုပ် လက်ကို ဖယ်လိုက်မိ၏။
"သူ စာလုံးတွေ လေ့ကျင့်နေတာ။ စာရွက်က အဆင်မပြေတော့ဘူး ထင်ပါရဲ့"
သူမ၏ လက်ချောင်းများက ထိုခြစ်ရာများဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်ထိုင်နေသည့် နေရာတွင် ထိုမှတ်တမ်းဟောင်းထဲမှ ကောင်လေး ထိုင်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။
သူ၏ ခြေထောက်ကလေးများက ကြမ်းပြင်သို့ မမီတမီ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
ပိုမိုနုပျိုသေးသည့် အော်ရီလီယာက သူမ၏ အလုပ်ထံမှ မော့ကြည့်နေပေလိမ့်မည်။
"အဲ့ဒီအမှတ်တရကြောင့်မို့လို့ ဒီစားပွဲကို ဆက်သိမ်းထားတာလား"
"အဲ့ဒါကို တွေ့တုန်းကတော့ ငါ အရမ်းဒေါသထွက်ခဲ့တာပေါ့"
သူမ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။
"နောက်ပိုင်းကျတော့... ဟုတ်တာပေါ့"
***
ပထမဆုံးအတန်းတွင် လူရှစ်ယောက် ပါဝင်သည်။
လှည်းမောင်းသမားတစ်ဦး။
အလုပ်ရုံမှ သင်တန်းသား နှစ်ဦး။
မြောက်ဘက်ခိုလှုံရာစခန်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး။
ဆေးကုသဆောင်မှ တပည့် သုံးဦး။
ပြီးတော့ ဆံပင်များ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်အောင် သေချာပေါက် ရေချိုးသန့်စင်လာခဲ့သည့် ဒါဗင်။
ကျွန်ုပ်က ခုံတန်းရှည်၏ အစွန်းဆုံးရှိ ကျန်ရှိနေသော နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
အာဝင်က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လာ၏။
"ကျွန်မတို့ကို လာစစ်ဆေးတာလား"
"သင်ယူဖို့ လာတာပါ"
သူမ စဉ်းစားကြည့်သည်။
ထို့နောက် အောက်ခြေမပါသော ခွက်ကို ကျွန်ုပ်ရှေ့တွင် ချထားလိုက်၏။
"ကောင်းပြီလေ"
အက်ဗလင်က ခိုလှုံရာစခန်းမှ အမျိုးသမီးဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ကေးလ်က စားပွဲတွင် ရပ်နေ၏။
ခဏမျှ သူ ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံးကို စကားမပြောဘဲ ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် မြေဖြူခဲတစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။
"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လက်တွေ ဘာလုပ်နိုင်သလဲဆိုတာ မဆွေးနွေးခင်မှာ၊ ဘာတွေကို သတိထားကြည့်ရမလဲဆိုတာ အရင် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" သူက ပြောသည်။
အာဝင်က အဝတ်အထုပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အတွင်းတွင် သာမန် အလုပ်ရုံသုံး ပစ္စည်းများ ပါရှိသည်။
ကောက်ကွေးနေသော သံမှိုတစ်ချောင်း။
အက်ကွဲနေသော ခါးပတ်ခေါင်းတစ်ခု။
စုတ်ပြတ်နေသော ကြိုးတစ်ပိုင်း။
အဘယ်အရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့နိုင်သနည်းဟု လူတစ်ဦးချင်းစီကို သူမ မေးမြန်းသည်။
ပထမ အဖြေများက လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ မည်သည့်အရာကို မသိရှိသေးသနည်းဟု ကေးလ်က မေးလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် ပိုမိုတိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။
ဒါဗင်က ခါးပတ်ခေါင်းကို လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။
"လူတစ်ယောက် မပြုတ်ကျခင်ကတည်းက ဒါ ကျိုးသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပြုတ်ကျပြီးမှ ကျိုးသွားတာလား ဆိုတာပါ"
