အခန်း ၁၀၃ - ရပ်တည်စရာ နေရာ
ဗေးရ်ထံမှ ပြန်ကြားစာသည် ကျွန်ုပ်၏ မိသားစုအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ကြောင်း ဖော်ပြချက်ဖြင့် စတင်ထားသည်။
ဒုတိယစာပိုဒ်ရောက်တော့ ကျွန်ုပ် သဘောမကျတော့ပေ။
စတုတ္ထစာပိုဒ်ရောက်ချိန်တွင် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်လက်ထဲမှ ၎င်းစာကို ယူသွားလေသည်။
သူမသည် အဆုံးထိ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဂဲရစ်ထံ လှမ်းပေးလိုက်၏။
“ဘယ်လိုလဲ” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“သူတို့ ဆင်းနက်သ်ကို နန်းတွင်းတာဝန်တွေကနေ ရပ်ဆိုင်းထားလိုက်ပြီတဲ့” သူမက ဆိုသည်၊ “သူ့အတွင်းရေးမှူးကိုလည်း စစ်ဆေးမေးမြန်းနေတယ်တဲ့”
“ကျန်တာကကော”
“သူတို့ကတော့ ဒါကို ခွင့်ပြုချက်မဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတစ်ခုအဖြစ်ပဲ သဘောထားစေချင်ပုံရတယ်”
ဂဲရစ်က စာရွက်ပေါ်မှ မျက်နှာလွှဲကာ မော့ကြည့်လာသည်။
“တကယ်လည်း အဲဒီလို ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်”
ကျွန်ုပ် သူ့ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“နန်းတော်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မပါတဲ့ ကိစ္စမျိုးပေါ့” သူက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် ထိုင်ခုံနောက်ကျောကို မှီချလိုက်သည်။
ကောင်စီအစည်းအဝေးခန်း အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဗန်းတစ်ခုကို ပြုတ်ကျသွားလေသည်။
ခွမ်းခနဲ အသံကြောင့် ကျွန်ုပ် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။
ထိုအသံက အဆိုပါစာထက်ပင် ကျွန်ုပ်ကို ပို၍ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ဗေးရ်နန်းတော်က ထောက်လှမ်းစောင့်ကြည့်ရန် သူတို့ကိုယ်တိုင် ညွှန်ကြားခဲ့ခြင်းမရှိကြောင်း ငြင်းဆိုထားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးများနှင့် ပတ်သက်သည့် မေးခွန်းများသည် သာမန်ကုန်သွယ်ရေးစုံစမ်းမှု ဘောင်ထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ကြောင်းကိုတော့ သူတို့ အသိအမှတ်ပြုထားပေသည်။
ထို့ပြင် သူတို့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးများအတွက် မူရင်းစာရွက်စာတမ်းများ၏ မိတ္တူများကို တောင်းခံထားသည်။
၎င်းတို့မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည့် အချက်များ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော် ထိုအချက်များက စာတစ်စောင်လုံး၏ ထက်ဝက်မျှတောင် မပြည့်ချေ။
ကျန်အကြောင်းအရာများမှာ ဤအရေးကိစ္စကြောင့် အိမ်နီးချင်း နန်းတွင်းနှစ်ခုကြား ဆက်ဆံရေးအပေါ် သက်ရောက်သွားနိုင်သည့် မလိုလားအပ်သော အကျိုးဆက်များအကြောင်းသာ ဖြစ်နေသည်။
မေရီက ကလောင်တံကို ကိုင်ကာ အသင့်စောင့်နေသည်။
“ဘာတွေ ပြန်ပို့ပေးရမလဲရှင့်”
“သူတို့ တောင်းထားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ပို့ပေးလိုက်”
“ပြီးတော့ကောရှင့်”
“သူတို့ စုံစမ်းတွေ့ရှိချက်တွေကို ပြန်ကြားပေးဖို့ တောင်းဆိုချက်ပါ ထည့်လိုက်။ အတွင်းရေးမှူးကို ဘယ်သူက အမိန့်ပေးခဲ့တာလဲ၊ ဟို့တ်ရဲ့ ပထမဆုံး အစီရင်ခံစာကို ဘယ်သူက လက်ခံရရှိခဲ့တာလဲဆိုတဲ့ အချက်တွေ အပါအဝင်ပေါ့”
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က နောက်ဆုံးစာပိုဒ်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ သူတို့အရာရှိတွေအနေနဲ့ အဲဒီအိမ်ထောင်စုရဲ့ စာရင်းဇယားမှတ်တမ်းတွေကို မပျက်မစီး ထိန်းသိမ်းထားဖို့ ကျွန်မတို့ မျှော်လင့်တယ်လို့လည်း ထည့်ပြောလိုက်ပါ”
ဂဲရစ်က စာကို ပြန်ခေါက်လိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်”
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ကျွန်ုပ်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လာ၏။
“မင်းက ဒီကိစ္စမှာ တကယ်တာဝန်ရှိတဲ့သူကို လိုချင်တာမဟုတ်လား။ အဲဒီတော့ သူ့ကို လိုက်ရှာနေတဲ့လူတွေ ဆက်ရှာနေရအောင် ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ပေးထားလိုက်”
ကောင်စီအစည်းအဝေး ပြီးသည့်နောက် အီလီဇာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူမသည် တံခါးမကြီးရင်ပြင်၏ မြေပုံကြမ်းတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
သူမမျက်နှာပေါ်က ထိုအမူအရာကို ကျွန်ုပ် ရိပ်မိနေပြီဖြစ်သည်။
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
