ကျန်းမြောင် က ဒီဘဝမှာ သူမဟာ ထူးထူးခြားခြား ကံကောင်းခဲ့တယ်လို့ အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရတယ်။
သူမက ယခင်ဘဝနဲ့ ယှဉ်ရင် ပိုထက်မြက်တဲ့ ဉာဏ်ရည်၊ ပိုမြင့်တဲ့ စတင်ရာနေရာနဲ့ ပိုကောင်းတဲ့ ပလက်ဖောင်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့တယ်။ သူမဟာ အလုပ်အကိုင်မှာ အောင်မြင်ခဲ့ပြီး မြို့တော်ကြယ် မှာ အိမ်ဝယ်ကာ အခြေချနိုင်ခဲ့ပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူမက လှပပြီး အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာသူလည်း ဖြစ်တယ်။
အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူမဟာ လက်ထပ်ဖို့တောင် လိုအပ်ချက်မရှိဘူး!
သူမဟာ အနိုင်ယူလို့မရအောင် စွမ်းအားထက်မြက်နေခဲ့တာပဲ!
ဒီနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ဘယ်သူကမှ ဒီဘဝမှာ သူမကို ထိခိုက်နာကျင်စေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျန်းမြောင် က စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။
သူမဟာ တကယ်ကိုပဲ အကောင်းမြင်လွန်းခဲ့တာပဲ!
ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သူမကို ထိခိုက်နာကျင်စေနိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေမယ်လို့ သူမရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်ထဲမှာတောင် ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဒဏ်ရာကို ပေးခဲ့တဲ့သူကတော့... သူမရဲ့ ကလေးရဲ့ ဖခင် ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ!
ဒုန်း—!
အဲဒီ ရိုက်ချက်က ပြတ်သားပြီး ကျယ်လောင်လှတယ်။ အဲဒီ အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးหญิง နှစ်ယောက်စလုံးက သီးသန့်ထင်ရှားလောက်အောင် ရုပ်ရည်ချောမောနေကြတဲ့အတွက် အနီးအနားက ခရီးသွားတွေရဲ့ အာရုဏ်ကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ပြီး ကြည့်ရှုသူတွေဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝေဖန်ပြောဆိုနေကြတော့တယ်။
ဒီအမျိုးသားကို သူမက သေအောင် ရိုက်သတ်လို့မရဘူးဆိုတာကို ရင်ထဲမှာ သိနေပေမဲ့ ကျန်းမြောင် က သူ့ကို မညှာမတာနဲ့ အားကုန်သုံးကာ ရိုက်ချလိုက်တယ်။ အဲဒီ လူမမာက နာကျင်မှုကို ခံစားရသလားတော့ သူမ မသိပေမဲ့ သူမရဲ့ လက်ကတော့ အရင်ဆုံး တစ်စက္ကန့်လောက် ထုံကျဉ်သွားပြီးမှ နာကျင်လာခဲ့တယ်။
“ရွေ့ရွေ့ က ဘယ်မှာလဲ” လို့ သူမက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်တယ်။
ကျန်းမြောင် ကလည်း ဆွဲငင်အားမြင့်မားတဲ့ ဂြိုဟ်တစ်ခုကနေ လာတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်တဲ့အတွက် အဲဒီအမျိုးသားရဲ့ မျက်နှာကို ဘေးစောင်းထွက်သွား ترောက်အောင် အပြင်းအထန် ရိုက်ချလိုက်တယ်။ သူက မျက်နှာကို ပြန်လှည့်လိုက်တဲ့အခါ ပါးစပ်ထောင့်ကနေ သွေးတွေ စီးကျလာခဲ့တယ်။
သူက လက်မနဲ့ သွေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး တယောသံလို နက်ရှိုင်းတဲ့ အသံနဲ့ “လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာပါ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ဒုန်း—! နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်ပြန်တယ်!
“ယုတ်မာတဲ့ကောင်!” ကျန်းမြောင် က ပိုလို့တောင် ဒေါသထွက်လာတယ်။
ဘယ်လိုလုံခြုံတဲ့နေရာလဲ။ သူက ရန်သူ့နိုင်ငံထဲမှာ ရောက်နေတာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုံခြုံတဲ့နေရာ ဆိုတာ ရှိနိုင်မှာလဲ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဖခင်ရော မိခင်နဲ့ပါ ကွဲကွာနေတဲ့ ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုံခြုံနိုင်မှာလဲ။
ကျန်းမြောင် ဟာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေခဲ့တယ်။ သူမဟာ အလွန်အမင်း သည်းခံခဲ့ရပြီး သူမရဲ့ ရင်ဘတ်က ဒေါသကြောင့် ပေါက်ထွက်တော့မလို ဖြစ်နေပြီ!
