အခန်း ၁၀၅ - ကြီးထွားလာမည့် အရာတစ်ခု
အဲလ်ဒရန်သည် ခေါင်းကို နံရံအတွင်း ခေါင်းလျှိုသွင်းထားရင်း အနောက်ဘက် ဆုံချက်နေရာကို အပြီးသတ် ပြင်ဆင်နေလေသည်။
ထို့ကြောင့် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဖို့ရန် ခက်ခဲနေတော့သည်။
"အလုပ်လုပ်ရဲ့လား" ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
"နံရံကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်လေ"
ကျွန်ုပ်တို့ဘေးရှိ ကြေးပြားပေါ်မှ နန်းတော်ထိန်းမျက်လုံးသည် တောက်ပလာလေသည်။
"ပြန်လည်ပြုပြင်ထားတဲ့ သတိပေးဆားကစ်က ပုံမှန်အတိုင်း တုံ့ပြန်နေပါပြီ"
"ဒါဆို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"ရပါတယ် ခင်ဗျာ"
အဲလ်ဒရန်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို လှမ်းကြည့်နိုင်သည်အထိ ခေါင်းကို အပြင်သို့ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း နည်းနည်းတော့ လုပ်ပေးထားတာနော်"
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သူထားခဲ့သည့် အဝတ်စကို အက်ဗလင်က လှမ်းပေးလိုက်သည်။
"သိထားပြီးသားပါ"
သူ့ဆံပင်များထဲတွင် အင်္ဂတေမှုန့်များ ပေကျံနေ၏။
သူသည် လက်ကိုသုတ်ကာ နောက်ဆုံးဆက်ကြောင်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အီလီဇာကို စတင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
သူမသည် စင်္ကြံကို ဖြတ်လျှောက်သွားလေသည်။
ကြေးပြားဆီမှ တိုးညင်းသော အသံလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် သူမသည် အစေခံများသုံးသည့် လှေကား၊ ကပ်လျက်ရှိသော တံခါးနှင့် အဝတ်လျှော်တောင်း နောက်ကွယ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်လာသည့် နည်းလမ်းများကို စမ်းသပ်ကြည့်လေသည်။
တစ်ကြိမ်စီတိုင်းတွင် နန်းတော်ထိန်းက တုံ့ပြန်အသံပြုသည်။
ဒယ်လာသည် နောက်ဆုံးအကြိမ် စမ်းသပ်မှုကို ကြည့်နေလေသည်။
"အဲဒီမှာ ဒီအတိုင်း ရပ်နေမယ်ဆိုရင် အဲဒီအဝတ်တောင်းကို အပေါ်ထပ် ယူသွားပေးပါလား"
အီလီဇာက တောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်လာ၏။
ကျွန်ုပ်ကတော့ ပြင်ဆင်ထားသော နံရံဆီသို့ စိတ်ဝင်စားစရာ အရာတစ်ခု တွေ့သလိုမျိုး အကြည့်လွှဲလိုက်တော့သည်။
ထိုပြင်ဆင်မှုကြောင့် အင်္ဂတေနံရံပေါ်တွင် အရောင်ဖျော့ဖျော့ ထောင့်မှန်စတုဂံပုံ ရာဇဝင်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အင်္ဂတေခြောက်သွားပါက တစ်ယောက်ယောက် လာရောက်ချောမွေ့အောင် ပြုပြင်ပေးလိမ့်မည်ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
လောလောဆယ်တွင်တော့ ထိုနေရာကို ဖြတ်သွားတိုင်း မြင်သာနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။
ထိုအရာကို မြင်တွေ့နေရခြင်းအား ကျွန်ုပ် သဘောကျမိမှန်း သိလိုက်ရသည်။
ဟာကွက်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။
ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီ။
ကွဲပြားခြားနားသွားသည့် အပြောင်းအလဲကို လက်ညှိုးထိုးပြနိုင်ခြင်း၌ တစ်စုံတစ်ခုသော စိတ်သက်သာရာရမှု ရှိနေပေသည်။
ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အက်ဗလင်သည် ကာရိုကို ပခုံးပေါ်ပိုက်ရင်း ဆုံချက်နေရာဘေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
"စိတ်ထဲ နည်းနည်း ပိုသက်သာသွားလား"
"နည်းနည်းပါ"
"ငါလည်း အတူတူပဲ"
သူမသည် ဝတ်ရုံစကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြန်မလွှတ်ပေးချင်ဘဲ ဖြစ်နေသော ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးငယ်ကို အနေအထား ပြင်ချီလိုက်သည်။
"ငါ့စိတ်ထဲ လုံးဝကြီးကို သက်သာသွားသင့်တယ်လို့ပဲ ခဏခဏ တွေးမိနေတယ်"
ကျွန်ုပ်သည် အစေခံလှေကားဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
"ငါလည်း အဲဒီလိုပါပဲ"
သန့်ရှင်းသော မျက်နှာသုတ်ပဝါများ သယ်ဆောင်လာသည့် အစေခံမလေးတစ်ဦး တက်လာသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။