“မနက်ဖြန်ကျရင် တပ်ဆုတ်ပြေးလွှားတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ကြပါမယ်”
“တံခါးမကြီးဆီကနေလား”
“ဧည့်ကြိုရင်ပြင်ကနေ အတွင်းစင်္ကြံဆီကိုပါ”
ကျွန်ုပ် ကိုယ်ကို ရှေ့ကိုင်းလိုက်သည်။
“ဘယ်သူတွေနဲ့လဲ”
“တာဝန်ကျ အစောင့်တွေ၊ အထမ်းသမားတွေ၊ စာရေးတွေနဲ့ တံခါးဖွင့်ထားချိန်မှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားရင် အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေနိုင်တဲ့ လူတိုင်းပါပဲ”
“ငါတို့ကော”
“အရှင်နဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီးတို့ အချိန်ရမယ်ဆိုရင်ပေါ့ရှင့်”
စက္ကူပေါ်တွင် မှတ်သားထားသည့် လမ်းကြောင်းကို ကျွန်ုပ် ကြည့်လိုက်သည်။
၎င်းလမ်းကြောင်းသည် ပုံမှန်စောင့်ဆိုင်းသည့် နေရာကို ဖြတ်ကာ ကျဉ်းမြောင်းသော ဘေးပေါက်တံခါးမှတစ်ဆင့် သိုလှောင်ရုံများနောက်ဘက်ရှိ ကျောက်သားစင်္ကြံတွင်းသို့ ရောက်သွားစေသည်။
ထိုနေရာ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ကျွန်ုပ် အလွတ်ရနေသည်။
သို့သော် ကြောက်လန့်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ထိုလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် လျင်လျင်မြန်မြန် ရွှေ့ပြောင်းပေးရမည်ဟု ကျွန်ုပ် တစ်ခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးခဲ့ပေ။
“ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ”
“ညွှန်ကြားချက်တွေကို ပထမအကြိမ်ကတည်းက တိတိကျကျ လိုက်နာပေးဖို့ပါပဲ”
ကျွန်ုပ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
အီလီဇာ ပြုံးမနေပေ။
ခဏအကြာတွင် ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ရှင်းမပြရသေးမီမှာပင် အက်ဗလင်က သဘောတူခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဟယ်လီနာနှင့် သူမ၏ဖခင်ကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာ၍ ရမလားဟု သူမက မေးလေသည်။
“ကလေးတွေကော”
“အီလီယန်နဲ့ နို့ထိန်းဆီမှာပဲ အပေါ်ထပ်မှာ နေခဲ့ပါစေ”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည်က ကျွန်ုပ်မျက်နှာကို အကဲခတ်ကြည့်သည်။
“ရှင် ကလေးတွေကို ချီထားရင်း လေ့ကျင့်ဖို့ ပြောမလို့ မဟုတ်လား”
“အဲဒီလို စဉ်းစားနေတာတော့ ဟုတ်တယ်”
“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတာ”
သူမသည် ခေါက်ထားသော စောင်တစ်ထည်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဒါမျိုးတွေ အများကြီးရှိတာပဲ”
သူမက စောင်ကို လိပ်ပြီး အစွန်းများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ထည့်ကာ ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းများပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။
၎င်းမှာ အလေးချိန် ဟူ၍ပင် မရှိသလောက် ပေါ့ပါးလှသည်။
ကျွန်ုပ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ထူးထူးခြားခြား လိမ္မာနေပါလား”
“ပျော်ပျော်သာ နေထားပေါ့”
လေ့ကျင့်မှုမှာ အဆင်မပြေခဲ့ပေ။
ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ အီလီဇာက ထိုသို့ သုံးနှုန်းခေါ်ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်းမှာတော့ သူမသည် ထို့ထက်ပို၍ တိုတောင်းပြတ်သားသော စကားလုံးများကို သုံးခဲ့လေသည်။
အထမ်းသမားတစ်ယောက် လမ်းမှားကွေ့သွားသည်။
စာရေးနှစ်ယောက်က စာရွက်စာတမ်းသေတ္တာတစ်ခုတည်းကို အတူတူ သယ်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
အခြားအစောင့်တစ်ယောက်ကို ပိတ်ရန် အမိန့်ပေးထားသည့် တံခါးကို အစောင့်တစ်ဦးက ဖွင့်ထားပေးနေသည်။
ကျွန်ုပ်က သေတ္တာသယ်ရန် ကူညီပေးဖို့ ရပ်လိုက်မိသည်။
ထိုအခါ ကျွန်ုပ်တို့နောက်မှ ပြေးလာသော လူများ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပိတ်ရပ်မိလျက်သား ဖြစ်သွား၏။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ အင်္ကျီလက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“ရွေ့စမ်းပါ”
“ငါ ကူညီ—”
“ယူရီယာ”
ကျွန်ုပ် ဆက်ရွေ့လိုက်ရသည်။
ဘေးပေါက်တံခါးဝတွင် ခြင်းတောင်းခွံပုံကြီးကြောင့် ဝင်ပေါက်ကျဉ်းမြောင်းနေသဖြင့် ဟယ်လီနာမှာ စောင်လိပ်ကို ပိုက်လျက် ကိုယ်ကို စောင်းကာ ဝင်ရလေသည်။
ဂဲရစ်က ခြင်းတောင်းများကို တွန်းရွှေ့လိုက်သည်။
ခြင်းတောင်းတစ်ခု ပြုတ်ကျသွားသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းအပေါ် တက်နင်းမိသွား၏။