ဒါပေမဲ့ တတိယမြောက် ရိုက်ချက်ကတော့ အဲဒီအမျိုးသားရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို ကျမလာခဲ့ဘူး။ သူက သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို သန်မာတဲ့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုက သံမဏိလို ခိုင်မာနေပြီး သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်ပါစေ ရုန်းထွက်လို့ မရခဲ့ဘူး။
“လွှတ်လိုက်စမ်း!” လို့ သူမက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
လူငယ်လေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရတဲ့ အရိပ်အယောင်နဲ့ အကူအညီမဲ့နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ သူက အသံတိုးတိုးနဲ့ “ဒီမှာက အဆင်မပြေဘူး၊ ကိုယ်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပေမဲ့ ကျန်းမြောင် မှာကတော့ အသိတရား ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူမဟာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး စကားဆက်မပြောတော့သလို ရုန်းကန်တာကိုလည်း ရပ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအမျိုးသားက သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လျက် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူမကလည်း သူ့နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့တယ်။
စီးပွားရေး ရပ်ကွက်ရဲ့ လူသွားလမ်းမှာ ချက်ချင်းတက်ပြီး ထွက်ခွာနိုင်တဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကားရပ်နားရာ နေရာတွေ ရှိပါတယ်။
အဲဒီအမျိုးသားက သူမကို အနီးဆုံး ကားရပ်နားရာ နေရာဆီ ဆွဲခေါ်သွားပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်ကာ သူ့ရဲ့ စမတ်ဦးနှောက်ကို အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ကားတစ်စီးက မိုးကောင်းကင်ကနေ ဆင်းသက်လာပြီး အဲဒီ ကားရပ်နားရာ နေရာမှာ ဆင်းသက်လာခဲ့တယ်။
သူက သူမကို အရင်ဆုံး တွန်းတင်လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာသူ အမြန်ဝင်ထောက်လိုက်တယ်။ ဒီလုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ ကျန်းမြောင် က သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေမဲ့ ရုန်းကန်တော့ မနေခဲ့ဘူး။
သူတို့ဟာ ကားပေါ်ကို အမြန်ဝင်ထောက်လိုက်ကြပြီး ကားက ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကာ ညနေခင်း တိမ်တိုက်တွေထဲမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီအမျိုးသားက ပျံသန်းမယ့် လမ်းကြောင်းကို သတ်မှတ်ပြီးနောက် ကျန်းမြောင် ရဲ့ လက်ကို ဆွဲယူဖို့ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်တယ်။ ကျန်းမြောင် က ဘာမှမပြောဘဲ သူမရဲ့ လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။
အဲဒီအမျိုးသားက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နူးညံ့တဲ့ အသံနဲ့ “ရွေ့ရွေ့ က အခု ကိုယ့်မိသားစုနဲ့အတူ ရှိနေပါပြီ။ သူ တကယ် လုံခြုံပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ကျန်းမြောင် က သူမရဲ့ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး ဒေါသတွေ တောက်လောင်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့အတူ သွားများကို ကြိတ်ကာ “မင်းမှာ ဂီတာ မှာ မိသားစု ရှိတယ်ပေါ့… ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ” လို့ တကျိတ်ကျိတ်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
အဲဒီအမျိုးသားက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ “သူက အခု ဂီတာ ရဲ့ နယ်နိမိတ်ထဲမှာ မရှိတော့ပါဘူး။ မနေ့က ကိုယ့်မိသားစုက သူ့ကို နယ်စပ်မှာ သွားခေါ်ခဲ့ပါပြီ။ သူ အခု တကယ် လုံခြုံသွားပါပြီ” လို့ ဝန်ခံလိုက်တယ်။
ကျန်းမြောင် က သက်ပြင်းကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမရဲ့ နားထင်ကြောတွေ ပြင်းထန်စွာ တလှပ်လှပ် ခုန်နေတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်!
သူမရဲ့ သွေးကြောတွေက ပေါက်ထွက်တော့မလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ!
