အခန်း ၁၀၄ - ကျိုးပျက်သွားသော တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ချက်
ဗေယာနယ်မြေမှ သက်သေသည် စာရေးတော်နှစ်ဦး၊ သော့ခတ်ထားသော စာရွက်စာတမ်းသေတ္တာတစ်လုံးနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာပြီး ကျွန်ုပ်နှင့် တွေ့ဆုံလိုသည့်ဆန္ဒ လုံးဝမရှိပုံရပေ။
ထိုအချက်ကပင် ကျွန်ုပ်အား စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။
သူ့အမည်မှာ တရားသူကြီး အော်လန်ဗေ ဖြစ်၏။
သူသည် အက်ဗလင်ကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုပြီး ကျွန်ုပ်အား သိမှတ်ပြုနှုတ်ဆက်ကာ စတုန်းဖို့ဒ်၏ တရားသူကြီးက မည်သည့်နေရာတွင် စစ်ဆေးမေးမြန်းလိုသနည်းဟု မေးမြန်းလေသည်။
“သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တရားရုံးမှာပဲ စစ်ဆေးပါလိမ့်မယ်” ဟု မေရီက ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ”
သူသည် ခရီးသွားခွင့်စာရွက်စာတမ်းများကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။
“သက်သေတွေရဲ့ ထွက်ဆိုချက်ကို မကြားနာခင် မူရင်းစာချွန်လွှာတွေကို အရင်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုပါတယ်”
“ခင်ဗျား ကြည့်ခွင့်ရမှာပါ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အကျဉ်းသားတွေကိုလည်း သီးခြားစီ စစ်ဆေးပါမယ်”
“အီလီဇာ စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ”
သူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ခဏမျှ အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။
ထို့နောက် သူက ကျွန်ုပ်ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လာသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... အရှင်လိုချင်တဲ့ စစ်ဆေးတွေ့ရှိချက်မျိုး ထွက်လာမယ်လို့တော့ အကျွန်ုပ် ကတိမပေးနိုင်ပါဘူး”
“ငါလိုချင်တာ မှန်ကန်တဲ့ ရလဒ်တစ်ခုတည်းပါပဲ”
“အဲဒီနှစ်ခုဟာ တစ်ထပ်တည်းဖြစ်နေဖို့ မျှော်လင့်ရတာပေါ့လေ”
ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသော ဂဲရစ်ခ်က သူ့ကို စိတ်ဝင်တစား လေ့လာအကဲခတ်နေသည်။
ပထမအကြိမ် စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုတွင် ကျွန်ုပ် မပါဝင်ခဲ့ပေ။
ဒုတိယအကြိမ်တွင်လည်း မသွားခဲ့ပါ။
မေရီသာ သွားရောက်ခဲ့သည်။
အီလီဇာမှာမူ စတုန်းဖို့ဒ်တွင် ဆက်လက်ရှိနေခဲ့၏။
နံနက်ခင်းအချိန်ကို ကျွန်ုပ်သည် အလုပ်ရုံထဲတွင်သာ ကုန်လွန်စေခဲ့ပြီး ဒါဗင်မှာ ပုံစံတူ သံကွင်းခတ်တံသုံးခုနှင့် ပုံစံမတူဘဲ ကန့်လန့်ဖြစ်နေသော တစ်ခုတို့ကို ပြုလုပ်ထားလေသည်။
“ဒါက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
“သတ္တုက နေရာရွေ့သွားလို့ပါ”
တီလ်ဒါက ကျွန်ုပ်တို့နောက်မှ ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း ဝင်ပြောသည်။
“ပညာသင်က ရွေ့သွားလို့ သတ္တုကပါ လိုက်ရွေ့သွားတာလေ”
ဒါဗင် သက်ပြင်းချလိုက်၏။
ကျွန်ုပ် လက်ထဲရှိ သံကွင်းခတ်တံကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“ဒါကို တခြားနေရာမှာ သုံးလို့ရနိုင်မလား”
“ရပါတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
တီလ်ဒါ ခြေလှမ်းရပ်တန့်သွား၏။
“ဘယ်နေရာမှာလဲ”
သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ပုံကြမ်းသွားရှာလေတော့သည်။
ကျွန်ုပ် သံကွင်းခတ်တံကို ချထားလိုက်၏။
နောက်ထပ်တစ်နာရီခန့်တွင် အခြားတစ်ယောက်က ပြင်ဆင်ထားသော မှော်လမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးနေစဉ် နေရီ စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားနိုင်ရန် ကျွန်ုပ် ကူညီလေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မမေးမချင်း သူ အတော်လေး ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် မေးလိုက်သည်နှင့် အလင်းရောင် ကွယ်ပျောက်သွားလေ၏။
ကျွန်ုပ်တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ငါ နားလည်ပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်၏။