လူစုံတက်စုံဖြင့် အတွင်းစင်္ကြံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသော်လည်း အချင်းချင်း မည်သို့ပြုမူခဲ့ကြသည်နှင့် ပတ်သက်၍ အမြင်အမျိုးမျိုး၊ အပြစ်တင်သံအဖုံဖုံ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
အီလီဇာက တိတ်ဆိတ်မှုကို ခေတ္တမျှ လွှမ်းမိုးခွင့်ပေးထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက “အဲဒီရင်ပြင်ထဲမှာ မြှားတစ်စင်းသာ ပစ်လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီမြှား ဘယ်ကို ထိမှန်သွားမလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
မည်သူမျှ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေကြပေ။
ကျွန်ုပ် တံခါးပေါက်ဆီသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
စောစောက ကျွန်ုပ် မည်သည့်နေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်ကို အတိအကျ မြင်ယောင်နေမိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကြိုးစားကြသည်။
ခြင်းတောင်းများကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြပြီ။
သေတ္တာကိုတော့ မူလနေရာတွင်သာ ထားခဲ့လိုက်သည်။
အစောင့်တစ်ဦးက ညွှန်ကြားချက်ပေးပြီး အခြားအစောင့်များကမူ လူများ မကြားနိုင်သည့် နေရာရောက်မှသာ ထပ်ဆင့်ပြောကြားကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွန်ုပ်သည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက် တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို ပြန်လည်စီမံခန့်ခွဲရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ စောင်လိပ်ကိုသာ ပိုက်လျက် တံခါးဝကို ဖြတ်သန်းသွားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ရှေ့မှ သွားသည်။
သူမ၏ မိခင်က နောက်မှလိုက်၏။
ဂဲရစ်ကမူ ကျွန်ုပ်တို့ လူစုအနက် အနောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါလာပြီး ရှေ့လူနှင့် မပြွတ်သိပ်စေရန် နေရာလွတ် အလုံအလောက် ချန်ထားပေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စင်္ကြံတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
အီလီဇာက ရင်ပြင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“ပိုကောင်းလာပြီ”
တံတိုင်းပေါ်မှ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော မယ်လိုဒီက တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“အရှင်တို့ရဲ့ ကလေးကတော့ ခြေထောက်တစ်ဖက် ကျွတ်ထွက်သွားပုံရတယ်နော်”
ကျွန်ုပ် ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
စောင်လိပ်၏ အစွန်းတစ်ဖက် ပြေကျနေလေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်လက်ထဲမှ လှမ်းယူလိုက်ပြီး “တော်သေးတာပေါ့၊ ပိတ်ချောစနဲ့ လုပ်ထားလို့” ဟု ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်လာပြီးနောက်တွင်လည်း အစောင့်များက ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေကြဆဲဖြစ်သည်။
ဦးဆောင်ကွပ်ကဲရန် လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်သူများရှိသလို၊ အမိန့်နာခံလက်ခံရန် လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်သူများလည်း ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်ကတော့ အုပ်စုနှစ်ခုစလုံးတွင် ပါဝင်နေသည်ဟု ထင်မိပေသည်။
အယ်လစ္စတားက လေ့ကျင့်ရေးခန်းမဆီသို့ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ယှဉ်တွဲလျှောက်လာသည်။
“မင်း သိပ်သဘောမကျတဲ့ပုံပဲ”
“ပထမတစ်ကြိမ် လေ့ကျင့်တုန်းကအကြောင်း စဉ်းစားနေတာပါ”
“အဲဒါ အသုံးဝင်ပါတယ်”
“ငါ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို အကာအကွယ်အတားအဆီးတစ်ခု ခတ်ထားပေးလိုက်ရင် ရတာပဲ”
“ရတာပေါ့”
“အဲဒါက ပိုအကူအညီ မဖြစ်စေဘူးလား”
“ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
သူက ခန်းမတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရင်း “ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒီမှာ မရှိနေရင်ကော” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကြမ်းပြင်အလယ်တွင် သစ်သားဘောင်တစ်ခု ထောင်ထားသည်။
၎င်းဘေးတွင် ခုံပုတစ်ခု၊ အဝတ်ဖုံးထားသော ဘောလုံးအချို့နှင့် ခြင်းတောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
အယ်လစ္စတားက ကျွန်ုပ်ကြည့်ရာဆီ အကြည့်ပို့လိုက်ပြီး “မိဖုရားခေါင်ကြီး ပြင်ဆင်ထားတာပါ” ဟု ဆိုသည်။