သူမဟာ အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရို နဲ့ ဉာဏ်ချင်းယှဉ် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်လာခဲ့တာ ဒီအမျိုးသား ကတိပေးထားတဲ့ နေရာမှာ ကလေးကို တွေ့ရမယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက် တစ်ခုတည်းနဲ့ပါ။ ပြီးတော့ ရလဒ်က ဒါပဲလား။
အဲဒီအမျိုးသားက ကျန်းမြောင် သွားကြိတ်နေတာကိုတောင် ကြားနေရတယ်။ သူက ရှေ့နားက တိမ်တိုက်တွေကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမကို လှည့်တောင် မကြည့်ရဲခဲ့ဘူး။
“တကယ်လို့… တကယ်လို့သာ အခု ငါ့မှာ သေနတ်တစ်လက်သာ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်…” လို့ ကျန်းမြောင် က သွားများကို ကြိတ်လျက် ပြောလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမျိုးသားက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ကိုယ်သာ သေသွားရင် မင်း သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ထပ်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” လို့ ပြောတယ်။
ကျန်းမြောင်: “……”
စုတ်ပဲ့လိုက်တာ! ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ လူယုတ်မာကောင်!
ဒေါသထွက်နေပြီးသား ဖြစ်တဲ့ ကျန်းမြောင် က သူပြောနေတာတွေက လက်တွေ့ဆန်တဲ့ အမှန်တရား ဖြစ်ကြောင်း သိနေခဲ့တယ်။ သူမဟာ သူ့ကို ဆက်ကြည့်နေရင် စိတ်ကို ထိန်းမနိုင်ဘဲ သူ့ကို ထိခိုက်မိသွားမှာကို စိုးရိမ်တဲ့အတွက် သူ့ဆီကနေ မျက်နှာလွှဲလိုက်တယ်။
ပျံသန်းတဲ့ကားရဲ့ နေရာက ကျဉ်းမြောင်းပြီး သူမသာ တကယ် စိတ်လွတ်သွားမယ်ဆိုရင် နှစ်ယောက်သား အတူတူ သေဆုံးသွားနိုင်ပါတယ်။
အဲဒါမျိုး ဖြစ်လို့ မဖြစ်ဘူး။ သူမက ဒီလိုဒုက္ခတွေ အားလုံးကို ဒီလိုလူယုတ်မာကောင်နဲ့ အတူတူ သေဆုံးဖို့အတွက် ခံစားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။
ကျန်းမြောင် က သူမရဲ့ လက်သည်းကို ကိုက်ရင်း အပြင်ဘက်က တိမ်တိုက်တွေကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်တယ်။
မြေပြင်ပေါ်ကနေ ကြည့်မယ်ဆိုရင် တိမ်တိုက်တွေက ရောင်စုံနေဝင်ဆည်းဆာလို မြင်ရပါတယ်။ တိမ်တိုက်တွေရဲ့ အထက်ကို တက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ အဖြူရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒီဂြိုဟ်မှာ နေနှစ်စင်း ရှိပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အလွန်ဝေးကွာတဲ့အတွက် ဒီဂြိုဟ်ရဲ့ အပူချိန်က ယေဘုယျအားဖြင့် အေးမြပေမဲ့ လူနေထိုင်လို့တော့ ရဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျောက်လွှာတွေထဲက ထူးခြားတဲ့ ဒြပ်စင်တွေက ကျောက်တုံးတွေကို အဖြူရောင် ဖြစ်စေပြီး အချို့ဆိုရင် တစ်ပိုင်းတစ်စ ဖောက်ထွင်းမြင်ရတဲ့ အထိတောင် ဖြစ်နေပါတယ်။ မျက်နှာပြင်မှာတော့ ကီလိုမီတာ သောင်းပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြန့်တဲ့ ပုံဆောင်ခဲလို တောင်တန်း ရှုခင်းတွေနဲ့ အလှဆင်ထားပြီး လှပတဲ့ ခရီးသွားလာစရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာစေပါတယ်။
နေရောင်ခြည်တွေက ကားထဲကို ဝင်ရောက်လာပေမဲ့ ဖန်သားပြင်ပေါ်က အထူး ဖုံးအုပ်ချက်က အလင်းရောင်ကို စစ်ထုတ်ပေးထားတဲ့အတွက် အလွန်အမင်း တောက်ပလွန်းတာမျိုး မရှိပါဘူး။
ကျန်းမြောင် က တိမ်ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲကာ “မင်းရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ” လို့ မေးလိုက်တယ်။
အဲဒီလူငယ်လေးက သူမ စကားစပြောလာတဲ့အတွက် သက်ပြင်းချလိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။
“ဟီယန် လေ” လို့ သူက “ကျွန်တော့်နာမည်က ဟီယန် ပါ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ကျန်းမြောင်: “……”
ကျန်းမြောင် က ဒေါသထွက်သွားပြီး “ငါ မေးတာ မင်းရဲ့ အစစ်အမှန် နာမည်ကိုလေ!” လို့ ဆိုလိုက်တယ်။
အဲဒီအမျိုးသားက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ “ကျွန်တော့်ရဲ့ အစစ်အမှန် နာမည်က ဟီယန် ပါ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
“…” ကျန်းမြောင် ကတော့ “ဘာကြီးလဲ???” လို့ အံ့သြတကြီး ဖြစ်သွားတယ်။