သူမက ကျွန်ုပ်တို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ကလေးထိန်းအခန်းအတွက် နောက်ထပ် ပဝါထပ်လိုသေးသလားဟု မေးမြန်းကာ၊ လုံလောက်ပြီဟု အက်ဗလင်က ဖြေလိုက်သောအခါ ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားလေသည်။
သာမန် ခြေသံများ။
သာမန် မေးခွန်းတစ်ခု။
သူမ ထွက်သွားသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
ထိုအခါ ကာရိုက စိုစွတ်နေသော လက်ကလေးဖြင့် အက်ဗလင်၏ ပါးပြင်ကို လာရောက်ထိတွေ့လေသည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်၏။
"အို... ကျေးဇူးပါပဲကွယ်"
တရားသူကြီး ဗေးထံမှ ပထမဆုံး အစီရင်ခံစာသည် လေးရက်အကြာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်ရှိလာသည်။
ဆန်းနတ်သည် တော်ဝင်တရားရုံးတော်ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။
စွဲချက်များကို လူအများရှေ့တွင် အများပြည်သူကြားသိအောင် ဖတ်ကြားခဲ့သည်။
အမှုစစ်ဆေးနေစဉ်အတွင်း မိမိနေအိမ်သို့ ပြန်ခွင့်ပြုရန် သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ပယ်ချခဲ့သည်။
စာသားအသုံးအနှုန်းကို သေချာစေရန် တစ်ကြိမ်၊ ဂါရစ်က ထပ်မံကြားနာလိုသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ်၊ မေရီက သက်ဆိုင်ရာ စာပိုဒ်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖတ်ပြခဲ့သည်။
သက်သေများလည်း ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။
အိမ်တော်အတွင်းဝန်က သက်သေထွက်ဆိုမည် ဖြစ်၏။
စတုန်းဖို့ဒ်မှ အပြန်အလှန် စာပေးစာယူများကို မှတ်တမ်းအဖြစ် ထည့်သွင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်သည် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ထိုင်နေခဲ့သည်။
မေရီ ဖတ်ကြားပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည် ထိုအစီရင်ခံစာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
"ဒါကို ငါတို့ဆီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ပါ"
"ကောင်းပါပြီရှင့်"
ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့် အခြားကိစ္စရပ်များလည်း စောင့်ဆိုင်းနေသေးသည်။
ပျက်စီးသွားသော ရေဒလက်တစ်ခု။
ဩဆယ်လ်မှ ပို့ဆောင်ပေးသော ဆားအလေးချိန်နှင့် ပတ်သက်သည့် အငြင်းပွားမှုတစ်ခု။
လမ်းသစ်တစ်ခုအတွက် အဆိုပြုထားသော အမည်သုံးခု၊ အားလုံးသည် ထိုလမ်းပေါ်တွင် အဆောက်အအုံ ပိုင်ဆိုင်ထားသူများက တင်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ထိုကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ကြသည်။
ကောင်စီအစည်းအဝေး ပြီးဆုံးပြီးနောက် အက်ဗလင်သည် ဗေး၏ အစီရင်ခံစာကို ခေါက်ကာ ယခင်စာများနှင့်အတူ အံဆွဲထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အံဆွဲကို ပြန်ပိတ်လိုက်လေသည်။
"ငါနဲ့အတူ အပြင်ထွက်ရအောင်"
ကျွန်ုပ်တို့သည် အောက်ဘက်ဥယျာဉ်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ဟယ်လီနာသည် အမွှာကလေးများကို ကလေးထိန်းနှင့်အတူ အောက်ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်လောက်အောင် နေခင်းပိုင်းက သာယာအေးချမ်းနေသည်။ ဂါရစ်သည် အနီးအနားတွင် ထိုင်ရင်း သူကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ထားသော သစ်သားစင်လေး၏ လျော့ရဲနေသော အထိန်းတစ်ခုကို ပြင်ဆင်နေလေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားငယ်သည် အဘိုးဖြစ်သူ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်နေသည်။
ကာရိုကတော့ သူမအပေါ်တွင် လှုပ်ခတ်နေသော သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို ကြည့်နေ၏။
အက်ဗလင်သည် စောင်များဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် မြက်ခင်းပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်၏။
ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ အေးစက်နေပေသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို သတိပြုမိသွားသည်။
"ထိုင်မိတာ နောင်တရသွားပြီလား"
"အခြေအနေ သုံးသပ်နေတာပါ"