သူ ပြုံးပြလေသည်။
တတိယမြောက်နေ့ နေ့လယ်ခင်းတွင် မေရီ အစီရင်ခံစာတစ်စောင် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ဒေ့စ်က ထိုစာအဆက်အသွယ်များကို အတည်ပြုပေးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဗေယာနယ်မှ စာရေးတော်များက အတွင်းရေးမှူး၏ လက်မှတ်ကို အိမ်တော်မှတ်တမ်းများမှ ယူဆောင်လာသော နမူနာများနှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။
လက်မှတ်များ အတိအကျ ကိုက်ညီနေသည်။
ငွေပေးချေမှုများလည်း ကိုက်ညီနေ၏။
သို့သော် နောက်ထပ်အရာတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။
“စာတွေထဲက တစ်စောင်က နှုတ်တိုက်ချပေးပြီး ရေးခိုင်းထားတာပါ” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် မော့ကြည့်လိုက်၏။
“သူတို့ ဘယ်လိုသိတာလဲ”
“တခြားလက်ရေးတစ်ခုနဲ့ ပြင်ဆင်ဖြည့်စွက်ထားတာ တွေ့ရလို့ပါ”
သူမသည် မိတ္တူကို ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင် ချထားပေးလိုက်သည်။
စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို မျဉ်းခြစ်ပယ်ဖျက်ထားသည်။
ထိုအပေါ်တွင် သေးငယ်သော လက်ရေးဖြင့် အခြားညွှန်ကြားချက်တစ်ခုကို ဖြည့်စွက်ရေးသားထား၏။
ထိုအကြောင်းအရာ အဘယ်ကြောင့် အရေးကြီးသည်ကို နားမလည်မီက ကျွန်ုပ် ထိုစာကို ဖတ်ဖူးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
*စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို တရားဝင်အပေါ်ယံကိစ္စများတွင်သာ ကန့်သတ်မထားပါနှင့်။*
အက်ဗလင် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“ဆဲန်နတ်သ်လား”
“တရားသူကြီးကတော့ အဲဒီလိုပဲ ယုံကြည်ထားပါတယ်။ တရားဝင် အတည်မပြုခင် နောက်ထပ်နမူနာတွေ ထပ်တောင်းထားပါတယ်”
ထိုစကားလုံး ရှစ်လုံးကို ကျွန်ုပ် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ကျွန်ုပ်၏ မိသားစုအကြောင်း မေးခွန်းထုတ်မှုများကို ဖတ်ရှုခဲ့သည်။
ထို့နောက် ၎င်းတို့ မလုံလောက်သေးဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းပင်။
နောက်တစ်ညတွင် အော်ရီလီယာ၏ လသာဆောင်ကို ကျွန်ုပ် အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။
အက်ဗလင် ကျွန်ုပ်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာ၏။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အကွေးပုံစံ ကာကွယ်ရေးမှော်စည်းကို လေ့ကျင့်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်ထံသို့ မြေဖြူတစ်ချောင်း လှမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို ကြည့်လိုက်၏။
“ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ”
“ပုံဆွဲရမယ်”
ကျွန်ုပ်ဇနီး၏ မျက်နှာမှာ ရွှင်လန်းတက်ကြွသွားသည်။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတော့မှာပဲ”
အော်ရီလီယာက ပြားချပ်နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ညွှန်ပြလိုက်၏။
“မင်း အမြဲစိတ်ကူးယဉ်နေတဲ့ ကာကွယ်ရေးမှော်စည်းကို ငါ့ကိုဆွဲပြစမ်း”
ကျွန်ုပ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ငါ မ—”
“မင်းရဲ့ ကလေးတွေအနားမှာ ကာထားချင်တဲ့ မှော်စည်းလေ”
ကျွန်ုပ် အက်ဗလင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
သူမ ပြုံးမနေတော့ပေ။
ကျွန်ုပ် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။
ပထမတော့ ကျွန်ုပ် တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်၏။
ထို့နောက် ၎င်းနောက်ကွယ်မှ အခန်း။
ပြတင်းပေါက်။
ဆက်စပ်နေသော စင်္ကြံလမ်း။
ကျွန်ုပ် နောက်ထပ်မျဉ်းတစ်ကြောင်း ထပ်ဆွဲလိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်ထပ်တစ်ကြောင်း။
ကျွန်ုပ် ရပ်တန့်လိုက်ချိန်တွင် ထိုအခန်းငယ်လေးမှာ မျဉ်းကြောင်းများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အော်ရီလီယာ ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်လိုဝင်မလဲ”
“ငါ ဖွင့်ဝင်မှာပေါ့”