ကျန်းမြောင် ရဲ့ “ဘာကြီးလဲ???” ဆိုတဲ့ အသံက အတန်ငယ် မြင့်တက်သွားခဲ့တယ်။
ဟီယန် လည်း တော်တော်လေး အကူအညီမဲ့နေပုံ ရပါတယ်။
“သူ့နာမည်နဲ့ အသံထွက်က အတူတူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပြောင်းပြန်ပေါ့ဗ्या။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဒီတာဝန်ကို လက်ခံတဲ့အခါ အထက်လူကြီးက ကျွန်ტော့်အတွက် ကံကြမ္မာက ဖန်တီးပေးထားတာလို့ နောက်ပြောင်ခဲ့ဖူးတယ်” လို့ သူက “အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က ဒါကို နောက်ပြောင်စကားလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့…” လို့ ဆက်ပြောတယ်။
ဟီယန် လို့ ခေါ်တဲ့ အဲဒီလူငယ်လေးက ကျန်းမြောင် ကို နူးညံ့တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရတယ်” လို့ သူက တိုးညှင်းတဲ့ အသံနဲ့ “ဒါကြောင့် ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နာမည်တွေကနေ စတင်ခဲ့တဲ့ တကယ့် ကံကြမ္မာတစ်ခု ဖြစ်နေမလားပဲ…” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
စပြီ၊ စပြီဗျာ!
စုတ်ပဲ့စရာပဲ၊ တစ်ခါပြန်စပြီ!
ဒီလို အကျွမ်းတဝင်မရှိတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သဘာဝကျကျ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဟန်ပန်တွေကြောင့် ကျန်းမြောင် ဟာ အရင်းအနှီးရှိဖူးတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားခဲ့တယ်။
ဘယ်အချိန်မဆို၊ ဘယ်နေရာမှာမဆို အမြဲတမ်း အချစ်စကား ပြောဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတတ်တာ — သူက တကယ်ကိုပဲ ရွေ့ရွေ့ ရဲ့ ဖခင် အရင်းပဲ!
ကျန်းမြောင် က သူ့ရဲ့ စကားကို ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပါဘူး။ သူမက ပြင်ပက စောင်းနေတဲ့ တိမ်တိုက်တွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း “ငါတို့ ဘယ်ကို သွားနေကြတာလဲ” လို့ မေးလိုက်တယ်။
ကားက ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ကားတစ်စီး ရောက်ရှိနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံး အတိုင်းအတာကို နီးကပ်လာအောင် မြင့်တက်သွားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
“ရောက်ပါပြီ” လို့ ဟီယန် က ပြောလိုက်တယ်။
သူပြောတဲ့အတိုင်းပဲ အပေါ်နားမှာ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့တယ်။
ကျန်းမြောင် က မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ အထက်မှာ အာကာသယာဉ် တစ်စင်း ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ဟီယန် ရဲ့ ပုံစံနဲ့ ဟန်ပန်နဲ့ လုံးဝကို မကိုက်ညီတဲ့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ ကုန်တင်သင်္ဘော တစ်စင်း ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
သင်္ဘောရဲ့ ကုန်းပတ်ခန်းက ပွင့်လာပြီး ပျံသန်းတဲ့ကားက ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပေမဲ့ ကုန်းပတ်ခန်းမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ရှေ့ကို ဆက်သွားကာ နောက်ထပ် တံခါးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ အဆုံးသတ် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။
သင်္ဘောရဲ့ ပြင်ပ ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ယှဉ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဟီယန် ရပ်နားလိုက်တဲ့ ကားဂိုဒေါင်ကတော့ သိသာထင်ရှားစွာပင် ပိုလို့တောင် ခမ်းနားပြီး သပ်ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းမြောင် က သူမရဲ့ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပါတယ်။ သူမအနေနဲ့ သင်္ဘောရဲ့ အခြေအနေ ဒါမှမဟုတ် အဆင့်အတန်းကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ ဒေါသထွက်မိလို့သာ ကြောက်မက်ဖွယ် မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်မလာဘူးဆိုတာကို သေချာစေချင်ရုံပါပဲ။
ဟီယန် ကားပေါ်ကဆင်းပြီး ကျန်းမြောင် ရဲ့ ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်တာနဲ့ တပြိုင်နက် သူမရဲ့ လက်သီးချက်နဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရပါတော့တယ်!