သူမသည် သူမ၏ ဝတ်ရုံစတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကျွန်ုပ်အောက်တွင် ဖြန့်ခင်းပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထပ်မံသုံးသပ်မနေတော့ဘဲ ထိုအကူအညီကို လက်ခံလိုက်တော့သည်။
ဥယျာဉ်နံရံတစ်လျှောက်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သစ်ပင်ပျိုတန်းတစ်ခုဘေး၌ ဒူးထောက်နေသည်။ ၎င်းတို့၏ အမြစ်များကို စိုစွတ်သောအဝတ်စများဖြင့် ပတ်ထားလေသည်။
အက်ဗလင်သည် သူ အကွာအဝေး တိုင်းတာနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။
"အဲဒါတွေက ဘာပင်တွေလဲ"
"သစ်တော်သီးပင်တွေပါ" ဟု ဟယ်လီနာက ဆိုသည်။ "ဒီထောင့်မှာ သစ်သီးပင်တွေ ပြန်စိုက်လို့ ရမလားလို့ ဥယျာဉ်မှူးအိုကြီးက မေးလာလို့လေ"
"ပြန်စိုက်တာ ဟုတ်လား"
"မြေနေရာရှင်းလင်းတုန်းက အမြစ်ဟောင်းတွေ တွေ့ခဲ့ရတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ အဲဒီနေရာကနေ အမောင်းထုတ်ခံခဲ့ရဖူးတာကို မှတ်မိနေတဲ့ အဘွားအိုကြီးတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်"
"ဥယျာဉ်မှူးက မောင်းထုတ်တာလား"
"ကြည့်ရတာတော့ အဲဒီတုန်းက သူ ခြင်းတောင်းတစ်လုံး ယူသွားခဲ့လို့ ထင်ပါရဲ့"
ကျွန်ုပ်သည် သစ်ပင်ပျိုလေးများဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သေးသွယ်သော ပင်စည်များ။
အရွက်မရှိသော ကိုင်းခြောက်များ။
ခိုင်မာအားကိုးရမည့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန် လုံးဝမရှိပေ။
"အသီးသီးဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ"
ဥယျာဉ်မှူးက ကျွန်ုပ်ပြောသည်ကို ကြားသွားသည်။
"အသီး နည်းနည်းပါးပါး သီးဖို့ဆိုရင်တော့ နှစ်အနည်းငယ် ကြာပါလိမ့်မယ် အရှင်။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အထွက်တိုးဖို့ဆိုရင်တော့ ပိုကြာမှာပါ"
ကျွန်ုပ်သည် ဂါရစ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထည့်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။
နှစ်အနည်းငယ်။
ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်သည်။
နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်မက်မက်ကြသောအခါ အော်ရီလီယာ၏ ဥယျာဉ်သည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဝင်းခြံအလွန်တွင် လမ်းကလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ယခင်က ထိုလမ်းအဆုံးရှိ မုခ်ခုံးသည် မသဲကွဲသော အလင်းရောင်ထဲသို့သာ ပွင့်ထွက်နေခဲ့သည်။ ယခုမူ နိမ့်သောအုတ်ရံတစ်ခု၊ နွယ်တက်နေသော နှင်းဆီပင်နှင့် ၎င်းအလွန်ရှိ အဆောက်အအုံငယ်တစ်ခု၏ ခေါင်မိုးကိုပါ ကျွန်ုပ် မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာသည် မုခ်ခုံးအောက်တွင် ရပ်နေလေသည်။
ကျွန်ုပ် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
"အဲဒါ အရင်က မရှိပါဘူး"
"ရှိပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "မင်းတို့ မြင်နိုင်လောက်အောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လို့ပါ"
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ သူမနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။
လမ်းကလေးသည် စိုစွတ်သော မြေကြီးနံ့ သင်းပျံ့နေ၏။
အဆောက်အအုံငယ်လေးဆီသို့ ရောက်သောအခါ အော်ရီလီယာသည် ဂျက်ချိတ်ကို မ လိုက်သည်။
အတွင်းတွင် စင်များ၊ အလုပ်လုပ်ရာ စားပွဲတစ်ခုနှင့် ဥယျာဉ်ကို အပေါ်စီးမှ မြင်ရသော ပြတင်းပေါက်ရှည်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းအောက်တွင် မြေအိုးအချို့ ရှိနေ၏။
တစ်ခုမှာ ဘေးဘက်တွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် စားပွဲစွန်းကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
"ဒါ ဆရာမရဲ့ နေရာလား"
"ဟုတ်တယ်"
"ဒီမှာ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ"
"အများအားဖြင့်တော့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရ ပိုလွယ်တဲ့နေရာမှာ လုပ်ပါလို့ တခြားလူတွေ တောင်းဆိုတဲ့ အရာတွေကို ဒီမှာ လုပ်တာပေါ့"
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာသည် အခန်းတွင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်။