“မင်း ဒဏ်ရာရနေရင်ကော”
ကျွန်ုပ် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်၏။
“ဒါကို အတူတူ ထိန်းချုပ်ထားဖို့ ကျွန်မတို့ ပြောခဲ့ကြပြီးပြီလေ”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “အခုတော့ မင်း ဘယ်သူ့ကို ယုံကြည်ရမလဲဆိုတာ ထပ်ပြောရတော့မယ်”
ထိုညက ကျွန်ုပ်တို့ ကလေးထိန်းကျောင်း ကာကွယ်ရေးစည်းကို မဖန်တီးဖြစ်ခဲ့ပေ။
သတိပေးအမှတ်အသား အသေးစားလေးတစ်ခုကိုသာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
၎င်းသည် လေ့ကျင့်ရေးတံခါးပေါက်ကို ဖြတ်သန်းတည်ရှိနေပြီး ချည်မျှင်တစ်မျှင်ထက်ပင် ပို၍ မလင်းလက်ပေ။
အက်ဗလင် ၎င်းကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သောအခါ ကျွန်ုပ်၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ညင်သာသော ထိတွေ့မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
နာကျင်မှု မရှိ။
အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံ မမြည်။
သတိပြုမိရုံမျှသာ။
ကျွန်ုပ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် အခြားတစ်ဖက်တွင် ရပ်နေ၏။
“အဲဒါ မင်းလား”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်ုပ် စဉ်းစားနေသည်ကို အော်ရီလီယာက စောင့်ကြည့်နေသည်။
“သတိပေးချက်တစ်ခုက မင်းအတွက် အချိန်ရစေနိုင်တယ်။ အဲဒီနေရာနဲ့ သက်ဆိုင်သူတိုင်းကို တားဆီးထားစရာ မလိုပါဘူး”
“ဘယ်သူဖြတ်သွားလဲဆိုတာ သိနိုင်လား”
“ဒီတစ်ခုကတော့ မသိနိုင်ဘူး”
“ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲ”
“ဒီည မင်း ထိန်းထားသရွေ့ပေါ့။ ပိုကြာရှည်တဲ့ မှော်လက်ရာတွေဆိုရင်တော့ တစ်ခုခုထဲမှာ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းထားဖို့ လိုတယ်”
“ကျောက်တုံးလား”
“ကျောက်တုံးလည်း ရတယ်။ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သတ္တုလည်း ရတာပဲ”
ကျွန်ုပ် အလုပ်ရုံအကြောင်းကို တွေးမိသွားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ စိတ်အတွေး မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်ကို အော်ရီလီယာ ရိပ်မိလိုက်၏။
“ဒါကို အရင်သင်ယူပါဦး”
အက်ဗလင် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် တံခါးပေါက်ဆီသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
ထို့နောက် အစမှ ပြန်လည်စတင်လိုက်လေသည်။
နံနက်ရောက်သော် ကျွန်ုပ်၏ သတိပေးအမှတ်အသားသည် အယ်လစ္စတားကေးလ် တစ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းသွားနိုင်သည်အထိ ကြာရှည်ခံခဲ့သည်။
ထိုခံစားချက်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကောက်ဝတ်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။
ကျွန်ုပ် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။
ထို့နောက် သူ နောက်ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။
ဘာမှ မဖြစ်ပေ။
“ပျက်သွားပြီ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်၏။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ငါ သတိထားမိတယ်”
သူ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို ပြန်လည်ဖန်တီးလိုက်၏။
သူ ထပ်မံဖြတ်ကျော်သွားသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျွန်ုပ် ပုံသဏ္ဌာန်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
သူ ပြန်လာသောအခါ သတိပေးချက်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဒုတိယအကြိမ် ထိတွေ့လာပြန်သည်။
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်မိ၏။
ထိုစဉ် သူ့နောက်ကွယ်ရှိ တံခါးပေါက်မှ မယ်လိုဒီ ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် ဒုတိယမြောက် တည်ရှိမှုတစ်ခု ပေါ်လာခြင်းက ကျွန်ုပ်ကို လန့်သွားစေပြီး မှော်လက်ရာ ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရသည်။
သူမ ကိုယ်ကို ပြန်မတ်လိုက်၏။
“မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ယုန်ကလေးတစ်ကောင်ပါပဲ”
အယ်လစ္စတားက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အသုံးဝင်တဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပါပဲ”
သူမ ဦးညွှတ်ပြလေသည်။
ကျွန်ုပ်၏ သိက္ခာကို ပြန်လည်မဆယ်နိုင်မချင်း သူမကို ကျေးဇူးမတင်ရန် ကျွန်ုပ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် တံခါးပေါက်တစ်ခုနှင့် လုံးပန်းနေချိန်တွင် အက်ဗလင်သည် ဆေးကုသဆောင်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် သူမကို ထိုနေရာတွင် ကျွန်ုပ် သွားတွေ့ခဲ့၏။
သူမသည် အဝတ်လျှော်ခန်းတွင် လက်ကောက်ဝတ် ဒဏ်ရာရသွားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
အီလျန်က ကုတင်ခြေရင်းမှ စောင့်ကြည့်နေ၏။
ကျွန်ုပ်ဇနီး၏ လက်များသည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေသည်။
ထိုလူနာအမျိုးသမီးက အခန်းထဲရှိ ခြင်းတောင်းတိုင်းကို သူ့ဟာဟု ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသော သူမ၏ သားငယ်လေးအကြောင်း ပြောပြနေလေသည်။
အက်ဗလင်က နားထောင်ပေးနေ၏။
အလင်းရောင်သည် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေဆဲပင်။
ကုသမှုပြီးဆုံးသောအခါ သူမသည် လက်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးက လက်ချောင်းများကို ကွေးဆန့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ပြုံးလိုက်၏။
“တော်တော်သက်သာသွားပါပြီ”
“ဒါပေမဲ့ နားတော့ နားပေးရဦးမယ်နော်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
“သိပါတယ်ရှင်”
အီလျန်က ချောင်းဟန့်သံ အနည်းငယ် ပြုလိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသမီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
စင်္ကြံလမ်းတွင် ကျွန်ုပ် အက်ဗလင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
“မင်း တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရတယ်”
“ကျွန်မ ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ သေချာသိနေလို့ပါ”
“အဲဒါက အထောက်အကူဖြစ်ပုံရသားပဲ”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း အဲဒီနည်းလမ်းကို သဘောကျလာပြီ”
တရားသူကြီး ဗေသည် နေရပ်မပြန်မီ နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံဆွေးနွေးရန် တောင်းဆိုလာခဲ့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် စာရွက်စာတမ်းသေတ္တာကို အစည်းအဝေးခန်းမထဲသို့ ယူဆောင်လာပြီး ကိုယ်တိုင် ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။
အတွင်းတွင် အတည်ပြုထားသော မိတ္တူများ ရှိနေ၏။
သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင် တစ်စောင် ချထားပေးလိုက်သည်။
“ဖြည့်စွက်ထားတဲ့ ညွှန်ကြားချက်ဟာ လော့ဒ် ဆဲန်နတ်သ်ရဲ့ လက်ရေးနဲ့ ကိုက်ညီပါတယ်”
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။
“ခင်ဗျား သေချာရဲ့လား”
“လက်ရေးတိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးမှုတစ်ခု ခွင့်ပြုနိုင်သလောက် အတိုင်းအတာအထိတော့ သေချာပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အိမ်တော်စာရေးတော်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒါဟာ သူ့လက်ရေးဖြစ်ကြောင်း သီးခြားအတည်ပြုပေးခဲ့ပါတယ်”
အက်ဗလင်၏ လက်ချောင်းများသည် ကုလားထိုင်လက်တန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။
တရားသူကြီးက ဆက်လက်ပြောကြားသည်။
“အတွင်းရေးမှူးရဲ့ ထွက်ဆိုချက်ဟာ ငွေပေးချေတဲ့ နေ့ရက်တွေနဲ့ရော၊ အိမ်တော်ရုံးခန်းမှာ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ လျှို့ဝှက်မှတ်စုတစ်ခုနဲ့ပါ ကိုက်ညီနေပါတယ်”
“ဘာမှတ်စုလဲ” ဟု ဂဲရစ်ခ်က မေးလိုက်၏။
ဗေသည် နောက်ထပ်စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းတော့ ကမ်းမပေးသေးပေ။
“ဒီထဲမှာ အရှင်တို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် စကားအသုံးအနှုန်းတွေ ပါဝင်နေပါတယ်”