အက်ဗလင်သည် တံခါးပေါက်တစ်ခုကို အကာအကွယ်ခတ်၍ ထိန်းထားသည့် လေ့ကျင့်ခန်းကို ပြုလုပ်လိုနေခြင်းဖြစ်သည်။
ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး မဟုတ်ပေ။
အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသည့် အမိုးခုံးပုံစံလည်း မဟုတ်ပေ။
လူတစ်ယောက် ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ရုံ ကျယ်ဝန်းသော နေရာလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာ၏ အိပ်မက်ဥယျာဉ်ထဲတွင်တော့ ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် နိုးထနေချိန်တွင်မူ ပို၍ ခက်ခဲလှသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည်က ဘောင်၏ တစ်ဖက်တွင် ရပ်ပြီး ကျွန်ုပ်က အခြားတစ်ဖက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
ပထမဆုံး စွမ်းအင်သိုင်းဖွဲ့မှုသည် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် ခေါင်းမြီးမညီဘဲ အစွန်းနှစ်ဖက်မှ မညီမညာ ဆွဲဆန့်ထားသော အဝတ်စတစ်ခုပမာ ဖြစ်တည်လာသည်။
“ရှင့်ဘက်က စွမ်းအင် နည်းနည်းလျှော့လိုက်ပါဦး” သူမက ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် လျှော့ပေးလိုက်သည်။
အကာအကွယ်က တွဲကျသွား၏။
“အဲဒီလောက်ကြီးတော့ မဟုတ်ဘူးလေ”
အယ်လစ္စတားက စောင့်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဟု မပြောမချင်း စောင့်ဆိုင်းရမည်ကို သူ နားလည်ထားပြီးဖြစ်သည်။
ထိုမနက်ခင်းတွင် အဆင်သင့်ဖြစ်ရန် အချိန်အတော်ယူလိုက်ရသည်။
အကာအကွယ်က တည်ငြိမ်သွားသည့်အခါ သူက အဝတ်ဖုံးဘောလုံးတစ်လုံးကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
အကာအကွယ်က ၎င်းကို ဖမ်းဆီးတားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်မိသည်။
သူက အခြားတစ်လုံးကို အစွန်းဘက်သို့ ပစ်လိုက်ပြန်သည်။
၎င်းက ဘောင်ကို သွားထိ၏။
အက်ဗလင်၏ အလင်းရောင်က တဖျပ်ဖျပ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် အကာအကွယ်တစ်ခုလုံး ပျက်ပြယ်သွားလေသည်။
သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး “နောက်တစ်ခါ” ဟု ဆိုသည်။
လေ့ကျင့်ခန်း အဆုံးသတ်ချိန်တွင်တော့ ဖြည်းညင်းစွာ ပစ်ပေါက်မှု သုံးကြိမ်တိုင်အောင် ကျွန်ုပ်တို့ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ကြသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖိကပ်တွန်းထားချိန်တွင် စိတ်ချလက်ချ ဖွင့်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။
ဂရုမစိုက်ဘဲ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့၍လည်း လုံးဝမရနိုင်သေးပေ။
သို့သော် အက်ဗလင်၏ စွမ်းအင်ဖွဲ့စည်းမှု မည်သည့်နေရာမှ စတင်သည်ကို ကျွန်ုပ် သိလာခဲ့ပြီ။
သူမအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်ဘက်မှ မည်သည့်အချိန်တွင် လျှော့ပေးရန် လိုအပ်သည်ကိုလည်း ကျွန်ုပ် ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။
တစ်ခါတွင်မူ ကျွန်ုပ် မတောင်းဆိုမီမှာပင် သူမက ကြိုတင်ချိန်ညှိပေးခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်လေးကို ကျွန်ုပ် စွဲမြဲစွာ မှတ်မိနေခဲ့သည်။
ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် ချွေးစို့နေသော ဆံပင်များနှင့်အတူ ရေခွက်များကိုင်ကာ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်နားနေကြသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည်က နံရံကို ခေါင်းမှီထားလိုက်သည်။
“အခုလောက်ဆို ပိုတော်နေသင့်ပြီလို့ ကျွန်မ ထင်ထားတာ”
“မနေ့ကထက် ပိုတော်လာတာပဲဟာ”
“ရှင်လည်း အတူတူပါပဲ”
“အဲဒီစကားကို ကြားရတာ ငါ ပိုသဘောကျတယ်”
သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လေသည်။
အကာအကွယ်အတားအဆီးများအကြောင်း မဆွေးနွေးကြဘဲ ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်စွာ အနားယူနေခဲ့ကြသည်။
ပုံမှန်လုပ်ငန်းဆောင်တာများ ဆက်လက်လည်ပတ်နေသည်။
ပဲလန်သည် ပုံမှန်အထမ်းသမား ရာထူးတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။
စက်ဖ်မှာမူ သူ့ကို လူတွေ့စစ်ဆေးခဲ့သော စာရေးထက် လက်ရေးပိုမိုကောင်းမွန်ကြောင်း မေရီက တွေ့ရှိသွားပြီးနောက် ဧည့်ကြိုစာရေးအဖွဲ့တွင် နေရာတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။
ဒါဗင်သည် အလုပ်ရုံထဲတွင် သတ္တုဆက်ကြောင်းတစ်ခုကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ချော်ထွက်သွားသော ကိရိယာကို သူက ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။