ခဏတာမျှ သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့ ရှိနေသည်ကိုပင် မေ့လျော့သွားဟန် တူလေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ထိုင်ခုံတို သုံးလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"ဒီသင်ခန်းစာအတွက် ငါတို့ ထိုင်ကြရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်"
သူမသည် စားပွဲပေါ်သို့ တိမ်သောအိုးခြမ်းပန်းကန်ပြားတစ်ခုကို တင်လိုက်သည်။
၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းသားတစ်လျှောက်တွင် ရိုးရှင်းသော အထစ်မြောင်းကလေးတစ်ခု ပါရှိနေသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ သတိပေးမျှင်ချည်က မင်းတို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုထဲမှာပဲ အပြည့်အဝ တည်ရှိနေခဲ့တာ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ဒီညတော့ အဲဒါကို အနားယူဖို့ နေရာတစ်ခု ငါတို့ ပေးကြမယ်"
ကျွန်ုပ် အနီးသို့ တိုးကပ်ကြည့်လိုက်သည်။
"မီးအိမ်တွေလိုမျိုးလား"
"သဘောတရား တချို့တော့ အတူတူပဲ"
အက်ဗလင်သည် မြောင်းကလေးဘေးကို လက်ညှိုးဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
"ဒါဆို ငါတို့ ထွက်သွားပြီးရင်တောင် ဒါက ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်နေမှာလား"
"နောင်တစ်ချိန်မှာ စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုက လုပ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ အခုဒါကတော့ နေရာတိုင်းကို အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်မထားဘဲ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်ရမလဲဆိုတာ သင်ယူဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်"
အော်ရီလီယာသည် ပန်းကန်ပြားဘေးတွင် သူမ၏လက်ကို ဖြန့်ချထားလိုက်သည်။
"ယူရီယာဂရေး။ နှုတ်ခမ်းသားတစ်လျှောက်ကို လိုက်သွားကြည့်"
ကျွန်ုပ်သည် သေးသွယ်သော စွမ်းအားလိုင်းတစ်ခုကို စုစည်းလိုက်သည်။
၎င်းသည် အထစ်မြောင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။
အသက်ရှူသွင်းရှူထုတ် အကြိမ်အနည်းငယ်ကြာသည်အထိ ဘာမျှ ဖြစ်မလာပေ။
ထို့နောက် ပန်းကန်ပြား အက်ကွဲသွားတော့သည်။
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
အော်ရီလီယာသည် စားပွဲအောက်သို့ လက်နှိုက်ကာ နောက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"ဘယ်နှခုတောင် ယူလာတာလဲဗျာ" ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်မိသည်။
"စိတ်ဓာတ်မကျသွားစေဖို့ လုံလောက်တဲ့အထိ ယူလာတာပေါ့"
အခက်အခဲမှာ မည်သည့်အချိန်တွင် လုံလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အထစ်မြောင်းကို အာရုံခံနိုင်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းအားများ ၎င်းအတွင်း စီးဆင်းနေသည်ကိုလည်း အာရုံခံနိုင်သည်။
သို့သော် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု အားနည်းသည်ဟု ထင်ရသည့်အခါတိုင်း စွမ်းအားများ ပိုမိုထည့်သွင်းမိပြီး ၎င်းက ဘေးနားရှိ အစိတ်အပိုင်းကို ကမောက်ကမ ဖြစ်စေကာ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်လာပြန်သည်။
အက်ဗလင်သည် ကျွန်ုပ်၏ တတိယအကြိမ် ကြိုးပမ်းမှုကို ကြည့်နေသည်။
"ရှင် တစ်ပတ် ပြန်ပတ်နေပြန်ပြီ"
"နေရာတစ်ခုက ပါးလွှာနေလို့ပါ"
"ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်ကလည်း ပါးလွှာတဲ့နေရာ ရှိခဲ့တာပဲလေ"
"ဟုတ်တယ်"
"ထပ်ဖြည့်လိုက်တော့ အဆင်ပြေသွားလို့လား"
ကျွန်ုပ် ကျိုးပဲ့သွားသော ပန်းကန်ပြားများကို ကြည့်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာသည် မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ထားလေသည်။
ကျွန်ုပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
ထို့နောက် စွမ်းအားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လျှော့ချလိုက်သည်။
လိုင်းကလေး မှိန်ဖျော့သွားသည်။
သို့သော် ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်၏။
"အာ..."