ကေးလ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"မှန်တယ်"
အက်ဗလင်က စားပွဲတစ်ဖက်ခြမ်းမှ ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
သူ အဘယ်ကြောင့် တံခါးတပ်ထားသည့် အခန်းကို အလိုရှိခဲ့ရသည်ကို ကျွန်ုပ် စတင်နားလည်လာလေပြီ။
အတန်းတစ်ဝက်ခန့်အရောက်တွင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
ယာရာက တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်၏။
ဟယ်လီနာက ဂါရစ်ကို ပခုံးပေါ်တင်ထားပြီး ထိန်းကျောင်းသူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကာရိုလိုင်း ပါလာကာ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသည်။
ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးက စာသင်ချိန် ကြာမြင့်လွန်းမှုအပေါ် မိမိတို့၏ သဘောထားများကို အသံပြုဖော်ပြနေကြ၏။
အက်ဗလင် ထရပ်လိုက်သည်။
"အနှောင့်အယှက်ကင်းတဲ့ အခန်းဆိုတာ ဒါပဲပေါ့လေ"
ကေးလ် ပြုံးလိုက်သည်။
"ခဏ ရပ်ထားလို့ ရပါတယ်"
ကျွန်ုပ်တို့ အမွှာလေးများကို ဘေးချင်းကပ်လျက်ရှိ ဧည့်ခန်းငယ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားလေးမှာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ငြိမ်ကျသွား၏။
ကာရိုလိုင်းကမူ ကျွန်ုပ် မတ်တပ်ရပ်ရမည်၊ ပြတင်းပေါက်ဆီ လျှောက်သွားရမည်၊ လှည့်ပြန်လာရမည်၊ ပြီးလျှင် ကျွန်ုပ်အား ပေးအပ်ထားသည့် တာဝန်ကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ပြီဟု သူမ မဆုံးဖြတ်မချင်း ထိုခရီးကို အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ သွားရမည်ဟု တောင်းဆိုနေလေသည်။
နံရံကို ဖြတ်၍ အာဝင်က ဒါဗင်အား အဘယ်ကြောင့် ထိုကြိုးထုံးကို ရွေးချယ်ခဲ့ရသနည်းဟု မေးမြန်းသံကို ကျွန်ုပ် ကြားနေရသည်။
ထို့နောက် သူ၏ အဖြေစကား။
ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိုမိုနီးကပ်စွာ လာရောက်ကြည့်ရှုသဖြင့် ကုလားထိုင် ပွတ်တိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အက်ဗလင်က ထိုအသံများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
"သူတို့ ဆက်လုပ်နေကြတာပဲ"
"ဟုတ်တယ်"
သူမက ဂါရစ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
ကာရိုလိုင်း၏ လက်ချောင်းလေးများ ကျွန်ုပ်၏ ကုတ်အင်္ကျီပေါ်မှ ပြေလျော့သွားသည်အထိ ကျွန်ုပ် သူမဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့မိ၏။
ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင်မူ ပွင့်နေသော မုခ်ခုံးအောက်၌ လူများ ရင်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့်ပြဿနာက ကျွန်ုပ်တို့ထံ အရင်ရောက်လာမည်နည်းဟု စိုးရိမ်တွေးတောခြင်းမရှိဘဲ သူတို့ကို ငေးကြည့်နေနိုင်ခဲ့လေပြီ။
ကပ်လျက်အခန်းထဲတွင် ဘုန်းတော်ကြီး ကေးလ်က တစ်စုံတစ်ခုကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ရှင်းပြနေလေသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ အသံနှင့်အတူ ဒုတိယအသံတစ်ခုပါ ပူးပေါင်းပါဝင်လာခဲ့သည်။
ဒါဗင်၏ အသံပင်။
သူ ယခုလေးတင် သင်ယူခဲ့ရသည့် အရာကို အခြားတစ်ယောက်အား ပြန်လည်ပြသပေးနေခြင်း ဖြစ်လေတော့သည်။