တီလ်ဒါက အမှားတစ်ခုသည် အခြားအမှားတစ်ခုအတွက် ဆင်ခြေမဖြစ်နိုင်ကြောင်းနှင့် အသုံးဝင်သော စိတ်ကူးစိတ်သန်းတစ်ခုကို ကြိုးပမ်းသင့်ကြောင်း ရှင်းပြရင်း ထိုပစ္စည်းနှစ်ခုစလုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်ကတော့ ထိုစကားများ၏ ထက်ဝက်ခန့်ကိုသာ နားလည်ခဲ့ပေသည်။
ဒါဗင်ကမူ အချိန်ပိုနေရန် လုံလောက်အောင် နားလည်ခဲ့သည်။
ညစာမစားမီတွင် ကျွန်ုပ်က သူ့ကို အိမ်ပြန်ခိုင်းလိုက်ရာ သူက စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် အဲဒီပုံကြမ်းကို ပြန်ယူခဲ့ပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်မှ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။
ဆေးကုသဆောင်တွင် ညီအစ်ကို ခေးလ်သည် အလုပ်သင်များကို တစ်ပတ်လျှင် နှစ်ကြိမ် သင်ကြားပေးနေပြီဖြစ်သည်။
ပထမဆုံးသင်ခန်းစာမှာ လူနာများကို မေးခွန်းမေးမြန်းခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သည်။
ဤကိစ္စသည် ရိုးရှင်းလွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် သူက အလုပ်သင်တစ်ဦးအား 'နာကျင်မှု' ဟူသော စကားလုံးကို မသုံးဘဲ ဝေဒနာကို ဖော်ပြခိုင်းလိုက်သည်။
သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အခြားသူများမှာမူ အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။
ကျွန်ုပ် ပြန်ထွက်လာချိန်တွင်တော့ ကိုက်ခဲမှုတစ်ခုသည် လေးလံသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်နိုင်သလားဆိုသည့်အပေါ် သူတို့ ငြင်းခုံနေကြလေပြီ။
တံခါးဝတွင် အာဝင်က ကျွန်ုပ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
သူမ၏ ဘဲလေးကလည်း သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာ၏။
“ဒီကောင်မလေးက ဒီထဲ ဝင်ခွင့်ရှိလို့လား” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“မရှိပါဘူး”
ဘဲလေးက ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖြတ်ကာ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
အာဝင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ဒါကို နားလည်ဖို့ကတော့ ဒီကောင်မလေးအတွက် အကန့်အသတ် ရှိနေတုန်းပဲရှင့်” ဟု ဆိုသည်။
သူမက ဘဲလေးကို သွားပြန်ဖမ်းလေသည်။
စာသင်ခန်းထဲမှ ခေးလ်က လူတိုင်းကို အစကနေ ပြန်စရန် ပြောလိုက်သံ ကြားရသည်။
နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဟယ်လီနာသည် ကလေးထိန်းခန်း ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် တွေ့ရသည်။
ကာရိုလိုင်းက သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
ဂဲရစ်ကမူ ပုခက်ထဲတွင် နိုးနေပြီး သစ်သားမြေခွေးရုပ်လေးကို ငေးကြည့်နေ၏။
ကျွန်ုပ် အနားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏမျှ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကလေးငယ်၏ သဲ့သဲ့မြည်သံလေးများကို နားထောင်နေခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် ဟယ်လီနာက “အက်ဗလင်က အဲဒီစာအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြတယ်” ဟု ဆိုသည်။
“ဗေးရ်က စာအကြောင်းလားခင်ဗျာ”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ကာရိုလိုင်း၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ကို အုပ်မိုးထားဆဲဖြစ်သည်။
“ဂဲရစ်လည်း မင်းဖတ်တဲ့ အစီရင်ခံစာတွေကို အတူတူ ဖတ်နေတာပဲ”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“အဲဒါတွေ ဖတ်ပြီးရင် သူ သိပ်အိပ်မပျော်ရှာဘူး”
ထိုစကားက ကျွန်ုပ် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ အံ့ဩစရာ မကောင်းခဲ့ပေ။
“သူ ဘာမှတော့ မပြောပြဘူးခင်ဗျ”
“မပြောပါဘူး”
သူမက မြေးမလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အက်ဗလင် ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် သူမ နေမကောင်းဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် ငါလည်း အိပ်မပျော်ဘဲ နိုးနေတတ်တယ်။ အဖျားပျောက်သွားတာ ကြာပြီဆိုရင်တောင်ပေါ့”
“အဲဒီလိုဆို ဘာလုပ်ရင် သက်သာသွားလဲခင်ဗျာ”
“တစ်ခါတလေကျတော့လည်း သူမကို သွားကြည့်မိတာပေါ့”
ကျွန်ုပ် သားဖြစ်သူဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်ခါတလေကျရင်ကော”
“သူ့အဖေကို နှိုးပြီး အတူနားထောင်ခိုင်းတာပေါ့”