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ဒုတိယမြောက် ပန်းကန်ပြားကို သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ကဲ မင်းအလှည့်"
ကျွန်ုပ်၏ဇနီး၏ အလင်းရောင်သည် နှုတ်ခမ်းသားတစ်လျှောက် ဖြည်းညှင်းစွာ စုစည်းလာသည်။
၎င်းသည် ကျွန်ုပ်ထက် ပိုမိုနုနယ်သိမ်မွေ့လေသည်။
စက်ဝိုင်းမပြည့်မီ အပိုင်းတစ်ခုက မှေးမှိန်သွားသည်။
သူမ ရပ်တန့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကြိုးစားသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် ပုံသဏ္ဌာန်ကို အပြည့်အဝ ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာသည် ၎င်းအထက်ရှိ လေထုထဲတွင် လက်တစ်ချောင်းကို ရွေ့လျားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
"ငါ အဲဒါကို ခံစားလိုက်ရတယ်"
"ငါလည်း ခံစားလိုက်ရတယ်" ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လာသည်။
"ဒါဆို မင်း အစွန်းမှားပြီး ဆက်သွယ်လိုက်မိပြီပေါ့"
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်လေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် မိမိ၏ ပန်းကန်ပြားကို အလွန်အမင်း အလေးအနက်ထားသည့် ပုံစံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်နေလိုက်တော့သည်။
ပန်းကန်ပြားနှစ်ခုစလုံးသည် မိမိတို့ကို ဖန်တီးသူထံမှသာ တုံ့ပြန်မှုရရှိသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ သီးခြားစီ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့ကို နေရာချင်း လဲလှယ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
"မင်းတို့ရဲ့ အလုပ်ကို အဲဒီနေရာမှာပဲ ထားခဲ့ကြ"
ကျွန်ုပ်သည် စားပွဲကို ပတ်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
စက်ဝိုင်းငယ်လေးသည် အနောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။
အခြားအခန်းတစ်ခုမှ မိမိနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
အော်ရီလီယာသည် ပန်းကန်ပြားပေါ်တွင် လက်ကို ဖြတ်သန်းလှုပ်ရှားလိုက်သည်။
မသိမသာ ထိတွေ့မှုတစ်ခုက ကျွန်ုပ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွတ်တိုက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမလည်း သူမ၏ သတိပေးချက်ကို ခံစားသိရှိခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်း စကားမပြောဖြစ်ကြပေ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးသည့် နေရာတွင် ရှိနေသည်။
ပန်းကန်ပြားများသည်လည်း သေးငယ်လှသည်။
သို့သော်လည်း။
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာထား ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
"ရပြီလေ"
အက်ဗလင်သည် သူမ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲဆိုတာ ငါတို့ မှတ်မိနေပါ့မလား"
"ကလေးတွေကိုလား"
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"သူတို့ အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါကျရင်ပေါ့။ သူတို့ကို တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ပြောပြပြီးမှ ဆရာမ ငါ့ဘေးမှာ ရပ်နေခဲ့လို့သာ ငါလုပ်တတ်ခဲ့တာပါလားဆိုပြီး သိသွားမှာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူး"
"ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ယူရီယာကို ရှင်းပြကြည့်လိုက်လေ"
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် ကျွန်ုပ်ကို ခိုးကြည့်လာသည်။
"သူက သင်ရခက်တဲ့ တပည့် ဖြစ်နေနိုင်တယ်နော်"
"ငါလည်း သတိထားမိပါတယ်"
"ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်နော်" ဟု ကျွန်ုပ် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်၏။