“ဖတ်ပြပါ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ထိုမှတ်စုသည် ဂရေးကိပ်အပေါ် သင့်လျော်သော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းဟု ဆဲန်နတ်သ် ခေါ်ဆိုသော ကိစ္စနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။
၎င်းတွင် ကုန်သွယ်ရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးထားသည်။
ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ဖိအားပေးမှုများ။
ကျွန်ုပ်အား အိမ်နီးချင်း နန်းတွင်းများနှင့် သီးခြားခွဲထုတ်နိုင်မည့် အလားအလာများ ပါဝင်သည်။
ထို့နောက် နန်းလျာဆက်ခံမှုကိစ္စသို့ ရောက်ရှိသွား၏။
ဗေသည် ထိုအပိုင်းကို လေသံမပြောင်းဘဲ ဖတ်ပြလေသည်။
*ကလေးများ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ကျူးလွန်သောအမှားများ အမြစ်မတွယ်မီ ၎င်းတို့ကို ခွင့်ပြုချက်ရ နန်းတွင်းတစ်ခု၏ အကာအကွယ်အောက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်သည်* ဟု ရေးသားထားသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ထိုစကားလုံးများသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အေးစက်တည်ငြိမ်နေနိုင်ရသည်ကို ကျွန်ုပ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ခေါ်ဆောင်သွားမည်။
အကာအကွယ်။
အမှားများ။
ဂဲရစ်ခ် တံခါးပေါက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်ကို ကျွန်ုပ် တွေ့လိုက်ရသည်။
ဟယ်လီနာသည် ကလေးများနှင့်အတူ အပေါ်ထပ်တွင် ရှိနေသည်။
အက်ဗလင်က ဦးစွာ စကားပြောလာ၏။
“သူ ဘယ်လိုလုပ်မယ်ဆိုတာ ရေးထားသေးလား”
“အဲဒီမှတ်စုထဲမှာတော့ ဘယ်လိုအကောင်အထည်ဖော်မယ်ဆိုတဲ့ စီမံချက် မပါရှိပါဘူး”
“ကျွန်မတို့ ကလေးတွေကို မြို့တံခါးကနေ ဘယ်အချိန် ဖြတ်သန်းခေါ်ဆောင်သွားမလဲဆိုတာ စုံစမ်းဖို့ သူ လူငှားခဲ့တာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ဗေသည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုစာရွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်ရဲ့ အစီရင်ခံစာမှာတော့ ဒီအိမ်တော်စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို လော့ဒ် ဆဲန်နတ်သ်က တရားဝင်ခွင့်ပြုခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ ဒါဟာ အရှင်တို့ရဲ့ သားသမီးတွေကို ချုပ်ကိုင်ထိန်းချုပ်ဖို့ ဖော်ပြထားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်လို့ တင်ပြသွားပါမယ်”
ကျွန်ုပ် ထရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်နောက်ရှိ ကုလားထိုင်သည် အသံမြည်သွား၏။
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
ခေတ္တမျှ အခန်းတွင်း ကျဉ်းကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်ုပ် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဘေးရှိ ကျောက်တံတိုင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်လိုက်မိသည်။
အေးစက်နေသည်။
ခိုင်မာတောင့်တင်းနေသည်။
အောက်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်တွန်းလှည်းတစ်စီးကို ရင်ပြင်ကိုဖြတ်၍ တွန်းသွားနေသည်။
ကလေးနှစ်ယောက်က ၎င်းကို ပတ်ပြေးနေကြ၏။
လှည်းတွန်းနေသော အမျိုးသားက ဒေါသထွက်သည်ထက် ရယ်မောပျော်ရွှင်သော လေသံဖြင့် သူတို့နောက်မှ လှမ်းအော်နေသည်။
တစ်ခုခုကို ရိုက်ခွဲပစ်ချင်သည့် စိတ်မထိန်းနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်မလာမီ အသက်ဝဝ ပြန်ရှူနိုင်သည့်အထိ ကျွန်ုပ် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ် ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။
“အခု ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ”
“ဆဲန်နတ်သ်ကို ဘုရင့်အမိန့်နဲ့ အစောင့်အကြပ်ချထားပြီးပါပြီ” ဟု ဗေက ဆိုသည်။ “သူ့ရဲ့ အိမ်တော်စာရွက်စာတမ်းတွေကိုလည်း သိမ်းဆည်းထားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ရာထူးနဲ့ သရဖူကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်အာဏာတွေကို ဆက်လက်ဆိုင်းငံ့ထားပါတယ်”