စံချိန်တင် ဆွဲငအားအောက်မှာ နေထိုင်ရတဲ့ မြင့်မားတဲ့ ဆွဲငအားရှိတဲ့ ဂြိုဟ်ကနေ လာသူတစ်ဦးဖြစ်တဲ့အတွက် သူမရဲ့ ခွန်အားကို ကောင်းကောင်းသိနေတဲ့ ကျန်းမြောင် ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်ကျော်ကတည်းက သူ့ကို အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်ထားခဲ့တာပါ။ သူမဟာ ဘယ်တုန်းကမှ သူမရဲ့ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို အပြည့်အဝ မထုတ်ပြခဲ့ဖူးပါဘူး။
ဒီလက်သီးချက်နဲ့အတူ အဲဒီသန်မာတဲ့ အမျိုးသမီးဟာ သူမရဲ့ ခွန်အားရှိသမျှ အကုန်သုံးပြီး လူယုတ်မာကောင်ရဲ့ မေးစေ့ကို တည့်တည့်ပင် ထိုးချလိုက်တာ မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားပါတော့တယ်! [၂]
“ယုတ်မာကောင်!”
ကျန်းမြောင် က ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး ဟီယန် ပေါ်ကို ခွထိုင်ကာ ညာတစ်ချက် ဘယ်တစ်ချက်နဲ့ ကြယ်ကြွေမိုးကျသလို လက်သီးချက်တွေကို မိုးရွာချသလို ဆက်တိုက် ထိုးချလိုက်ပါတော့တယ်!
“ယုတ်မာကောင်!”
“ယုတ်မာကောင်!”
“ယုတ်မာကောင်!”
“စောက်ရူးကောင်၊ အားဟားဟားဟားကျောင်း!!!”
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လကျော် ကာလတွေအတွင်း သူမဟာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ မကျေနပ်ချက်တွေ၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ၊ အိပ်မပျော်တဲ့ညတွေနဲ့ ရွေးရွေး အတွက် ရူးသွပ်လောက်အောင် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုတွေကို သည်းခံခဲ့ရတာပါ... အဲဒါတွေ အားလုံးကို တည်ငြိမ်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ မျက်နှာဖုံးအောက်မှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မြှုပ်နှံထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
အခုတော့ သူမရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်တွေက အစအနမကျန်အောင် အလုံးစုံ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပါပြီ!
ဟီယန် က ဘာမှ မတုံ့ပြန်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး သူမရဲ့ လက်သီးချက်တွေက သူ့နှာခေါင်းဆီ ဦးတည်လာတဲ့အခါမှသာ အသာအယာ ရှောင်တိမ်းနေခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းမြောင် ထိုးလိုက်တဲ့ လက်သီးတိုင်းက သံမဏိကိုတောင် ဖောက်ထွင်းနိုင်လောက်တဲ့အထိ အားကောင်းလှပါတယ်။ အဆုံး ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူမရဲ့ လက်တွေ ကိုယ်တိုင် နာကျင်ကိုက်ခဲလာတဲ့အထိ ဆက်မထိုးနိုင်တော့ပါဘူး။
သူမဟာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်ရင်း ရပ်တိုက်လိုက်ပြီး မျက်ရည်တွေကလည်း မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ စီးကျနေခဲ့ပါတယ်။
“မငိုနဲ့၊ မငိုနဲ့တော့” လို့ ဟီယန် က အမြန်ချော့မြူလိုက်ပါတယ်။ “မရပ်နဲ့၊ ဆက်ထိုး၊ အကုန် ထုတ်ပစ်လိုက်...”
သူက သူမရဲ့ လက်သီးတွေကို သူ့မျက်နှာဆီကိုတောင် ကိုင်ပြီး လမ်းညွှန်ပေးနေပါသေးတယ်။
ကျန်းမြောင် က ဒေါသတကြီးနဲ့ သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ ငိုကြွေးနေပါတော့တယ်။ “ယု… ယုတ်မာကောင်! ငါ… ငါ့မှာ ရွေးရွေး ကို မတွေ့ရမချင်း… မတွေ့ရမချင်း စိတ်သက်သာရာ ရမှာ မဟုတ်ဘူး!”