"ဟုတ်ပါပြီ။ ပြီးကျရင် သူ့ရဲ့ အမှားတွေကို သူ့ဆီ ပြန်ရှင်းပြပေးလိုက်ပေါ့"
ကျွန်ုပ်တို့ မထွက်ခွာမီ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် နွယ်တက်နေသော နှင်းဆီပင်ကို ကျွန်ုပ် သတိပြုမိလိုက်သည်။
ကိုင်းတစ်ခုသည် ခေါင်မိုးဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
"ဆရာမ ပင်ပန်းနေပြီလား"
အော်ရီလီယာသည် ကျွန်ုပ်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်သည်။
"နည်းနည်းပါ"
"ကျွန်ုပ်တို့ ရပ်လိုက်လို့ ရပါတယ်"
"ငါတို့ ရပ်လိုက်ပြီးပြီလေ"
သူမက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
"ငါ အရင်ကထက် ပိုသန်မာလာပါပြီ ယူရီယာ။ ဒီအခန်းကို ငါတို့ပတ်လည်မှာ ဆက်ထိန်းထားနိုင်သလို တစ်ခုခု ပျက်ပြယ်မသွားစေဘဲ မင်းတို့ရဲ့ သင်ခန်းစာကိုလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း အာရုံစိုက်နိုင်နေပါပြီ"
ကျွန်ုပ် စင်များကို ထပ်မံကြည့်လိုက်မိသည်။
အက်ကွဲနေသော အိုး။
တံခါးပေါ်မှ ဂျက်ချိတ်ကလေး။
"နာကျင်မှု လျော့သွားပြီလား"
သူမ၏ လက်ချောင်းများ ခေတ္တမျှ တင်းကျပ်သွားသည်။
"ဒီနေ့တော့ လျော့ပါတယ်"
အက်ဗလင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ဘေးသို့ လာရပ်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မမေးဖြစ်ကြတော့ပေ။
အော်ရီလီယာသည် ပြတင်းပေါက်အောက်ရှိ အိုးများကို သူမအား ပြသခဲ့သည်။
အိုးတစ်လုံးထဲတွင် တစ်ချိန်က အပင်တစ်ပင် ရှိခဲ့ဖူးပြီး ၎င်းကို ရှင်သန်အောင် ထိန်းသိမ်းရန် အလွန်ခက်ခဲလွန်းသဖြင့် နန်းတော်ဥယျာဉ်မှူး သုံးဦးကပင် လက်လျှော့ရန် အကြံပြုခဲ့ကြဖူးသည်ဟု ဆိုသည်။
"ဘာဖြစ်သွားလဲဟင်" ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
"သေသွားတာပေါ့"
ကျွန်ုပ် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောမိတော့သည်။
အော်ရီလီယာသည် သဘောကျသွားဟန် ပေါ်လေသည်။
"အဲဒီတုန်းက ငါ တော်တော်လေး စိတ်တိုသွားခဲ့တာ"
လက်တွေ့လေ့ကျင့်ရန် ပန်းကန်ပြားများကို အိုးထိန်းသည်ထံမှ ရရှိခဲ့သည်။
သူသည် ကျွန်ုပ်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီး သင့်လျော်သော မေးခွန်းအချို့ကို မေးမြန်းကာ ခြောက်ခု ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။
သတ္တုအကြောင်း မဆွေးနွေးမီ ဤအရာများဖြင့် စတင်သင့်သည်ဟု တီလ်ဒါက ဆိုသည်။
ပဲရင်းသည် အလုပ်ရုံ၏ ကံကြမ္မာသည် ဤအထစ်မြောင်း၏ အနက်အပေါ်တွင် မူတည်နေသည့်အလား အထစ်မြောင်းကို အလွန်အမင်း ဂရုတစိုက် ဆွဲသားခဲ့သည်။
အော့စ်ဝင်သည် ပထမဆုံး မီးဖုတ်ပြီးသား အချောထည်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
"ဒီနားမှာ မညီမညာ ဖြစ်နေတယ်"
"အဲဒါက အရေးပါသလား" ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
"အခုပဲ ငါတို့ သိရတော့မှာပေါ့"
အရေးပါပေသည်။
မြေစေး မည်မျှ ခြောက်သွေ့နေသနည်း၊ အထစ်မြောင်းကို မည်မျှ ချောမွေ့အောင် ပြုလုပ်ထားသနည်း၊ စက်ဝိုင်း၏ နောက်ဆုံးအစိတ်အပိုင်းကို သတ်မှတ်နေစဉ် ဘရင်ကို ပြန်လည်ဖြေကြားရန် ကျွန်ုပ် ကြိုးစားနေမိသလား စသည့် အချက်များအားလုံးက အရေးပါနေပေသည်။
နံနက်ခင်း ပြီးဆုံးချိန်တွင် ပန်းကန်ပြားတစ်ခုသည် စကားစမြည် အတိုအစတစ်ခု ပြောဆိုနိုင်သည့် အချိန်ပမာဏအထိ သတိပေးချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ မှေးမှိန်သွားလေသည်။
အက်ဗလင်၏ ပန်းကန်ပြားမှာ ကြာကြာမခံသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ပန်းကန်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရလဒ်နှစ်ခုစလုံးကို ရေးမှတ်ထားလိုက်ကြသည်။
ပဲရင်းသည် အောင်မြင်သွားသော ပန်းကန်ပြားကို သူ့လက်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်။