“ဆက်လက်ဆိုင်းငံ့ထားတယ် ဟုတ်လား”
“ကျွန်ုပ် ပြန်ရောက်တာနဲ့ စွဲချက်တွေကို တင်ပြပါမယ်”
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူ ကျွန်ုပ်၏ အကြည့်ကို မလွှဲဘဲ တည့်တည့်ပြန်ကြည့်နေ၏။
“ကျွန်ုပ် လာခဲ့တာ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ဖို့ပါ အရှင်မင်းကြီး။ အခု အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။ အဲဒီအတိုင်းပဲ သက်သေထွက်ဆိုသွားပါမယ်”
အက်ဗလင်က အတည်ပြုထားသော အစီရင်ခံစာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“စီရင်ချက်ကို ကျွန်မတို့ ကြားသိရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“ကြားသိရမှာပါ”
စီစဉ်စရာများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
အမြဲတမ်းလည်း ရှိနေတတ်သည်ပင်။
ဒေ့စ်နှင့် ဟို့လ်တို့သည် စတုန်းဖို့ဒ်တရားရုံးတွင် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များအတွက် ဖြေရှင်းရပေမည်။
ဗေယာသို့ ပေးပို့မည့် သက်သေအထောက်အထားများကို နေရာနှစ်ခုစလုံးတွင် သိမ်းဆည်းထားမည်ဖြစ်သည်။
ဆဲန်နတ်သ်နှင့် သူ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအာဏာအောက်တွင် လှုပ်ရှားသူ မည်သူကိုမျှ ကျွန်ုပ်တို့၏ မြို့တံခါးများကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။
သူ့အိမ်တော်နှင့် ဆက်နွှယ်နေသော ကုန်သည်များကို သိကျွမ်းရုံမျှဖြင့် အပြစ်မတင်ဘဲ အမှန်တကယ် ပါဝင်ပတ်သက်မှု ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးသွားမည်ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် အားလုံးကို သဘောတူခဲ့သည်။
သို့သော် မေရီက တရားဝင်တုံ့ပြန်ချက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြည့်စွက်လိုပါသလားဟု မေးသောအခါ ကျွန်ုပ် ဘာပြောရမည်ကို အတိအကျ သိနေခဲ့သည်။
“ဗေယာဘုရင်ကို ပြောလိုက်ပါ... ငါ့ကလေးတွေဟာ ညှိနှိုင်းစရာ ကိရိယာတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလို့”
သူမ၏ မင်တံ စတင်လှုပ်ရှားသွားသည်။
“သူတို့ကို လာခေါ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူ ရှိလာရင်တော့ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းစရာ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းဆိုတာ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်”
ဗေ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“အဲဒီစကားကို ကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်သွားပါ့မယ်”
သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ဂဲရစ်ခ်သည် နေရာတွင် ဆက်လက်ထိုင်နေခဲ့သည်။
သူ မှတ်စုကို စိုက်ကြည့်နေ၏။
သူ့မျက်နှာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
အက်ဗလင် သူ့အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ဖေဖေ”
သူ မော့ကြည့်လာ၏။
သူမက သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
တစ်ခဏမျှ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က လုယူသွားမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခံထားရသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ဖက်ထားသကဲ့သို့ သူမကို တင်းကျပ်စွာ ထွေးပွေ့ထားလေသည်။
ထို့နောက် သူ ထရပ်ကာ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လိုက်၏။
“အပေါ်ထပ် တက်သွားကြစို့”
ကျွန်ုပ် မငြင်းဆန်ခဲ့ပါ။
ဟယ်လီနာသည် ကော်ဇောပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
ကာရိုလိုင်းသည် သူမရှေ့ စောင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ကြီးမားသော ရည်ရွယ်ချက်ကြီးဖြင့် ဟာလာဟင်းလင်းထဲသို့ ခြေထောက်များကို ယမ်းခါနေလေသည်။
ဂဲရစ်ခ် အိပ်ပျော်နေ၏။
ကျွန်ုပ်၏ သားငယ်လေးကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ထိုခွဲခြားမှုကို စိတ်ထဲတွင် ထိန်းသိမ်းထားရန်ပင် ခက်ခဲနေသလို ခံစားရသည်။