သူမက ဆက်မထိုးတော့တာကြောင့် ဟီယန် လည်း ဘာမှ ဆက်မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး။
ငိုယိုရင်း ဒေါသထွက်နေတဲ့ ကျန်းမြောင် က သူ့ကို နောက်တစ်ချက် ထပ်ထိုးလိုက်ပါတယ်။ “ထစမ်း! ဟန်ဆောင်… ဟန်ဆောင်နေတာ ရပ်လိုက်တော့!”
ဟီယန် ရဲ့ ခွန်အားအရ ကျန်းမြောင် ရဲ့ လက်သီးချက်တွေက သူ့ကို တကယ် လဲကျသွားစေဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူက ဟန်ဆောင်နေရုံသာ ဖြစ်ပါတယ်။
အားနည်းဟန်ဆောင်ပြီး ကရုဏာယေဘူယျ တောင်းခံနေရုံပါပဲ။
ဟီယန် က ချက်ချင်းပဲ အသာအယာ ထထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းမြောင် ကို ဖက်လိုက်ပါတယ်။
“မငိုနဲ့တော့၊ မငိုနဲ့တော့” လို့ သူက ဆိုပါတယ်။ “မကြာခင်မှာ ရွေးရွေး ကို တွေ့ရတော့မှာပါ”
သူ အားပေးလေလေ ကျန်းမြောင် က ပိုပြီး နှလုံးကြေကွဲလေလေ ဖြစ်ရပါတယ်။
“ယုတ်မာကောင်!” လို့ သူမက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ငိုယိုလိုက်ပါတယ်။ “မင်း ထွက်သွားချင်ရင် ထွက်သွားပေါ့! ဘာလို့ ရွေးရွေးပါ ခေါ်သွားရတာလဲ!”
ဘဝနှစ်ခုစလုံးမှာ စံပြကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကျန်းမြောင် ဟာ လူတစ်ယောက်ကို ကျိန်ဆဲတဲ့အခါ “ယုတ်မာကောင်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုသာ အထပ်ထပ်အခါခါ ပြောဆိုနိုင်ပါတော့တယ်။
ပြီးတော့ လှလှပပ ငိုကြွေးတယ်ဆိုတာ ရုပ်ရှင်ဒရာမာတွေထဲမှာပဲ ဖြစ်ပျက်တတ်ပါတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အမှန်တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတဲ့အခါ ကျန်းမြောင် လို့ ခေါ်တဲ့ အလှမယ်တစ်ဦးတောင်မှ နှာရည်ပူပူတွေနဲ့ ငိုကြွေးရတဲ့ အဆုံးသတ်ကို ရောက်သွားတတ်ပါတယ်။
လုံးဝကို မလှပတော့ပါဘူး။
ဟီယန် ကတော့ ရယ်စရာလည်းကောင်းသလို နှလုံးလည်းကြေကွဲမိပါတယ်။
“ကိုယ့်အပြစ်ပါ၊ ကိုယ့်အပြစ်တွေ အားလုံးပါပဲ! ကိုယ်က ယုတ်မာကောင်ပါပဲကွာ!” လို့ သူမရဲ့ မျက်ရည်နဲ့ နှာရည်တွေကို တစ်ရှူးစက္ကူနဲ့ သုတ်ပေးရင်း သူက ချော့မြူရှာပါတယ်။
“ကိုယ်လုပ်တာ မှားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့…” မျက်နှာကို သေချာ သုတ်သင်ပေးပြီးနောက် သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။ “သာမန်အချိန်ဆို ကိုယ်က ရွေးရွေးကို မခေါ်သွားခဲ့ရင် မင်းကို ထပ်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
ကျန်းမြောင် က တောင့်ခဲသွားခဲ့ပါတယ်။
“ကိုယ် မင်းကို သိပါတယ်၊ ကျန်းမြောင် ရယ်” ဟီယန် က သူမကို ပိုပြီး တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။ “တကယ်လို့ ကိုယ်သာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းက ခဏတာတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ မင်းက ရွေးရွေးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို နေထိုင်သွားမှာပဲ။ မင်းက တစ်ခါတလေ ကိုယ့်ကို သတိရကောင်း သတိရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့… မင်းက ကိုယ့်ကို လိုက်ရှာမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”
ဟီယန် က သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း ကျန်းမြောင် ရဲ့ စရိုက်ကို တကယ်ကို နားလည် သဘောပေါက်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျန်းမြောင် လည်း ဝန်ခံရပါလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ဟီယန် သာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ရွေးရွေးက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သွေးသား ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ သူမအနေနဲ့ သူ့ကို လိုက်လံရှာဖွေဖို့ ခရီးဝေးကြီး ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ရွေးရွေးသာ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ အခြေအနေ တစ်မျိုး ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေမှာပါ။ သူမက ရိုမန်တစ်ဆန်ပြီး စွန့်စားခန်းဆန်တဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခုကို ရရှိဖို့အတွက် သူ့ကို လိုက်ရှာဖို့ အတင့်ရဲစွာ ဆုံးဖြတ်မိကောင်း ဆုံးမိလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ ရွေးရွေး ရှိနေတဲ့အခါကျတော့ သူမက ပထမဦးဆုံးနဲ့ အရေးကြီးဆုံးအနေနဲ့ မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပါပြီ။ မိခင်တစ်ဦးအနေနဲ့ ကလေးရဲ့ ကျန်းမာရေး၊ လုံခြုံရေးနဲ့ သုခချမ်းသာထက် ပိုအရေးကြီးတာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။
ဖခင် ဟုတ်လား? ဖခင်ဆိုတာ ဘာလဲ? စားလို့ရော ရလို့လား?