ဟယ်လီနာက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ရင်း “မင်းလည်း အဲဒီလို လုပ်လို့ရပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ထိုညတွင် အော်ရီလီယာသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သင်ခန်းစာကို အိပ်မက်၏ အခြားအပိုင်းတစ်ခုဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။
ဥယျာဉ်သည် ကျွန်ုပ်တို့နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ရှေ့တွင်မူ ကျောက်တုံးနိမ့်နိမ့်များ ကာရံထားသော လသာဆောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။
၎င်းအလွန်တွင် ကျယ်ပြောလှသော မိုးကောင်းကင်အောက်၌ တိမ်တိုက်များ ရွေ့လျားနေကြသည်။
ကျွန်ုပ် အစွန်းနားတွင် ရပ်လိုက်ပြီး “ငါတို့ ဘယ်လောက်တောင် မြင့်တဲ့နေရာ ရောက်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“သင်ခန်းစာအတွက် လိုအပ်သလောက် မြင့်တဲ့နေရာပေါ့”
“ရှောင်လွှဲပြီး ဖြေနေသလိုပဲ”
“အဲဒီလိုပါပဲ”
အက်ဗလင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် ရပ်လိုက်ပြီး “ဒီညတော့ စွမ်းအားတွေ ဘယ်ဘက်ကို ဦးတည်သွားရမလဲဆိုတာ ရွေးချယ်တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းကို မင်းတို့ လုပ်စေချင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
သူမက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
လသာဆောင်ကို ဖြတ်၍ လေပြင်းတစ်ချက် ဖြည်းညင်းစွာ တိုက်ခတ်လာသည်။
ကျွန်ုပ် တားဆီးကာကွယ်လိုက်သည်။
လေထုသည် ကျွန်ုပ်၏ အကာအကွယ်ကို ကွေ့ပတ်သွားပြီး အက်ဗလင်၏ စကတ်စကို သွားရိုက်ခတ်လေသည်။
သူမ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လာရာ ကျွန်ုပ် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားမိသည်။
အော်ရီလီယာက လှုပ်ခတ်သွားသော အဝတ်စဘက်သို့ မေးဆတ်ပြရင်း “ဟော အဲဒါပဲ” ဟု ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ လေပြင်း၏ ဦးတည်ရာကို လွှဲပြောင်းရန် ကြိုးစားကြသည်။
ကျွန်ုပ်က အကာအကွယ်ကို ကွေးညွှတ်လိုက်သည်။
လေထုသည် ၎င်းအကာအကွယ်အတိုင်း လျှောတိုက်သွားကာ တံတိုင်းနိမ့်ကို ရိုက်ခတ်ပြီး အပေါ်သို့ အထက်သို့ လွင့်တက်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက ဖိအားကို အနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။
အကာအကွယ်ပုံစံ ပြားချပ်လာသည်ကို ကျွန်ုပ် ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ပထမဆုံး ဗီဇစိတ်အရ ပိုမိုအားစိုက်တွန်းကန်လိုသော်လည်း ထိုသို့မပြုဘဲ ထောင့်ချိုးကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
ထိုအခါ တင်းအားမှာ လျော့ပါးသွားလေသည်။
“အော်...” ကျွန်ုပ် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။
အက်ဗလင်က အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပြီး “ကျွန်မရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ကော အဲဒီလို လုပ်လို့ရမလား” ဟု မေးသည်။
“မင်း ကိုင်ထားတုန်းမှာလား”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စမ်းသပ်ကြည့်ကြသည်။
သူမ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် ပြေပြစ်သော မျဉ်းကွေးတစ်ခုအဖြစ် ဖြန့်ကျက်သွားပြီး ကျွန်ုပ်က အစွန်းတစ်ဖက်ကို ထိန်းညှိပေးထားလိုက်သည်။
လေပြင်းက ရိုက်ခတ်လာသည်။
ခဏမျှ အလင်းရောင်သည် ကွဲအက်တော့မတတ် ပြင်းထန်စွာ တောက်ပသွား၏။
ထို့နောက် လေထုသည် ကျွန်ုပ်တို့ အပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည်၏ ဆံနွယ်များ လွင့်တက်သွားသော်လည်း အကာအကွယ်မှာ ကြံ့ကြံ့ခံ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူမ ပြုံးရွှင်လာသည်။
အော်ရီလီယာက လက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး “ကောင်းတယ်။ နားကြတော့” ဟု ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ လသာဆောင် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်က တိမ်တိုက်များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“မြို့တစ်မြို့လုံး အပေါ်မှာကော ဒီလိုလုပ်လို့ ရနိုင်လား”
“ပုံစံအချို့နဲ့တော့ ရနိုင်တာပေါ့”
“ဂရေးကိပ် အပေါ်မှာကောလား”
“ရတယ်”
ထိုအဖြေကြောင့် ကျွန်ုပ် သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်မိသွားသည်။