"ဒါကို ဘာအတွက် သုံးမှာလဲ အရှင်"
"နောက်ကျရင် တံခါးပေါက်တစ်ခုအတွက်ပေါ့" ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
"ဒါမှမဟုတ် ဗီရိုတစ်ခုအတွက်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ဟု ဒယ်လာက ဝင်ပြောသည်။
အားလုံးက သူမကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။
"အိမ်က ကလေးလေးတွေက ကျွန်မ ဆပ်ပြာကောင်းတွေ ဘယ်မှာသိမ်းထားလဲဆိုတာ ရှာတွေ့သွားကြပြီလေ"
အော့စ်ဝင်က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဒါကတော့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ"
သစ်ပင်စိုက်သည့်နေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဥယျာဉ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်သည် ဥယျာဉ်မှူးနှင့် ကြိုတင်စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အခန်းများအပြင်ဘက်တွင် မြေတူးဂေါ်ပြားတစ်ခု ရောက်ရှိလာမှသာ ကျွန်ုပ် သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။
"ဒါ ငါ့ဟာလား"
"ရှင် ဖြစ်စေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့"
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမှာလဲ"
"ညစာမစားခင် ရှင် အပြီးသတ်နိုင်မယ့် အရာတစ်ခုပေါ့"
ဥယျာဉ်မှူးသည် နေပူရှိန်ရသော နံရံအနီးတွင် ကျင်းနှစ်ကျင်းကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဖန်ရစ်ခ်ဟု မိတ်ဆက်ပြီး မြေဆီလွှာကို ပြုပြင်ထားကြောင်း ရှင်းပြကာ ကျွန်ုပ်ထံသို့ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ပေါ့ပါးနေပေသည်။
အက်ဗလင်က အမြစ်များပတ်လည်ရှိ အဝတ်စကို ဖြေလျှော့နေစဉ် ကျွန်ုပ်က ၎င်းကို မတ်မတ်ကိုင်ထားပေးလိုက်သည်။
"ဒီလိုမျိုးလား" ဟု သူမက မေးသည်။
ဖန်ရစ်ခ်သည် သူမဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်၏။
"နည်းနည်း ပိုကျယ်ကျယ်လေး လုပ်ပါခင်ဗျာ။ အမြစ်တွေ ဖြန့်ထွက်ပါစေ"
သူမသည် ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်လေသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ၏ လက်အင်္ကျီပေါ်တွင် မြေကြီးများ ပေကျံသွားတော့သည်။
ဟယ်လီနာသည် အမိုးပါသော ခုံတန်းလျားအောက်တွင် ကာရိုနှင့်အတူ ထိုင်နေသည်။ ဂါရစ်သည် မြေးဖြစ်သူကို ပွေ့ချီထားပြီး ထိုကလေးငယ်သည် ဂေါ်ပြားပေါ်သို့ အလင်းပြန်လာသည့်အခါတိုင်း စိတ်ဝင်စားနေဟန် ရှိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ပထမဆုံးအပင်ကို စိုက်ပျိုးလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် ဒုတိယအပင်။
ကျွန်ုပ်သည် မြေကြီးကို မှော်ပညာဖြင့် သိပ်သည်းသွားစေချင်မိသည်။
ဖန်ရစ်ခ်က သူ့ဖိနပ်ခြစ်တံကို ကျွန်ုပ်ထံ ကမ်းပေးရင်း မြေပြင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"အရှင့်ရဲ့ ဖနောင့်နဲ့ဆို ရပါပြီခင်ဗျာ"
အက်ဗလင်၏ ပခုံးများ တသိမ့်သိမ့် တုန်ခါသွားလေသည်။
ရေလောင်းခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့ နောက်သို့ ဆုတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။
သစ်ပင်များသည် ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့သည် နေရာတစ်ခုနှင့် သက်ဆိုင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ဖန်ရစ်ခ်သည် အထိန်းကြိုးတစ်ခုကို ပြုပြင်ညှိနှိုင်းလိုက်သည်။
"ပင်စည်တွေ တုတ်ခိုင်လာတာနဲ့အမျှ ဒါတွေကို စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်"
"ဘယ်လောက်တစ်ခါ ကြည့်ပေးရမလဲ" ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
သူက ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပြသည်။
သူမက နားထောင်နေ၏။
ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ကာရိုထံမှ အသံသေးသေးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရယ်မောသံ အပြည့်အဝတော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ လေးဦးစလုံး လှည့်ကြည့်မိလောက်အောင်တော့ လုံလောက်ပေသည်။
ဟယ်လီနာသည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်စတစ်ခု၏ အစွန်းဖြင့် သူမ၏ မြေးမလေး၏ လက်ချောင်းများကို ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ ထိုသို့ ထပ်မံပြုလုပ်လိုက်သည်။
ကာရို၏ ပါးစပ်ကလေး ပွင့်သွား၏။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အသံမှာ အမှားအယွင်းမရှိ ထင်ရှားလှပေသည်။
ကျွန်ုပ်ထက် အရင်ပင် အက်ဗလင်က ခုံတန်းလျားဆီသို့ အရောက်သွားလိုက်သည်။
"အို..." ဟု သူမ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ဟယ်လီနာက သူမကို ပြုံးပြသည်။
"ကြည့်ရတာ ငါက ရယ်စရာကောင်းနေပုံပဲ"
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကာရိုကို ထိုအသံ ထပ်ပြုလုပ်ရန် ဖြားယောင်းကြည့်ကြသည်။
သဘာဝကျစွာပင် သူမက ငြင်းဆန်ခဲ့လေသည်။
ဂါရစ်သည် အဘိုးဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှနေ၍ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"ပြိုင်ဘက် ပေါ်လာပြီကွ" ဟု သူ့အဘိုးက သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အက်ဗလင်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူမသည် ပြုံးနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်ကို မှီတွယ်ထားလေသည်။
နံရံပေါ်မှ အလင်းရောင်များ စတင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
ဖန်ရစ်ခ်သည် သူ၏ ကိရိယာများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ဥယျာဉ်အလွန် တစ်နေရာတွင် လှည်းဘီးတစ်ခုသည် မညီညာသော ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်တွင် တဂျောက်ဂျောက် အသံမြည်သွားသည်။ မီးဖိုချောင်တံခါး ပွင့်သွားပြီး ကြက်သွန်နီနံ့နှင့် ပေါင်မုန့်ပူပူနံ့တို့ ပျံ့လွင့်လာ၏။
အက်ဗလင်သည် သစ်ပင်များဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"သူတို့ ဒီအပင်တွေပေါ် တက်ကြမယ် ထင်လား"
"ကလေးတွေကလား"
"အင်း"
"တက်မှာပေါ့ နောက်ကျရင်"
"ငါတို့ သူတို့ကို သတိထားဖို့ ပြောရလိမ့်မယ်နော်"
"အကြိမ်ကြိမ် ပြောရမှာပေါ့"
"ပြီးရင် သူတို့က ဂရုစိုက်ပါတယ်လို့ ဇွတ်ငြင်းကြလိမ့်မယ်"
ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့ သမီးငယ်၏ ခိုင်မာသော ဆုပ်ကိုင်မှုနှင့် သူမ လက်လှမ်းမမီသော အရာအားလုံးအပေါ် သားငယ်၏ တိုးပွားလာသော စိတ်ဝင်စားမှုတို့ကို တွေးတောမိလိုက်သည်။
"အဲဒီလိုမဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေတဲ့ တစ်ခုခုကို လုပ်နေရင်းနဲ့ အဲဒီလို ငြင်းကြမှာ သေချာတယ်"
သူမသည် ကျွန်ုပ်၏လက်ထဲသို့ သူမ၏လက်ကလေးကို လျှိုသွင်းလိုက်သည်။
ခုံတန်းလျားတွင် ဟယ်လီနာသည် စောင်များကို စတင်သိမ်းဆည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကာရိုကို ချီယူရန် ထရပ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဂါရစ်ကို ပွေ့ချီလိုက်၏။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကလေးများကို ပွေ့ပိုက်ရင်း လမ်းကလေးအတိုင်း အတူတကွ ပြန်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ကွယ်တွင် သစ်တော်သီးပင်ပျိုလေး နှစ်ပင်သည် နံရံဘေးတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အမြစ်များမှာ ရေလောင်းပြီးဖြစ်ကာ ၎င်းတို့၏ အကိုင်းအခက်များကိုမူ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်လောက်အောင် လျော့ရဲရဲသာ ချည်နှောင်ထားလေတော့သည်။