ကျန်းမြောင် က ပြန်ပြီး တုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ်၊ “ငါက ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို လိုက်ရှာမှာလဲ! မင်း ဘယ်လိုပုံစံရှိမှန်းတောင် ငါမသိဘူးလေ! မင်းက ဘယ်လို အရုပ်ဆိုးတဲ့ ဘီလူးကောင် ဖြစ်နေမှန်း ငါဘယ်သိမလဲ!”
ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မျိုးဥတွေကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားသွားတဲ့ အယောင်ဆောင် လိမ်လည်သူ လူယုတ်မာကောင်!
“အခုတော့ ကိုယ့်ပုံစံကို သိသွားပြီပဲ။ ကိုယ်က အရုပ်ဆိုးလို့လား” လို့ ဟီယန် က နှိမ့်ချစွာ မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းမြောင် က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ရိုက်နှက်ခံထားရလို့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမဲနေပေမဲ့ ရွေးရွေး ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မျက်ခုံးမွှေးတွေ၊ မျက်လုံးတွေနဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက သူ့ဆီကနေ မျိုးဗီဇ ဆက်ခံထားတယ်ဆိုတာကို သူမ တွေ့မြင်နိုင်ပါတယ်။ ကလေးရဲ့ နှာခေါင်းက အခုချိန်အထိ နုနယ်ပြီး ပြားနေသေးပေမဲ့ ကြီးလာတဲ့အခါ ဟီယန် လိုမျိုး ထင်ရှားပြီး ချွန်ထက်တဲ့ နှာခေါင်းမျိုး ပိုင်ဆိုင်လာမှာ သေချာပါတယ်။
“အရုပ်ဆိုးလိုက်တာ။ ငါက ယန်ဟဲ လိုမျိုး မျက်နှာမျိုးကို ပိုသဘောကျတယ်” လို့ သူမက အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “မျက်နှာချောလေး!”
သန့်စင်သော ရေးသားချက်: သူ လုပ်သမျှနဲ့ ထိုက်တန်ပေမဲ့ ငါကတော့ ဟီယန် ကိုပဲ ဆက်ကြိုက်နေတုန်းပါပဲ။ အရာရာ အများစုက လိမ်ညာမှုတွေ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူမအပေါ် ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ မေတ္တာနဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကတော့ စစ်မှန်ပါတယ်။
လာရောက်ဖတ်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကို ကြိုက်နှစ်သက်တယ်ဆိုရင်တော့ NovelUpdates ကိုသွားပြီး 5⭐ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ပေးဖို့ ရှက်ကြောက်နေစရာမလိုဘဲ တောင်းဆိုပါရစေရှင်။ (人❛ᴗ❛)♪тнайк чоц♪(❛ᴗ❛*人)
ကျွန်မရဲ့ အခြား ဘာသာပြန်လက်ရာများကိုလည်း **ဒီနေရာမှာ** ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်။
HCB ကို အစားထိုးဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ ဝတ္ထုဘာသာပြန်အသစ်ကိုလည်း မျှော်လင့်ပေးကြပါဦး။ အဲဒါကို ၂၀၂၄ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁၈ ရက်၊ အင်္ဂါနေ့မှာ HCB ရဲ့ နောက်ဆုံး အထူးအခန်း (Extra) နဲ့အတူ တင်ပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ နာမည်ကတော့ “BITE MARKS” လို့ ခေါ်ပါတယ်။
အနှစ်ချုပ်:
၁။ ချင်လောင် က ငယ်စဉ်ကတည်းက လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့ကြတဲ့ ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးလို ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ တစ်ဦးတည်းသော လူသားကသာ မကြောက်မရွံ့ဘဲ သူ့နှလုံးသားထဲက နာနာဘូតတွေကို သော့ခတ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီမိန်းကလေးဟာ ချင်လောင် ရဲ့ ပထမဆုံး အချစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီမိန်းကလေး သေဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ ချင်လောင် ဟာ ပိုလို့တောင် ရူးသွပ်လာပြီး ထိန်းချုပ်မရတော့ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ အချစ်ဦးနဲ့ ရုပ်ချင်း အလွန်တူတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ဦး ပေါ်လာတဲ့အထိပါပဲ။
၂။ ချင်ချင် က ချင်လောင် ရဲ့ လက်ထောက် ဖြစ်လာတဲ့အချိန်ကစပြီး သူမရဲ့ အလုပ်အကိုင်အပြင် နေ့စဉ် ရွတ်ပြောင်လှောင်ပြောင်မှုတွေကိုပါ သည်းခံခဲ့ရပါတယ်–
“သမ္မတချင်က မင်းကို အစားထိုးလူတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ မြင်တာပါ”
“ချင်လောင် က ဆုန်းရှု ကို ဘလောက်တောင် ချစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မသိပါဘူး။ ဆုန်းရှု နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် မင်းက ဘာမှမဟုတ်ဘူး!”