အော်ရီလီယာက ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်နေရင်း “တိုက်ခိုက်မှု မဖြစ်ခင်တုန်းက ငါ အကာအကွယ်တွေကို အားဖြည့်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ငါ နတ်ဘုရားအဆင့် တက်လှမ်းသွားပြီးနောက်မှာတော့ တခြားလူတွေက ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။
ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော တံတိုင်းများ၊ ဝတ်ပြုကျောင်းနှင့် အောက်ထပ်စင်္ကြံများထဲတွင် ပြေးလွှားနေကြသော လူများကို ကျွန်ုပ် ပြေးမြင်ယောင်မိသည်။
ကျွန်ုပ်၏ အတွေးများ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်ကို သူမ ရိပ်မိလိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်ကို ကာကွယ်ခဲ့တဲ့လူတွေ အများကြီးရှိခဲ့တယ် ယူရီယာ။ ဘာတွေ ကျရှုံးခဲ့လဲဆိုတာကို ကြည့်တဲ့အခါ အဲဒီလူတွေကိုလည်း သတိရပေးပါ”
ကျွန်ုပ် လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော် သူတို့ကို အပြစ်တင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
“ငါ သိပါတယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို မှီတွယ်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် တိမ်တိုက်များကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုနိုင်သည့် အချိန်အထိ အော်ရီလီယာသည် ကျွန်ုပ်တို့ဘေးတွင် ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားချင်သေးသလားဟု သူမ မေးရာ ကျွန်ုပ်တို့ သဘောတူခဲ့ကြသည်။
လက်တွေ့အသုံးချရမည့် အခြေအနေမှာ နှစ်ရက်မြောက် မနက်ခင်းတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
တိုက်ခိုက်ခံရခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
သွန်းလုပ်တိုက်မှ ပြတင်းပေါက်ဘောင်များ တင်ဆောင်လာသော လှည်းတစ်စီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အထမ်းသမားများ ပစ္စည်းချနေစဉ် ကြိုးတစ်ချောင်း ပြေလျော့သွားသည်။
ဘောင်တစ်ခု စောင်းကျလာ၏။
၎င်းအောက်ရှိ လူမှာ နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်လိုက်ရာ လှည်းဘီးနှင့် သွားတိုက်မိလေသည်။
အက်ဗလင်နှင့်အတူ ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်လျှောက်နေစဉ် အော်သံကို ကျွန်ုပ် ကြားလိုက်ရသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပြုတ်ကျလာသော အလေးချိန်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်မိသော်လည်း ရုတ်တရက် အားစိုက်လွန်းသွားခဲ့သည်။
ဘောင်က ယမ်းခါသွား၏။
ထိုစဉ် ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် အထမ်းသမား၏ မျက်နှာဘေးတွင် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ချွန်ထွက်နေသော ထောင့်စွန်းကို သူ့ထံမှ လွှဲဖယ်ပေးရန် အနေတော်မျှ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။
ထိုလူက ခေါင်းငုံ့ရှောင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်က ဘောင်ကို လှည်းပေါ်သို့ အသာချပေးလိုက်၏။
ခဏမျှ လူတိုင်း ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ထို့နောက် အလုပ်ကြပ်က ကြိုးများနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်လေး ပြင်းပြင်းထန်ထန် စတင်ကြိမ်းမောင်းလေတော့သည်။
ကျွန်ုပ် အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက သူမ၏ လက်များကို ငေးကြည့်နေ၏။
အလင်းရောင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ဟုတ်ကဲ့ ပြေပါတယ်”
အထမ်းသမားက ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။
သူက ပါးကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် သူမကို မော့ကြည့်လာသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မ”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းကို လှမ်းတွဲချိန်တွင် သူမ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေလေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် အတွင်းဘက်သို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ပိုင်း စိတ်တည်ငြိမ်သွားသည့်အခါ အက်ဗလင်က ဘာဖြစ်သွားသည်ကို ကျွန်ုပ် မြင်လိုက်သလားဟု မေးလာသည်။
“မြင်လိုက်တာပေါ့”
“ကျွန်မ အကာအကွယ်တစ်ခုလုံးကို မဖွဲ့စည်းခဲ့ဘူးနော်”
“တစ်ခုလုံး လုပ်ဖို့မှ မလိုတာပဲ”
“အဲဒီထောင့်စွန်းကို ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်”
သူမ ဆက်ပြောမည်ကို ကျွန်ုပ် စောင့်နေလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အဲဒါ ဘယ်ဘက်ကို လွင့်ထွက်သွားစေချင်လဲဆိုတာ ကျွန်မ သိနေခဲ့တယ်”