ဟယ်လီနာ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်နှာများကို မြင်တွေ့သွားသည်။
သူမ သတိထား၍ ထရပ်လိုက်၏။
အက်ဗလင်က သူမအား ပြောပြလိုက်သည်။
လိုအပ်သော အစိတ်အပိုင်းကိုသာ ပြောပြခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ၏ မိခင်က နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် ပုခက်များဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
သူမ၏ လက်သည် ပါးစပ်ဆီသို့ ရောက်သွားလေသည်။
ကျွန်ုပ် ကာရိုလိုင်းဘေး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူမ ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်လာ၏။
သူမ၏ မျက်လုံးများက ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။
ကျွန်ုပ် သူမ၏ ဖွင့်ဟနေသော လက်ကလေးထဲသို့ လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထည့်ပေးလိုက်၏။
သူမက ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုတွင် ရှုပ်ထွေးမှုဟူ၍ လုံးဝမရှိပေ။
ထိုအချက်ကပင် ကျွန်ုပ်အား ရင်ထဲ မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ထိုညတွင် ကျွန်ုပ်တို့ အိပ်မက်ဥယျာဉ်ဆီသို့ မသွားခဲ့ကြပေ။
အော်ရီလီယာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်ခဲ့လျှင်တောင် ကျွန်ုပ် မမှတ်မိတော့ပါ။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ်သည် ကလေးများအတွက် နိုးထလာခဲ့ကြသည်။
နို့တိုက်ကြသည်။
အဝတ်လဲပေးကြသည်။
ရင်းနှီးပြီးသား အခန်းအလျားအတိုင်း ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လှမ်းချော့မြှူကြသည်။
တစ်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ မီးဖိုဘေး၌ ကလေးတစ်ယောက်စီ ပွေ့ချီလျက် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်ဇနီးက သူမ၏ နဖူးကို ကျွန်ုပ်နဖူးနှင့် ထိကပ်ထားလိုက်၏။
“ကျွန်မတို့ သိလိုက်ရတာ ကံကောင်းတယ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါပေမဲ့ သိနေရတာကို မုန်းလိုက်တာ”
“ငါလည်း မုန်းတယ်”
ကလေး ဂဲရစ်ခ်က သူ့ကို လမ်းလျှောက်ချော့မြှူနေခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်ကို မကျေမနပ် ဂျီကျလာသည့်အချိန်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ ထိုသို့ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က အနည်းငယ် တုန်ယင်သော ရယ်သံလေး ထွက်ပေါ်လာ၏။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျွန်ုပ်သည် ကလေးထိန်းကျောင်းအကြောင်း ရဲတိုက်ထိန်းသိမ်းရေးမှော်ဝိညာဉ်အား မေးမြန်းခဲ့သည်။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ် အလိုရှိသောအရာများကို ရှင်းပြနေသည်ကို သူ နားထောင်နေခဲ့သည်။
လက်ရှိ ကာကွယ်ရေးစနစ်များ။
သိရှိပြီးသား ဝင်ပေါက်များ။
မဖြတ်သန်းသင့်သော နေရာမှ တစ်စုံတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပါက သတိပေးချက်။
ဟယ်လီနာ၊ ဂဲရစ်ခ်၊ အီလျန်နှင့် အိမ်တော်အထိန်းတော်များ သူတို့၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကြောင့် ထိတ်လန့်မသွားစေဘဲ သွားလာလှုပ်ရှားနိုင်မည့် နည်းလမ်းများ။
သူသည် ထိုအခန်းများကို ဖျော့တော့သောအလင်းရောင်ဖြင့် ပုံဖော်ပြသလိုက်သည်။
ထိုမှတ်စုကို ဖတ်ရှုပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်ုပ်၏ ကလေးများအခန်း ပုံကြမ်းကို တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းများအဖြစ်သာ မမြင်တော့ဘဲ ကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အနီးအနားတွင် လူများလည်း ရှိနေသည်။
ပိတ်ထားနိုင်သော တံခါးများ ရှိသည်။
အစောင့်များ သိရှိထားသော စင်္ကြံလမ်းများ ရှိသည်။
ယခုနှစ်ထက် ပိုမိုဆိုးရွားသော နှစ်များကို ဖြတ်သန်းရပ်တည်လာခဲ့သည့် ကျောက်တံတိုင်းများ ရှိနေသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ သတိပေးလွှမ်းခြုံမှုကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါတယ်” ဟု ရဲတိုက်ထိန်းသိမ်းရေးမှော်ဝိညာဉ်က ဆိုသည်။ “အနောက်ဘက် အလုပ်သမားလမ်းဆုံက မပြီးပြတ်သေးပါဘူး”