“သူများရဲ့ အစားထိုးလူ လုပ်ရတာ၊ မင်း တကယ် သနားစရာကောင်းလိုက်တာ”
ချင်ချင် က လိုက်လျောညီထွေစွာဖြင့် အမြဲတမ်း မျက်လွှာချထားကာ ငိုတော့မလို ပုံစံမျိုးနဲ့ နေပြခဲ့ပါတယ်။
“ရပါတယ်၊ ငါ သည်းခံဖို့ အသင့်ပါပဲ။ သူက ငါ့မျက်နှာကိုပဲ ချစ်တယ်ဆိုရင်တောင်မှပေါ့”
ဒီလိုနဲ့ အရင်းအနှီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရေး လုပ်ငန်းခွင်မှာ ကောလာဟလတွေ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ချင်လောင် ရဲ့ လက်ထောက်ဆိုတာ အရက်သောက်ပေးဖို့၊ စကားပြောပေးဖို့နဲ့ አልጋပေါ်မှာ နွေးထွေးမှုပေးဖို့အတွက် အဖော်ပြုပေးရတဲ့ သနားစရာ အစားထိုးလူတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။ ဒါဟာ အဆုံးမှာတော့ ချင်လောင် ရဲ့ နားထဲကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတော့တယ်။
Vio ရဲ့ နှစ်ပတ်လည် အစည်းအဝေးမှာ လူတိုင်းရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာပဲ သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့ ချင်လောင် က ချင်ချင် ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပါတယ်—
“ဆုန်းရှု၊ မင်း သေဟန်ဆောင်ခဲ့တာ ကြာပြီပဲ၊ နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်နှစ်လောက် ငါ့ကို ဆော့ကစားဖို့ စဉ်းစားထားသေးလဲ?”
လူတိုင်း: …ဘယ်သူလဲ??
အကြံပြုချက်များ:
လူငယ်ပိုင်း အခန်း: ရူးသွပ်နေသူနဲ့ အရုပ်မလေး، ပြဿနာရှိတဲ့ မိသားစုနှစ်ခုက ကလေးနှစ်ယောက်၊ အပြန်အလှန် ကယ်တင်ခြင်း။
ပြန်လည်ရောက်ရှိခန်း: [ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရေး လုပ်ငန်းခွင် နောက်ခံ] သေဟန်ဆောင်ခြင်း၊ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြခြင်းနဲ့ လက်စားချေမှု ဇာတ်လမ်း (အတိုချုပ်ပြောရရင် “သေဟန်ဆောင်ပြီး ပြန်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အစားထိုးလူ လုပ်ရင်း၊ အလုပ်အကိုင်၊ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြမှုနဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်တွေကို ဟန်ချက်ညီညီ ကိုင်တွယ်ကာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရူးသွပ်နေတဲ့ ရည်းစားဟောင်းကို လှည့်စားခဲ့တယ် (တကယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး)”)
တက်ဂ်များ: အချစ်ဇာတ်လမ်း၊ နှစ်ဖက် အပြန်အလှန် ကုသပေးခြင်း၊ လက်စားချေမှု၊ ဒရာမာ၊ ငယ်သူငယ်ချင်း
[1] ယန်ဟဲ = ဟီယန်။ ဟား! တကယ် အဆင်ပြေလိုက်တာ။
[2] ထိုက်တန်ပါတယ်!