သူမသည် ပန်းကန်ပြားပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်နေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩငေးမောမှုနှင့်အတူ အနည်းငယ်သော ကြောက်ရွံ့မှုတို့လည်း ရောယှက်နေပေသည်။
ထိုခံစားချက်နှစ်ခုစလုံးကို ကျွန်ုပ် ကောင်းစွာ နားလည်နေသည်။
“မင်း စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တာပဲ”
“ရှင်က အဲဒီဘောင်ကို ထိန်းကိုင်ပေးထားလို့ပါ”
“ဟုတ်တာပေါ့”
သူမ ကျွန်ုပ်ကို ပြုံးပြရင်း “ရှင်က အဲဒီဘောင်ကို ထိန်းကိုင်ပေးထားလို့ပါ” ဟု ထပ်လောင်းပြောလေသည်။
ထိုညနေတွင် ဗေးရ်ထံမှ သဝဏ်လွှာအသစ်တစ်စောင် ထပ်မံရောက်ရှိလာသည်။
ဆင်းနက်သ်၏ အတွင်းရေးမှူးက ဒုတိယအကြိမ် ညွှန်ကြားချက်ကို သူကိုယ်တိုင် ခွင့်ပြုခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
သူက သူ့သခင်၏ နှုတ်မိန့်အရ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထွက်ဆိုထားသည်။
ဆင်းနက်သ်ကမူ ထိုသို့ အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်း ငြင်းဆိုထားသည်။
နန်းတော်က ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးအား မေးမြန်းစစ်ဆေးနိုင်ရန် အသင့်ရှိနေစေဖို့ အမိန့်ထုတ်ထားလေသည်။
မေရီက နောက်ဆုံးစာပိုဒ်ကို အသံထွက်ဖတ်ပြပြီး မော့ကြည့်လာသည်။
“သူတို့ ခန့်အပ်ထားတဲ့ သက်သေတစ်ယောက်ရှေ့မှောက်မှာ ဒေ့စ်က အဲဒီအတွင်းရေးမှူးရဲ့ ပေးစာတွေကို ဟုတ်၊ မဟုတ် သက်သေခံပေးနိုင်မလားလို့ မေးထားပါတယ်ရှင့်”
အီလီဇာက ခေါင်းညိတ်ပြီး “အဲဒီကိစ္စကို စတုန်းဖို့ဒ်မှာ စီစဉ်ပေးလို့ရပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် အက်ဗလင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ သားငယ်မှာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
“သူတို့ လာပါစေ” သူမက ဆိုသည်။
“စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်တွေကို ငါတို့ဘက်က သတ်မှတ်မယ်” ဟု ဂဲရစ်က ထပ်လောင်းပြောသည်။
မေရီ စာစတင်ရေးသားလေသည်။
အပြီးသတ် အဖြေတော့ ထွက်မလာသေးပေ။
သို့သော် အမှန်တကယ် တာဝန်ရှိသူများ ပုန်းခိုရန် နေရာများတော့ ပိုမိုနည်းပါးသွားလေပြီ။
အစည်းအဝေးအပြီးတွင် အက်ဗလင်က ဂဲရစ်ကို အပေါ်ထပ်သို့ ချီသွားပေးရန် ကျွန်ုပ်အား တောင်းဆိုခဲ့သည်။
စင်္ကြံလမ်းတစ်ဝက်အရောက်တွင် ကလေးငယ် နိုးလာသည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ သူသည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေပြီးနောက် ပြုံးပြလေသည်။
ကျွန်ုပ် ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားသည်။
အက်ဗလင်မှာ ကျွန်ုပ်ကို ဝင်တိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားပြီး “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးသည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကလေးငယ်ဘက်သို့ ပြန်ကြည့်ကာ “နောက်တစ်ခါလောက်” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူက အသံသေးသေးလေး ပြုလိုက်ပြီး ပါးစပ်လေးဟကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြုံးပြပြန်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည်က ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး “ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
ခဏမျှ ကျွန်ုပ်တို့သည် စင်္ကြံလမ်းတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိကြသည်၊ ကိုယ့်ခေါင်းကိုပင် ကြာကြာမတ်မတ် မထားနိုင်သေးသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ အပြုံးရှေ့တွင် ကြေမွပျော့ပျောင်းသွားရသည့် လူကြီးနှစ်ယောက်ပမာ ဖြစ်နေလေသည်။
စင်္ကြံအစွန်ရှိ အစောင့်တစ်ဦးက အလိုက်တသိဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ မျက်နှာလွှဲကြည့်ပေးနေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် သားငယ်၏ နဖူးလေးနှင့် ကျွန်ုပ်၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ထိကပ်လိုက်ပြီး “ဟဲလို” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက တုံ့ပြန်အသံပြုလာသည့်အခါ ကျွန်ုပ် ရယ်မောမိတော့သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျန်ရှိသော ခရီးတစ်လျှောက် သူ့ကို အတူတကွ ချီပိုးခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။