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
“အဲလ်ဒရန်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် နှစ်ရက်ပါ”
ကျွန်ုပ် အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
“ဒါဆို အဲဒီကနေ စတင်လိုက်ပါ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမထဲ၌ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသည်။
သတိပေးချည်မျှင်သည် တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်သန်း၍ ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိနေသည်။
အယ်လစ္စတား ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် ခံစားသိရှိလိုက်ရ၏။
မယ်လိုဒီ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
သူမကိုလည်း ကျွန်ုပ် ခံစားသိရှိလိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်သည် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ရပ်လျက် တံခါးဘောင်တစ်လျှောက် သူမ၏ သေးငယ်သော မှော်လက်ရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။
မေးခွန်းတစ်ခုကို ဖြေကြားရန် ကျွန်ုပ် အကြည့်လွှဲလိုက်ချိန်တွင်ပင် ကျွန်ုပ်၏ မှော်စည်းမှာ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။
သူမက သူမ၏ စည်းကို လျှော့ချလိုက်သောအခါ ကျွန်ုပ်၏ စည်းကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေဘဲ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဒါဟာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မှော်လက်ရာလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် သိပါသည်။
ထို့နောက် မြေဖြူပုံကြမ်းကို နံရံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားအောင် ဆွဲခဲ့ပုံကို ကျွန်ုပ် ပြန်လည်အမှတ်ရမိသွားသည်။
ကျွန်ုပ် ပွင့်နေသော တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
“နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လုပ်မလား” ဟု အယ်လစ္စတားက မေးသည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျွန်ုပ် ချည်မျှင်ကို ထိန်းထားစဉ် အက်ဗလင်အား သူ့ကို ပြန်လည်ဖြေကြားစေခဲ့သည်။
ထိုနေ့လယ်တွင် သူမ ပန်းချီဆွဲနေသည်ကို ကျွန်ုပ် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
သူမသည် အလုပ်သမားရင်ပြင် မြင်ကွင်းဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သေတ္တာများဘေးရှိ သေးငယ်သော လူပုံရိပ်လေးတွင် ယခုအခါ သိသာထင်ရှားသော အင်္ကျီကုတ်အင်္ကျီ ပါရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် သူမ၏ ပခုံးပေါ်မှ ကိုင်းကြည့်လိုက်၏။
“မင်း ငါ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဆွဲထားတာပဲ”
“ရှုပ်နေခဲ့တာ အမှန်ပဲလေ”
“ငါ ဘာတွေတွေးနေတာတဲ့လဲ”
“ရှင်ပဲ ကျွန်မကို ပြန်ပြောပြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ် သူမ၏ ခေါင်းထိပ်လေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကလေးပုံပြင်စာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အနီးအနားတွင် ထိုင်လိုက်၏။
ကျွန်ုပ် စာဖတ်နေစဉ် သူမက ဆက်လက်ပန်းချီဆွဲနေသည်။
ပုံပြင်တစ်ဝက်ခန့်အရောက်တွင် ကာရိုလိုင်း နိုးလာခဲ့သည်။
အက်ဗလင် စုတ်တံကို ချထားလိုက်၏။
ကျွန်ုပ် စာမျက်နှာများကြားတွင် ဖဲကြိုးတစ်ချောင်း ညှပ်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ သူမအနားသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့နောက်ကွယ်ရှိ စားပွဲပေါ်တွင်တော့ ပန်းချီဆွဲထားသော ရင်ပြင်သည် သာမန်အရာများကို သယ်ဆောင်နေကြသော သာမန်လူများဖြင့် ဆက်လက်စည်ကားနေဆဲပင်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် မြို့တံခါးကို ဖွင့်ထားပေးခဲ့လေသည်။